Ұлыбритания Корольдік Әуе Күштерінің таратылған 90-шы эскадрильясы
No. 90 Squadron RAF
Ұлыбритания Корольдік Әуе Күштерінің 90-шы эскадрильясы туралы мақала. 1917 жылы құрылған, тарихы, құрамы және алғашқы орналасқан жерлері туралы ақпарат.
No. 90 Squadron RAF (sometimes written as No. XC Squadron) is a squadron of the Royal Air Force.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
90-шы эскадрилья 1917 жылдың 8 қазанында Шропширдегі Шоубериде Корольдік әуе корпусының истребитель эскадрильясы ретінде құрылды. 1917 жылдың 5 желтоқсанында Солтүстік Уэльстегі Шотвикке көшірілді. Ол Avro 504, Royal Aircraft Factory F. E.2b және бірнеше Sopwith Pups сияқты түрлі типтермен жабдықталған. Эскадрилья жаңа Sopwith Dolphin истребителімен жабдықталуы және 1918 жылдың көктемінде Францияда операциялық болуы жоспарланған, бірақ 1918 жылдың шілдесінде бірнеше Dolphin алғанмен, 3 тамызда 1918 жылы Глостерширдегі Броквортта операциялық болмай таратылды. 1918 жылдың 14 тамызында Лестерширдегі Бакминстерде "Avro 504K" ұшақтарымен жабдықталған "Үй қорғанысы" эскадрильясы ретінде қайта құрылды, оның миссиясы Мидлендс аймағын неміс әуе шабуылынан қорғау болды. Бірақ эскадрилья ешқандай әрекетке қатыспады және 1919 жылдың 13 маусымында таратылды. 1939 жылдың басында Blenheim Is ұшақтарын Blenheim Mark IV ұшақтарымен алмастырды, ал Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол оқу эскадрильясына айналды, Бомбалау командасының қалған бөлігі үшін Blenheim экипаждарын даярлады. 1940 жылдың 4 сәуірінде 35-ші эскадрильямен бірігіп, 17 OTU-дың бөлігіне айналды. 90-шы эскадрилья 1941 жылдың 8 шілдесінде өзінің алғашқы операциялық миссиясын орындады, сол кезде үш "Fortress" RAF Polebrook әуежайынан Вильгельмшавенге шабуыл жасау үшін жолға шықты (бірақ олардың екеуі ғана нысананы бомбалауға қол жеткізді). Эскадрилья әдетте күндізгі шабуылдарда шағын "Fortress" формацияларын ұшырып, 24 шілдеде Брест қаласындағы неміс "Gneisenau" линкорына жасалған ірі шабуылға қатысты. Үш "Fortress" 9144 м биіктіктен шабуыл жасауға тиіс болды, мақсаты неміс истребитерін 18 Handley Page Hampden ұшақтарынан төменгі биіктікте шабуылдан аулақ ұстау. Кейінірек 79 "Vickers Wellington" ұшақтарынан тұратын үлкен күш шабуылға түсуі керек еді, ал истребителер май құюға тиіс болды. Операция күтілгендей жұмыс істемеді, 90-шы эскадрильяның "Fortress" ұшақтары қарсылықсыз қалды, неміс қорғаушылары Hampden және Wellington ұшақтарына шоғырланды, тиісінше екеуін және онды атып түсірді. Шағын шабуылдар жалғасты, 8 қыркүйекте Осло портында төрт "Fortress" неміс "Admiral Scheer" крейсеріне шабуыл жасады, екеуі неміс истребитерінң шабуылынан жоғалды. 90-шы эскадрилья 1941 жылдың 25 қыркүйегінде Солтүстік Еуропа үстінен өзінің соңғы операциялық миссиясын орындады. 51 операциялық ұшудың 25-і ұшақтағы ақауларға байланысты тоқтатылды, 50 тонна бомба тасталды, оның ішінде мақсатты нысанаға шамамен 1 тонна ғана тиді. "Fortress I" RAF қолданған шағын формациялардағы өте биік биіктіктегі операцияларға қолайлы емес еді. Қараша айында Батыс Шөлдегі науқанды қолдау үшін төрт ұшақ Мысырға жіберілді, аман қалған екеуі желтоқсан айында 220-ші эскадрильяның жасағына айналды. 1942 жылдың ақпанында эскадрилья қалған "Fortress" ұшақтарын 220-ші эскадрильяға тапсырды, эскадрилья 1942 жылдың 14 ақпанында таратылғанға дейін бірнеше Blenheim ұшақтарын ұшырды. 1942 жылдың 7 қарашасында эскадрилья қайтадан түнгі бомбалау эскадрильясы ретінде қайта құрылды, 3 (Бомбалау) тобының құрамында, RAF Bottesford әуежайында. Оның алғашқы операциялық кәсібі 1943 жылдың 8 қаңтарында миналарды орнату болды. Келесі айларда эскадрильяға Stirling Mk. III (жақсартылған нұсқасы) енгізілді. Бөлімнің ресурстары Рур шайқасына жұмсалды және Берлинді қоса алғанда, неміс нысандарының көпшілігіне жіберілді. Эскадрилья сегіз ай ішінде едәуір шығынға ұшырады және адам мен машина резервтерін сақтау қиын болды. Stirling ұшақтары бастапқы Әуе министрлігінің талаптарында белгіленген шектеулерге байланысты конструкциялық кемшіліктерге ұшырады. Үлкен шығындарға байланысты олардың операциялары арнайы міндеттермен шектелді, мысалы: теңіз миналарын тастау, Макиске төмен деңгейдегі жабдықтау, шабуылдау мақсаттарына қысқа бомбалау рейдтері. Эскадрилья осы майданда белсенді болды. 