1965 жылғы NASA-ның «Ғалымдар» тобы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

NASA Astronaut Group 4 ("Ғылымгерлер") – 1965 жылдың маусымында NASA таңдаған алты ғарышкерден тұратын топ. Алғашқы екі топтың ғарышкерлері инженерлік немесе ғылым саласында бакалавр дипломына немесе оған тең дәрежедегі кәсіби біліміне ие болуы керек болғанмен (біразы жоғары ғылыми дәрежеге ие болды), олар сынақ ұшқыштары ретіндегі тәжірибелері үшін таңдалды. Үшінші топқа сынақ ұшқыштарының тәжірибесі талап ретінде қойылмады, оның орнына әскери реактивтік ұшақтардағы тәжірибеге рұқсат берілді. 4-топ зерттеу және академиялық тәжірибесіне негізделген алғашқы топ болды (табиғат ғылымдары немесе инженерлік мамандықтар бойынша медицина ғылымдарының докторы (М.Д.) немесе философия докторы (Ph. D.) дипломы таңдаудың қажетті шарты болды), ал NASA қажет болған жағдайда ұшқыштарды даярлауды қамтамасыз етті. Үміткерлердің алғашқы іріктеуін Ұлттық ғылым академиясы жүргізді. Таңдалған алты ғарышкердің төртеуі әскери тәжірибеге ие болды. Геолог Шмитт Айға бас салды, ал Гарриотт, Гибсон және Кервин Skylab станциясына ұшты. Гарриотт сондай-ақ ғарыш кемесімен де ұшты. Грейлин мен Мишель ғарышқа ұшпай NASA-дан кетті.

Өмірбаян

1957 жылғы 4 қазанда Кеңес Одағының "Спутник-1" спутнигін ұшыруы "ғарыш жарысы" деп аталатын АҚШ-пен салқын соғыс кезеңіндегі технологиялық және идеологиялық бәсекелестікті бастады. Американың технологиялық кемістігін көрсету американдық қоғамды зор қызықтырды. "Спутник" дағдарысына жауап ретінде, ол "Спутник" ауыр қауіп емес деп есептегенімен, АҚШ Президенті Дуайт Д. Эйзенхауэр американдық ғарыш бағдарламасын бақылау үшін жаңа азаматтық мекеме – Ұлттық аэронавтика және ғарыш басқармасын (NASA) құрды. Осы арқылы ол американдық ғарыш бағдарламасының ғылыми сипатын күшейтуге және оның әскери аспектілерін азайтуға тырысты. Конгресс тарапынан кеңестік ғарыш жетістіктеріне жете алу және олардан басып өту үшін NASA пилоттандырылатын ғарышқа ұшу жобасын құрды, ол "Меркурий" жобасы деп аталды. "Меркурий" жобасы ғарыш ғылымына жүйелі көзқарас ұсынған ғылыми қауымдастықтың сынына ұшырады. 1961 жылы Эйзенхауэрдің орнына Джон Ф. Кеннеди келген кезде, Дональд Хорниг басқарған Президенттің ғылыми кеңесшілер комитеті "Меркурий" жобасы туралы есеп беруді міндеттеді. NASA ғарыш зерттеулері Қорғаныс министрлігіне беріледі деп қорқып, бірақ Ұлттық ғылым академиясының Ғарыш ғылымдары кеңесінен (NAS) кеңейтілген ғылыми ғарыш бағдарламасына қолдау тапты. 1961 жылғы 10-11 сәуірде өткен отырысында Ғарыш ғылымдары кеңесі пилоттандырылатын ғарыш зерттеулерін қолдау туралы ресми қаулы қабылдады. АҚШ Кеңес Одағына жететіндей болды деген сенім 1961 жылғы 12 сәуірде Кеңес Одағы "Восток-1" ғарыш кемесін ұшырғанда және ғарышкер Юрий Гагарин Жер орбитасына шыққан алғашқы адам болғанда күйреп кетті. Осыған жауап ретінде Кеннеди 1961 жылғы 25 мамырда әлдеқайда амбициялы мақсатты жариялады: онжылдық соңына дейін адамды Айға жіберу. Бұл жобаның аты "Аполлон" болды. Келесі бірнеше жылда ғарыш ғылымына NASA бюджетінің 20 пайызына дейін бөлді, бірақ ол "Аполлон" жобасына жұмсалған қаражаттан әлдеқайда аз болды. NASA ғарыш кеңесінен ғарыш бағдарламасын қайта қарауды сұрады, бұл 1962 жылғы 17 маусым мен 31 шілде аралығында Айова штатының мемлекеттік университетінде жасалды. Салыстыру нәтижесінде ғалымдарды астронавттар қатарына қосу және алғашқы Айға сапарға ғалымды алу ұсынылды. Адам факторлары жөніндегі NASA директорының орынбасары Роберт Б. Воас ғалымдарды астронавттар ретінде іріктеу және даярлау жөніндегі ұсынысты жасады, ол 1963 жылғы 6 мамырда жоба түрінде ұсынылды. Ол NASA бюджеті Конгресте қарсылыққа тап болған кезде ғылыми қауымдастықтың қолдауын алудың маңыздылығын атап өтті. 1963 жылғы 5 маусымда NASA ғалымдарды астронавттар ретінде қабылдау ниеті туралы ресми түрде хабарлады. 