Кіріспе

2006 жылғы 28 наурызда Израильде 17-ші Кнессетке сайлаулар өтті. Дауыс беру нәтижесінде, сол кездегі жаңа «Кадима» партиясы көптеген орындарды жеңіп алды, одан кейін Еңбек партиясы, ал «Ликуд» партиясы ауыр жеңіліске ұшырады. Сайлаудан кейін «Кадима», Еңбек, «Шас» және «Гил» партияларынан үкімет құрылды, ал кейін «Исраэль Бейтейну» партиясы да үкіметке қосылды. Премьер-министр болып «Кадима» партиясының жетекшісі Эхуд Ольмерт тағайындалды, ол сайлауға дейін де Премьер-министр міндетін атқарушы болған.

2003 жылғы сайлау және одан кейінгі оқиғалар

2003 жылғы сайлауда премьер-министр Ариэль Шарон басшылығындағы Ликуд партиясы Израиль стандарты бойынша үлкен жеңіске жетіп, 120 мүшеден тұратын Кнессетте (парламентте) 38 орын алды. Шарон 2002 жылғы «Қорғаныс қалқаны» операциясының нәтижесінде қатал терроризмге қарсы күрескен көшбасшы ретінде танылды. Амрам Мицна басшылығындағы Лейбористер партиясы «Газадан шығу» ұранымен тек 19 орынға ие болды және бастапқыда жаңа үкіметке қосылмады. 2003 жылғы сайлаудан кейін Ликуд партиясы Шаронның бірнеше шешімі бойынша, әсіресе Газа жолағынан израильдік қоныс аударушылар мен әскерді шығару жоспарын қабылдауына байланысты күрт бөлініске ұшырады. Бұл Лейбористер партиясы қолдаған және 2003 жылғы сайлау алдында Шаронның жеңілісші деп сынаған позициямен дәл келіп, Ликуд партиясы ішінде шиеленіс тудырды. 2005 жылдың қаңтарында Шимон Перес Ликуд партиясының көпшілігінің қарсылығына қарамастан, Газадан шығуға рұқсат беру үшін Шаронмен коалиция құрып, үкіметке кірді.

Ликуд бастаған үкіметтің құлдырауы

2005 жылдың күзінен бастап Перестің Еңбек партиясы Ликудтың жетекшілігімен құрылған 30-шы үкіметтің Кнессеттегі көпшілік қолдауын сақтауы үшін қажетті дауыстарды ұсынды. Еңбек партиясының қараша айының басында жоспарланған ішкі басшылық сайлауында Әмір Перец партия басшылығына Шэрон басқаратын коалициядан Еңбек партиясын шығаруды көздейтін бағдарламамен үгіт жүргізді. Перец 2005 жылғы 9 қарашада өткен басшылық сайлауда Пересті шамалы айырмамен жеңіп, екі күннен кейін барлық Еңбек партиясының министрлері Кабинеттен кетіп, Еңбек партиясы үкіметке қолдауын кері тартып алды, осылайша үкімет Кнессетте көпшілік қолдаусыз қалды. Шарон мен Перец арасындағы келіссөздер сайлау күнін 2006 жылғы 28 наурызға белгіледі. "Мен оған [Шаронға] ақпанның соңы мен наурыздың соңы аралығындағы кез келген күнді таңдауға мүмкіндік беремін, ол таңдайтын кез келген күн маған қолайлы, неғұрлым ертерек болса, соғұрлым жақсы", - деді Перец сол кезде. Шарон: "Ескі саяси жүйе ыдырағанын анықтағаннан кейін, ел үшін ең жақсысы – жаңа сайлауды мүмкіндігінше тезірек өткізу деген шешімге келдім" деді.