1944 жылдың маусым айында эскадрилья Lancaster ұшақтарында операциялық болып жарияланды. Соңғы рейд 1945 жылдың 22 сәуірінде Бременге жасалды. Эскадрилья соғыс кезінде Бомбалау командасы үшін 4613 операциялық ұшуды жасады және 86 ұшақты жоғалтты. 90-шы эскадрильяның ұшқыштары туралы бірнеше кітап жазылған. Оның бірі Роберт Э. Ванноптың "Chocks Away" атты автобиографиясы. Тағы бір кітап Ванноптың артқы атқышы (Джеймс Сирил Маккаффри) биографиясы, ол "Dad's War: The Story of a Courageous Canadian Youth who flew with Bomber Command" деп аталды. Оны Маккаффридің ұлы Дэн Маккаффри жазған. Роберт Ванноп пен Джеймс Маккаффри бірге 22 операция жасады. Олар 1944 жылдың Рождество қарсаңында Тюдденхэмге келді және соғыс аяқталғанда да сол жерде болды. Үшінші кітап Рон Джеймстің "I Was One of the Brylcreem Boys" атты автобиографиясы.
No. 90 Squadron was formed as a fighter squadron of the Royal Flying Corps at Shawbury in Shropshire on 8 October 1917, moving to Shotwick in North Wales on 5 December 1917. It was equipped with a variety of types, including the Avro 504, Royal Aircraft Factory F. E.2b, together with a number of Sopwith Pups. The squadron was intended to equip with the new Sopwith Dolphin fighter, and was intended to become operational in France in the spring of 1918, but although it received a few Dolphins in July 1918, it disbanded at Brockworth, Gloucestershire on 3 August 1918 without becoming operational. The squadron reformed on 14 August 1918 at RAF Buckminster, Leicestershire as a Home Defence squadron equipped with Avro 504Ks with the mission of defending the Midlands against German air attack. but the squadron saw no action, disbanding on 13 June 1919. It replaced its Blenheim Is with Blenheim Mark IVs in early 1939, and on the outbreak of the Second World War, became a training squadron, training Blenheim crews for the rest of Bomber Command. It disbanded on 4 April 1940 when it merged with No. 35 Squadron to become part of No. 17 OTU. 90 Squadron flew its first operational mission on 8 July 1941, when three Fortresses set off from RAF Polebrook to attack Wilhelmshaven (although only two of them actually managed to bomb the target). The squadron typically flew small formations of Fortresses in high altitude daylight attacks, taking part in a large scale attack on the German battleship Gneisenau at Brest, France on 24 July. Three Fortresses attacked were to attack from 30000 feet (9144 m), with the objective of drawing German fighters away from 18 Handley Page Hampdens attacking at lower altitudes. A larger force of 79 Vickers Wellingtons would attack later, while the fighters were meant to be refuelling. The operation did not work as expected, with 90 Squadron's Fortresses being unopposed, with the German defenders concentrating on the Hampdens and Wellingtons, shooting down two and ten respectively. Small scale attacks continued, with four Fortresses attacking the German "pocket battleship" German cruiser Admiral Scheer at Oslo harbour on 8 September, losing two of their number to German fighters. 90 Squadron flew its final operational mission over northern Europe on 25 September 1941. In 51 operational sorties, 25 were abandoned due to faults with the aircraft, with 50 tons of bombs being dropped, of which only about 1 ton hit the intended targets. The Fortress I was unsuitable for the type of very high altitude operations by small formations on which the RAF used them. Four aircraft were dispatched to Egypt in November for operations in support of the Western Desert Campaign, with the two survivors becoming a detachment of 220 Squadron in December. The squadron surrendered its remaining Fortresses to 220 Squadron in February 1942, with the squadron flying a few Blenheims until it disbanded on 14 February 1942. On 7 November 1942 the Squadron again reformed as a night bomber squadron, part of No. 3 (Bomber) Group, at RAF Bottesford. Its first