Лоррейн Хансберри: Өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Африкалық-американдық драматург және жазушы (1930–1965)

Лорейн Вивиан Хансберри (19 мамыр 1930 – 12 қаңтар 1965) – американдық драматург және жазушы. Ол Бродвейде қойылым көрген алғашқы афроамерикандық әйел драматург. Оның ең танымал туындысы – «Күн астындағы өрік» пьесасы, ол Чикагодағы нәсілдік сегрегация аясында өмір сүретін афроамерикандықтардың өмірін көрсетеді. Пьесаның атауы Лэнгстон Хьюздің «Гарлем» өлеңінен алынған: «Кейіге қалған арманға не болады? Күнде құрғап, өріктей бола ма?» 29 жасында ол Нью-Йорк драма сыншылары шеңберінің сыйлығын жеңіп алды, осылайша ол алғашқы афроамерикандық драматург, бесінші әйел және ең жас драматург атанды. Хансберри отбасы 1940 жылғы АҚШ Жоғарғы Сотының «Хансберри Лиге қарсы» ісінде шектеу шарттарына наразылық білдіріп, сегрегацияға қарсы күресті. Нью-Йоркке көшкеннен кейін Хансберри «Freedom» панафрикалық газетінде Пол Робсон және В.Э.Б. Дю Буа сияқты афроамерикандық зиялылармен бірге жұмыс істеді. Осы кезеңдегі оның көптеген еңбектері Африканың азаттық күресі мен оның әлемге тигізген әсеріне арналған. Хансберри өзінің лесбиянка екенін және гомосексуалдардың қысымға ұшырауын да жазды. Ол 1965 жылы Бродвейдегі «Сидни Брустейннің терезесіндегі белгі» пьесасының қойылымы кезінде 34 жасында қарын безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Хансберри Нина Симонның «Жас, дарынды және қара» әніне шабыттандырды, оның тақырып жолы Хансберридің өмірбаяндық пьесасынан алынған.

Жас шағы мен отбасы

Лорейн Хансберри – сәтті жылжымайтын мүлік брокері Карл Август Хансберри мен автомектеп мұғалімі және округтік комитет мүшесі Нэнни Луизаның (туған тегі Перри) төрт баласының ең кішісі. 1938 жылы оның әкесі Чикагоның оңтүстік жағындағы Вашингтон Парк бөлімшесінде үй сатып алды, бұл олардың кейбір ақ көршілерінің наразылығына себеп болды. Бұл шарттар кейін Шеллиге қарсы Креймер ісінде конституциялық емес деп танылды. Карл Хансберри Чикагодағы «Urban League» және NAACP ұйымдарын да қолдады. Хансберрилер Чикагодағы Республикалық партияда белсенділік танытты. Карл 1946 жылы, Лорейн он бес жаста болғанда қайтыс болды; «Америкалық расизм оның өліміне себеп болды», – деді ол кейін. Хансберрилердің үйіне көрнекті афроамерикандықтар, соның ішінде қоғамтану профессоры В.Е.Б. Дю Бойс, ақын Лэнгстон Хьюз, әнші, актер және саяси белсенді Пол Робсон, музыкант Дьюк Эллингтон және Олимпиада чемпионы Джесси Оуэнс жиі келіп тұратын. Карл Хансберридің інісі Уильям Лео Хансберри Хауард университетінің тарих факультетінде Африка цивилизациясы бөлімін құрды. Лорейнге: «Бастысы, ешқашан сатқындық жасамау керек екі нәрсе бар: отбасы және ұлттық тамыр» деп үйретті.

Білім беру және саяси қатысу

Хансберри 1944 жылы Бетси Росс бастауыш мектебін, ал 1948 жылы Энглвуд орта мектебін бітірді. Ол Висконсин университетіне (Мэдисон) түсіп, бірден АҚШ Коммунистік партиясымен саяси белсенділікке қатысты және жатақханадағы бөлімдерді біріктіруге атсалысты. Хансберридің сыныптасы Боб Тиг оны "өз қолымен, кез келген себеп немесе жағдай үшін бірден жаңа пикет тақтасын жасап шығара алатын жалғыз қыз" деп есіне алды, сондай-ақ үйден шығаруға қарсы күрес сияқты белсенділікке қатысты.

