Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорктегі тарихи коммерциялық ғимарат, АҚШ.
Historic commercial building in New York, United States
Франклин Ұлттық Банкі – Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Франклин скверінде орналасқан банк. Бұл банк бір кезде АҚШ-тың 20-шы ең ірі банкі болған. 1974 жылдың 8 қазанында, Мишель Синдонаның қатысуымен, түсініксіз жағдайларда құлдырады. Мишель Синдона – танымал мафиялық банкир және Propaganda Due атты жасырын масондық ложасының мүшесі еді. Ол кезде бұл ел тарихындағы ең ірі банк банкроттығы болды.
Franklin National Bank is a bank based in Franklin Square on Long Island, New York. It was once the United States' 20th largest bank. On October 8, 1974, it collapsed in obscure circumstances involving Michele Sindona, who was a renowned Mafia banker and member of the irregular freemasonic lodge Propaganda Due. It was at the time the largest bank failure in the history of the country.
Банктік тарих және жаңалықтар
Банк 1926 жылы Франклин сквері Ұлттық банкі ретінде құрылды және 1947 жылы Франклин Ұлттық банкі деп атын өзгертті. Оның алғашқы орны 1929 жылы Нассау округінің қала маңындағы Франклин скверінде салынған. Кейіннен 1955 жылға дейін кезең-кезеңмен кеңейтілді. Ол 1929 жылғы бір қабатты Колониалды жаңғыру стиліндегі бастапқы ғимараттан, 1939 жылғы кеңейтімнен, 1946/47 жылғы кеңейтімнен (оған екінші қабат, фронтон, жартылай қысқа шатыр, купол, артқы төрт қабатты қосымша және екі қабатты банк залы кірді) және 1955 жылғы төрт қабатты артқы кеңсе қосымшасы мен кассалық машина арқылы қызмет көрсету бөлімінен тұрады. Ғимарат 1960 жылға дейін банк штаб-пәтері болып қалды, содан кейін округ орталығы – Майнеола, Нью-Йорк қаласынан шамамен 4 миль қашықтықта жаңа штаб-пәтер салынды. Ғимарат 2015 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. 1970 жылы Рот төрағалық лауазымынан босатылып, Мишель Синдонаның ықпалды болашағына орын беру үшін директорлар кеңесінен шеттетілді. Глисон төраға және бас атқарушы директор болып, 22% үлесіне ие болған Лоренс Тишты вице-президент ретінде шақырды.
The bank was founded as Franklin Square National Bank in 1926 and changed its name to Franklin National Bank in 1947. Its original location was built in 1929 in Franklin Square, a suburban hamlet in Nassau County. It was subsequently expanded in stages through 1955. It consists of the original 1929 one story Colonial Revival style building; a 1939 expansion; a 1946/47 expansion which included the addition of a second floor, pediment, partial hipped roof, cupola, rear four story addition and a two story banking hall; and a 1955 four story rear office addition and drive through teller. The building remained the bank's headquarters until 1960, when a new headquarters was built about 4 miles away in Mineola, New York, the county seat. The building was listed on the National Register of Historic Places in 2015. In 1970, Roth lost his position as Chairman and was pushed off the board of directors in favor of an influential future promised by Michele Sindona. Gleason then became chairman and chief executive officer, inviting Laurence Tisch to join as vice chairman as he was a 22% shareholder.
Құлау
1972 жылы Мишель Синдона, мафиямен, масондық P2 ложасымен және Никсон әкімшілігімен тығыз байланыста болған банкир, Италиядағы қонақүйлерге ие Лоуз корпорациясының төрағасы Лоренс Тиштен Лонг-Айлендтегі Франклин Ұлттық Банкінің бақылау үлесін сатып алды. Кейін АҚШ Валюта бақылаушысы Тишті мүдделер қақтығысы себептерімен білікті емес директор деп жариялады, бұл Синдонаның Франклин банкін иеленуіне жол ашты. Синдона Тиш акциялар үшін төлегеннен көп төледі. Кейіннен Тишке өзінің акцияларын Синдонаға сату бойынша сенімгерлік міндеттерін бұзғаны үшін Федералды депозиттерді сақтандыру корпорациясы (FDIC) шағым түсірді. Тиш акцияларды Синдонаға көмектесу мақсатымен біртіндеп сатып алған. Акцияларды шұғыл сату қажеттілігі және Синдонаның мүмкіндік күтіп отыруы, Синдонаның акция сатып алуын құтқарушы алтын періште ретінде көрсетуге мүмкіндік берді. Гарольд Глисон Тишті директорлар кеңесіне тағайындап, мүдделер қақтығысының туындауына себепкер болды, бұл Тишке инвестициялық сападан гөрі басқа себептермен Синдонаға сатуға мүмкіндік берді. Ақша бақылауы, FDIC немесе Қағаз бағалы құжаттар және биржалар комиссиясы бұл мәселеге қызығушылық танытпады. Франклиннің бақылау үлесін сатып алғаннан кейін, Синдона Ватикан банкімен және Сицилиялық есірткі картелімен байланыста болуына көмектесу үшін ақшаны жылыстату операциясын жүргізді. Синдона банктің қаражат аудару, аккредитивтер беру және шетел валютасымен сауда жасау мүмкіндігін пайдаланып, АҚШ-та банктік империя құруға кірісті. Синдонаның Республикалық партиядағы және Никсон әкімшілігіндегі ықпалын пайдаланып, өзінің өткені вице-президент және банктегі ең ірі акционер болу қабілетіне кедері келтірмеуіне көз жеткізді. Алайда Синдона шетел валюта нарығында үлкен шығынға ұшырады және шығындарын жабу үшін банкке 30 миллион доллар көлемінде алаяқтық жасауға бел буды, бұл банктің жұмыс істеу үшін қажетті капиталдан төмендетті. 