operational venture were mining sorties on 8 January 1943. The months following saw the Stirling Mk. III (an improved version) introduced to the Squadron, The unit's resources were thrown into the Battle of the Ruhr and sent to many of the German targets that were most heavily defended, including Berlin. The Squadron suffered considerable losses over an eight month period and found it difficult to maintain reserves of men and machines. The Stirlings suffered from deficiencies in design, due to restrictions laid down in the original Air Ministry specifications. After suffering heavy proportionate losses by type, their operations were restricted to Special Duties i. e.: Dropping sea mines, low level supply dropping to the Maquis, shorter bombing raids on invasion objectives. The Squadron was active on all these fronts. By June 1944 the Squadron had been declared operational on Lancasters. The last raid was to Bremen on 22 April 1945, the squadron flew 4,613 operational sorties for Bomber Command during the war and lost 86 aircraft. Several books have been written about 90 Squadron airmen. One was an autobiography by Robert E. Wannop DFC, called 'Chocks Away.' Another was a biography of Wannop's tail gunner (James Cyril McCaffery), called 'Dad's War: The Story of a Courageous Canadian Youth who flew with Bomber Command.' It was written by McCaffery's son, Dan McCaffery. Robert E. Wannop and James McCaffery flew 22 operations together. They arrived at Tuddenham on Christmas Eve 1944 and were still there when the war ended. A third book is an autobiography by Ron James 'I Was One of the Brylcreem Boys'.
Соғыстан кейінгі
Эскадрилья 1947 жылғы мамыр айына дейін Ланкастерді соғыстан кейінгі бомбалаушы ұшақ командасында пайдалануды жалғастырды. 1950 жылғы 1 қыркүйекте таратылғанға дейін Уайтоннан Мысырға және Родезияға тұрақты түрде жасақтарды жіберді. 1950 жылғы 4 қазанда RAF Мархамда соғыстан кейін қайта құрылған эскадрилья B-29 Superfortress ұшағымен жабдықталды, ол RAF қызметінде Boeing Washington B.1 деп белгілі болды. 1953 жылғы 8 қаңтарда эскадрильяның WF502 Washington ұшағы Денбигширдегі Лланармон-ин-Иал маңында түнгі уақытта жерге құлап, барлық 10 экипаж мүшесінен айырылды. 1953 жылдың қарашасында эскадрилья Канберрамен қайта жабдықтауға кірісті. Эскадрилья 1956 жылғы 1 мамырда таратылды. 1957 жылғы 1 қаңтарда эскадрилья RAF Honington-да V бомбалаушы эскадрильясы ретінде қайта құрылды, сол жылдың наурызынан бастап Vickers Valiant ұшақтарын алды. 1961 жылдың тамызында эскадрилья ұшу кезінде жанармай құю миссиясына көшуге кірісті, ал 1962 жылғы 1 сәуірде ол ресми түрде бомбалаушы рөлінен айырылып, арнайы жанармай құю бөліміне айналды. Металл шаршауынан туындаған Valiant паркінің құрылымдық проблемалары нәтижесінде RAF-тың Valiant паркі 1965 жылғы 26 қаңтарда толығымен тоқтатылды, ал эскадрилья 1965 жылғы 16 сәуірде соңғы рет таратылды.
The squadron continued to operate the Lancaster in the post war Bomber Command until May 1947 when the squadron re equipped with Lincolns. It carried out regular detachments from Wyton to Egypt and Rhodesia before it disbanded on 1 September 1950. The squadron reformed postwar at RAF Marham on 4 October 1950 and was equipped with the B 29 Superfortress, known as the Boeing Washington B.1 in RAF service. On 8 January 1953 a Washington from the squadron WF502 mysteriously crashed near Llanarmon yn Ial in Denbighshire with the loss of all 10 crewmen, it had flown into the ground at night. In November 1953 the squadron began re equipping with Canberras. The squadron was disbanded on 1 May 1956. On 1 January 1957, the squadron was reformed at RAF Honington as a V Bomber squadron, receiving Vickers Valiants from March that year. The squadron started to convert to an in flight refueling mission in August 1961, becoming a dedicated tanker unit on 1 April 1962 when it officially lost its bomber role. Structural problems with the Valiant fleet caused by metal fatigue resulted in the RAF's Valiant fleet being permanently grounded on 26 January 1965, the squadron finally disbanding on 16 April 1965.