Ликудтың бөлінуі және Кадиманың құрылуы

Жақындап келе жатқан сайлау Ликуд партиясы ішінде басшылыққа сайлау өте қалуы мүмкіншілігін тудырды, бұрынғы премьер-министр Биньямин Нетаньяху партия төрағалығына Шаронға қарсы күреседі деп күтілуде. Қараша айының соңында Шарон және бірқатар Ликуд министрлері мен Кнессет депутаттары Ликудтан шығып, орталық бағытталған жаңа партия құратындарын мәлімдеді, ол кейіннен Кадима деп аталды. Кадима партиясының құрылуы сайлауды жаңа партия, Еңбек партиясы және Ликуд арасында үштік бәсекеге айналдырып, Израильдегі дәстүрлі екі ірі партияның басымдығымен өтетін сайлаулардан өзгеше жағдай жасады. Кадима партиясы негізінен бұрынғы Ликуд мүшелерінен құралғанмен, Перес (Еңбек партиясының төрағалық сайлауында Перетке жеңіліп қалғаннан кейін) жаңа партияны қолдайтынын жариялады және кейіннен ресми түрде Еңбек партиясынан шықты. Перес партия ауыстыру себебі ретінде Шаронның көшбасшылық қабілеттерін көрсетті. 2005 жылдың соңына дейін жүргізілген сауалнамалар Шаронның Кадима партиясының Еңбек партиясы мен Ликудтан айқын басымдықпен озып кеткенін көрсетті.

Партия басшылығы мен тізімдерді таңдау

Шарон "Кадима" партиясының негізін қалаушы және қазіргі премьер-министр ретінде жаңа партияны 2006 жылдың наурыз айындағы сайлауға жетекшілік етуі күтілді. Алайда, 2006 жылдың 4 қаңтарында Шарон геморрагиялық инсульт алды, осының салдарынан комаға түсті. 2006 жылдың 31 қаңтарында "Кадима" кандидаттар тізімін ұсынды, Шаронның кандидат болуға қажетті құжаттарға қол қоя алмауына байланысты тізімнен шығарылды. Шаронның денсаулығына байланысты премьер-министр міндетін атқарушы және "Кадима" төрағасы болған Эхуд Олмерт енді ресми түрде жаңа партияның премьер-министрлік кандидат атанды. Перес Еңбек партиясының кандидаттар тізімінде екінші орынды иеленді. Сыртқы істер министрі Ципи Ливни "Кадима" тізімінде үшінші орынға қойылды, егер "Кадима" келесі үкіметті құрса, ол жоғары вице-премьер болады деп күтілді. "Шинуи" партиясының алғашқы сайлауында Тель-Авив қалалық кеңесінің мүшесі Рон Левинтал Авраам Поразды 2-ші орын үшін жеңді. Партия басшысы Йосеф Лапидтің жақын серігі Пораз, көптеген "Шинуи" Кнессет депутаттары сияқты, кейін "Шинуи" партиясынан шығып, "Хетц" (ха Мифлага ха Хилонит Ционит немесе "Сәулеттік сионистік партия") деген жаңа партия құрды. Лапид 2006 жылдың 25 қаңтарында партия басшысы лауазымынан кетті, ал Левинтал жаңа партия басшысы болып сайланды. "Шинуи" де, "Хетц" те 17-ші Кнессетке өту үшін жеткілікті дауыс жинамады. "Шинуи" 2003 жылғы сайлауда 15 орын жеңіп алды және 16-шы Кнессетте үшінші ірі партия болды. 2006 жылдың 30 қаңтарында оңшыл "Ұлттық одақ" (Хальхуд Халеуми), үш шағын партияның (Моледет, Ткума, Ционт Датит Леумит Митчадешет) коалициясы, Ұлттық діни партиямен бірлескен тізім ұсынды. Бірлескен тізімді Беньямин Илон басқарды. Көптеген орыс иммигранттарынан тұратын "Израиль – біздің үйіміз" партиясы "Ұлттық одақтан" бөлініп, жеке тізіммен сайлауға қатысты. Бұл бөлінуге себеп – егер екі ірі оңшыл блок жеке сайлауға түссе, 20-25 орын алуы мүмкін деген сауалнамалардың нәтижелері болды (бұрынғы сайлауда олар тек 7 орын алған еді), және бұл болжам расталды: "Ұлттық одақ" блогы 9 орын, ал "Израиль Бейтену" 11 орын жеңіп алды. "Ликуд" партиясы Нетаньяхуді өзінің басшысы етіп таңдады, ол кездегі қорғаныс министрі Сильван Шаломды жеңді. Нетаньяхудің талабы бойынша Шалом және қалған "Ликуд" министрлері 2006 жылдың қаңтар айында Олмерт басқаратын үкіметтен отставкаға кетті. Қаңтар мен наурыз аралығында жүргізілген сауалнамалар "Кадиманың" Шарон басшылығымен жүргізілген сауалнамаларға қарағанда сәл төмен болғанымен, әлі де айқын басымдыққа ие екенін көрсетті.