Азаттық газеті және белсенділік

1951 жылы Хансберри Луис Э. Бернхам редакциялаған және Пол Робсон баспалаған «Азаттық» атты қара баспасөздің штатына қосылды. «Азаттықта» ол У.Э.Б. Дю Бойстың, кеңсесі сол ғимаратта болған, және басқа қара Пан-африкалықтармен бірге жұмыс істеді. Жаңалықтар мен редакциялық мақалалар жазудан бөлек, ол «1827 жылдан бастап «Азаттықтың» тууына дейінгі аралықтағы Америкадағы негр баспасөзінің тарихы және халықтың азаттығы үшін күрестегі оның ерлік рөлі» тақырыбындағы мақалалар жазды. Бұл қойылымға Пол Робсон, оның көп жылдық аккомпаниаторы Лоуренс Браун, көп салалы суретші Асадата Дафора және тағы да басқалар қатысты. Келесі жылы ол бұрыннан танымал драматург Элис Чайлдресспен, сондай-ақ «Азаттыққа» жазған Гарри Белафонте, Сидни Пуатье, Дуглас Тернер Уорд және Джон О. Килленспен бірге Негро тарихы фестивалі үшін қойылым жасасты. Бұл оның сақталған ең ертедегі театрлық туындысы. Робсон және көптеген қара нәсілді азаматтардың құқықтары үшін күрескендер сияқты, Хансберри ақ үстемдікке қарсы күрес коммунистік партия бағдарламасымен байланысты екенін түсінді. Оның алғашқы есептерінің бірі Мэри Черч Террелл Вашингтонда өткізген «Ақиқат пен әділдік үшін» жиыны туралы болды. Хансберри Вилли МакГи ісін жариялау үшін Джорджияға барды және оның ісі туралы «Линч әні» атты өлең жазуға шабыттанды. Хансберри АҚШ-тағы азаматтық құқық қозғалысымен ғана емес, сонымен қатар отаршылдық пен империализмге қарсы жаһандық күреспен де айналысты. Хансберри осы жаһандық күрес мәселелерін әйелдердің қатысуы тұрғысынан түсіндірді. 1952 жылы Хансберри Робсонның орнына, Мемлекеттік департамент оған сапар құқығын бермегендіктен, Уругвайдың Монтевидео қаласындағы бейбітшілік конференциясына қатысты. Хансберри мен Немиров оның екінші Бродвейлік пьесасы «Сидни Брустейннің терезесіндегі белгінің» оқиғасы болған Гринвич-Виллиджге көшті. 1953 жылы үйлену тойынан бір күн бұрын Немиров пен Хансберри Нью-Йоркте Джулиус пен Этель Розенбергтің өлім жазасына кесілуіне қарсы наразылық білдірді. Немировтың бірлесіп жазған «Cindy, Oh Cindy» атты хит-жырларының табысы Хансберриге толық уақыт жазуға мүмкіндік берді. Хансберри көп жылдар бойы жасырын лесбиян ретінде өмір сүрді. 1957 жылы Немировтан ажырасқан кезде Хансберри Сан-Францискодағы лесбиян құқықтарын қорғау ұйымы Daughters of Bilitis-пен байланысып, олардың журналына екі хат жазды, екеуі де оның инициалдарымен басылып шықты, біріншісі «L. H. N.» және содан кейін «L. N.» болды. Алайда Кевин Дж. Мамфордтың айтуынша, гомофильді журналдарды оқып, олардың авторларымен хат алысудан басқа, Хансберри гейлер мен лесбияндықтардың азаматтық теңдігі қозғалысына тікелей қатысқан деген пікірді растайтын «ешқандай дәлел жоқ». Мамфорд Хансберридің лесбияндығы оның өзін оқшауланған сезінуіне себеп болғанын, ал «Күндегі жүзім» пьесасы оны атаққа жеткізгенін айтты; алайда, «өзінің лесбияндық құштарлығын жасыру ниеті басқа да қастерлілік пен неке туралы конвенциялардан туындаған, Хансберри сыртқа шығуға жақсы жолға түсті». Өмірінің соңына таман ол өзін «гомосексуализмге берілген» деп жариялады және «өмірімді құруға, оны қабылдауға» уәде берді және бірнеше гомофильді журналдарға жазылды. 1964 жылы Хансберри мен Немиров ажырасып, бірақ бірге жұмыс істеуді жалғастырды. Бұрынғы әйелі қайтыс болғаннан кейін Роберт Немиров Хансберридің барлық жеке және кәсіби заттарын Нью-Йорктің қоғамдық кітапханасына сыйға тартты. Осылайша, ол Хансберридің лесбияндығына қатысты барлық материалдарға қол жеткізуді тоқтатты, яғни 50 жылдан астам уақыт бойы ешқандай ғалымдар немесе биографтар қол жеткізе алмады. Ол сондай-ақ 1960 жылы пьеса ұсынған төрт Тони сыйлығының ішінде «Үздік пьеса» үшін Тони сыйлығына ие болды. Келесі екі жылда «Жүзім» 35 тілге аударылып, бүкіл әлемде қойылды. 1959 жылдың сәуір айында «Күндегі жүзім» Бродвейдегі премьерадан кейін бір ай өткен соң, оның кенеттен танымал болғанына дәлел ретінде, фотограф Дэвид Атти «Вог» журналы үшін Хансберридің 337 Бликер көшесіндегі пәтерінде кең көлемді фотосуретті түсірді, ол бүгінгі таңда оның ең танымал суреттерінің көп бөлігін құрады. Хансберридің өмірбаянында «Лорейнге іздеу: Лоррейн Хансберридің жарқын және радикалдық өмірі» деп жазған Имани Перри оның «керемет» суреттерінде «Атти оның интеллектуалды сенімділігін, қару-жарағын және керемет сұлулығын түсірді» деп жазады. 1960 жылы Чикагода өткен Delta Sigma Theta-ның 26-шы ұлттық конгресі кезінде Хансберри құрметті мүше болды. Хансберридің «Күндегі жүзім» сценарийін Columbia Pictures өндіріске алып, 1961 жылы шығарды. Фильмде Сидни Пуатье және Руби Ди ойнады, ал режиссерлік жұмысын Дэниел Петри жасады. 1961 жылы Хансберри Чикагодағы McCormick Place-те өткен «Kicks and Co» мюзиклының режиссері Винетт Кэрроллды алмастыруға дайын болды. Оскар Браун, кіші жазған бұл қойылымда Лонни Саттин, Нишель Николс, Ви Веласко, Ал Фриман, кіші, Забет Уайлд және атақты Мистер Кикс рөліндегі Берджесс Мередит сияқты түрлі нәсілді актерлер қатысты. Мисцегенацияны пайымдайтын 400 000 долларлық қойылымды оның күйеуі Роберт Немиров өндірді. Чикагода жылы қабылдағанына қарамастан, қойылым Бродвейге жетпеді. 1963 жылы Хансберри Джеймс Болдуин ұйымдастырған АҚШ Бас прокуроры Роберт Ф. Кеннедимен кездесуге қатысты. Оның өмірінде жарияланған көптеген басқа жазбалары — эсселер, мақалалар және SNCC кітабының мәтіні «Қозғалыс: Теңдік үшін күрестің құжаты» болды, — «Сидни Брустейннің терезесіндегі белгі» атты басқа бір пьеса замандас өндірісіне ие болды және ол қайтыс болған күні жабылды.

