Академиялық мәңгілік қызмет және академиялық еркіндік

Кіріспе

Белгісіз академиялық қызмет

Тұрақты қызмет – кейбір елдерде кездесетін академиялық қызмет түрі. Тұрақты лауазым – бұл белгілі бір себептермен немесе төтенше жағдайларда ғана, мысалы, қаржылық қиындықтар немесе бағдарламаны тоқтату сияқты жағдайларда тоқтатылатын белгісіз академиялық қызмет. Тұрақты қызмет – академиялық еркіндік принципін қорғаудың бір жолы, бұл принцип бойынша ғалымдардың түрлі көзқарастарды еркін ұстануы мен зерттеуі қоғам үшін ұзақ мерзімді перспективада пайдалы болады.

Тарих

Америка университеттерінде 1900 жылдардың басында, жағымсыз пікір білдірген оқытушылардың кез келген себеппен жұмыстан босатылуын болдырмау мақсатында, тұрақты қызметтік лауазым енгізілді. Бір көрнекті жағдай – Браун университетінің президенті Элиша Эндрюстің отставкаға кетуі. Ол американдықтар мен дефляция салдарынан үлкен қарызға батқан фермерлерге тиетін зиянды азайту үшін күміс ақшаның қолданылуын жақтады. Браун университетінің басқармасы, көптеген мүшелері кредиторлар мен жер иелері болған (дефляциядан пайда көретін топ), Эндрюске бұл мәселедегі публицистикалық қызметін тоқтатуды бұйырды. Йель құқық мектебінің деканы Фрэнсис Уэйланд Эндрюдің еркін сөздік өрнегі Браунға қаржылай көмек көрсетушілерді қорқытатынын, ал ақша университеттер үшін өмірлік маңызды екенін айтты. 1897 жылы Эндрюс отставкаға кетуге мәжбүр болды, бірақ оқытушылар мен студенттер оны сөз бостандығы қағидаларымен қорғау қажет деп талап етті. Басқарма өз шешімін кері қайтарып, Эндрюстің отставкасын қабылдамады. Бір жылдан кейін Эндрюс бәрібір отставкаға кетті. Нацизмге дейін Германия академиялық тұрақтылықта жетекші ел болды, бірақ Үшінші рейх кезінде сөз бостандығы мен тұрақтылық қатты шектелді. Адольф Гитлер жалпы білім беруді "ең зиянды және құлдыратарлық у" деп атады. Ол Білім министрі Бернард Растты тағайындап, нацистік нәсілдік теориялардың университеттердің оқу бағдарламаларына енгізілуін қамтамасыз етуді тапсырды. Бұл 1500 профессордың тазалануына әкеп соқты, ал 1939 жылға қарай барлық профессорлық-оқытушылық қызметтердің шамамен жартысы нацистермен толтырылды. 1940 жылдардың соңында Иллинойс университеті кейнсиандық экономиканы оқытқан бірнеше белгілі экономисті жұмыстан шығарды. Даниядағы тұрақтылыққа қатысты даулы жағдай 2016 жылы Копенгаген университетінде орын алды. Университет халықаралық деңгейде танымал профессор Ханс Тибоны, оның мінез-құлқы қабылдауға келмейтін және ұстауға мүмкін емес деп танылды (жұмысқа орналасуға қатысты сауалнамаға қатысты постдокторантқа қысым көрсету және ескертулерге қарамастан, жұмысқа қатысты мәселелер үшін жеке электрондық поштаны пайдалану) жұмыстан босатты. Бұл шешім басқа зерттеушілер тарапынан сынға ұшырады. Кейінірек сот шешімімен жұмыстан босату ұжымдық шарттарға сәйкес келмегені анықталды және Тибоға экономикалық өтемақы төленді. Тибо бұрынғы лауазымына қайта орналасуын талап етті, бірақ сот оны қолдамады және университет оны қайтадан жұмысқа алмады.