Палестиналық жанжалшылдармен күрес

Аль-Акса интифадасы кезінде мыңнан астам израильдік палестиналықтардың террористік шабуылдарынан қаза тапты. Израильдің сол кездегі қауіпсіздік саясаты палестиналық аумақтарға жиі әскери шабуылдар жасау және (кейбір дау тудырған) мақсатты өлтірулер арқылы, сондай-ақ күдікті жанкештілердің қозғалысын шектеу арқылы жүзеге асырылды – әсіресе, болашақ қанаушылардың қозғалысын бақылау бекеттерін пайдалану арқылы. Бұл саясат еврей халқының басым бөлігінің қолдауын алды, бірақ еврей солшылдарының бір бөлігі және араб халқының көп бөлігі қауіпсіздікке төнгel келгеніне шамадан тыс жауап деп санайтын нәрсеге қарсы шықты. Кейбіреулер Израильдің саясаты, шындығында, палестиналық тараптан зорлық-зомбылықты күшейтуге себеп болып отыр деп мәлімдеді. 2005 және 2006 жылдары зорлық-зомбылық азайғанмен, немесе мүмкін соның нәтижесінде, Израиль халқының арасында қауіпсіздік саясатына қолдау жоғары болды, олар қанаушылық шабуылдар мен Кассам ракеталарынан қорқып жүрді. 2006 жылғы сайлау кампаниясы кезінде орталық және оңшыл партиялар палестиналық жанкештілерге қарсы күресті тоқтаусыз жалғастыруға уәде берді. Тіпті дәстүрлі түрде либералды көзқарастарымен танылған Лейборист партиясы да қақтығыс мәселесінде өз күн тәртібінің басына "терроризмге қарсы күресті" қойды. Қазіргі қауіпсіздік саясатына, әсіресе мақсатты өлтірулерді қолдануға және палестиналық аумақтағы бақылау бекеттерінің болуына қарсылық негізінен еврей солшыл партиялары, мысалы, Мерец және араб партияларынан келеді.

Дау-жанжалдың шешімдері

Израильдің саяси кеңістігі екі шамалы ерекшеленетін топқа бөлінді: Батыс жағалаудың көп бөлігінен немесе барлығынан шығуды жақтағандар (жартылай ресми түрде "Көктер" деп аталды) және осы аймақтың Израильдің бақылауында қалуын қалайтындар ("Қызғылт сары" деп аталды). Атап айтқанда, Ариэль Шарон мен оның фракциясы Батыс жағалаудағы Израильдің бақылауын тоқтатуды қолдағандықтан Ликудтан шығып, Кадима партиясын құрды. Алайда, екі топтың ішінде де келесі бірнеше жылда қандай нақты қадамдар жасау керек деген мәселеде келіспеушіліктер бар. Мерец екіжақты келіссөздерді бейбітшілікке жетудің жалғыз жолы деп санайды. Еңбек және Кадима екеуі де келіссөздерді жалғастыруды жақтады, бірақ палестиналық тарапта бейбітшілікке келісуге серіктес жоқ деген болжам (2006 жылғы палестиналық сайлауда Хамас жеңіске жеткеннен кейін) оларды Батыс жағалаудың көп бөлігінен бір жақты түрде шығу арқылы "Израильдің тұрақты шекараларын қалыптастыруды" қарастыруға итермеледі, ірі елді мекендер блогы мен Шығыс Иерусалимдегі еврей аудандарын өз орнында қалдыруды көздеді. Бұл шекаралар аяқталған бөліс қабырғасымен белгіленеді. Кадима партиясының жетекшісі Эхуд Ольмерт "Жығылу жоспары" (תכנית ההתכנסות) терминін қолданды. Yisrael Beytenu көптеген елді мекендерді Израильдің бақылауында ұстауды қолдады, бірақ Палестина басқаруына кейбір Израиль араб қалалары мен қоныстанбаған аумақтарды беруге дайын еді. Ликуд Израиль тарапынан бөліс қабырғасын кеңейтуді және Иордан аңғары, Иерусалимнің барлық бөлігі мен елді мекендер блогының Израильдің бақылауында қалуын жақтады. Ұлттық Одақ – Ұлттық Діни Партия кез келген бір жақты шығуға қарсы күресіп, Батыс жағалаудағы еврей қоныстарын нығайтуды қолдайды. "Херут" – Ұлттық қозғалысы және "Еврей Ұлттық фронты" есімді екі маргиналды ұлтшыл топ, қақтығысты шешу үшін Израильдің бақылауындағы арабтардың – палестиналықтардың да, Израиль азаматтарының да – жаппай көшірілуін қолдады. "Херут" өтемақы механизмін құру арқылы "ерікті көшіруді" қолдайды, ал Фронт мәжбүрлеп көшіруді жоққа шығармайды.

