АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің уақытша жасақ бригадасы

Кіріспе

АҚШ Теңіз жаяу әскерінің арнайы жаяу әскер бригадасы

1-ші уақытша Теңіз жаяу әскері бригадасы – 1912 жылдан 1950 жылға дейін мерзімімен құрылған АҚШ Теңіз жаяу әскерінің (ТЖӘ) бригадасы. Бұл бөлімше нақты операциялар үшін арнайы құрылған, және ТЖӘ-нің «тұрақты» бөлімі саналмаған. Бригада 40 жыл ішінде қызмет үшін бес рет қысқа мерзімге белсендірілді. 1912 жылы Кубадағы Негрлер көтерілісінен кейін құрылған бригада, 1941 жылға дейін қайтадан белсендірілген жоқ. Ол екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық күштер елді басып алғаннан кейін, 6-шы Теңіз жаяу әскер полкінен асығыс құрылып, Исландияға гарнизон ретінде жіберілді. Бригада Тынық мұхитындағы Гуам шайқасында да қызмет етті, аралдың оңтүстік секторына десант шығарып, жапондық күштердің қарсылығын басып тастады. Соғыстан кейін бригада қысқа мерзімді ұйымдастыру өзгерісінде тағы бір рет белсендірілді. Бригада 1950 жылы Корея соғысына дайындық үшін асығыс жиналды. Бригада Масан шайқасында қарсы шабуылға қатысты, содан кейін Пусан периметрі шайқасында және Нактонг өзені бойындағы Нактонг шығанағының бірінші және екінші шайқастарында АҚШ Армиясының бөлімшелерін нығайтты. Бригада соңғы рет 1-ші Теңіз жаяу әскер дивизиясымен біріктірілген кезде таратылды.

Басқа "1-ші теңіз жаяу әскерлері бригадаларымен" айырмашылық

1935 жылы екінші "1-ші теңіз бригадасы" құрылды, 1940 жылы Кубада қызмет етті, содан кейін кеңейтіліп, 1941 жылы 1-ші теңіз дивизиясы болып қайта тағайындалды. Бұл бригада алғаш рет 1913 жылы 1-ші алдыңғы күштер бригадасы ретінде құрылды. Дегенмен, 1-ші алдыңғы күштер бригадасы және оның кейінгі ұрпақтары "уақытша" бөлімшелер деп есептелмеді. Бригада 1914 жылы Пуэрто-Рико және Мексикада, сондай-ақ 1916 жылы Доминикан Республикасында қызмет етті және 1915 жылдан бастап 1934 жылы таратылғанға дейін Гаитиде тұрақты орналасқан жерге ие болды. 1935 жылы 1-ші бригада ретінде қайта жандандырылды, содан кейін 1-ші теңіз бригадасы болып қайта тағайындалды. 1935 жылғы 1-ші теңіз бригадасы жеке бөлімше саналды және оның 1-ші уақытша теңіз бригадасымен тікелей байланысы жоқ. Сонымен қатар, үшінші "1-ші теңіз бригадасы" 1956 жылы құрылды, кейін 1985 жылы 1-ші теңіз амфибиялық бригадасы, ал 1988 жылы 1-ші теңіз экспедициялық бригадасы (1-ші МЭБ) аталды. 1-ші МЭБ де ұрпақтарды анықтау мақсатында жеке ұйым болып табылады және 1-ші уақытша теңіз бригадасымен тарихи байланысы жоқ.

