Кіріспе
Оңтүстік Үндістанда кездесетін құстар түрі. Ақ жақ барбет немесе кішкентай жасыл барбет (Psilopogon viridis) – Оңтүстік Үндістанда таралған азиялық барбет түрі. Бұл түр, көбірек тараған қоңыр бас барбетке (немесе үлкен жасыл барбетке, Psilopogon zeylanicus) өте ұқсас, бірақ оның ерекше белгісі – көзге үстіндегі жолақ және көздің астындағы кең ақ жақ жолағы. Ол Батыс Гаттың орманды аймақтарында, Шығыс Гаттың бір бөлігінде және іргелес төбелерде кездеседі. Қоңыр бас барбеттің көзінің айналасында сарғыш түсті шеңбер болады, бірақ олардың дауыстары өте ұқсас және кейде Батыс Гаттың шығысындағы құрғақ ормандарда екеуі де бірге кездеседі. Барлық азиялық барбеттер сияқты, олар негізінен жеміспен қоректенеді (бірақ кейде жәндіктерді де жейді) және ағаштарда ұя жасау үшін өзінің қарындарын пайдаланады.
The white cheeked barbet or small green barbet (Psilopogon viridis) is a species of Asian barbet found in southern India. It is very similar to the more widespread brown headed barbet (or large green barbet, Psilopogon zeylanicus), but this species has a distinctive supercilium and a broad white cheek stripe below the eye and is found in the forest areas of the Western Ghats, parts of the Eastern Ghats and adjoining hills. The brown headed barbet has an orange eye ring but the calls are very similar and the two species occur together in some of the drier forests to the east of the Western Ghats. Like all other Asian barbets, they are mainly frugivorous (although they may sometimes eat insects), and use their bills to excavate nest cavities in trees.
Таксономия
Bucco viridis – 1783 жылы Питер Боддарт ұсынған ғылыми атау, ол 1780 жылы Жорж Луи Леклер, Конте де Буффон сипаттаған, Үндістанда табылған нұсқаға негізделген. Франсуа Николас Мартинет оны қолмен боялған сурет түрінде бейнелеген. 1842 жылы Джордж Роберт Грей оны Megalaima туысына жатқызды және Букко атауының орнына осы атауды қолдануды ұсынды. Оның типтік орны – Маэ, Пудучерри, Үндістанның оңтүстік-батысы. Бұл монотиптік түр. 2004 жылы барбеттердің молекулалық филогенетикалық зерттеулері Megalaima түрлерінің клада құрайтынын көрсетті, оған отты қауырсынды барбет және сол кезде Psilopogon туысына жатқызылған жалғыз түр кірді. Сондықтан Азия барбеттері Psilopogon туысына қайта жіктелді. 2013 жылы жарияланған Азия барбеттерінің филогенетикалық зерттеу нәтижелері ақ жақ барбеттің Шри-Ланкаға эндемик сары маңдайлы барбетпен (P. flavifrons) ең жақын байланыста екенін көрсетті. Ақ жақ барбеттің және оның таксонындағы жақын туыстарының қарым-қатынасы төменде көрсетілген. Мөлшері солтүстік құстардан оңтүстік құстарға қарай өзгереді. Азиядағы көптеген барбеттер сияқты, ақ жақ барбет те жасыл түсті, тыныш отырады және тік тұрып, оларды көруді қиындатады. Жаздың басында басталатын көбелек шағылысу маусымында олардың дауысы, әсіресе таңертең, қатты және үнемі естіледі. Жарылыспен басталатын біртекті "Кот ру – котроу" дауысын қоңыр бас барбеттің дауысынан ажырату қиын. Ыстық түстен кейін олар жағалы соқа немесе мысшы барбеттің дауысына ұқсайтын жалғыз "уут" дыбысын шығарады. Агрессивті қақтығыстар кезінде басқа да қатты дауыстар естіледі.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Негізгі қатар Батыс Гаттармен Сурат Дангстің оңтүстігінен басталып, Оңтүстік Үндістанның аралас төбелері арқылы, негізінен Шеварой және Читтери төбелеріндегі Оңтүстік-Шығыс Гаттардың бір бөлігіне дейін созылады.
Мінез-құлық және экология
Үндістандық орнитолог Салим Али көбею маусымында кейбір жекелемелердің түнде дауыс беретінін байқаған, бірақ басқа бақылаушылар бұған күмәнді қарады, олар бұл құстардың қатаң түрде күндізгі өмір салтына бейімделгенін айтты.
Тамақ және азықтандыру
Бұл баулар ағаш өміріне бейімделген, сондықтан жерге сирек түседі. Олар қажетті судың көп бөлігін жеміс-жидектермен қоректену арқылы алады. Ағаш қуысынан су табылса, кейде су ішіп, шомылады. Бұл құстар негізінен жеміс жейтін, бірақ мүмкіндігі келгенде қанатты термиттер мен басқа да жәндіктерді жейді. Олар Ficus benjamina және Ficus mysorensis сияқты әртүрлі Ficus түрлерінің жемістерімен, сондай-ақ Muntingia calabura сияқты енгізілген жеміс ағаштарының жемістерімен қоректенеді. Тамақ іздеген кезде олар өте агрессивті болады және басқа баулар, коэльдер және басқа жеміс жегіштерді қууға тырысады. Бұл баулар орман экосистемасында тұқым таратушылар ретінде маңызды рөл атқарады. Олар нектар алу үшін бамбакс гүлдеріне де келеді және тозаңдану процесіне қатысуы мүмкін. Haemaphysalis туысына жататын бір түрдің осы түрмен паразиттік байланыста ерекше екені белгілі, ал Leucocytozoon-ның кейбір түрлері қан паразиттері болып табылады. Haemaphysalis-тың кейбір түрлері Киасанур орман ауруын қоздыратын вирусты тарататыны мәлім. Шикралардың ересек бауларды жем ретінде пайдаланғаны туралы жазбалар бар. Бұл құстар негізінен ағаштардың діңіне немесе тік бұтақтарына дөңгелек кіреберіс тесігін қазып, қуыстарда ұялайды. Олар желтоқсаннан шілдеге дейін көбейеді, кейде екі рет жұмыртқалайды. Олар жыл сайын бір ұя ағашын қайта пайдалануы мүмкін, бірақ көбінесе жаңа кіреберіс тесігін қазады.