Экономикалық және әлеуметтік мәселелер

Израиль құрылғаннан бері саяси аренада қауіпсіздік және бейбітшілік мәселелері үстемдік құрды. Басты партиялар негізінен араб-израиль және израиль-палестина қақтығыстарына қатысты түрлі көзқарастармен ерекшеленді. 2006 жылғы сайлауда ірі партия – Еңбек партиясы – экономикалық және әлеуметтік мәселелерді басымдыққа қойды, бұл алғашқы рет болды. Мұның басты себебі – 2005 жылдың қараша айында өткен Еңбек партиясының төрағалық сайлауында Әмір Перецтің Шимон Переске күтпеген жеңілісі болды. Перец бұрын партиядан шығып, жақында ғана Еңбек партиясына біріккен «Бір Ұлт» социалистік партиясын құрған еді. Еңбек партиясының әлеуметтік-демократиялық бағыты, оның ішінде ең төменгі жалақыны көтеру және әрбір жұмысшыға зейнетақы тағайындау туралы уәделері, Ликуд партиясының жетекшісі Биньямин Нетаньяху ұсынған неолибералдық бағдарламамен күрт қайшы келеді. 2003 жылдан 2005 жылға дейін Қаржы министрі қызметін атқарған Нетаньяху Израильдің ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген әлеуметтік қамтамасыздандыру жүйесінің есебінен экономикалық өсімді және салықтарды төмендетуді қолдады. Бұл оны Ликудтың көптеген қолдаушыларынан алшақтатты, олар дәстүрлі түрде төменгі және орта тапқа жатады. Сайлау кампаниясында Нетаньяху мұны «Израиль экономикасын құлдыраудан сақтау үшін» жасағанын мәлімдеді. Еңбек партиясынан бөлек, Израиль қоғамындағы кедейлерді қорғауды мақсат тұтқан православиелік діни Шас партиясы да кампания барысында Нетаньяхудің саясатын сынады, сондай-ақ бірқатар шағын (және көбінесе жаңа) социалистік партиялар да сынға ұшыратты.

Яһудилер мен арабтардың қарым-қатынасы

Израиль арабтары Израиль халқының шамамен 20% құрайды. Көптеген израиль арабтарының топтары Израильде оларға қатысты институционалдық және әлеуметтік дискриминацияның жалғасып жатқанын мәлімдейді. Олар еврейлер емес және көптегендері этникалық жағынан палестиналықтармен байланысты болғандықтан, олардың ұлттық ерекшелігі еврей мемлекетіндегі азаматтығымен қақтығысқа түседі. Израиль арабтары мен араб емес израильдіктер арасында жалпы өмір деңгейі мен білім саласында айқын айырмашылықтар бар; сонымен қатар, олардың еңбекке қатысу деңгейі де төмен. Бұған дискриминация және еңбекке қатысатын әйелдердің аз саны себеп болып табылады. Араб партиялары, олардың ішіндегі ең ірілері – Біріккен Араб Тізімі, Балад және Хадаш (көптеген арабтардан тұратын, еврей-араб коммунистік партиясы), барлық түрдегі этникалық теңсіздікті жоюды және демократиялық екіұлтты мемлекет құруды жақтады.

Іс-шаралар

Кнессетке сайлауда 120 орын партиялық тізім бойынша пропорционалдық өкілдік принципімен, Д’Хондт әдісі қолданылып бөлінеді. 2006 жылғы сайлау үшін сайлау шегі 2% деп белгіленді (алдыңғы сайлауларда 1,5% болған), бұл шамамен екі орыннан астам. Ресми нәтижелер жарияланғаннан кейін Израиль Президенті көпшілік коалициясын құруға ең көп мүмкіндігі бар Кнессет депутатына (әдетте ең ірі партияның басшысына) үкімет құру жұмысын тапсырады. Ол таңдалған депутат 42 күн ішінде түрлі партиялармен келіссөздер жүргізіп, содан кейін үкімет құрамын Кнессетке сенімсіздік дауысына ұсынады. Үкіметтің мақұлдануынан кейін (кем дегенде 61 депутаттың дауысымен) ол Премьер-министр болады.