Исландия

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания Исландияға шабуыл жасады, себебі британ үкіметі бейтарап елге жақында Данияны басып алған неміс күштерінің шабуыл жасауы мүмкін деп қауіптенді. 4 Корольдік теңіз күшінің кемесінен құралған британдық күш, Исландия үкіметі қарсылық көрсетпегендіктен, елді қан төгілмей басып алды. Оның бөлімдері Сан-Диего, Калифорниядағы теңізшілер базасында және Эллиот лагерінде жаттығудан өткен 2-ші теңізшілер дивизиясынан алынған. Бұл күштің құрамы 4095 адамды құрады. Олар генерал-майор Холланд М. Смит пен оның 1-ші теңізшілер дивизиясының басшылығымен Исландияны басып алған 28 000 адамның алғашқылары болды. 1-ші теңізшілер дивизиясы күшін арттырып жатқанда, Уақытша бригада Исландияны ұстап тұрды. Бірақ, жақын арада басымдықтар өзгеріп, 1-ші теңізшілер дивизиясы басқа жерге көшірілді. Оның орнына 1-ші уақытша теңіз жаяу әскері бригадасына АҚШ армиясының бөлімшелері қосылды. Бригадир генерал Джон Марстон мен полковник Лео Д. Гермлдің басшылығымен бригада Сан-Диегодан Чарльстонға Хейвуд, Фуллер және Уильям П. Биддл атты шабуыл көлігімен жүзіп барды. Олар сол жерде қосымша кемелермен кездесіп, олармен бірге жабдықтарын және бригаданың қалған бөлімдерін, 5-ші қорғаныс батальонын алып келді. 27 маусымда осы бөлімдерге Оризаба, Арктур және Хамул қосылды. Оларды 19-шы топ, АҚШ теңіз күшінің 25 кемесі, соның ішінде Арканзас және Нью-Йорк, сондай-ақ Бруклин және Нэшвилл крейсерлері сүйемелдеді. Күш Ньюфаундлендке тоқтады, содан кейін Исландияға беттеп, 7 шілдеде Рейкьявикке жетті. Онда олар британдық армияның 49-шы (Батыс атты әскер) жаяу әскер дивизиясын елдің кейбір аймақтарын бақылаудан босатып, британдықтар қалған бөлігін басқаруды жалғастырды. Британдық командирлер 1-ші уақытша теңіз жаяу әскері бригадасын Рейкьявик маңындағы лагерьлерге орналастырды. Британдықтар бригадаға дивизия таңбасын берді, ол теңізшілер Исландияда болған уақытында киілді. 1941 жылдың тамызында бригадаға АҚШ армиясы мен әскери-әуе күштерінің бөлімшелері қосылды. 1-ші уақытша теңіз бригадасының әскерлері Исландиядағы уақытының көп бөлігін Германияның ықтимал шабуылына қарсы Исландияны нығайту үшін инфрақұрылым мен базалар салуға жұмсады. 22 қыркүйекте британдық дивизия Исландиядан кетіп, команданы АҚШ армиясы қабылдады. 1941-1942 жылдардың қысында бригада ешқандай шайқасқа қатыспады және көп уақытын қорғаныс құрылыстарын салуға және жауынгерлік дайындыққа жұмсады, бірақ жабдықтардың, байланыс құралдарының, көліктің және жақсы ауа райының жетіспеуіне тап болды. Сирек жағдайларда неміс барлау ұшақтарынан басқа, неміс әскерлері Исландияға келген жоқ. 7 желтоқсанда Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін әскерлерге 1942 жылдың басында Исландиядан қайта орналастырылатыны және Тынық мұхитындағы театрларда шайқасқа қатысатыны туралы хабарланды. 1942 жылдың қаңтарында бригада АҚШ-қа бір батальоннан кейін бір батальонға көшіріле бастады. Бригаданың бөлімдері біртіндеп армия бөлімшелерімен алмастырылды және 1942 жылдың наурызына дейін USS McCawley және АҚШ армиясының көлік кемесі Borinquen арқылы Нью-Йорк қаласына оралды. Бригада 1942 жылдың 25 наурызында Нью-Йоркте таратылды, ал оның құрамдас бөлімдері 2-ші теңізшілер дивизиясына қайта тағайындалды. Кейіннен ол бірнеше жыл бойы әскери бөлімде болды, бірақ кейіннен бригадир генерал Лемуэль Шепардтың басшылығымен резервке жіберілді. Шілдеде ол Жапон империясының бақылауында болған Гуамға шабуыл жасау үшін Маршалл аралдарына көшірілді. Бұл әлдеқайда үлкен бригада 4-ші және 22-ші теңіз жаяу әскерлері полктерінен және қолдау бөлімдерінен құралды, оның құрамында 9886 теңізші болды. Бригада Гуадалканалда 3-ші теңізшілер дивизиясымен бірлесіп жаттығуды бастады. Содан соң, шілде айының басында екі топ Әнеутек атолы арқылы басып кіруге дайындалды. 22-ші теңізшілер Агат маңындағы жағажайларға, ал 4-ші теңізшілер солтүстікке қарай Банги нүктесіне қонды. Аралда АҚШ-тың қонуына қарсылық көрсеткен 22 000 жапондық әскер орналасқан. Ең қызыл шайқастар солтүстікке қарай орналасқан III амфибиялық корпустың басқа бөлімдерінде болды, олар ауыр жапондық қарсы шабуылдарына төтеп берді. 1-ші уақытша теңіз бригадасы оңтүстік жағалауда жеңіл қарсылыққа тап болды, бірақ екі полктің қону аймақтарының арасында орналасқан Гаан нүктесін басып алған едәуір жапондық күшпен күресті. Жапондықтар сол жерге бекіністер салды, соның ішінде 41 типті 75 мм тау пулеметтері болды, олар АҚШ барлау сынақтарында анықталмаған, 22-ші теңізшілерді қолдайтын 20 амфибиялық көліктің қозғалысын шектеді және олардың ілгерілеуін баяулатты. 22-ші теңізшілер кейіннен күшті жапондық қарсылыққа қарамастан, сол күні нүктені басып алды. Осы уақытта 4-ші теңізшілер полкінің 1-ші батальоны 3-ші батальонның қолдауымен Банги нүктесін басып алды. Содан соң олар Маунт Алифан тауына қарай ілгеріледі, бірақ жапондықтардың қарсылығынан уақытты жоғалтты. Түнде жапондықтар үлкен, үйлесімді қарсы шабуыл жасады, бірақ ол сәтсіз аяқталды. 1-ші бригада 3-ші теңізшілер дивизиясы мен 77-ші жаяу әскер дивизиясының солтүстіктегі Асанға қонған жерінен 11 км (7 миль) оңтүстікте орналасқан. Ол 4-ші теңізшілер оң жақта, батыс жағында, ал 22-ші теңізшілер сол жақта, шығыс жағында кең ауқымды қозғалыс жасап, солтүстік жағалаудағы күштерге жетті. 28 шілдеге дейін 3-ші теңізшілер дивизиясы мен 77-ші жаяу әскер дивизиясы үздіксіз фронт құрып, солтүстікке қарай ілгеріледі. 6 тамызда бригада оларға сол жақта, батыс жағында қосылды. Мұнда жапондық күштер қалған бекіністерінде соңғы тұғырларын жасады, ал Санта-Роза тауындағы бекіністер 8 тамызда, Ритидиан нүктесі 10 тамызда және сол күні Пати нүктесі тазартылды. Арал 10 тамыздың 11:31-де 11 000 жапондық әскердің қаза болғаны расталғаннан кейін "ресми түрде" қауіпсіз деп жарияланды. Алайда, мыңдаған жапондық әскерлер Гуамның ормандарына қашып кетті, ал арал қауіпсіз деп жарияланғаннан кейін де тазалау операциялары ұзаққа созылды. V J күніне қарай арал жапондықтарға 18 400 қаза тапқан және 1250 тұтқынға, ал американдықтарға 1700 қаза тапқан және 6000 жараланған адамға айналды. Бірақ 1-ші уақытша теңіз бригадасы тек бір ай бойы тазалау операцияларына көмектесті. 9 қыркүйекте 1944 жылы бригада таратылды, ал оның бөлімдері Гуадалканалға көшірілді, онда жаңа 6-шы теңізшілер дивизиясы құрылып жатқан. Бұл дивизия 25 қыркүйекте 1944 жылы іске қосылды. 1-ші уақытша теңіз бригадасының көп бөлігі 6-шы теңізшілер дивизиясының басшылығына берілді. Дивизияны толықтыру үшін 29-шы теңізшілер полкі қосылды. 53-ші құрылыс батальоны тікелей III амфибиялық корпустың құрамына кірді.