In 1951, Hansberry joined the staff of the black newspaper Freedom, edited by Louis E. Burnham and published by Paul Robeson. At Freedom, she worked with W. E. B. Du Bois, whose office was in the same building, and other black Pan Africanists. besides writing news articles and editorials. on "the history of the Negro newspaper in America and its fighting role in the struggle for a people's freedom, from 1827 to the birth of FREEDOM." Performers in this pageant included Paul Robeson, his longtime accompanist Lawrence Brown, the multi discipline artist Asadata Dafora, and numerous others. The following year, she collaborated with the already produced playwright Alice Childress, who also wrote for Freedom, on a pageant for its Negro History Festival, with Harry Belafonte, Sidney Poitier, Douglas Turner Ward, and John O. Killens. This is her earliest remaining theatrical work. Like Robeson and many black civil rights activists, Hansberry understood the struggle against white supremacy to be interlinked with the program of the Communist Party. One of her first reports covered the Sojourners for Truth and Justice convened in Washington, D. C., by Mary Church Terrell. Hansberry traveled to Georgia to cover the case of Willie McGee, and was inspired to write the poem "Lynchsong" about his case. Hansberry worked on not only the US civil rights movement, but also global struggles against colonialism and imperialism. Hansberry often explained these global struggles in terms of female participants. She was particularly interested in the situation of Egypt,