1964 жылғы 1 қазанда NASA ғалым астронавттарды, сондай-ақ тағы бір пилот астронавттарды қабылдап жатқанын жариялады.

The launch of the Sputnik 1 satellite by the Soviet Union on October 4, 1957, started a Cold War technological and ideological competition with the United States known as the Space Race. The demonstration of American technological inferiority came as a profound shock to the American public. In response to the Sputnik crisis, although he did not see Sputnik as a grave threat, the President of the United States, Dwight D. Eisenhower, created a new civilian agency, the National Aeronautics and Space Administration (NASA), to oversee an American space program. In doing so, he sought to emphasise the scientific nature of the American space program and downplay its military aspects. In response to pressure from Congress to match and surpass Soviet achievements in space, NASA created an American crewed spaceflight project called Project Mercury. Project Mercury attracted criticism from the scientific community, who preferred a more methodical approach to space science. With the replacement of Eisenhower by John F. Kennedy in 1961, a President's Science Advisory Committee panel headed by Donald Hornig was charged with reporting on Project Mercury. NASA feared that space exploration would be turned over to the Department of Defense, but found support for an expanded scientific space program from the Space Science Board of the National Academy of Sciences (NAS). At its meeting on February 10–11, 1961, the Space Science Board adopted a formal resolution to support crewed space exploration. Confidence that the United States was catching up with the Soviet Union was shattered on April 12, 1961, when the Soviet Union launched Vostok 1, and cosmonaut Yuri Gagarin became the first man to orbit the Earth. In response, Kennedy announced a far more ambitious goal on May 25, 1961: to put a man on the Moon by the end of the decade. This already had a name: Project Apollo. Over the next few years, space science would constitute up to 20 percent of NASA's budget, but it would be dwarfed by spending on Project Apollo. NASA asked the Space Board to conduct a review of the space program, and this was done at the State University of Iowa between June 17 and July 31, 1962. The study recommended that scientists be included in the astronaut program, and that a scientist be included in the first mission to the Moon. Robert B. Voas, NASA's Assistant Director for Human Factors, drew up a proposal for the selection and training of scientists as astronauts, which he submitted in draft form on May 6, 1963. He pointed out the value in getting the support of the scientific community at a time when NASA's budget faced opposition in Congress. NASA officially announced an intention to recruit scientists as astronauts on June 5, 1963. On October 1, 1964, NASA announced that it was recruiting scientist astronauts as well as another intake of pilot astronauts.