During World War II, the United Kingdom launched an invasion of Iceland, as the British government feared that the neutral country could fall to an invasion by German forces, which had recently conquered Denmark. A British force consisting of 4 Royal Navy warships bloodlessly occupied the country, as the Icelandic government did not resist the invasion. Its elements were taken from the 2nd Marine Division, which was training at Marine Corps Base San Diego and Camp Elliott, both in San Diego, California. This brought the force up to a strength of 4,095 men. They were the first of 28,000 men occupying Iceland under Major General Holland M. Smith and his 1st Marine Division. While the 1st Marine Division was building its forces, though, the Provisional Brigade would hold Iceland. However, priorities soon changed and the 1st Marine Division was moved elsewhere. The 1st Provisional Marine Brigade was instead joined by units of the United States Army. Under the command of Brigadier General John Marston and Colonel Leo D. Hermle, the brigade sailed from San Diego to Charleston aboard the attack transports Heywood, Fuller, and William P. Biddle. There, they met with additional ships which sailed with their supplies as well as the remaining elements of the brigade, the 5th Defense Battalion. These elements were joined by the Orizaba, Arcturus, and Hamul on 27 June. They were escorted by Task Force 19, a fleet of 25 United States Navy warships including the battleships Arkansas and New York as well as the cruisers Brooklyn and Nashville. The force stopped at Newfoundland, before continuing to Iceland, landing in Reykjavík on 7 July. There they relieved the British Army 49th (West Riding) Infantry Division of control of some areas of the country, while the British continued to administer the remainder. The British commanders distributed the 1st Provisional Marine Brigade throughout camps around the Reykjavik area, The British gave their division patch to the brigade, and it was worn for the remainder of the Marines' time in Iceland. The Marines were joined by units of the U. S. Army and Army Air Corps in August 1941. The 1st Provisional Marine Brigade troops spent much of their time in Iceland building infrastructure and bases to fortify Iceland against potential German attack. On 22 September, the British division departed Iceland and command was assumed by the United States Army. During the winter of 1941–1942 the brigade saw no combat and spent much of its time attempting to construct fortifications and drill for combat, hampered by a lack of supplies, communications equipment, transportation, and good weather. Aside from the occasional German reconnaissance aircraft, no German forces came to Iceland. Following the 7 December attack on Pearl Harbor, the men were informed they would be redeployed from Iceland at the beginning of 1942 and would likely see combat in the Pacific Theatre. In January 1942, the brigade began deploying back to the United States, one battalion at a time. Elements of the brigade were gradually relieved by Army units and returned to New York City aboard the USS McCawley and the US Army Transport Borinquen until March 1942, when the entire brigade was in New York. The brigade was disbanded in New York City on 25 March 1942, and its component elements were reassigned to the 2nd Marine Division. and placed in reserve for a time, commanded by Brigadier General Lemuel C. Shepherd. In July, it was moved to the Marshall Islands for a planned invasion of Guam, an island under the control of the Empire of Japan. This much larger brigade was built around the 4th and 22nd Marine Regiments with supporting units, and comprised 9,886 Marines. The brigade commenced training at Guadalcanal in conjunction with the 3rd Marine Division. Then, in early July, the two formations staged through the Eniwetok Atoll in preparation for the invasion. the 22nd Marines landed on beaches around Agat while the 4th Marines landed at Bangi Point to the north. Opposing the U. S. landings were 22,000 Japanese troops stationed on the island. The most intense fighting struck the other units of III Amphibious Corps to the north, which held through heavy Japanese counterattacks. The 1st Provisional Marine Brigade encountered lighter resistance on the southern beaches, but nonetheless fought a substantial Japanese force occupying Gaan Point, between the two regiments' landing zones. Japanese defenders had built fortifications into the point, including Type 41 75 mm Mountain Guns which had gone undetected in U. S. reconnaissance probes, using them to pin down 20 amphibious vehicles supporting the 22nd Marines and slow their advance. The 22nd Marines subsequently spent most of the day capturing the point against stiff Japanese resistance. In the meantime, the 1st Battalion of the 4th Marines took Bangi point with support from their 3rd Battalion. They then began an advance to Mount Alifan but were delayed by fierce Japanese resistance inland. At nightfall the Japanese mounted a large, coordinated counterattack which was unsuccessful. The 1st Brigade was 7 mile (11 km) south of the 3rd Marine Division and 77th Infantry Division landing zones to the north at Asan. It advanced north in a sweeping motion with the 4th Marines on the right, west flank and the 22nd Marines on the left, east flank, until reaching the forces on the northern beach landings. By 28 July, the 3rd Marine Division and 77th Infantry Division had formed a continuous flank and were advancing north. On 6 August, the brigade joined them on the left, western flank. Here, Japanese forces staged last stands in their remaining fortifications, and holdouts on Mount Santa Rosa were cleared on 8 August, Ritidian Point on August 10, and Pati Point the same day. The island was declared "officially" secure at 11:31 on 10 August, after 11,000 Japanese dead had been counted. However, thousands of Japanese troops fled to the woods of Guam after the fight, and mop up operations continued long after the island was declared secure. By V J Day, the island had cost the Japanese 18,400 killed and 1,250 captured, and the Americans 1,700 killed and 6,000 injured. The 1st Provisional Marine Brigade, however, only assisted in mop up operations for a month. On 9 September 1944, the brigade was disbanded and its elements were moved to Guadalcanal where the new 6th Marine Division was forming. That division was activated on 25 September 1944. Most of the Provisional Marine Brigade units were transferred to the command of the 6th Marine Division. The 29th Marine Regiment was added to form the division. The 53rd CB was the directly assigned to III Amphibious Corps.

