Баллиху: Оңтүстік еврейлерінің әлеуметтік жіктелуі
The Last Night of Ballyhoo
"Баллиху" комедиясы – 1939 жылғы Атлантадағы еврей қауымының өмірі. Әлеуметтік мәселелер, балаларға үйлену іздеу, және "Желмен кеткендер" фильмінің күтімі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Баллихудің соңғы түні" – Альфред Уридің 1996 жылы Атлантада тұңғыш рет көрсетілген пьесасы. Оқиғасы 1939 жылдың желтоқсан айында Джорджия штатындағы Атланта қаласында өтетін комедиялық драма.
The Last Night of Ballyhoo is a play by Alfred Uhry that premiered in 1996 in Atlanta. The play is a comedy/drama, which is set in Atlanta, Georgia, in December 1939.
Сюжет
Бұл пьеса 1939 жылдың желтоқсан айында Атланта, Джорджиядағы жоғары дәрежелі неміс-иудей қауымдастығында өтеді. Гитлер жақында Польшаны басып алды, "Желмен бірге кеткендер" фильмінің тұсаукесері алдында тұр, Адольф Фрейтаг (Dixie Bedding Company компаниясының иесі), оның әпкесі Бу және қарындасы Реба, сондай-ақ немере қыздары Лала мен Санни – осылайша өте ассимиляцияланған, алдыңғы бөлмесінде Рождество шыршасы тұрған еврей отбасы – Ballyhoo мерекесін күтуде, бұл олардың шектеулі ел клубы ұйымдастырған әсем котильондық кеш. Адольфтың қызметкері Джо Фаркас – тартымды, үйленбеген ер адам және Шығыс Еуропалық еврей, ол кемсітушілікке жақсы таныс, бірақ оның өзінің діни қауымдастығында болуын түсіне алмайды. Оның келуі колледж студенті Санниді этностық жағдайға деген көзқарас, еврейлік өзіндігі (немесе оның болмауы) және оның тәрбиеленген сенімдерін зерттеуге итермелейді.
The play is set in the upper class German Jewish community living in Atlanta, Georgia in December 1939. Hitler has recently conquered Poland, Gone with the Wind is about to premiere, and Adolph Freitag (owner of the Dixie Bedding Company), his sister Boo, and sister in law Reba, along with nieces Lala and Sunny – a Jewish family so highly assimilated they have a Christmas tree in the front parlor – are looking forward to Ballyhoo, a lavish cotillion ball sponsored by their restrictive country club. Adolph's employee Joe Farkas is an attractive eligible bachelor and an Eastern European Jew, familiar with prejudice but unable to fathom its existence within his own religious community. His presence prompts college student Sunny to examine intra ethnic bias, her Jewish identity (or lack thereof), and the beliefs with which she has been raised.
Кейіпкерлер
Бу Леви – Лаланың анасы, Саннидің әпкесі және Адольфтың қарындасы. Оның күйеуі қайтыс болған, сондықтан ол қызының қоғамда сәтті болуын қалайды. Бу – пьесадағы еврейлер арасындағы нәсілшілдік мәселені көтеретін басты кейіпкер. Кейіпкерлер тізімінде "Адольфтың бірнеше жасқа үлкен қарындасы" деп сипатталған. Санни Фрайтаг – жақсы білім беретін гуманитарлық колледждің (Уэлсли колледжі) үшінші курс студенті, Санни Юджин В. Дебс пен Аптон Синклердің еңбектеріне қызығушылық танытады. Ол еврей тегін анықтаумен күреседі, бірақ Джомен қарым-қатынасы арқылы осы мәселені шешуге тырысады. Соңғы сахна – арман болған жоқ әлде шындық па, белгісіз. Кейіпкерлер тізімінде "Ребаның қызы, 20 жаста" деп көрсетілген. Атланта құрамында: Терри Бивер – Адольф, Дана Айви – Бу, Стивен Мейлер – Джо, Джессалин Гилсиг – Санни, Мэри Бэкон – Лала, Валери Кертин – Реба әже және Стивен Ларгей – Пичи Вейл. (Т. Бивер, Д. Айви және С. Ларгей ғана Бродвейге ауысты.) Рон Лагомарсино режиссерлігімен салынған түпнұсқа құрамға: Терри Бивер – Адольф, Дана Айви – Бу, Пол Радд – Джо, Ария Барейкис – Санни, Джессика Хехт – Лала, Селия Уэстон – Реба әже және Стивен Ларгей – Пичи Вейл кірді. Сондай-ақ, Кароль Шелли (1997 жылдың 26 тамызынан бастап) – Бу, Марк Фейерштейн және Кристофер Гартин – Джо, Кимберли Уильямс – Санни (1997 жылдың 26 тамызынан бастап) рөлдерін сомдады.
