«Ұлы Ақ Үміт» – Говард Саклердің 1967 жылғы пьесасы, Джек Джонсонның өміріне негізделген драма. Тони сыйлығы, Пулитцер жүлдесінің иегері. Театр және кинода көрсетілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Говард Саклер жазған пьеса. "Ұлы ақ үміт" – Говард Саклердің 1967 жылы жазған пьесасы, кейін 1970 жылы сол атпен фильмге бейімделген. Пьеса алғаш рет Вашингтондағы Arena Stage сахнасында қойылған, ал 1968 жылдың қазан айында Бродвейдегі Alvin театрында Эдвин Шериннің режиссерлігімен Джеймс Эрл Джонс пен Джейн Александр басты рөлдерде ойнады. Пьеса 1969 жылы "Ең үздік пьеса" номинациясы бойынша Tony сыйлығын және 1969 жылы драматургия саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Кейінгі гастрольдік труппаларда Брок Петерс пен Клодетт Невинс басты рөлдерде ойнады. Пьеса Джек Джонсонның (кейіпкер аты "Джек Джефферсон" ретінде бейнеленген) және оның бірінші әйелі Этта Терри Дьюрияның Джим Джеффриске қарсы күресі, олардың некесіне қатысты даулар мен Дьюрияның 1912 жылы өзіне-өзі қол жұмсауы туралы нағыз оқиғаға негізделген.
Play written by Howard Sackler
The Great White Hope is a 1967 play written by Howard Sackler, later adapted in 1970 for a film of the same name. The play was first produced by Arena Stage in Washington, D. C., and debuted on Broadway at the Alvin Theatre in October 1968, directed by Edwin Sherin with James Earl Jones and Jane Alexander in the lead roles. The play won the 1969 Tony Award for Best Play and the 1969 Pulitzer Prize for Drama. Subsequent touring companies of the play featured Brock Peters and Claudette Nevins in the lead roles. The play is based on the true story of Jack Johnson (fictionalized under the character name "Jack Jefferson") and his fight against Jim Jeffries, Johnson's first wife, Etta Terry Duryea, the controversy over their marriage and Duryea's death by suicide in 1912.
Өмірбаян
Пьеса көбінесе тақырыптық тұрғыдан расизм туралы деп сипатталғанымен, Саклер өзінің туындысын осылай қарастырмаған. Пьесада қоздырылған нәсілшілдік мәселелерді мойындамаса да, Саклер бір сұхбатында: "Мені қызықтырған – тақырыптың өзі емес, жағдайлардың үйлесімі, қоғамға қарсы күрескен адамның тағдыры. Бұл – адам мен сыртқы әлем арасындағы күрестің метафорасы. Кейбіреулер пьесаны ақ либерализмнің қалыпты бейнесі ретінде қарастырды, бірақ мен басынан аяғына дейін қаралардың жақсы, ақтардың жаман екенін көрсету емес, оның керісінше екенін көрсетуге тырыстым. Алғашқы реакция мені қатты таңқалдырды." Расизм тақырыбына тоқталған пьеса және қоғаммен күрескен адам туралы Саклердің ойын еске түсіріп, Мұхаммед Али Джеймс Эрл Джонстың пьесадағы өнеріне қатты әсер етіп, актерге: "Эй! Бұл пьеса – мен туралы! Аралас нәсілдік махаббатты алып тастасаң, Джек Джонсон – менің өзімнің бастапқы нұсқасы!" деді. Ол былай қосты: "Уақытты, күнді және егжей-тегжейлі мәліметтерді өзгертіңіз, ал ол – мен туралы!" Ол кезде Әли, дін еркінен бас тарту негізімен әскерге шақырудан бас тартып жатқан еді.
While the play is often described as being thematically about racism, this is not how Sackler viewed his work. Though not denying the racist issues confronted in the play, Sackler once said in an interview, "What interested me was not the topicality but the combination of circumstances, the destiny of a man pitted against society. It's a metaphor of struggle between man and the outside world. Some people spoke of the play as if it were a cliché of white liberalism, but I kept to the line straight through, of showing that it wasn't a case of blacks being good and whites being bad. I was appalled at the first reaction." In a comment, reflecting on both the racist theme dealt with in the play and Sackler's notion that the play is about a man fighting society, Muhammad Ali, greatly impressed with James Earl Jones' performance in the play, reportedly commented to the actor, "Hey! This play is about me! Take out the interracial love stuff and Jack Johnson is the original me!" He added, "You just change the time, date and the details and it's about me!" Ali was fighting being drafted into the Army at the time on grounds of being a conscientious objector.