Tenure was introduced into American universities in the early 1900s in part to prevent the arbitrary dismissal of faculty members who expressed unpopular views. One notable instance was the case of the resignation of Brown University president Elisha Andrews, who advocated silver coinage to reduce the impact on Americans and farmers who owed larger and larger loans due to deflation. The board of Brown University, many of whom were creditors and landowners (positions that benefited from deflation), told Andrews to cease his public advocacy. The Dean of Yale Law School, Francis Wayland, argued that Andrew's free expression threatened donations to Brown, and that money was the life blood of universities. In 1897 Andrews was forced to offer his resignation, but there was a backlash by faculty and students who advocated that he should be protected under the principles of free speech. The board reversed its decision and refused Andrews' resignation. A year later, Andrews resigned anyway. Before Nazism, Germany had been a leader in academic tenure, but free speech and tenure were severely curtailed under the Third Reich. Adolf Hitler called universal education "the most corroding and disintegrating poison". He appointed Education Minister Bernard Rust, to ensure Nazi racial theories were integrated in university curriculums. This caused a purge of 1500 professors, and by 1939, nearly half of all faculty posts were occupied by Nazis. In the late 1940s, the University of Illinois at Urbana fired several prominent economists for teaching Keynesian economics. The controversial understanding of tenure in Denmark was demonstrated by University of Copenhagen in 2016, when the university fired the internationally renowned professor, Hans Thybo, due to what they regarded as unacceptable and untenable behavior (putting pressure on postdoc in regards of an employment survey and using private emails for work related matters despite repeated warnings about it). The handling of the firing was criticized by other researchers. A later court decision ruled that the dismissal had not followed the collective agreements and Thybo received an economic compensation. Thybo had insisted that he should be reinstated in his previous position, but this was not supported by the court and the university did not rehire him.

Ұлыбритания

Академиялық лауазымның бастапқы нысаны Ұлыбританияда 1988 жылы «Білім реформасы туралы» заңмен жойылды. Оның орнына, академиктер үшін тұрақты және уақытша шарттар арасындағы айырмашылық енгізілді. Ұлыбритания университеттеріндегі тұрақты оқытушылар әдетте оқыту, зерттеу және әкімшілік жауапкершіліктерді қамтитын мерзімі шексіз лауазымды атқарады.

Германия

Академиктер екі топқа бөлінеді: бір жағынан, профессорлар (жаңа және ескі жалақы деңгейлері жүйесінде W2/W3&C3/C4 лауазымдары) мемлекеттік қызметкер ретінде жұмыс істейді және өмір бойы сақталатын, өте қорғалған жұмысқа ие болады; екінші жағынан, "көпшілік қызметкерлер" тобына белгілі мерзімге жасалған келісімшарттар, ғылыми гранттар, стипендиялар және жартылай штатты жұмыстар кіреді. 2010 жылы академиялық қызметкерлердің 9% профессорлар, 66% "көпшілік қызметкерлер" (келісімшарт бойынша докторанттарды қоса алғанда) және 25% екінші реттік жұмыспен қамтылған басқа академиялық қызметкерлерді құрады. 1970 және 1980 жылдармен салыстырғанда, профессорлық лауазымнан төмен тұрақты ғылыми-зерттеу, оқыту және басқару лауазымдары – "Akademischer Rat" (жоғары мектеп мұғалімдерінің жалақысымен тең мемлекеттік қызмет лауазымы) сирек кездеседі және зейнеткерлікке шыққаннан кейін көбінесе жаңартылмайды. Профессор лауазымына қол жеткізу үшін, кейбір салаларда академик әдетте "хабилитацияны" (күрделірек екінші докторлық диссертация; университеттегі ең жоғары дәреже, оның иесіне "толық профессор" атағын береді) аяқтауы керек, содан кейін ол тұрақты қызметке үміткер бола алады. Бұл Германиядағы академиктердің басқа елдермен салыстырғанда салыстырмалы түрде кеш тұрақты жұмысқа орналасатынын білдіреді, өйткені орташа жасқа келгенде 42 жасында академиялық ассистент болады. 2002 жылы "Juniorprofessur" лауазымы ("хабилитацияға" балама ретінде, АҚШ-тағы ассистент профессормен салыстыруға болады, бірақ әрқашан тұрақты жұмысқа кепілдік берілмейді) енгізілді. Алайда, "хабилитация" мен сәтті аяқталған "Juniorprofessur" арасындағы ресми теңдестік дәрежесі әртүрлі федералды жерлерде (Bundesländer) әр түрлі, ал профессорлық лауазымдарға тағайындау рәсімдерінде "Juniorprofessur" қызметінің "хабилитация" орнына бейресми мойындалуы пәндер бойынша айтарлықтай өзгереді. Университеттерге салыстырмалы академиялық тәуелсіздікті кепілдейтін университет жүйесіне байланысты, Германияда профессор лауазымы салыстырмалы түрде күшті және тәуелсіз. Мемлекеттік қызметкер ретінде профессорлар бірқатар құқықтар мен артықшылықтарға ие, бірақ бұл мәртебе талқылауға ашық. W жалақы шкаласында профессорлық жалақы C шкаласындағыдай жасқа емес, еңбек өнімділігіне байланысты есептеледі.