Соғыстан кейін

1-ші Уақытша теңіз жаяу әскері бригадасы 1947 жылдың 1 маусымында 11-ші теңіз жаяу әскерінің 1-ші батальонын кеңейту арқылы соғыстан кейінгі кезеңде қысқа мерзімге қайта құрылды. Бұл күш Тынық мұхиты аймағындағы Гуамдағы Витек лагерінде орналасқан, төтенше жағдайға дайындық күші ретінде қызмет етті. Дегенмен, соғыстан кейінгі әскери шығындар күрт қысқарғандықтан, бригада сол кезде жеткіліксіз штаттық санымен, тек "қағаз жүзіндегі бөлімше" деп есептелді. Ол тағы да "қайта құрылымдалды" және 1947 жылдың 1 қазанында 1-ші Уақытша артиллериялық батальон деп қайта аталды. Бригадаға 33-ші әскери-әуе тобы көмек көрсетті және генерал-лейтенант Уолтон Уокер басқаратын Біріккен Штаттардың сегізінші армиясының бағынышты бөлімшесі болды, ол оны өзінің қорына қойды.

Кейн арнайы тобы

Бригада бірден Масанға, Пусан периметрінің батыс жағына көшірілді, оны Сегізінші армия БҰҰ күштерін басып алуға тырысқан Солтүстік Корея армиясына қарсы тұру үшін құрды. Бригада АҚШ-тың 25-ші жаяу әскер дивизиясына және генерал-майор Уильям Б. Киннің басшылығындағы 5-ші полктік ұрыс тобына қосылды. Үш бөлім бірге "Кин" арнайы тобын құрады, бұл құрама шамамен 20 000 адамнан тұратын. Генерал Уокер мен Сегізінші армия 6 тамызда соғыста БҰҰ жүргізген алғашқы қарсы шабуылды дайындауға кірісті. Бұл АҚШ-тың резервтік бөлімшелерінің Масан аймағына шабуыл жасауымен басталады, содан кейін айдың ортасында Кум өзеніне үлкен жалпы шабуыл жасалады. Уокердің мақсаттарының бірі - Тегу маңында Солтүстік Корея әскерлерінің жиналып жатқаны күдіктілерді, кейбір Солтүстік Кореялық бөлімшелерді оңтүстікке қарай бұрып жіберу арқылы тарату болды. 6 тамызда Сегізінші армия арнайы топтың шабуылға баруына арналған операциялық директива берді. Шабуыл жоспары Масанның маңындағы позициялардан батысқа қарай жылжу, Чинджу өтегін басып алу және Нам өзеніне дейінгі сызықты қамтамасыз ету болды. Бұл АҚШ-тың 2-ші жаяу әскер дивизиясының толық құрамының, сондай-ақ АҚШ-тан келе жатқан үш танк батальонының келуіне байланысты болды. Кин арнайы тобы 7 тамызда Масаннан шабуылға шықты. 1-ші Уақытша теңіз бригадасы Пансонға қарай жылдам алға жылжып, Солтүстік Кореяның 6-шы дивизиясының штабын басып алған кезде Солтүстік Кореяға 350 адамнан тез зиян келтірді. Алайда, Солтүстік Кореяның қарсыласуынан жұмыс тобының басқа бөлімшелері баяулады. Кин арнайы тобы Чиндонни аймағына қысым жасады, нәтижесінде күш фрагменттелгендіктен тиімді болу үшін әуе шабуылдары мен әуеден тасымалдауға сүйенуге мәжбүр болды. Киннің арнайы тобының шабуылы солтүстік кореялық 6-шы дивизияның шабуылымен бір уақытта соқтығысты. Осы аймақта үш күн бойы қатаң ұрыстар жалғасты. 9 тамызға қарай, Кин арнайы тобы Чинджуны қайта алуға дайын болды. Әуе күшінің көмегімен жұмыс тобы бастапқыда жылдам алға жылжуда, бірақ Солтүстік Кореяның қарсылығы ауыр болды. 10 тамызда теңіз жауынгерлері алға жылжуды бастады, байқаусызда 105-ші бронетанкті дивизияның Солтүстік Кореяның 83-ші моторежиментімен кездесті, ол күтпеген жерден ұсталып, кері шегінуге тырысты. 1-ші теңізшілер ұшақ қанатының F4U корсары кері шегінетін колоннаны қайталап шабуылдап, 200-ге жуық адамды құрбан етіп, полк техникасының 100-ге жуығын жойды, бірақ 1-ші уақытша теңізшілер бригадасының күштері шабуылды жалғастыра алмады, өйткені олар 12 тамызда периметрдің басқа бөлігіне қайта орналастырылды. Кин арнайы тобы далалық артиллерияның қолдауымен алға жылжып, Чондонни маңындағы аумақты басып алды. Сол кезде Сегізінші армия өзінің бірнеше бөлімдерін Таэгуға қайта орналастыруды сұрады, олар майданның басқа жерлерінде, әсіресе Нактонг шығанағында пайдаланылатын болады. Солтүстік Кореяның 6-шы дивизиясы 3000-ден 4000-қа дейін азайды және оның қатарын Андонгтан Оңтүстік Кореялық әскери қызметшілермен толықтыруға тура келді. Аймақтағы ұрыс-керіс айдың соңына дейін жалғасты.