Топ мүшелері

+ Ғалымдар Бейне Аты Туған Өлген Мансабы Сілтеме (Дереккөз) Оуэн К. Гарриотт Энид, Оклахома, 22 қараша 1930 15 сәуір 2019 Гарриотт 1953 жылы Оклахома университетін электротехника мамандығы бойынша бітірген. 1953 жылдан 1956 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінде электроника офицері болып қызмет етті. Содан кейін Стэнфорд университетіне түсіп, 1957 жылы магистр және 1960 жылы электротехника бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Ол сол жердегі Электр инженерлері кафедрасында ассистент, кейін доцент болып жұмыс істеді. Оның алғашқы ғарышқа сапары 1973 жылдың шілдесінде Skylab 3 миссиясында ғылыми ұшқыш ретінде, Skylab ғарыш станциясының екінші экипажының құрамында болды. 1974-1975 және 1976-1978 жылдары Джонсон ғарыш орталығында ғылым және қолданбалар жөніндегі директордың орынбасары, міндетін атқарушы және директоры қызметін атқарды. Осылайша ол Джонсон ғарыш орталығындағы физикалық ғылымдар саласындағы барлық зерттеулерге жауапты болды. 1984-1986 жылдары Ғарыш станциясы жобалық кеңсесінде жобалық ғалым болып жұмыс істеді. 1983 жылдың қарашасында STS 9 рейсімен Spacelab миссиясында миссия маманы ретінде екінші рет ғарышқа ұшты. 1986 жылдың маусымында NASA-дан зейнеткерлікке шықты. Эдвард Г. Гибсон Бәффало, Нью-Йорк, 8 қараша 1936 31 желтоқсан 2100 Гибсон 1959 жылы Рочестер университетін инженерлік мамандығы бойынша бітірді, 1960 жылы Калифорния технология институтынан инженерлік мамандығы бойынша магистр, ал 1964 жылы Калифорния технология институтынан физика мамандығы бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Ол Аполлон 12 айға қону миссиясының қолдау экипажында болды және 1973 жылдың қарашасынан 1974 жылдың ақпанына дейін Skylab 4 миссиясында Skylab ғарыш станциясының үшінші экипажында ғылыми ұшқыш ретінде ғарышқа ұшты. 1974 жылдың желтоқсанында NASA-дан кетті. Дюэн Э. Гравелин Ньюпорт, Вермонт, 2 наурыз 1931 5 қыркүйек 2016 Гравелин 1951 жылы Вермонт университетінен бакалавр, ал 1955 жылы Вермонт университетінің медицина колледжінен медицина докторы ғылыми дәрежесін алды. Ол АҚШ Әуе күштерінің медициналық қызметіне қатысып, 1955 жылдың шілдесінен 1956 жылдың маусымына дейін Уолтер Рид армиялық ауруханасында стажер болып жұмыс істеді. Ол Техастағы Рэндольф әуе күштері базасында авиациялық медицина бойынша негізгі курсты бітірді және Техастағы Келли әуе күштері базасына авиациялық медицина қызметінің бастығы болып тағайындалды. 1957 жылдың ақпанында АҚШ Әуе күштерінің ұшу хирургінің құрметті атағын алды және Джонс Хопкинс гигиена және қоғамдық денсаулық мектебінен қоғамдық денсаулық саласында магистр дәрежесін алды. Бірінші әйелі ажырасуға өтініш бергеннен кейін 1965 жылдың тамызында NASA-дан кетіп, экипажға тағайындалған жоқ. Ол Вермонтқа оралды, онда Вермонт армиясының ұлттық гвардиясында ұшу хирургі болып қызмет етті және 1994 жылы штат оның медициналық лицензиясын жойғанға дейін медицинамен айналысты. Джозеф П. Кервин Оак Парк, Иллинойс, 19 ақпан 1932 31 желтоқсан 2100 Кервин 1953 жылы Массачусетс штатының