Academics are divided into two classes: On the one hand, professors (W2/W3&C3/C4 positions in the new and old systems of pay grades) are employed as state civil servants and hold tenure as highly safeguarded lifetime employment; On the other hand, there is a much larger group of "junior staff" on fixed term contracts, research grants, fellowships and part time jobs. In 2010, 9% of academic staff were professors, 66% were "junior staff" (including doctoral candidates on contracts), and 25% were other academic staff in secondary employment. Permanent research, teaching and management positions below professorship as an "Akademischer Rat" (a civil service position salaried like high school teachers) have become relatively rare compared to the 1970s and 1980s and are often no longer refilled after a retirement. In order to attain the position of Professor, in some fields, an academic must usually complete a "Habilitation" (a kind of broader second PhD thesis; the very highest degree available within the university, entitling the holder to be a "full professor"), after which they are eligible for tenureship. This means that, compared to other countries, academics in Germany obtain tenure at a relatively late age, as on average one becomes an Academic Assistant at the age of 42. In 2002 the "Juniorprofessur" position (comparable to an assistant professor in the US, but not always endowed with a tenure track) was introduced as an alternative to "Habilitation". However, the degree of formal equivalence between a "Habilitation" and a successfully completed "Juniorprofessur" varies across the different states (Bundesländer), and the informal recognition of having served as a "Juniorprofessur" as a replacement for the "Habilitation" in the appointment procedures for professorships varies greatly between disciplines. Due to a university system that guarantees universities relative academic freedom, the position of professor in Germany is relatively strong and independent. As civil servants, professors have a series of attendant rights and benefits, yet this status is subject to discussion. In the W pay scale the professorial pay is related to performance rather than merely to age, as it was in C.

АҚШ және Канада

АҚШ және Канададағы көптеген университеттер мен колледждерде қабылданған лауазымдық жүйелер бойынша, кейбір факультет лауазымдары тұрақты, ал кейбіреулері – емес. Типтік жүйелер (мысалы, Америкалық университет профессорлары қауымдастығының (AAUP) «Академиялық бостандық және лауазым туралы 1940 жылғы қағидалар туралы мәлімдемесі» кеңінен қабылданған) жарияланған зерттеулердің нәтижелерін, гранттарды тарту қабілетін, академиялық танымалдылықты, оқыту сапасын және әкімшілік немесе қоғамдық қызметті көрсету үшін шектеулі мерзімді қарастырады. Олар кез келген қызметкердің тұрақты емес оқытушы немесе профессор ретінде жұмыс істеуге болатын жылдар санын шектейді, соның салдарынан мекеме белгілі бір мерзім аяқталғанда адамға лауазым беруге немесе жұмыстан босатуға мәжбүр болады, бұл туралы алдын ала хабарланады. Кейбір оқу орындарында лауазым алу үшін доценттік лауазымға көтерілу талап етіледі. Университеттер зерттеушілік лауазымдарды немесе «лауазымдық емес» деп аталатын кәсіби және клиникалық бағыттардағы академиялық лауазымдарды ұсына алады. Инструктор, лектор, адъюнкт-профессор, ғылыми профессор сияқты лауазымдарда лауазым алу мүмкіндігі жоқ, оқыту жүктемесі жоғары (зерттеушілік лауазымдардан басқа), мекемедегі ықпалы төмен, төлем аз, немесе мүлдем жеңілдіктер жоқ (адъюнкт-профессорға қараңыз) және академиялық бостандық қорғалуы шектеулі. Германиядағы университет профессорларына жасалған нацистік манипуляцияларға жауап ретінде, АҚШ жоғары біліміндегі лауазымның қазіргі тұжырымы Америкалық университет профессорлары қауымдастығының (AAUP) 1940 жылғы «Академиялық бостандық және лауазым туралы қағидалар туралы мәлімдемесімен» қалыптасты. AAUP және Америка колледждері мен университеттері қауымдастығы (AAC&U) бірлесіп жасаған және бекіткен 1940 жылғы мәлімдеме 250-ден астам ғылыми және жоғары білім беру ұйымдарымен қолдалады және АҚШ-тағы жоғары оқу орындарындағы факультеттердің нұсқаулықтарына және ұжымдық шарттарға кеңінен енгізілген. Бұл мәлімдемеде «Жалпыға ортақ игілік шындықты еркін іздеуге және оны еркін жариялауға байланысты» делінеді және осыған байланысты оқыту мен зерттеуде академиялық бостандықтың маңызды екеніне назар салады. АҚШ-та (K 12) мемлекеттік мектептердегі мұғалімдерге берілген лауазымдық құқықтар да бір ғасырдан астам уақыттан бері бар.

