Солтүстік Франциядағы Steenwerck қаласының тарихы мен ерекшеліктері
Steenwerck
Стенверк, Франция: ақпарат, географиясы, 100 км жаяу жүгіру жарысы, Totor фестиваль алып, соғыс зираттары туралы біліңіз. Солтүстік Франциядағы тарихи орын.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стенверк (франц. Steenwerk) – Францияның солтүстігіндегі Нор департаментіндегі француз Фландриясындағы коммуна. Ол Лилльдің шамамен солтүстігінде орналасқан. Стенверк тұрғындары Стенверкуа деп аталады. Бұл жерде Стенверктің 100 км жаяу жүгіру жарысы өтеді, онда негізінен марафон ұйымдастырылады, бірақ жергілікті тұрғындардың көпшілігі бір айналымды (шамамен) жаяу өтуді ұнатады. Стенверкте Нор департаментіндегі дәстүр бойынша, Тотор деп аталатын жеке фестивальді алып тағы да бар, ол ең биік алпауыттардың бірі, шамамен өлшенген. Басқа да қызықты орындардың қатарында Ауыл өмірі мұражайы, сондай-ақ үш Ұлттар Достастығының әскери зираттары және Бірінші дүниежүзілік соғыстың неміс әскери зираты бар.
Steenwerck (stɛ̃vɛʁk; Dutch: Steenwerk) is a commune, in French Flanders, in the Nord department in northern France. It is located about north of Lille. People from Steenwerck are known as Steenwerckois. It is home to Steenwerck's 100 km à pied race event, which mainly features a marathon, although most local residents prefer to merely walk one lap (roughly ). Steenwerck also has its own festival giant, as is the tradition in the Nord Department, which is named Totor and is one of the tallest, measuring
Other places of interest include the Museum of Rural Life as well as three Commonwealth war cemeteries, and a German war cemetery, of the First World War.
Тарих
Штенверк франктар құрған қала. Алғаш рет 12 ғасырда, 1160 жылы Ла Бекк шапқан кезде айтылған, ол Сент-Янс-Капеллден келген. Сауданы қаланың негізін қалаушы Ла Бекк бастады, ол Лис өзеніне дейін шлюздермен арналар салды. Жергілікті тоқымашылар маталарын қала орталығындағы портқа жеткізе алды, содан кейін олар киім шығаратын Арментьер қаласына жіберілді. Бұл қайықтар "маршептер", яғни "сауда қайықтары" деп аталатын, түбі тегіс қайықтар болатын. Осы қайықтардың көмегімен жергілікті шаруалар өз өнімдерін көршілес қалаларға жеткізе алды. Осындай қайықтар 19 ғасырдың ортасына дейін пайдаланылды.
Steenwerck was created by the Franks. The first mention in the 12th century – in 1160 with the invasion by La Becque, from Saint Jans Cappel. Commerce was originally started by the town's founder, la Becque, who built canals with locks right up to Lys. The local weavers were able to deliver their bolts of cloth to the port situated in the town centre from where they would be sent on to the clothes manufacturing town of Armentièrs. The boats used were called martsheps, that is, 'market boats', which were flat bottomed boats. It was by using these boats that local farmers were able to deliver their produce to the neighbouring towns. Boats of this type were used right up until the middle of the 19th century.
Көлік
Стенверк Кале мен Лилль қалаларының арасында және Бельгия шекарасына өте жақын орналасқан. A25 тас жолы арқылы екі қаладан да оңай жетіп баруға болады. Стенверк Лилль Фонтинет теміржолының Кале-Вилль бөлігінде, Лилль Фландрия станциясына дейін созылған.
Steenwerck is between Calais and Lille and very close to the Belgian border. It is well served by road from both cities via the A25 road. Steenwerck is on the Calais Ville section of the Lille Fontinettes railway to Lille Flanders station.
Ауыл өмірінің мұражайы
XVIII ғасырдың басында ескі шаруашылықтың орталық ауласында салынған бұл музей 1850-1950 жылдар аралығындағы фламанд ауылының тұрмысын және кәсіптерін көрсетеді. 1500 шаршы метрден астам көрме алаңына ие музейде шаруа өміріне куә болатын 6000-нан астам зат бар. Көрмеде амбар, астық сақтау қоймасы, мал төлқұжаттары, шөп сақтау қоймасы, көкөніс бақшасы, жеміс бағы, жайылым, тұрақ, дендропарк ұсынылған. Үйге қатысты экспонаттардың ішінде ас үй, жатын бөлме, қонақ бөлме, нан пісіру, кір жуу және жертөле бар. Ауылдық өмір дүкендер, таверна, азық-түлік дүкені, шляпник, нан пісіру, ет дүкені, аяқ киім шебері, дәріхана, себетші және шаштараз арқылы бейнеленген. Сондай-ақ мектеп және сабан тоқушы, жүн ируші, жекей шебер, ағаш өңдеуші, ыдыс жасаушы, дөңгелек жасаушы, темір ұстасы және балықшы сияқты бірнеше кәсіпорындар бар.