The brigade was immediately moved to Masan, the westernmost flank of the Pusan Perimeter, which the Eighth Army had set up to resist the North Korean Army which was attempting to overrun the UN forces. The brigade joined the U. S. 25th Infantry Division and the 5th Regimental Combat Team, under Major General William B. Kean. The three units together formed "Task Force Kean", a formation of about 20,000 men. General Walker and the Eighth Army began preparing a counteroffensive, the first conducted by the UN in the war, for 6 August. It would kick off with an attack by the U. S. reserve units on the Masan area to secure Chinju from the North Korean 6th Division, followed by a larger general push to the Kum River in the middle of the month. One of Walker's goals was to break up a suspected massing of North Korean troops near Taegu by forcing the diversion of some North Korean units southward. On 6 August, the Eighth Army issued the operational directive for the attack by the task force. The plan of attack was to move west from positions held near Masan, seize the Chinju Pass, and secure the line as far as the Nam River, and depended on the arrival of the entire U. S. 2nd Infantry Division, as well as three more battalions of American tanks which were en route from the United States. Task Force Kean kicked off its attack on 7 August, moving out from Masan. The 1st Provisional Marine Brigade surged forward to Pansong, quickly inflicting 350 casualties on the North Koreans as it overran the North Korean 6th Division's headquarters. The other units of the Task Force, however, were slowed by North Korean resistance. Task Force Kean pressed on the Chindong ni area, resulting in a confused battle where the fragmented force had to rely on air strikes and airdrops to keep it effective. Task Force Kean's offensive had collided with one being delivered simultaneously by the North Korean 6th Division. Heavy fighting continued in the area for three days. By 9 August, Task Force Kean was poised to retake Chinju. The task force, aided by air power, initially advanced quickly though North Korean resistance was heavy. On 10 August, the Marines picked up the advance, inadvertently encountering the North Korean 83rd Motorized Regiment of the 105th Armored Division, which was caught off guard and attempted to withdraw. F4U Corsairs from the 1st Marine Aircraft Wing strafed the retreating column repeatedly, inflicting 200 casualties and destroying about 100 of the regiment's equipment vehicles, but 1st Provisional Marine Brigade forces were not able to follow up the attack, as they were redeployed elsewhere on the perimeter on 12 August. Task Force Kean continued forward, supported by field artillery, capturing the area around Chondong ni. At that time, Eighth Army requested several of its units to redeploy to Taegu to be used elsewhere on the front, particularly at the Naktong Bulge. The NK 6th Division had been reduced to 3,000 or 4,000 and had to replenish its ranks with South Korean conscripts from Andong. Fighting in the region continued for the rest of the month.