1974 жылдың ортасында басқару үлкен шығынға ұшырағанын хабарлады, ал салымшылар үлкен сомада ақша алуды бастады, нәтижесінде банк Федералды резервтік банктерден 1 миллиард доллардан астам қарыз алуға мәжбүр болды. 1974 жылдың 8 қазанында банк дұрыс басқару және алаяқтық, шетел валютасымен спекуляциялау және нашар несие саясаты салдарынан төлемсіз деп жарияланды. 1975 жылы банктың халықаралық бөлімінің бұрынғы атқарушы вице-президенті Питер Шэддик алаяқтық жасағаны үшін кінәсін мойындады. 1979 жылы Нью-Йорктегі Федералды округтік сотта өткен соттан кейін Глисон, банктың бұрынғы президенті және бас әкімшілік офицері Пол Люфтиг және бұрынғы аға вице-президент Дж. Майкл Картер қаржылық есептерді жалған жасағаны үшін сотталды. Италиялық заңгер және Синдонаның итальяндық қаржы империясын таратушысы Джорджио Амброзоли АҚШ Әділет министрлігіне Синдонаның банк құлдырауындағы рөлі үшін айыпталуына қажетті дәлелдерді ұсынды. Амброзоли 1979 жылдың шілде айында Синдона тапсырысымен мафиялық кісі қолынан қаза тапты. 1980 жылы "сырлы Мишель" АҚШ-та сотталды және 1984 жылы Италияға экстрадицияланды. 1986 жылдың наурыз айында ол өмір бойына сотталған кезде цианидтен уланып қайтыс болды. Кейбір деректер оның өлтірілгенін, ал басқалары оның өзін-өзі өлтіргенін көрсетеді. Оның өлтіруі Синдонаның Папа Иоанн Павел І-ді өлтіргені үшін кек алу мақсатымен жасалған болуы мүмкін. Басқалары түрмедегі қарттар өлімге бет қарай ойларымен сөйлейтініне қорқыныш білдірді. Франклиннің активтерін кейіннен Еуропалық Америка Банкі сатып алды, ол өзі кейіннен Citigroup компаниясымен сатып алынды.
In 1972, Michele Sindona, a banker with close ties to the Mafia, the masonic lodge P2, and the Nixon administration, purchased a controlling interest in Long Island's Franklin National Bank from Laurence Tisch, Chairman of Loews Corporation, which owned hotels in Italy. Later the U. S. Comptroller of the Currency declared Tisch an unqualified director for reasons of conflict of interest, paving the way for Sindona to take over Franklin. Sindona paid more than Tisch had paid for the stock. Tisch was later sued by the Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC) for breach of fiduciary duty with respect to the sale of his shares to Sindona. Tisch had bought the shares in a gradual accumulation as a favor for Sindona. It would appear the sudden need to sell the shares and Sindona sitting in the wings allowed the purchase of shares by Sindona to appear as a golden angel to the rescue. Harold Gleason orchestrated the situation by appointing Tisch as a board member, creating the conflict of interest circumstance which would allow Tisch to make the sale to Sindona for other than investment quality reasons. Neither the Comptroller of the Currency, the FDIC, or the Security and Exchange Commission showed any interest in the matter. As a result of his acquisition of a controlling stake in Franklin, Sindona finally had a money laundering operation to aid his ties to Vatican Bank and the Sicilian drug cartel. Sindona used the bank's ability to transfer funds, produce letters of credit, and trade in foreign currencies to begin building a banking empire in the U. S. Allegedly Sindona used his influence in the Republican Party and the Nixon administration to ensure that his background did not inhibit his ability to become vice chairman and largest stockholder in the bank. Unfortunately Sindona began to suffer huge losses in the foreign exchange markets, and decided to defraud the bank of $30,000,000 to cover his losses, which brought the bank below its capital needs to operate. In mid 1974, management revealed huge losses, and depositors started taking out large withdrawals, causing the bank to have to borrow over $1 billion from the Federal Reserve Bank. On October 8, 1974, the bank was declared insolvent due to mismanagement and fraud, involving losses in foreign currency speculation and poor loan policies. In 1975, Peter Shaddick, the former executive vice chairman of the bank's international division, pleaded guilty to fraud. Following their 1979 trial in Federal District Court in New York, Gleason, Paul Luftig, the bank's former president and chief administrative officer, and J. Michael Carter, a former senior vice president, were convicted of falsifying financial records. The Italian lawyer and liquidator of Sindona's Italian financial empire, Giorgio Ambrosoli, provided the US Justice Department with evidence to convict Sindona for his role in the collapse of the Bank. Ambrosoli was killed by a Mafia hitman commissioned by Sindona in July 1979. In 1980, "mysterious Michele" was convicted in the United States and in 1984 was extradited to Italy. In March 1986, he died of cyanide poisoning while serving a life sentence. Some sources indicate he was murdered, while others indicate he committed suicide. Murder could have been by actors in revenge for Sindona's alleged, but until now still unproven, murder of Pope John Paul I. Others say there was fear that old men in jail talk as they contemplate their doom. Franklin's assets were later purchased by European American Bank, itself later acquired by Citigroup.