Boo Levy – Lala's mother, Sunny's aunt, and Adolph's sister. Her husband is dead, and she struggles with wanting her daughter to be socially successful. Boo is the main character driving the play's inter Jewish racism. Described in cast of characters as 'Adolf's sister, a few years older.' Sunny Freitag – A junior at a well to do liberal arts college (Wellesley College), Sunny is interested in the works of Eugene V. Debs and Upton Sinclair. She struggles with her Jewish identity, but faces this through her relationship with Joe. It is unknown whether the end scene is a dream or a reality. Described in cast of characters as 'Reba's daughter, 20s.' The Atlanta cast included Terry Beaver as Adolph, Dana Ivey as Boo, Stephen Mailer as Joe, Jessalyn Gilsig as Sunny, Mary Bacon as Lala, Valerie Curtin as Aunt Reba, and Stephen Largay as Peachy Weil. (T. Beaver, D. Ivey, and S. Largay were the only cast members to transfer to Broadway.) Directed by Ron Lagomarsino, the original cast included Terry Beaver as Adolph, Dana Ivey as Boo, Paul Rudd as Joe, Arija Bareikis as Sunny, Jessica Hecht as Lala, Celia Weston as Aunt Reba, and Stephen Largay as Peachy Weil. and Carole Shelley (as of August 26, 1997) as Boo, Mark Feuerstein and Christopher Gartin as Joe, Kimberly Williams as Sunny (as of August 26, 1997),
Сыни қабылдау
New York Times газетінің Бен Брантли былай деп атап өтті: "Көптеген жұмсақ сындарлы, ерекше оңтүстік юморы Designing Women телесериалының көне бөлімдерін еске түсіреді. Мистер Уридің бұрынғы жалғыз пьесасы – "Дейзи ханымды айдау" – ишаратпен берілген сезімталдық пен әлеуметтік сараптаманың қарапайым шедеврi болды. Мұнда автор күлкі мен көз жасын ояту үшін әлдеқайда тікелей және дәстүрлі жолдарды қолданады. Ballyhoo өрескел жұмыс емес; өзінің шарттары бойынша ол ескі кездегі шебер тігіс үлгісі. Сонымен қатар, Ури мырзаның қызықты және жанды тақырыбы – оңтүстік еврейлері арасындағы әлеуметтік жіктелудегі өзіне деген жек көрушілік, әсіресе пьеса Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін орын алғандықтан. Бірақ ол оны ұсынатын контекст өте тәтті болып сезілуі мүмкін. Ballyhoo адал, жақсы ниетпен жазылған туынды екеніне күмән жоқ, бірақ ол сирек шабыттанғандай көрінеді. Оның қоздырғыш тақырыбына қарамастан, формасы – театрлық комфорт тағамы, жаңа киіммен қайта оралған ностальгияны ұнататындарға арналған нәрсе".
Ben Brantley of the New York Times observed, "Much of the gently barbed, idiosyncratic Southern humor recalls a vintage episode of the television sitcom Designing Women . Mr. Uhry's one previous play, Driving Miss Daisy . was a modest masterpiece of obliquely rendered sentimentality and social commentary. Here the author employs much more direct and conventional means that work more blatantly to elicit laughs and tears. Ballyhoo isn't a clumsy work; on its own terms, it's a model of old fashioned tailoring. And Mr. Uhry has a fascinating and incendiary subject in the self hatred implicit in the social stratifications among Southern Jews, particularly given that the play is set on the eve of World War II. But the context in which he couches it can feel very treacly . There's no doubting that Ballyhoo is a sincere, good hearted work, but it almost never feels spontaneous. Despite its provocative subject, its form is the theatrical equivalent of comfort food, something for those who like their nostalgia repackaged in the guise of something new."