Парламент фракциялары

Төмендегі кестеде 16-шы Кнессеттегі парламенттік фракциялар тізімі берілген. Атауы Идеология Символ 2003 жылғы нәтиже 2005 жылғы таралудағы орындықтары Дауыстар (%) Орындықтар Ликуд Ұлттық либерализм מחל Беньямин Нетаньяху 29.39% Еңбек Меймад Әлеуметтік демократия Еңбек сионизмі Амир Перец 14.46% Кадима Либерализм כן Эхуд Ольмерт Шинуи Светтік либерализм יש Рон Левинтал 12.28% Шас Діни консерватизм Оңшыл популизм שס Ели Ишай 8.22% Хетц Либерализм Секуляризм חץ Авраам Пораз Ұлттық одақ Оңшыл популизм Ұлттық консерватизм ט Бенни Элон 5.52% Исраэль Бейтену Оңшыл национализм Секуляризм ל Авигдор Либерман Мерцет Яхад Прогрессизм Экосоциализм מרצ Йоси Белин 5.21% Мафдал Діни сионизм ב Зевулон Орлев 4.20% UTJ Әлеуметтік консерватизм ג Яаков Литцман 4.29% Хадаш Коммунизм Социализм ו Мохаммад Бараке 2.98% Балад Араб национализмі (солшыл национализм) Пан-арабтық/Араб социализмі ד Азми Бишара 2.26% Ра'ам Та'аль Араб национализмі Исламизм עם Ибрагим Сарсур 2.08%

Сайлау алдындағы сауалнама

Төмендегі кестедегі сандар сайлау алдындағы сауалнамалар бойынша болжамдалған 120 орынның ішіндегі орын санын көрсетеді. Сайлау шегі 2% болғандықтан, партия Кнессетте бір орын алуы мүмкін емес еді. Ескерту: Израильдік сауалнама жүргізушілердің көпшілігі "араб" партияларын біріктіріп қарастырады, сондықтан тізімде көрсетілген сан – үш негізгі араб тізімі (Раам, Балад, Хадаш) күтілген орын сандарының жалпы қорытындысы. Егер үш тізімнің бірі немесе бірнешесі 2% шегін басып өтпесе, бұл партиялардың өкілдігі сауалнамаларда көрсетілгеннен бірден үш орынға дейін кем болуы мүмкін еді. 2 Dahaf басылымы Yedioth Ahronoth (және/немесе оның еншілес сайты Ynet) сайтында «Шешімеген сайлаушылардың дауыстары қосымша сұрақтар негізінде партияларға бөлінді» деген ескертумен жарияланды.

Нәтижелер

Сайлауға қатысу Кнессет сайлаулары тарихындағы ең төмен деңгейде болды, құқығы бар сайлаушылардың бар болғаны 63,6% дауыс берді. Бұл көрсеткіш 2003 жылы 68,9%, ал 1999 жылы 78,7% болған. Дегенмен, ол 2001 жылғы премьер-министр сайлауындағы 62,5% көрсеткіштен жоғары.