Under the tenure systems adopted by many universities and colleges in the United States and Canada, some faculty positions have tenure and some do not. Typical systems (such as the widely adopted "1940 Statement of Principles on Academic Freedom and Tenure" of the American Association of University Professors) allow only a limited period to establish a record of published research, ability to attract grant funding, academic visibility, teaching excellence, and administrative or community service. They limit the number of years that any employee can remain employed as a non tenured instructor or professor, compelling the institution to grant tenure to or terminate an individual, with significant advance notice, at the end of a specified time period. Some institutions require promotion to Associate Professor as a condition of tenure. A university may also offer research positions or professional track and clinical track academic positions which are said to be "non tenure track". Positions with titles such as Instructor, Lecturer, Adjunct Professor, Research Professor etc. do not carry the possibility of tenure, have higher teaching loads (other than maybe the research positions), have less influence within the institution, lower compensation with few or no benefits (see Adjunct professor), and little protection of academic freedom. In response to Nazi manipulations of university faculty in Germany, the modern conception of tenure in US higher education originated with the American Association of University Professors' (AAUP) 1940 Statement of Principles on Academic Freedom and Tenure. Jointly formulated and endorsed by the AAUP and the Association of American Colleges and Universities (AAC&U), the 1940 Statement is endorsed by over 250 scholarly and higher education organizations and is widely adopted into faculty handbooks and collective bargaining agreements at institutions of higher education throughout the United States. This statement holds that, "The common good depends upon the free search for truth and its free exposition" and stresses that academic freedom is essential in teaching and research in this regard. In the United States, tenure rights for teachers serving in (K 12) public schools also have been in existence for more than a hundred years.