Бірінші Нактонг бұрылысы

Тіпті солтүстікке қарай, 1-ші Уақытша теңіз жаяу әскерлері бригадасы АҚШ-тың 24-ші жаяу әскер дивизиясы мен КХР 4-ші дивизиясы арасындағы тұйыққа қалуды бұзу үшін қажет болды. 5-6 тамыз күндері аралығындағы түннің ортасынан бастап, солтүстік корейліктер Пгунг-ниден оңтүстікке және Йонгсаннан батысқа қарай 6 км жердегі Оханг паромдық орнында Нактонг өзенін кесіп өтіп, жеңіл қару-жарақтарын және жабдықтарын бастарынан немесе саладан тасыды. 6 тамызда сағат 02:00-де солтүстік корейліктер АҚШ-тың 34-ші жаяу әскер полкінің 3-ші батальонымен қақтығысып, қысқаша шайқастан кейін алға жылжи бастады, Йонгсанға қарай өтуге тырысты. Солтүстік корейліктердің шабуылы америкалықтарды таң қалдырды, олар шабуылды солтүстіктен күткен, бұл шабуыл американдықтардың желісін бөлу және солтүстікке жабдықтандыру жолдарын бұзу қаупін тудырды. Америкалықтардың қайта-қайта шабуылдары тұйыққа түсірді. 7 тамыздың таңына қарай солтүстік корейліктер алға жылжып, Кловерлиф төбесі мен Облинг-ни жотасын басып алды, бұл өңірдегі басты жолдың маңызды жері. Қатал шабуылға қарамастан, 9-шы жаяу әскер дивизиясы Кловерлиф төбесінің бір бөлігін ғана қайтарып алды, ал қарқынды шайқастар оның жылжуын тоқтатты. Осы уақыт аралығында КХР 4-ші дивизиясы құм, бұталар мен тастардан су асты көпірлерін салған, алғашқысын күні бұрын аяқтаған. Олар жүк көліктерін және ауыр артиллерияны, сондай-ақ қосымша жаяу әскер мен бірнеше танктерді осы көпір арқылы тасыды. 10 тамыздың таңында өзеннен екі толық солтүстік корей полкі өтіп, бекінілген позицияларды иеленді. Йонгсанға төнген қауіп АҚШ-тың қосымша күштерін қажет етті. Олар 17 тамызда сағат 08:00-де Кловерлиф төбесі мен Обонг-ниге жаппай шабуыл жасады, барлық ауыр қару-жарақтарды қолданды: артиллерия, минометтер, M26 Pershing танктері және әуе шабуылдары. Бастапқыда, солтүстік корейліктердің қатал қорғанысы теңіз жаяу әскерлерін тоқтатты. Күшті жанама от солтүстік корейліктерді олардың позицияларынан шығаруға мәжбүр етті, ал теңіз жаяу әскерлері мен Хилл жасағы оларды біртіндеп, төбе-төбелеп басып алды. Теңіз жаяу әскерлері бірінші болып Обонг-ниге жақындады, тау беткейіндегі қарсылықты әуе шабуылымен және АҚШ танктерінің шабуылымен жойды, бірақ күшті қарсылық ауыр жарақаттарға әкелді, сондықтан олар кері шегінуге мәжбүр болды. Солтүстік корейліктердің 18-ші полкі төбені бақылауда ұстап, теңіз жаяу әскерлерін кері итеруді үміттене отырып, сәтсіз қарсы шабуыл жасады. 18 тамыздың түн ортасына қарай Солтүстік Кореяның 4-ші дивизиясы жойылды; шайқас кезінде дезертирлердің көп саны оның қатарын әлсіретті, бірақ сол кезде Обонг-ни мен Кловерлиф төбесі АҚШ күштерімен қайтарылып алынды. Солтүстік корей сарбаздарының шашыраңқы топтары Нактонг арқылы америкалық ұшақтар мен артиллерия отынан қашып кетті. Келесі күні 4-ші дивизияның қалдықтары өзеннен кері шегінді. Олар асығыс шегінулерінде көптеген артиллериялық құралдар мен жабдықтарды қалдырды, оларды американдықтар кейін пайдалануға енгізді. Бұл шайқаста екі тарап та ауыр шығынға ұшырады. Шайқас аяқталған кезде КХР 4-ші дивизиясының әр полкінде 300-400 адам ғана болды. Бастапқыда 7000 адамнан тұратын дивизияның қазіргі күші 3500 адамды құрады, 1200-ден астам адам қаза тапты. 1-ші Уақытша теңіз жаяу әскерлері бригадасы 66 теңізшінің қаза болғанын, 278-інің жараланғанын және біреуінің жоғалып кеткенін хабарлады.

Immediately north on the line, the 1st Provisional Marine Brigade was desperately needed to break a stalemate between the U. S. 24th Infantry Division and the NK 4th Division. Beginning at midnight on the night of 5–6 August, North Koreans had begun crossing the Naktong River at the Ohang ferry site, 3.5 mile (6 km) south of Pugong ni and west of Yongsan, carrying light weapons and supplies over their heads or on rafts. At 02:00 on the morning of 6 August, the North Koreans began engaging the 3rd Battalion, U. S. 34th Infantry Regiment, and moved forward after a short fight, attempting to penetrate the lines to Yongsan. The North Koreans surprised the Americans, who had been expecting an attack from further north, The attack threatened to split the American lines and disrupt supply lines to the north. Repeated American attacks resulted in a stalemate. By the morning of 7 August, North Koreans were able to press forward and capture the Cloverleaf Hill and Oblong ni Ridge, critical terrain astride the main road in the bulge area. Despite a tenacious attack, the 9th Infantry was only able to regain part of Cloverleaf Hill before intense fighting stalled its movement. The NK 4th Division had in the meantime constructed underwater bridges of sandbags, logs and rocks, finishing the first one the day before. It moved trucks and heavy artillery across the river over this bridge, as well as additional infantry and a few tanks. By the morning of 10 August close to two full North Korean regiments were across the river and occupying fortified positions. the threat to Yongsan necessitated more U. S. reinforcements. They mounted a massive offensive on Cloverleaf Hill and Obong ni beginning at 08:00 on 17 August, unleashing all available heavy weapons: artillery, mortars, M26 Pershing tanks, and airstrikes. At first, tenacious North Korean defense halted the Marines. Heavy indirect fire forced the North Koreans out of their positions before the Marines and Task Force Hill overwhelmed them, one hill at a time. The Marines approached Obong ni first, destroying resistance on the slope with an airstrike and a barrage from U. S. tanks, but strong resistance caused heavy casualties, and they had to withdraw. The 18th North Korean Regiment, in control of the hill, mounted a disastrous counterattack in hopes of pushing the Marines back. By nightfall on 18 August, the North Korean 4th Division had been annihilated; huge numbers of deserters had weakened its numbers during the fight, but by that time, Obong ni and Cloverleaf Hill had been retaken by the U. S. forces. Scattered groups of North Korean soldiers fled back across the Naktong, pursued by American planes and artillery fire. The next day, the remains of 4th Division had withdrawn across the river. In their hasty retreat, they left a large number of artillery pieces and equipment behind which the Americans later pressed into service. The battle caused heavy casualties for both sides. By the end of the fight, the NK 4th Division had only 300 or 400 men in each of its regiments. Of its original 7,000 men, the division now had a strength of only 3,500, having suffered over 1,200 killed. The 1st Provisional Marine Brigade reported 66 Marines dead, 278 wounded, and one missing.