Өндірістер
"Ұлы ақ үміт" 1967 жылдың желтоқсан айында Арена сахнасында тұңғыш рет көрсетілді. Arena Stage-дегі алғашқы қойылым, Ұлттық өнер қорынан алынған екі гранттың есебінен қаржыландырылып, тым жақсы қабылданды, сол себепті Джеймс Эрл Джонс пен Джейн Александрды қоса алғанда, барлық бастапқы актер құрамы Бродвейге көшті. Облыстық театр қойылымының актерлерінің толық құрамы Бродвейге әкелінген алғашқы жағдай болды. Саклер, сценарий жазу шартынан түскен табысын пайдаланып, Бродвей қойылымын 225 000 АҚШ доллары көлемінде инвестициялап, қаржылық қолдау көрсетті. Қойылымның жазбасы Tetragrammaton Records компаниясы арқылы шығарылды. 1969 жылдың 8 қыркүйегінде Япет Котто Джонстың орнына, ал Мария Туччи Александрдың орнына келді. 2000 жылы Арена сахнасы театрдың 50 жылдығына арналған "Ұлы ақ үміт" қойылымын қайта қойды. "Ұлы ақ үміт" – көптеген адамдардың Джонсонды жеңеді деп үміттенген ақ боксшыға берілген атау. 1910 және 1911 жылдары АҚШ және Канаданың ауыр салмақтағы чемпионы атанған Уильям Уоррен Барбор, "Джентльмен Джим" Корбетттің "ұлы ақ үміт" болуға лайық деп санаған тұлғасы болды, бірақ Барбор бұл міндеттен бас тартты. Шамамен 30 жыл өткен соң, 1940 жылы Нью-Джерси штатынан АҚШ сенаторы (Республикалық партиядан) Барбор, 1912 жылы қабылданған бокс жарыстарын түсірілген фильмдердің штаттар арасында тасымалдануына тыйым салатын заңды жоюға сәтті әрекеттенді. Осыдан кейін тағы 30 жыл өткен соң, Уильям Уоррен Барбурдың туысы Томас Барбур, Бродвейдегі "Ұлы ақ үміт" қойылымында сэр Уильям Грисуальд рөлін қоса алғанда, төрт эпизодтық рөлді ойнады. "Ұлы ақ үміт" боксшысы ретінде алғашқы шақырыққа жауап берген Джим Джеффрис болды, ол 1910 жылы Джонсонмен жекпе-жекке шығып, жеңіліске ұшырады. Джонсонның титулы 1915 жылы ақ боксшы Джесс Уиллардқа көшті. Уиллардтың жеңісіне қатысты даулар туды, Джонсон жекпе-жекті әдейі ұтырғанын мәлімдеді. Джонсонға қарсы ақ нәсілділердің көзқарасының салдарынан, тағы 20 жыл өткен соң ғана тағы бір афроамерикалық боксшы ауыр салмақтағы әлем чемпионаты үшін күресуге мүмкіндік алды. 1937 жылы Джо Луис "Күлшегір адам" атанған Джеймс Дж. Брэддокты жеңіп, ауыр салмақтағы әлем чемпионы атанған екінші афроамерикалық боксшы болды.
The Great White Hope premiered at the Arena Stage in December 1967. The initial production at Arena Stage, paid for in part by two grants from the National Endowment for the Arts, was so well received that the entire original cast, including James Earl Jones and Jane Alexander, moved to Broadway. It was the first time the cast of a regional theater production was brought to Broadway. Using proceeds from his screenwriting contract, Sackler substantially funded the Broadway production by investing a reported US$225,000. A recording of the production was released by Tetragrammaton Records. Yaphet Kotto replaced Jones and Maria Tucci replaced Alexander on September 8, 1969. In 2000, Arena Stage mounted a new production of The Great White Hope in honor of the theater's 50th season. "The great white hope" is a reference to the white boxer who many hoped would finally defeat Johnson. William Warren Barbour, who won the American and Canadian amateur heavyweight championship in 1910 and 1911, respectively, was "Gentleman Jim" Corbett's choice to be "the great white hope," but Barbour declined to take up the mantle. Some 30 years later, it was Barbour who, as U. S. Senator (R) from New Jersey in 1940, worked successfully to repeal the 1912 law prohibiting interstate transportation of boxing film footage. About 30 years after that, William Warren Barbour's nephew, Thomas Barbour, played four small parts, including Sir William Griswald, in the Broadway production of The Great White Hope. The first "great white hope" boxer to accept the challenge was Jim Jeffries, who came out of retirement to fight Johnson unsuccessfully in 1910. Johnson's title was eventually lost to Jess Willard, a white boxer, in 1915. There was some controversy surrounding Willard's win, with Johnson claiming he threw the fight. In part because of white animosity toward Johnson, it was 20 years before another African American boxer was allowed to contend for the world professional heavyweight title. In 1937, Joe Louis defeated James J. Braddock, "The Cinderella Man," to become the second African American boxer to hold the world heavyweight championship title.