Вурчестер қаласындағы Holy Cross колледжінде философиядан бакалавр, ал 1957 жылы Иллинойс штатының Чикаго қаласындағы Солтүстік-Батыс университетінің медициналық мектебінен медицина докторы ғылыми дәрежесін алды. Ол Вашингтондағы Колумбия округінің бас ауруханасында стажировкасын аяқтады және Флорида штатының Пенсакола қаласындағы АҚШ Әскери-теңіз авиациялық медицина мектебінде оқыды, онда 1958 жылдың желтоқсанында әскери-теңіз ұшу хирургі болып біліктілік алды. 1962 жылы Техас штатының Бивилл қаласында АҚШ-тың әскери-теңіз авиаторының қанатын алды. Ол 1973 жылдың мамыр және маусым айларында Skylab 2 миссиясында Skylab ғарыш станциясының алғашқы экипажының ғылыми ұшқышы ретінде ғарышқа ұшты. 1982-1983 жылдары NASA-ның Австралиядағы аға ғылыми өкілі, 1984-1987 жылдары Джонсон ғарыш орталығының ғарыш және өмір ғылымдарының директоры болды, содан кейін Lockheed компаниясына қосылды, онда ол Freedom ғарыш станциясы және кейін Халықаралық ғарыш станциясы үшін жабдықтарды әзірлеуге қатысты. Ф. Кертис Мишель Ла Крос, Висконсин, 5 маусым 1934 26 ақпан 2015 Мишель 1955 жылы физикадан бакалавр, ал 1962 жылы Калифорния технология институтында физика бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Ол 1955 жылы АҚШ Әуе күштеріне қосылғанға дейін Firestone Tire and Rubber Company компаниясының бағытталатын зымыран бөлімінде кіші инженер болып жұмыс істеді. AFROTC курсын бітірген ол Аризонадағы Марана әуе базасында, Техастағы Ларедо және Перрин әуе күштері базаларында ұшуды үйренді және АҚШ пен Еуропада F 86D Interceptors ұшақтарын ұшырды. 1958 жылы Калифорния технология институтының ғылыми қызметкері болды. 1963 жылы Техас штатының Хьюстон қаласындағы Райс университетінің профессоры болып кірді. 1969 жылдың қыркүйегінде NASA-дан кетіп, экипажға тағайындалған жоқ, Райс университетіне оралды, онда ол Эндрю Хейс Буханан астрофизика профессоры болды. 1979 жылы Гуггенхайм стипендиясын алды және 1982 жылы Александр фон Гумбольдт қорының сыйлығын жеңіп алды. Харрисон Х. Шмитт Санта Рита, Нью-Мексико, 3 шілде 1935 31 желтоқсан 2100 Шмитт 1957 жылы Калифорния технология институтынан бакалавр, ал 1964 жылы Гарвард университетінен геология бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Ол Аризона штатының Флагстафф қаласындағы АҚШ Геологиялық қызметінің (USGS) Астрогеология орталығында жұмыс істеді, онда ол айда геологиялық зерттеулер жүргізу әдістемесін әзірлеуге жауапты болды. Ол Айдың фото және телескоптық картасын жасауға қатысты және астронавттарды оқыту кезінде геологиялық сапарларға қатысқан USGS астрогеологтарының бірі болды. Ол Аполлон 15 миссиясының резервтік ай модулінің пилоты және 1972 жылдың желтоқсанындағы соңғы пилоттық айға қонған Аполлон 17 миссиясының негізгі ай модулінің пилоты болды. Осылайша ол Айға қадам басқан он екінші адам атанды. 1975 жылдың тамызында NASA-дан кетіп, Нью-Мексико штатынан АҚШ Сенатына сайлауға түсті. Ол 2 қараша 1976 жылы сайланды және бір мерзім қызмет етті. Кейін Висконсин-Мэдисон университетінде инженерлік физикадан қосымша профессор болды.