In 1952, Hansberry attended a peace conference in Montevideo, Uruguay, in place of Robeson, who had been denied travel rights by the State Department. Hansberry and Nemiroff moved to Greenwich Village, the setting of her second Broadway play, The Sign in Sidney Brustein's Window. On the night before their wedding in 1953, Nemiroff and Hansberry protested against the execution of Julius and Ethel Rosenberg in New York City. The success of the hit pop song "Cindy, Oh Cindy", co authored by Nemiroff, enabled Hansberry to start writing full time. Hansberry lived for many years as a closeted lesbian. In 1957, around the time she separated from Nemiroff, Hansberry contacted the Daughters of Bilitis, the San Francisco based lesbian rights organization, contributing two letters to their magazine, The Ladder, both of which were published under her initials, first "L. H. N." and then "L. N." Pointing to these letters as evidence, some gay and lesbian writers credited Hansberry as having been involved in the homophile movement or as having been an activist for gay rights. According to Kevin J. Mumford, however, beyond reading homophile magazines and corresponding with their creators, "no evidence has surfaced" to support claims that Hansberry was directly involved in the movement for gay and lesbian civil equality. Mumford stated that Hansberry's lesbianism left her feeling isolated while A Raisin in the Sun catapulted her to fame; still, while "her impulse to cover evidence of her lesbian desires sprang from other anxieties of respectability and conventions of marriage, Hansberry was well on her way to coming out." Near the end of her life, she declared herself "committed [to] this homosexuality thing" and vowed to "create my life—not just accept it". and subscribed to several homophile magazines. In 1964, Hansberry and Nemiroff divorced but continued to work together. Upon his ex wife's death, Robert Nemiroff donated all of Hansberry's personal and professional effects to the New York Public Library. In doing so, he blocked access to all materials related to Hansberry's lesbianism, meaning that no scholars or biographers had access for more than 50 years. She was also nominated for the Tony Award for Best Play, among the four Tony Awards that the play was nominated for in 1960. Over the next two years, Raisin was translated into 35 languages and was being performed all over the world. In April 1959, as a sign of her sudden fame just one month after A Raisin in the Sun premiered on Broadway, photographer David Attie did an extensive photo shoot of Hansberry for Vogue magazine, in the apartment at 337 Bleecker Street where she had written Raisin, which produced many of the best known images of her today. In her award winning Hansberry biography Looking for Lorraine: The Radiant and Radical Life of Lorraine Hansberry, Imani Perry writes that in his "gorgeous" images, "Attie captured her intellectual confidence, armour, and remarkable beauty." In 1960, during Delta Sigma Theta's 26th national convention in Chicago, Hansberry was made an honorary member. Hansberry's screenplay of A Raisin in the Sun was produced by Columbia Pictures and released in 1961. The film starred Sidney Poitier and Ruby Dee, and was directed by Daniel Petrie. In 1961, Hansberry was set to replace Vinnette Carroll as the director of the musical Kicks and Co, after its try out at Chicago's McCormick Place. Written by Oscar Brown, Jr., the show featured an interracial cast including Lonnie Sattin, Nichelle Nichols, Vi Velasco, Al Freeman, Jr., Zabeth Wilde, and Burgess Meredith in the title role of Mr. Kicks. A satire involving miscegenation, the $400,000 production was co produced by her husband Robert Nemiroff. Despite a warm reception in Chicago, the show never made it to Broadway. In 1963, Hansberry participated in a meeting with Attorney General Robert F. Kennedy, set up by James Baldwin. While many of her other writings were published in her lifetime — essays, articles, and the text for the SNCC book The Movement: Documentary of a Struggle for Equality — the only other play given a contemporary production was The Sign in Sidney Brustein's Window. and closed the night she died.