Аргументтер жақта

Профессорлық лауазымды қорғаушылар, Элен Шреккер және Эон Дж. Скобл сияқты, қазіргі кезде лауазымды бекітудің қателіктері мен профессорлардың осы лауазымды пайдалануының проблемаларын мойындайды; алайда, Скобл айтқандай, "кері жақтары айтылғаннан гөрі нашар емес, немесе [пайдасы] шығындардан артық" – және ол осы талқылаудың өзі академиялық бостандық арқасында мүмкін болғанын атап көрсетеді. "Лауазым – ғалымдардың еркін ізденіс пен әртүрлі көзқарастарды қорғаудың ең жақсы құралы", – деп жазады Скобл, "осы күрделі поляризация мен интернет ашуы кезінде әсіресе". Біз оны түзетуге, жоюға емес, көңіл бөлейік. Лауазымды жақтаушылар, университет профессорларына талантты мамандарды тарту үшін, лауазым арқылы берілетін қауіпсіздік қажет дейді, себебі көптеген салаларда жеке сектордағы жұмыс орындары айтарлықтай жоғары жалақы төлейді; Шреккердің айтуынша, профессорларға "басқа жұмысшылардың көпшілігі тек армандаған жұмыс қауіпсіздігін қамтамасыз ету" университеттердің жеке сектормен бәсекелесе алмауына тең келеді: "Афиналда, университеттер корпорация емес және басқа салалардағы ұқсас білімі бар адамдар күтетін қаржылық сыйақыны бере алмайды". Сонымен қатар, Шреккер жалғастырады, зерттеу лауазымдарына жоғары мамандану қажет болғандықтан, олар мансап бойындағы орындалу бағалауларының жиілігі мен қарқындылығын күшейтуі керек, сондай-ақ басқа жұмыс орындары сияқты икемділік пен айналым деңгейіне ие бола алмайды, бұл лауазымды рәсімдеуді қажеттілікке айналдырады: "Математик ортағасырлық ислам туралы сабақ бере алмайды, ал өнер тарихшысы органикалық химия зертханасын басқара алмайды. Сонымен қатар, жұмыс беруші мекеме мұндай өзгеріске мүмкіндік беретін қайта оқытуды қамтамасыз ете алмайды. Тіпті ең ірі және жақсы жабдықталған мекемелердің өзі ортағасырлық исламтанушыларын және алгебралық топологтарын жыл сайын қайта бағалау және ауыстыру үшін жеткілікті ресурстарға ие емес. Сондықтан, академиялық қауымдастық лауазым арқылы институттің сапасын сақтай отырып, шамадан тыс айналымды болдырмайды. Бұл екі бағалаудан тұрады – біріншісі жұмысқа орналасу кезінде, екіншісі алты жылдан кейін – олар қоғамдағы басқа салаларға қарағанда әлдеқайда қатаң және институтқа үміткерлердің қабілетіне жеткілікті сенімділік береді". Лауазым академиялық еңбекақының ақшалай емес аспектілерін де бекітеді, талап етілетін жалақыны төмендетеді. Бірақ ең бастысы, лауазым академиялық бостандықты қорғайды: ғалымның саясаты оның факультетінің, институтының немесе қаржыландырушы органдарының саясатына қайшы келетін жағдайларда ғана емес, сонымен қатар, ғалымның жұмысы салалық қабылданған түсініктерге қарсы жаңалықтар енгізген жағдайларда да. Элен Шреккер оның кемшіліктерін мойындағанмен, академиялық бостандықты сақтаудағы лауазымның маңызды рөлін растайды:

Defenders of tenure, like Ellen Schrecker and Aeon J. Skoble, generally acknowledge flaws in how tenure approvals are currently run and problems in how tenured professors might use their time, security, and power; however, as Skoble puts it, the "downsides are either not as bad as claimed, or [are] costs outweighed by the benefits"—and he points out that the very debate about tenure in which he is engaging is made possible by the academic freedom which tenure makes possible. "Tenure remains scholars' best defense of free inquiry and heterodoxy," writes Skoble, "especially in these times of heightened polarization and internet outrage. Let us focus on fixing it, not scrapping it." Supporters of tenure argue that the security granted by tenure is necessary to recruit talented individuals into university professorships, because in many fields private industry jobs pay significantly more; as Schrecker puts it, providing professors "the kind of job security that most other workers can only dream of" counterbalances universities' inability to compete with the private sector: "Universities, after all, are not corporations and cannot provide the kinds of financial remuneration that similarly educated individuals in other fields expect." Furthermore, Schrecker continues, because research positions require extreme specialization, they must consolidate the frequency and intensity of performance evaluations across a given career, and they cannot have the same flexibility or turnover rates as other jobs, making the tenure process a practical necessity: "A mathematician cannot teach a class on medieval Islam, nor can an art historian run an organic chemistry lab. Moreover, there is no way that the employing institution can provide the kind of retraining that would facilitate such a transformation even the largest and most well endowed institution lacks the resources to reevaluate and replace its medieval Islamicists and algebraic topologists every year. Tenure thus lets the academic community avoid excessive turnover while still ensuring the quality of the institution's faculty. It is structured around two assessments – one at hiring, the other some six years later – that are far more rigorous than those elsewhere in society and give the institution enough confidence in the ability of the successful candidates to retain them on a permanent basis." Tenure also locks in the non pecuniary aspects of academic compensation, lowering the required salary. Above all, however, tenure is essential because it protects academic freedom: not only in cases in which a scholar's politics may run counter to those of their department, institution, or funding bodies, but also and most often in cases when a scholar's work innovates in ways that challenge received wisdom in the field. As much as Ellen Schrecker identifies its flaws, she asserts tenure's crucial role in preserving academic freedom:

Дегенмен, Урофский, Гарсетти және Хонг сияқты өкінішті шешімдермен лауазымның ыдырауына қарамастан, академиялық бостандықтың дәстүрлі түрі әлі де бар, оны дұрыс түсінбеген және қауіпке ұшыраған болуы мүмкін. Ол колледж және университет оқытушыларының жұмыс орнының қауіпсіздігі мен институционалдық билігін қорғайтын екі практикаға негізделген: лауазым мен факультет басқаруы. Бұл сондай-ақ осы практикаларды қоршап тұрған рәсімдік кепілдіктерге байланысты. Менің тәжірибем лауазымның құндылығын дәлелдейді. Кәсіби стандарттарға сәйкес келуге және еркіндік пен әлеуметтік әділдік мәселесіне үлес қосуға тырысатын тарихшы ретінде, мен кейбір орталарда даулы тұлға ретінде қарастырыламын. Бірақ мен жазған немесе айтқан нәрсе үшін жұмыстан айырылып қалам деп үнемі уайымдасам, жұмысымды тоқтата алмаймын. Лауазым – институттардың колледждер мен университеттердің оқытушыларына өздерінің кәсіптерін жүзеге асыруға мүмкіндік беретін қорғалған кеңістік құру механизмі, олар танымал емес немесе дәстүрлі емес іс-әрекеттерге кірісіп, мансабынан айырылып қалады деп уайымдамайды. Нақтырақ айтқанда, ол американдық білім беру сапасын және әріптестерінің оқыту, зерттеу және институционалдық жазалаудан қорқымай азаматтық позицияны білдіру қабілетін қорғайтын экономикалық тұрақты профессорлардың тобын құрайды. Дегенмен, лауазым мен академиялық бостандық арасындағы қатынастың идеалды нұсқасы осы. Бастауыш және орта мектептерде де лауазым мұғалімдерді жеке, саяси немесе басқа жұмысқа қатысы жоқ себептермен жұмыстан босатудан қорғайды: лауазым мектеп округтеріне тәжірибелі мұғалімдерді аз тәжірибелі, арзан мұғалімдерге ауыстыруға тыйым салады, сондай-ақ эволюциялық биология, теология және даулы әдебиет сияқты даулы оқу бағдарламаларын оқыту үшін мұғалімдерді жұмыстан босатудан қорғайды. Егер Шреккердің қорғауындағы "әлеуметтік әділдік" элементі қазіргі академиялық бостандық кепілдіктерінің академиялық факультеттерде солшыл эхо-камера құратынын көрсетсе, Скобл лауазым осылайша идеялардың әртүрлілігін сақтау үшін одан да қажет дейді: "Академияда өз ортодоксиясы бар, саяси ұстанымдардағы солға қарай бұрылыс жақсы құжатталған. Брюс бұл лауазымға қарсы аргумент дейді, бірақ менің ойым, егер мен топтық ойдың ортодоксиясы бар деп сенетін болсам, мен жазған эссе үшін немесе екінші поправкаға немесе анархизм туралы кітап үшін жұмыстан босатылмайтынымды қамтамасыз етуді одан да қалаймын. Менің ойымша, қарсы аргумент – ортодоксия қанағаттанарлық деңгейге жеткен сайын, гетеродоксалды ғалым лауазымға орналасуы немесе тіпті жұмысқа қабылдануы мүмкін емес. Мен бұл мәселе тудыратынын көремін, бірақ лауазымды жою көмектеседі деп ойламаймын. Қазірдің өзінде кейбір гетеродоксалды ғалымдар жұмысқа қабылданып, лауазым алады. Егер тек гетеродоксалдылар ғана формалды қорғауға мұқтаж болса және біз өсіп келе жатқан ортодоксиямен күресіп жатсақ, онда формалды қорғауды жою мәселені ушықтырады". Скобл "лауазым нашар профессорларды қорғайды" деген сынға қарсы нақты және анық түрде талас жүргізеді: "Менің аргументім – бұл осылай болғанда, жүйенің бұзылуы, оның дұрыс пайдалануының ішкі ерекшелігі емес. Жұмыс істеуі керек болған нәрсе – нашар профессорлар лауазым алмайды. Жауабы: 'бірақ олар алады, сондықтан лауазым жаман идея'. Бірақ бұл қызыл шамды өткізіп, пойыз апатына себеп болғандықтан, жүргізу жаман идея дегенге тең".