+ The Scientists Image Name Born Died Career Ref. (Reference(s)) Owen K. GarriottEnid, Oklahoma,November 22, 1930 April 15, 2019Garriott received a B. S. in electrical engineering from the University of Oklahoma in 1953. From 1953 to 1956 he served with the U. S. Navy as an electronics officer. He then entered Stanford University and earned an M. S. in 1957 and a Ph. D in 1960 in electrical engineering. He became an assistant professor, and then an associate professor in the Electrical Engineering department there. His first space flight was in July 1973 as Science Pilot on the Skylab 3 mission, the second crew of the Skylab space station. He was Deputy, Acting and Director of Science and Applications at the Johnson Space Center from 1974 to 1975 and 1976 to 1978. As such he was responsible for all research in the physical sciences at the Johnson Space Center. From 1984 to 1986, he was Project Scientist in the Space Station Project Office. He flew in space a second time on STS 9 in November 1983 as a mission specialist on the Spacelab mission. He retired from NASA in June 1986. Edward G. GibsonBuffalo, New York,November 8, 193631 December 2100 Gibson received a B. S. in engineering from the University of Rochester in 1959, an M. S. in engineering from the California Institute of Technology in 1960, and a Ph. D. in engineering with a minor in physics from the California Institute of Technology in 1964. He was on the support crew of the Apollo 12 lunar landing mission, and flew in space on the Skylab 4 mission in November 1973 to February 1974 as Science Pilot in the third crew of the Skylab space station. He left NASA in December 1974. Duane E. GravelineNewport, Vermont,March 2, 1931September 5, 2016 Graveline received his B. S. degree from the University of Vermont in 1951 and his M. D. from the University of Vermont College of Medicine in 1955. He joined the U. S. Air Force Medical Service, and was an intern at Walter Reed Army Hospital from July 1955 to June 1956. He attended the primary course in Aviation Medicine at Randolph Air Force Base in Texas, and was assigned to Kelly Air Force Base in Texas as Chief of the Aviation Medicine Service there. He was granted the U. S. Air Force aeronautical rating of flight surgeon in February 1957, and received a master's degree in public health from the Johns Hopkins School of Hygiene and Public Health. He resigned from NASA in August 1965 before being assigned to a crew after his first wife filed for a divorce. He returned to Vermont, where he served as a flight surgeon with the Vermont Army National Guard, and practiced medicine until the state revoked his medical license in 1994. Joseph P. KerwinOak Park, Illinois, February 19, 193231 December 2100 Kerwin received his B. A. degree in philosophy from the College of the Holy Cross in Worcester, Massachusetts in 1953, and his M. D. from Northwestern University Medical School in Chicago, Illinois, in 1957. He completed his internship at the District of Columbia General Hospital in Washington, D. C., and attended the U. S. Navy School of Aviation Medicine on Pensacola, Florida, where he qualified as a naval flight surgeon in December 1958. He earned his United States Naval Aviator wings at Beeville, Texas, in 1962. He flew in space on Skylab 2 in May and June 1973 as Science Pilot in the first crew of the Skylab space station. He was NASA's senior science representative in Australia from 1982 to 1983, and Director of Space and Life Sciences at the Johnson Space Center from 1984 to 1987, when he resigned from NASA to join Lockheed, where he was involved in the development of hardware for the Space Station Freedom and later the International Space Station. F. Curtis MichelLa Crosse, Wisconsin,June 5, 1934February 26, 2015 Michel received his B. S. with honors in Physics in 1955 and Ph. D. Physics in 1962 from the California Institute of Technology. He was a junior engineer with the Firestone Tire and Rubber Company's Guided Missile Division until he joined the U. S. Air Force in 1955. An AFROTC graduate, he received flight training at Marana Air Base in Arizona, and at Laredo Air Force Base and Perrin Air Force Base in Texas, and flew F 86D Interceptors in the United States and Europe. In 1958 he became a research fellow at the California Institute of Technology. He joined the faculty of Rice University in Houston, Texas on 1963. He resigned from NASA in September 1969 before being assigned to a crew, and returned to Rice University, where he became the Andrew Hays Buchanan Professor of Astrophysics. He was a Guggenheim Fellow in 1979, and was an Alexander von Humboldt Foundation award recipient in 1982. Harrison H. SchmittSanta Rita, New Mexico,July 3, 1935 31 December 2100 Schmitt received his B. S. from the California Institute of Technology in 1957, and his Ph. D. in geology from Harvard University in 1964. He worked at the U. S. Geological Survey (USGS) Astrogeology Center in Flagstaff, Arizona, where he was in charge of developing lunar field geological methods. He participated in photographic and telescopic mapping of the Moon, and was among USGS astrogeologists who instructed NASA astronauts during their geological field trips during astronaut training. He was the backup lunar module pilot on Apollo 15, and the prime lunar module on Apollo 17, the last crewed lunar landing, in December 1972. As such, he became the twelfth person to walk on the Moon. He resigned from NASA in August 1975 to run for the United States Senate in his home state of New Mexico. He was elected on November 2, 1976, and served one term. He then became an adjunct professor of engineering physics at the University of Wisconsin–Madison.