Нанымдар

Тарихшы Фэнон Че Уилкинстің айтуынша, "Хансберри Америка Құрама Штаттарында азаматтық құқықтар алу және Африканың колониялық тәуелсіздігіне қол жеткізу – Атлантиканың екі жағындағы африкалықтар үшін бірдей қиындықтар туғызатын бір монетаның екі жағы деп сенген". Кваме Нкрума жетекшілігімен Гананың тәуелсіздігіне жауап ретінде Хансберри былай деп жазды: "Гананың болашағы – әлемдегі барлық түрлі терілі халықтардың болашағы; ол – еркіндік уәдесі". Тактикалық тұрғыдан алғанда, Хансберри қара нәсілділердің "барлық күрес құралдарын пайдалануы керек: заңды, заңсыз, пассивті, белсенді, зорлықты және зорлықсыз. Олар мазалауы, пікір таластыруы, петиция беруі, сот шайқастарына қаржы жұмсауы, отырып наразылық білдіруі, жатып қарсылық көрсетуі, ереуілге шығуы, бойкот жасай білуі, ән шырқауы, қадамдарда дұға оқуы және расистер олардың аудандарынан өтетін кезде терезелерінен оқ атуы керек" деді. 1964 жылғы 15 маусымда өткен қалалық мәжілістегі пікірсайыста Хансберри азаматтық мойынсұнбаушылықты қабылдай алмайтын ақ либералдарды сынап, "ақ либералдардың либералдықты тоқтатып, американдық радикалға айналуын қадағалау" қажеттігін айтты. Сонымен қатар, ол "осы күресте алғашқы қаза тапқандардың арасында ақ нәсілді ер адамдар да болды" деді. Хансберри экзистенциализмді сынады, оны әлемнің экономикалық және геосаяси шындықтарынан тым алыс деп есептеді. Осыған байланысты ол Ричард Райттың "The Outsider" романына сын пікір жазып, өзінің соңғы пьесасы "Les Blancs" стилін Жан Женедің "Les Nègres" абсурдизміне қарсы қойды. Дегенмен, Хансберри Симон де Бовуардың "Екінші жыныс" еңбегіне жоғары баға берді. 1959 жылы Хансберри "екі рет қанауланған" әйелдердің "екі есе жауынгер" бола алатынын айтты. Ол әйелдердің еркек одақтастарына үміт артып, жарияланбаған эссесінде былай деп жазды: "Егер әйелдер керемет жағдай болса, олар өз жағдайларына қарсы бірде-бір наразылық білдірмесе де, олардың азаттығына қол жеткенше бейбіт өмір сүре алмайтын ер адамдар әлі де болады". Хансберри Хиросима мен Нагасакиге тасталған атом бомбасынан қатты қорқып қалды, ол оқушы кезінде болған оқиға. Ол болашақта "Ешкім соғыспайды. Біз барлық кішкентай және үлкен бомбалардан құтыламыз" деген үміт білдірді, бірақ сонымен қатар адамдардың өзін қанаушылардан күшпен қорғауға құқығы бар екеніне сенді. ФБР Хансберриді Монтевидеодағы бейбітшілік конференциясына қатысуға дайындалып жатқанда бақылауға алды. Вашингтондағы кеңсе оның паспорттық ісін "субъект туралы барлық қолжетімді ақпаратты, оның ішінде оған қатысты барлық жағымсыз мәліметтерді және фотосуреті мен толық сипаттамасын алу үшін" тексерді, ал Милуоки мен Чикагодағы офицерлер оның өмірбаянын зерттеді. Кейіннен "Күннің астындағы тұқым" пьесасын қараған ФБР сарапшысы оның Панафрикалық тақырыптарын "қауіпті" деп атады.