And yet, despite its whittling away by such unfortunate decisions as Urofsky, Garcetti, and Hong, the traditional form of academic freedom still exists, misunderstood and imperiled as it may be. It exists by virtue of two practices that protect the job security and institutional authority of college and university teachers: tenure and faculty governance. It exists as well because of the procedural guarantees that surround those practices My own experiences prove tenure's value. As a historian who wants to conform to the highest professional standards while also trying to contribute in some way to the cause of freedom and social justice, I am viewed as a controversial figure in some circles. I would be seriously hampered in my work, however, if I was constantly worrying about losing my job because of something I wrote or said Tenure is also the mechanism through which institutions create a protected space within which college and university teachers can exercise their craft without worrying that an unpopular or unorthodox undertaking might put their careers at risk. More concretely, it creates an economically secure cohort of senior faculty members who can (and sometimes do) defend the quality of American education as well as the ability of their colleagues to teach, do research, and speak out as citizens without fear of institutional reprisals. Such, at least, is the idealized version of the relationship between tenure and academic freedom. In elementary and secondary schools, tenure also protects teachers from being fired for personal, political, or other non work related reasons: tenure prohibits school districts from firing experienced teachers to hire less experienced, less expensive teachers as well as protects teachers from being fired for teaching unpopular, controversial, or otherwise challenged curricula such as evolutionary biology, theology, and controversial literature. If the "social justice" element of Schrecker's defense makes it seem like present day assurances of academic freedom create a politically left echo chamber in academic departments, Skoble observes that tenure thus becomes all the more necessary to preserve a diversity of ideas: "There is an orthodoxy in the academy, a well documented leftward slant in political affiliation. To Bruce, this is an argument against tenure, but my point is that the more I am persuaded that there is groupthink orthodoxy afoot, the more I want assurances that I would not get fired if I write an essay on free trade or the Second Amendment or a book on anarchism. I take it the counterargument is that the more entrenched the orthodoxy becomes, the less likely a heterodox scholar will be tenured, or even hired, in the first place I can see that this poses a problem but fail to see how abolishing tenure would help. As things stand, some heterodox scholars do get hired and tenured If only the heterodox need formal protection, and we have a problem with growing orthodoxy, then eliminating the formal protection will exacerbate the problem." Skoble argues categorically and plainly against critics that say "tenure protects incompetent professors": "My argument is that when this happens, it is a malfunction of the system, not an intrinsic feature of its proper use. The way it is supposed to work is that incompetent professors do not get tenure in the first place. The rebuttal is 'but they do, therefore tenure is a bad idea.' But that is like arguing that because you ran a red light and caused a train wreck, driving is a bad idea."

Қарсы дәлелдер

Кейбіреулер қазіргі заманғы лауазымдық жүйелер академиялық еркіндікті шектейді деп, лауазымға үміткерлерді лауазымды профессорлар сияқты орташа деңгейде болуға мәжбүр етеді деп санайды. Мысалы, физик Ли Смолиннің айтуынша, "жас теориялық физик үшін жоғары энергетикалық теория саласына қосылмау – мансапқа қатысты өлімге тең". Экономист Стивен Левитт профессорлардың өнімділігін арттыру үшін (экономика профессорлары үшін) лауазымды мерзімді жоюды ұсынады және профессорларға жұмыс орнының қауіпсіздігінен айырылғаны үшін өтемақы ретінде жалақыны көтеру қажет болуы мүмкін екенін атап өтеді. Кейбір АҚШ штаттары мемлекеттік университеттерде лауазымды мерзімді жою туралы заңдарды қарастырып жатыр. Лауазымды мерзімге тағы бір сын – ол жайбарақаттықты марапаттайды. Профессорлар лауазым алғаннан кейін, олардың жұмысына бұрынғыдан аз күш салуы мүмкін, себебі оларды қызметтен босату институты үшін қиын немесе қымбатқа түседі. Тағы бір сын – институт лауазымды профессорлардың нашар жұмыс істеуіне төзе алады. Стетсон университетінің тарих профессоры Гилберт Лайкан, өзі қабылдамайтын профессор әріптесі туралы жазғанда: "декан, жақсаруға тырыспайтын лауазымсыз оқытушының тиімсіз оқытуын қабылдамайды", – деді, осылайша тиімсіз оқытуға төзімділік танылатынын тікелей мойындайды немесе кемінде, осыған қатысты дұрыс пікірді қалдырады, егер профессор лауазымды болса.