Оқыту

Алты ұшқыштың екеуі білікті ұшқыш болды: Мишель Әуе күштерінде, ал Кервин Әскери-теңіз күштерінде. Оларға тиісінше ғарыш костюмдері және Аполлон эксперименттерімен байланысты жұмыстар тапсырылды, ал қалғандары 55 апталық ұшқыш даярлығына Аризонадағы Уильямс әуе күштері базасына жіберілді. Грейвлин 1965 жылғы 18 тамызда бірінші әйелі Кэрол Джейн Толлертон ажырасуға шағымданғаннан кейін, ол оны "бақылаусыз және қаһарлы ашуға" кінәлады. Жанжалдың алдын алу және басқа ғарышкерлерге үлгі көрсету үшін НАСА оның отставкаға кетуін талап етті. Райс университетінде жұмыс істейтін Мишельден басқа, олар бұрынғы зерттеулерін жалғастыра алмағанын анықтады. Ұшқыштар даярлығы аяқталғаннан кейін, барлығы Алан Биннің Аполлон қолданбалар бөліміне қосылды. NASA Astronaut Group 5 тобының он тоғыз пилотымен бірге топ астронавт даярлығын бастады. Оқу дүйсенбі, сәрсенбі күндері өтті, ал бейсенбі, жұма күндері саяхаттар ұйымдастырылды. Оларға астрономия (154 сағат), аэродинамика (8 сағат), зымырандық қозғалтқыш (8 сағат), байланыс (10 сағат), ғарыш медицинасы (17 сағат), метеорология (4 сағат), жоғарғы атмосфера физикасы (12 сағат), навигация (34 сағат), орбиталық механика (23 сағат), компьютерлер (8 сағат) және геология (112 сағат) бойынша дәрістер оқылды. Геология бойынша оқулар Аризонадағы Гранд-Каньонға және Метеор кратеріне, Нью-Мексикодағы Филмонт скаут ранчосына, Орегон штатындағы Бендтегі Ат лава түтігі жүйесіне, Техастағы Марафон көтерілісіндегі күл ағынына, сондай-ақ Аляска мен Гавайи сияқты басқа да жерлерге саяхаттарды қамтыды. Панамада ғалымдар үшін джунглиде тірі қалу, ал Невада штатының Рино қаласы маңында шөлде тірі қалу жаттығулары өткізілді. Суда тірі қалу жаттығуы Дильберт Дункерін пайдалана отырып, Пенсакола әскери-әуе базасында жүргізілді. Аполлон ғарыш кемесі бойынша 30 сағат, ал Ай модулі бойынша 12 сағат брифингтер өткізілді.

Операциялар

Ғалымдардың тапсырмалары әртүрлі болды. Шмитт, топтағы жалғыз геолог, уақытының көп бөлігін Айға қону орнын таңдауға жұмсады. 1967 жылға қарай, бастапқы жоспарланғаннан гөрі әлдеқайда аз миссиялар орындалатын болды, ал астронавттар мансаптарын тәуекелге тікті. Ғарышкерлерге ұшқыш дағдыларын жетілдіруге мүмкіндік жасалды, бірақ ғалымдарға мұндай жеңілдік берілмеді. Гибсон 1969 жылғы сәуір айында Аполлон-12 миссиясының қолдау экипажының мүшесі ретінде таңдалған алты ғалымның біріншісі болды, бірақ 1969 жылғы тамызда Аполлон-13 және Аполлон-14 миссияларының негізгі және қосалқы экипаждардың жариялануы көптеген адам үшін шегіне жеткен нәрсе болды. Негізгі және қосалқы экипаждарға 1966 жылғы ұшқыштар тобының сегіз мүшесі кірді, ал Аполлон-14 миссиясын Меркурий жетілігінің астронавты Алан Шепард басқарды. Мишель қыркүйек айында Райс университетіне оқытушы болып қайта оралды, сондай-ақ NASA ғалымдары Дональд У. Уайз, Эльберт А. Кинг-младший, Уилмот Н. Хесс және Юджин Шумейкер де қызметтен кетті. Барлығының кету себептері әртүрлі болды, бірақ барлығы да NASA-ны қатаң сынады. Ғалымдардың қатысуын арттыру туралы талаптар назарсыз қалмады, және NASA әкімшісінің орынбасары Джордж Мюллер 1969 жылғы қыркүйекте Адамды ғарышқа жіберу орталығының (MSC) директоры Роберт Р. Гилрутке хат жолдап, бұл мәселеге жеке назар аударуын сұрады. MSC ғылыми қауымдастықпен қарым-қатынасты жақсарту үшін қадамдар жасады. 