According to historian Fanon Che Wilkins, "Hansberry believed that gaining civil rights in the United States and obtaining independence in colonial Africa were two sides of the same coin that presented similar challenges for Africans on both sides of the Atlantic." In response to the independence of Ghana, led by Kwame Nkrumah, Hansberry wrote: "The promise of the future of Ghana is that of all the colored peoples of the world; it is the promise of freedom." Regarding tactics, Hansberry said blacks "must concern themselves with every single means of struggle: legal, illegal, passive, active, violent and non violent They must harass, debate, petition, give money to court struggles, sit in, lie down, strike, boycott, sing hymns, pray on steps—and shoot from their windows when the racists come cruising through their communities." In a Town Hall debate on June 15, 1964, Hansberry criticized white liberals who could not accept civil disobedience, expressing a need to "encourage the white liberal to stop being a liberal and become an American radical." At the same time, she said, "some of the first people who have died so far in this struggle have been white men." Hansberry was a critic of existentialism, which she considered too distant from the world's economic and geopolitical realities. Along these lines, she wrote a critical review of Richard Wright's The Outsider and went on to style her final play Les Blancs as a foil to Jean Genet's absurdist Les Nègres. However, Hansberry admired Simone de Beauvoir's The Second Sex. In 1959, Hansberry commented that women who are "twice oppressed" may become "twice militant". She held out some hope for male allies of women, writing in an unpublished essay: "If by some miracle women should not ever utter a single protest against their condition there would still exist among men those who could not endure in peace until her liberation had been achieved." Hansberry was appalled by the nuclear bombing of Hiroshima and Nagasaki, which took place while she was in high school. She expressed a desire for a future in which "Nobody fights. We get rid of all the little bombs—and the big bombs," though she also believed in the right of people to defend themselves with force against their oppressors. The FBI began surveillance of Hansberry when she prepared to go to the Montevideo peace conference. The Washington, D. C., office searched her passport files "in an effort to obtain all available background material on the subject, any derogatory information contained therein, and a photograph and complete description," while officers in Milwaukee and Chicago examined her life history. Later, an FBI reviewer of Raisin in the Sun highlighted its Pan Africanist themes as "dangerous".

Өлім

Хансберри 1965 жылғы 12 қаңтарда 34 жасында қарын безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Хансберридің жерлеу рәсімі 1965 жылғы 15 қаңтарда Гарлемде өтті. Пол Робсон және SNCC ұйымдастырушысы Джеймс Форман ақтық сөз сөйледі. Басты рөлді атқарған министр Евгений Каллендер Болдуиннің және дін қызметкері Мартин Лютер Кингтің: "Оның шығармашылық қабілеті және бүгінгі әлемдегі терең әлеуметтік мәселелерді түсінуі, әлі дүниеге келмеген ұрпақтарға үлгі болады" деген хабарламасын оқыды. 15-і доктор Кингтің туған күнімен де сәйкес келді. Ол Нью-Йорк штатының Кротон-он-Хадсон қаласындағы Асбери Біріккен методистік шіркеуінің зиратында жерленген.

Өлімнен кейінгі шығармалары

Хансберридің бұрынғы күйеуі Роберт Немирофф бірнеше аяқталмаған қолжазбаның мұрагері атанды. Ол келесі жылы «Жас, дарынды және қара: Лоррейн Хансберридің өз сөздерімен» деген атпен кітап түрінде жарық көрді. Ол аяқталмаған романымен қатар, «Ішек құмырасы» және «Гүлдердің қажеті қандай?» сияқты бірнеше пьеса қалдырды, олардың мазмұны құлдықтан бастап, соңғы заманға дейінгі болашаққа дейін кең ауқымды.