Екінші Нактонг көтерілісі

1 қыркүйекте 1-ші Уақытша теңіз бригадасы 4290 сағатқа дейін азайды, Кореядағы бір айлық қызметте 500 адам қаза тапты және Жапонияға эвакуациялау үшін Пусанға қайтуға дайындалды. Бұл жерде бригада 1-ші теңізшілер дивизиясын қайта құру үшін теңізшілер күшейте түсуіне қосылуға тиіс болды, ол кейін Инчхондағы қарсы шабуылға қатысу үшін X корпусының құрамына кіретін еді. Алайда Солтүстік Кореяның Ұлы Нактонг шабуылы бұл жоспарларды кейінге шегерді, себебі бригаданың Нактонг өзенінен Солтүстік Кореялықтардың тағы бір өтуіне тосқауыл қоюы қажет болды. Сонымен қатар, Солтүстік Кореяның 9-шы дивизиясының 1-ші және 2-ші полктері, соғыстағы алғашқы шабуылдарында, өзенді сәтті кесіп өтіп, американдық шепке енгеннен кейін Йонгсанға бірнеше шақырым жетпеді. Дивизия командирі генерал-майор Пак Кё Сам Йонгсанды басып алу мүмкіндігі жоғары деп есептеді. 1 қыркүйек күні таңертең, тек Е ротасының қираған қалдықтары ғана қолда болған АҚШ-тың 9-шы жаяу әскер полкі, 2-ші жаяу әскер дивизиясының Йонгсанды қорғауға дерлік әскері болмады. 2 қыркүйекте Уокер Токиодағы Қиыр Шығыс қолбасшылығы штабының орынбасары генерал-майор Дойл О. Хикимен телефон арқылы сөйлесті. Ол периметр маңындағы жағдайды сипаттап, ең қауіпті қауіптің АҚШ-тың 2-ші және 25-ші жаяу әскер дивизияларының шекарасында екенін айтты. Ол 1-ші Уақытша теңіз бригадасын Йонгсанға қарай бастағанын, бірақ оларды әлі де сол жердегі міндетке жібермегенін және армия генералы Дуглас Макартурдың оларды пайдалануға келісімін алуды қалағанын айтты, себебі ол бұл Қиыр Шығыс қолбасшылығының басқа жоспарларына бөгет болатынын білді. Уокер 2-ші дивизияның шебін қалпына келтіру үшін оларды қолданбастан мүмкін емес екенін айтты. Хики Макартурдың күні бұрын Уолкер қажет деп тапса, теңізшілерді пайдалануға рұқсат бергенін және 2-ші дивизия секторындағы Нактонг өзенінің шығысында Солтүстік Кореялықтарды жою және өзен шебін қалпына келтіру миссиясымен дивизияның барлық қолда бар күштері мен теңізшілердің үйлестірілген шабуылын бұйырғанын мәлімдеді.

By 1 September, the 1st Provisional Marine Brigade was down to 4,290 men, having suffered 500 casualties in its month of Korean service, and was preparing to move back to Pusan to evacuate to Japan. There, the brigade was to join with Marine reinforcements to re form the 1st Marine Division, which would then be a part of X Corps for a counterattack at Inchon. However, the North Korean Great Naktong Offensive delayed these plans, as the brigade was needed to repel one more North Korean crossing of the Naktong River. At the same time, the 1st and 2nd Regiments of the NK 9th Division, in their first offensive of the war, stood only a few miles short of Yongsan after a successful river crossing and penetration of the American line. Division commander Major General Pak Kyo Sam felt the chances of capturing Yongsan were strong. On the morning of 1 September, with only the shattered remnants its E Company at hand, the U. S. 9th Infantry Regiment, 2nd Infantry Division, had virtually no troops to defend Yongsan. On 2 September, Walker spoke by telephone with Major General Doyle O. Hickey, Deputy Chief of Staff, Far East Command, in Tokyo. He described the situation around the Perimeter and said the most serious threat was along the boundary between the U. S. 2nd and 25th Infantry Divisions. He said he had started the 1st Provisional Marine Brigade toward Yongsan but had not yet released them for commitment there and he wanted to be sure that General of the Army Douglas MacArthur approved his use of them, since he knew that this would interfere with other plans of the Far East Command. Walker said he did not think he could restore the 2nd Division lines without using them. Hickey replied that MacArthur had the day before approved the use of the Marines if and when Walker considered it necessary. and ordered a coordinated attack by all available elements of the division and the Marines, with the mission of destroying the North Koreans east of the Naktong River in the 2nd Division sector and of restoring the river line.