Қала бойынша

Ариэль партиясы Ашдод Ашкелон Бат-Ям Бней-Брак Беер-Шева Эйлат Хайфа Герцлия Холон Иерусалем Кирьят-Шмона Модиин Нетания Офаким Петах-Тиква Ришон-Лецион Рамат-Ган Тель-Авив Умм-эль-Фахм Кадима 12.4 19.5 19.7 25.1 3.1 21.5 31.4 28.9 35.1 28.9 12 17.6 32.3 23.8 9.1 23.4 32.4 30 27.8 1.4 Еңбек Меимад 3.9 10.3 11.2 11.8 1.9 16.7 21.2 16.9 17.5 14.5 10.3 17.8 20.4 10.9 16.3 12.2 15 16.8 19.8 3.7 Ликуд 24.1 10.1 13 11.6 3 9.5 9.1 8.3 8.7 11.4 10.6 12.1 10.2 12.2 10 11 10.7 10.9 8.7 – Израиль Бейтейну 34.6 19.9 22.3 16.9 1.8 20.1 7.3 12.1 5.4 8.7 6.5 16.7 5.1 13.5 16.3 11 10.9 5 4.2 – Шас 4.2 17.1 15.1 12.3 23.8 14 8.9 3.6 5.6 12.8 15.2 14.3 2.8 12.9 22.2 9.3 6.6 5.5 7.5 0.7 Гиль 5 3.2 3.8 9.5 1.6 4.2 7.7 7.1 9.5 11.6 4.2 4.2 8.1 6.3 0.7 9 10.7 13.1 9.2 – Ұлттық Одақ NRP 8.5 4.4 6.8 5.2 5.9 6.4 4.7 4.2 4.2 3.9 12.2 10.4 8 9.1 6.7 12 3.9 6.8 3.3 – Біріккен Тора Иудаизмі 0.3 9.3 1.5 1.2 56.4 0.9 0.7 2.4 0.8 0.7 18.6 0.4 0.4 2.2 13.3 4 0.8 1 1.3 – Мерец 0.5 1 1.1 1.5 0.2 1.5 2.2 3.8 6 2.3 3.1 0.8 5.3 1.6 2.2 2.2 2.6 4.3 8.7 2.3 Біріккен Араб Тізімі Та'аль – – – – – 0.1 – 0.2 – – 0.1 – – – – – – – 0.7 10.6 Хадаш – – – 0.1 – 0.1 0.1 2.8 0.1 – 0.3 0.1 – – – – – 0.2 0.9 56.1 Балад – – – – – 0.1 – 2.9 – – 0.2 – – – – – – – 0.3 21.7 Дереккөз: Yedioth Ahronoth Walla. co. il

Тез әсер ету және коалиция құру

Израиль тарихында екінші рет (бұрын 1999 жылы) Кнессетте ең басты партия болмады, тек екі орташа (Кадима және Еңбек) және шағын партиялар ғана болды. Сайлаудан кейін Олмерт Еңбек партиясымен коалиция құруға дайын екенін және Перецтің "қолайлы серіктес" екенін мәлімдеді. 2 сәуірде Гил мен Мерец Кацавқа Олмертті премьер-министр етіп тағайындауды ұсынды. Келесі күні Олмерт пен Перец бірлескен баспасөз мәслихатында Кадима мен Еңбек партиясы коалиция құратынын, ал Перецтің президентке Олмертті премьер-министр етіп тағайындауға кеңес беретінін хабарлады. 6 сәуірде президент Кацав Олмертке үкімет құруды ресми түрде тапсырды, осылайша ол премьер-министр болып тағайындалды. Кадима, Еңбек, Шас және Гил партияларынан коалициялық үкімет құрылды. Олмерт Перецтің Қаржы министрлігіне талап қоюын қабылдамады, сондықтан ол Қорғаныс министрлігіне келісуге мәжбүр болды. 2006 жылғы Ливан соғысынан кейін коалицияның тұрақтылығы бұзылған қазан айында Олмерт оңшыл «Исраэль Бейтейнұ» партиясын да үкіметке қабылдады. Алайда, олар 2008 жылдың қаңтар айында Палестина Ұлттық Әкімшілігімен жүргізілген бейбіт келіссөздерге наразылық білдіріп, коалициядан шықты. Конгресс зерттеу қызметінің мәліметіне сәйкес, 2006 жылдың 28 наурызында өткен Кнессет сайлауының нәтижелері көп жағынан күтпеген болып келді. Сайлауға қатысқандардың саны 63,2% құрады, бұл ең төменгі көрсеткіш. Бұл жарыс Кадиманың Батыс Жағалаудан кету жоспары бойынша референдум ретінде қарастырылды, бірақ сонымен қатар, көптеген адамдардың қиын жағдайдағыларға зиян келтірген экономикалық саясатына қатысты дауыс беру болып саналды. Кадима бірінші орынды иеледі, бірақ бұл көрсеткіш сауалнамаларда болжалғаннан төмен болды. Әлеуметтік-экономикалық мәселелерге баса назар аударған Еңбек партиясы лайықты екінші орынды алды. Ликуд 2003 жылғы сайлаудағы дауыстарының 75% -ін жоғалтты, себебі Кадима олардың қолдаушыларын тартып алды. Партияның құлдырауына Нетаньяхудың да қатысы бар еді, оның Қаржы министрі ретіндегі саясаты әлеуметтік ахуалдың нашарлауына кінәлі деп есептелді, ал бір жақты келісімге қарсылығы прагматикалық және идеологиялық емес сайлаушылардың арасында қолдау таппады.