Мұра

1973 жылы «Күннің астындағы жүзім» мюзиклі негізінде «Райсин» атты Бродвей мюзиклі қойылды, музыкасын Джудд Волдин, әнін Роберт Британ, ал пьесасын Немирофф пен Шарлотта Зальцберг жазды. Көрсетілім екі жылдан астам уақыт бойы сахнада тұрды және «Ең жақсы мюзикл» сияғымен қатар екі «Тони» сыйлығын жеңіп алды. 2004 жылы «Күннің астындағы жүзім» Шон «П. Дидди» Комбс, Филисия Рашад және Одра Макдональд қатысқан, Кенни Леон режиссерлік еткен қойылымда Бродвейде қайта жанданды. Бұл қойылым Рашадқа «Ең жақсы актриса» және Макдональдқа «Ең жақсы қосымша актриса» номинациялары бойынша «Тони» сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ «Ең жақсы пьесаны қайта қою» номинациясына ие болды. 2008 жылы қойылым сол актерлік құраммен телевизияға бейімделді және екі «NAACP Image Awards» сыйлығын жеңіп алды. 2014 жылы пьеса Дензел Вашингтонның қатысуымен және Кенни Леонның режиссерлігімен Бродвейде тағы да қайта қойылды; ол үш «Тони» сыйлығын жеңіп алды – «Ең жақсы пьесаны қайта қою», Софи Оконедоға «Ең жақсы қосымша актриса» және «Ең жақсы режиссура». 1969 жылы Нина Симон Хансберри туралы «Жас, дарынды және қара» әнін жариялады. Әннің атауы Хансберридің 1 мамырдағы шығармашылық жазу конференциясының жеңімпаздарына сөйлеген сөзінде алғаш айтқан өмірбаян атауына сілтеме жасайды: «Бұл уақытта жас және дарынды болудың өзі қызықты және керемет нәрсе болса да, жас, дарынды және қара болу екі есе қызықты, екі есе динамикалық». Сингл R&B чарттарының топ 10-дық тізіміне енді. Тірі нұсқасының кіріспесінде Симон жақын досы мен талантты суретшісінен айырылудың қыйындығын түсіндіреді. Патрисия мен Фредерик Маккиссак 1998 жылы Хансберридің «Жас, қара және табанды» атты балаларға арналған өмірбаянын жазды. 1999 жылы Хансберри қайтыс болғаннан кейін Чикаго гейлер мен лесбияндықтардың Атақ залына енгізілді. 2002 жылы ғалым Молефи Кете Асанте Хансберриді «100 ең ұлы африкалық америкалықтар» атты өмірбаяндық сөздікке қосты. Сан-Францискодағы Лорейн Хансберри театры, африкалық америкалық театрдың түпнұсқалық қойылымдары мен қайта қоюларына маманданған, оның құрметіне аталған. Линкольн университетінің бірінші курс студенттер жатақханасы Лорейн Хансберри залы деп аталды. Бронксте Лорейн Хансберри академиясы және Нью-Йорк штатының Куинс қаласындағы Сент-Олбанста Хансберри атындағы бастауыш мектеп бар. Хансберридің туғанына 80 жыл толуына орай Аджоа Андо BBC Radio 4 радиосында «Жас, дарынды және қара» атты бағдарлама ұсынды. 2004 жылы құрылған және 2006 жылы ресми түрде іске қосылған, Вашингтондағы Сиэтл қаласының Хансберри жобасы африкалық америкалық суретшілер басқаратын африкалық америкалық театр зертханасы ретінде құрылды және қауымдастыққа африкалық америкалық көркемдік дауысқа тұрақты қол жеткізуді қамтамасыз ету үшін жасалды. «Қазіргі заманғы театр» (ACT) олардың алғашқы инкубаторы болды және 2012 жылы олар тәуелсіз ұйымға айналды. Хансберри жобасы қара нәсілді суретшілер көркемдік процестің ортасында болуы керек, қауым өнерінде үздік болуға лайық және театрдың негізгі қызметі адамдарды бір-бірімен қарым-қатынаста ұстау деген сенімге негізделген. Олардың мақсаты – бүкіл қауымға кәсіби қара нәсілді суретшілердің өз бетінше уайымдарын, зерттеулерін, армандарын және көркемдік көрінісін көрсететін дауыстарын беру. 2010 жылы Хансберри Чикагоның әдеби даңқ залына енгізілді. 2013 жылы Хансберри ЛГБТ тарихы мен адамдарын атап өтетін ашық жердегі қоғамдық көрініс Legacy Walk-ке енгізілді. Бұл оны Солтүстік Халстед дәлізінде құрметке ие болған алғашқы Чикаго тұрғыны етті. Сондай-ақ 2013 жылы Хансберри Американың Атақ залына енгізілді. Лорейн Хансберри бастауыш мектебі Нью-Орлеанның Тоғызыншы округінде орналасқан. 2005 жылы «Катрина» даулы зақымдағаннан кейін ол жабылып қалды. 2017 жылы Хансберри Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. 2018 жылдың қаңтар айында PBS сериясы «American Masters» жаңа деректі фильм шығарды, Трейси Хизер Стрейн режиссерлік еткен «Лорейн Хансберри: Көрінетін көздер/Сезінетін жүрек». 2018 жылдың 18 қыркүйегінде ғалым Имани Перри жазған «Лорейн Хансберриді іздеу: Лорейн Хансберридің сәулелі және радикалдық өмірі» атты өмірбаян Beacon Press баспасында жарық көрді. 2022 жылдың 9 маусымында Лили марапаттары қоры Таймс-скверде Хансберридің мүсінін ашты. Мүсін АҚШ-тың ірі қалаларында көрсетіледі.