1970 жылғы 26 наурызда Слейтон Шмиттің Аполлон-15 ай модулінің қосалқы пилоты болатынын хабарлады, Ричард Ф. Гордон, Аполлон-12 командалық модулінің пилоты, қосалқы командир, ал Вэнс Брэнд командалық модульдің пилоты болып тағайындалды. Айналым жүйесі бойынша, бұл Шмиттің Аполлон-18 миссиясында Айға қадам басуына мүмкіндік берді. Алайда, 1970 жылғы қыркүйекте тағы екі Аполлон миссиясы тоқтатылды, Аполлон-17 Айға соңғы Аполлон миссиясы болды. Бұл жағдай тағы да наразылық тудырды. Басқарушы әкімшісі Гомер Э. Ньюэлл кіші ғалым-астронавттармен сөйлесіп, олардың мәселесін NASA әкімшісі Джеймс С. Флетчерге жеткізді. Ньюэлл келесі Ай миссиясына ғалым-астронавтты тағайындауды және әр Skylab миссиясына екі астронавтты тағайындауды ұсынды. Слейтон әр Skylab миссиясы үшін екі оқытылған ұшқыш-астронавт талап еткенімен, 1971 жылғы 13 тамызда Шмитт Аполлон-17 миссиясының негізгі экипажының құрамына енді. Ол Ай бетіне қадам басқан соңғы адам болды. Қалған үш ғалым Skylab миссияларында ұшты, бірақ әр миссияда тек біреуі ғана «ғылыми пилот» ретінде қатысты.

The scientists had various assignments. Schmitt, the only geologist in the group, spent most of his time on lunar landing site selection. By 1967, it looked as if many fewer missions would be flown than originally planned, and the astronauts were risking their careers. Provision was made to allow the pilot astronauts to keep their pilot skills honed, but there was no such concession for the scientists. Gibson became the first of the six scientists to be named to a crew when he was selected as a member of the support crew for Apollo 12 in April 1969, but the announcement of prime and backups crews for Apollo 13 and Apollo 14 in August 1969 was the last straw for many. The prime and backup crews included eight members of the 1966 group of pilots, and Apollo 14 would be commanded by Mercury Seven astronaut Alan Shepard. Michel resigned to return to teaching at Rice in September, and there were resignations by NASA scientists Donald U. Wise, Elbert A. King Jr, Wilmot N. Hess and Eugene Shoemaker. All had their reasons for leaving, but all were highly critical of NASA. The calls for more participation by scientists did not go unheeded, and NASA Deputy Administrator George Mueller wrote to the director of the Manned Spacecraft Center (MSC), Robert R. Gilruth, in September 1969, and asked him to give the matter his personal attention. The MSC took steps to improve relations with the scientific community. On March 26, 1970, Slayton announced that Schmitt would be backup lunar module pilot of Apollo 15; Richard F. Gordon, the command module pilot of Apollo 12, was named as backup commander, and Vance Brand as command module pilot. Under the prevailing rotation system, this set Schmitt up to walk on the Moon on Apollo 18. However, in September 1970, two more Apollo missions were cancelled; Apollo 17 would be the last Apollo mission to the Moon. Once again, frustration boiled over. Associate Administrator Homer E. Newell Jr. spoke with the scientist astronauts, and took their case to NASA Administrator James C. Fletcher. Newell recommended that a scientist astronaut be assigned to the next Moon mission, and that two be assigned to each Skylab mission. Although Slayton insisted on two trained pilot astronauts for each Skylab mission, on August 13, 1971, Schmitt was named as part of the prime crew of Apollo 17. He would become the last man to step onto the lunar surface. The remaining three flew on Skylab missions, but only one per mission, as the "science pilot".