Қарсы шабуылдар

Сол түстен кейін АҚШ 2-ші дивизиясының бас штабында конференция өтті, оған АҚШ 8-ші армиясының, 2-ші дивизиясының және 1-ші уақытша теңіз жаяу әскерлері бригадасының жетекшілері қатысты. 3 қыркүйекте сағат 08:00-де теңізшілер Ёнсан–Нактонг өзені бойындағы жолмен батысқа шабуылдайтын болып шешілді, ал АҚШ әскерлері теңізшілерден жоғары, солтүстік-батыс бағытында шабуыл жасап, АҚШ 23-ші жаяу әскерімен байланыс орнатуға тырысады. Ёнсанның батысындағы алғашқы төбелерді қорғаған әскерлер: жолдың солтүстігінде, Коганниден Нактонгқа қарай өтетін жол бойында G компаниясы, 9-шы жаяу әскер; жолдың оңтүстігінде 2-ші инженерлік-ұрыс батальоны; ал инженерлерден төмен F компаниясы, 9-шы жаяу әскер. 2 қыркүйекке қараған түні шайқас басталды. Қарсы шабуыл 4 қыркүйекте сағат 08:00-де жалғасты, бастапқыда қарсылық аз болды. Жолдың солтүстігінде 2-ші батальон түні бойына солтүстік кореялықтар тастап кеткен 116-шы төбені жылдам басып алды. Жолдың оңтүстігінде 1-ші батальон НК 9-шы дивизиясының бас штабы деп болжанатын жерді басып алды. Шатырлар әлі орналасқан, жабдықтар шашырап жатты. Сол жерде екі тастап кетілген, жақсы жағдайдағы Т-34 танктері тұрды. Жол бойымен жылжыған танктер мен жаяу әскерлер солтүстік кореялықтардың мәйіттерімен және қираған, тастап кетілген техникамен толы болған жолды кездестірді. Түнге қарай қарсы шабуыл тағы 5 шақырымға (шамамен 8 км) жылды. Күн жаңбырлы болды. Шабуыл барысында теңізшілер Обонгни жотасына жақындады, ал 9-шы жаяу әскерлер Кловерлиф төбесіне жақындады, онда олар бір ай бұрынғы Нактонг шығанағының бірінші шайқасында қаһармандықпен шайқасқан еді. Сағат 14:30 шамасында 300-ге жуық солтүстік кореялық жаяу әскері Тугок ауылынан шығып, жасырын орындардан жолдың солтүстігінде және Тугоктің шығысында орналасқан 125-ші төбедегі B ротасына шабуыл жасады. 5 қыркүйек Пусан периметрінің барлық жерінде ауыр жарақаттар күні болды. Армия бөлімдері 102 қаза тапқан, 430 жараланған және 587 жоғалып кеткен, барлығы 1119 жарақат алды. Теңіз жаяу әскерлері 35 қаза тапқан, 91 жараланған, жоғалып кеткендер жоқ, барлығы 126 жауынгерлік жарақат алды. Сол күні америкалықтардың жалпы жауынгерлік жарақаты 1245 адамды құрады.

A conference was held that afternoon at the U. S. 2nd Division command post, attended by leaders of the U. S. Eighth Army, 2nd Division, and 1st Provisional Marine Brigade. A decision was reached that the Marines would attack west at 08:00 on 3 September astride the Yongsan–Naktong River road, and U. S. Army troops would attack northwest above the Marines and attempt to re establish contact with the U. S. 23rd Infantry,

The troops holding this line on the first hills west of Yongsan were G Company, 9th Infantry, north of the road running west through Kogan ni to the Naktong; A Company, 2nd Engineer Combat Battalion, southward across the road; and, below the engineers, F Company, 9th Infantry. Fighting began the night of 2 September, The counterattack continued at 08:00 on 4 September, at first against little opposition. North of the road the 2nd Battalion quickly completed occupation of Hill 116, from which the North Koreans had withdrawn during the night. South of the road the 1st Battalion occupied what appeared to be a command post of the NK 9th Division. Tents were still up and equipment lay scattered about. Two abandoned T 34 tanks in excellent condition stood there. Tanks and ground troops advancing along the road found it littered with North Korean dead and destroyed and abandoned equipment. By nightfall the counterattack had gained another 3 mile (5 km). It was a day of rain. As the attack progressed, the Marines approached Obong ni Ridge and the 9th Infantry neared Cloverleaf Hill where they had fought tenaciously during the First Battle of Naktong Bulge the month before. At 14:30 approximately 300 North Korean infantry came from the village of Tugok and concealed positions, striking B Company on Hill 125 just north of the road and east of Tugok. September 5 was a day of heavy casualties everywhere on the Pusan Perimeter. Army units had 102 killed, 430 wounded, and 587 missing in action for a total of 1,119 casualties. Marine units had 35 killed, 91 wounded, and none missing in action, for a total of 126 battle casualties. Total American battle casualties for the day were 1,245 men.

Ақырғылау

Алдыңғы түнде, 4 қыркүйек күні сағат 20:00-де Уокер 1-ші Уақытша теңізшілер бригадасын 5 қыркүйекте түнгі сағат 00:00-де 2-ші дивизияның операциялық бақылауынан шығаруға бұйрық берді. Бригада Жапонияға жылжып, 1-ші теңізшілер дивизиясымен бірікті. 1950 жылдың 13 қыркүйегінде ол соңғы рет тәуелсіз бөлім ретінде таратылды.

Басқа "1-ші теңізшілер бригадасы"

Бастапқыда "1-ші теңіз жаяу әскерлері бригадасы" 1913 жылы құрылған 1-ші алдыңғы базалық бригада болды. 1914 жылы "1-ші бригада" деп қайта аталды, ал 1935 жылы 1-ші теңіз бригадасы, FMF болып өзгертілді. 1941 жылы 1-ші теңіз жаяу әскерлері бригадасы 1-ші теңіз дивизиясы болып қайта аталды. Бұл бригада 1-ші уақытша теңіз жаяу әскерлері бригадасымен байланысты болғандықтан, оның тарихын мұраға алмады.