In 1973, a musical based on A Raisin in the Sun, entitled Raisin, opened on Broadway, with music by Judd Woldin, lyrics by Robert Brittan, and a book by Nemiroff and Charlotte Zaltzberg. The show ran for more than two years and won two Tony Awards, including Best Musical. In 2004, A Raisin in the Sun was revived on Broadway in a production starring Sean "P. Diddy" Combs, Phylicia Rashad, and Audra McDonald, and directed by Kenny Leon. The production won Tony Awards for Best Actress in a Play for Rashad and Best Featured Actress in a Play for McDonald, and received a nomination for Best Revival of a Play. In 2008, the production was adapted for television with the same cast, winning two NAACP Image Awards. In 2014, the play was revived on Broadway again in a production starring Denzel Washington, directed again by Kenny Leon; it won three Tony Awards, for Best Revival of a Play, Best Featured Actress in a Play for Sophie Okonedo, and Best Direction of a Play. In 1969, Nina Simone first released a song about Hansberry called "To Be Young, Gifted and Black." The title of the song refers to the title of Hansberry's autobiography, which Hansberry first coined when speaking to the winners of a creative writing conference on May 1, 1964: "Though it is a thrilling and marvelous thing to be merely young and gifted in such times, it is doubly so, doubly dynamic — to be young, gifted and black." The single reached the top 10 of the R&B charts. In the introduction of the live version, Simone explains the difficulty of losing a close friend and talented artist. Patricia and Fredrick McKissack wrote a children's biography of Hansberry, Young, Black, and Determined, in 1998. In 1999 Hansberry was posthumously inducted into the Chicago Gay and Lesbian Hall of Fame. In 2002, scholar Molefi Kete Asante listed Hansberry in the biographical dictionary 100 Greatest African Americans. The Lorraine Hansberry Theatre of San Francisco, which specializes in original stagings and revivals of African American theatre, is named in her honor. Lincoln University's first year female dormitory is named Lorraine Hansberry Hall. There is a school in the Bronx called Lorraine Hansberry Academy, and an elementary school in St. Albans, Queens, New York, named after Hansberry as well. On the eightieth anniversary of Hansberry's birth, Adjoa Andoh presented a BBC Radio 4 program entitled Young, Gifted and Black in tribute to her life. Founded in 2004 and officially launched in 2006, The Hansberry Project of Seattle, Washington was created as an African American theatre lab, led by African American artists and was designed to provide the community with consistent access to the African American artistic voice. A Contemporary Theatre (ACT) was their first incubator and in 2012 they became an independent organization. The Hansberry Project is rooted in the convictions that black artists should be at the center of the artistic process, that the community deserves excellence in its art, and that theatre's fundamental function is to put people in a relationship with one another. Their goal is to create a space where the entire community can be enriched by the voices of professional black artists, reflecting autonomous concerns, investigations, dreams, and artistic expression. In 2010, Hansberry was inducted into the Chicago Literary Hall of Fame. In 2013, Hansberry was inducted into the Legacy Walk, an outdoor public display that celebrates LGBT history and people. This made her the first Chicago native to be honored along the North Halsted corridor. Also in 2013, Hansberry was inducted into the American Theatre Hall of Fame. Lorraine Hansberry Elementary School was located in the Ninth Ward of New Orleans. Heavily damaged by Hurricane Katrina in 2005, it has since closed. In 2017, Hansberry was inducted into the National Women's Hall of Fame. In January 2018, the PBS series American Masters released a new documentary, Lorraine Hansberry: Sighted Eyes/Feeling Heart, directed by Tracy Heather Strain. On September 18, 2018, the biography Looking for Lorraine: The Radiant and Radical Life of Lorraine Hansberry, written by scholar Imani Perry, was published by Beacon Press. On June 9, 2022, the Lilly Awards Foundation unveiled a statue of Hansberry in Times Square. The statue will be sent on a tour of major US cities.