Built in the central courtyard of an old farm at the start of the 18th century, it shows the activities and trades of a typical Flemish village from 1850 to 1950. With more than 1500 square metres of exhibition space and including more than 6000 objects which bear witness to rural life, the museum allows visitors to rediscover daily life on a farm from that era. Exhibits show the barn, the granary, the stables, barn, vegetable garden, orchard, pasture, stables, the arboretum. Exhibits to do with the house itself include the kitchen, bedroom, lounge, the bakery, laundry, and the cellar. Village life is depicted with shops a tavern, a grocer's, a hatter's, a bakery, a butcher's, a cobbler's, the apothecary, the basket maker, and a hairdresser. There is a school and several businesses including a thatcher, carder, saddler, carpenter, cooper, wheelwright, blacksmith and beekeeper.
Органдар фермасы
Бұл мұражай механикалық аспаптар, механикалық орган, музыка қораптары, фонографтар және механикалық пианинолар коллекциясын ұсынады. Әлемде санаулы ғана қалған механикалық скрипка да бар.
This museum presents a collection of mechanical instruments, mechanical organs, music boxes, phonographs and mechanical pianos. There is also a mechanical violin, of which only a few remain in the world.
Тотор: фестивальдің алып
Тотор – 1933 жылы алғаш рет таныстырылған және түрлі мереке күндері қолданылатын процессиялық алып. Оның денесі жергілікті ағаш шебері мен шеңбер жасаушы жасаған ағаштан құралған, ал папье-маше басы Лилль қаласынан сатып алынып, велосипедпен Стенверкке жеткізілген. Оның биіктігі және салмағы, өкінішке орай, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жоғалып кетті. 1947 жылы одан әлдеқайда кішкентайы жасалды, бірақ мереке күндерін тойлау дәстүрі азайғандықтан, бұл алып ылғалды сақтау жағдайында бұзылып қалды. Содан бері тағы екі Тотор жасалды, біреуі 1978 жылы, ал қазір қолданылып жүргені – 2006 жылы. Бұл екеуінің де пішіні мен мөлшері бірдей, киіммен бірге салмағы құрайды.
Totor is a processional giant, inaugurated first in 1933, and used on various feast days. His body was made of wood having been made by the local carpenter and cooper; the papier mâché head was bought in Lille and brought to Steenwerck by bicycle. He measured and weighed Unfortunately, he disappeared during the Second World War. Another, much smaller one was made in 1947, but with the public celebration of feast days on the wane, this giant didn't last the humid conditions of storage. Since then, however, two more Totors have been made, one in 1978 and, the one in current use, in 2006. These two are identical to each other in design and measure , with a weight of clothed.
Воншель: дәстүрлі музыка мен би
Стенверкте айтылатын солтүстік француз диалектісінде "Vonchelle" – бұл байлауыш, түбі тереңге түсетін өсімдік. Осы қасиеті үшін бұл атау Стенверкте дәстүрлі билер мен музыка орындайтын топқа берілді. "Vonchelle" тобы 1981 жылдың қыркүйегінде құрылды. Алғашқыда топ фламандтық дәстүрлі билерді танып-үйренуге және оларды үйретуге бағытталған, бірақ он жыл өткен соң музыкалық топ құрылды және "Vonchelle" толығымен фольклорлық өнер саласына енді. Олардың репертуарында квадрильдер, айналма билер, скоттиш, полькалар және вальстер бар. Сонымен қатар, олар фламандтық дәстүрлі мұрадан, ирландтық репертуардан (мысалы, джигтер, айналма билер және т.б.), сондай-ақ Францияның орталық аймағынан (мысалы, бурре) үлгі алған туындыларды орындайды. Олар қолданатын аспаптардың саны көп: сыбызғы, флейта, қалайы сыбызғы, кларнет, ирланд қасықтары, скрипка, гитара, гармоника, мандолина, дербука, бодран және аккордеон.
In the northern French dialect spoken in Steenwerck "Vonchelle" is a bindweed, a plant which typifies the Flanders volunteer, in that it has very deep roots. Because of this the name has been given to a group which performs traditional dances music at Steenwerck. The group Vonchelle started in September 1981. Initially it only focused on getting to know and teaching traditional Flemish dances, but a decade later a band was formed and Vonchelle is now involved fully in the Folk circuit. Their repertoire includes quadrilles, rounds, schottisches, polkas, and waltzes. They also perform from a traditional Flemish heritage, with some borrowings from the Irish repertoire, for example, jigs, circles, and so on, or the centre of France, for example, bourées. The instruments they use are quite a collection. They have bagpipes, flutes, tin whistles, clarinets, Irish spoons, flutes, violins, guitars, harmonicas, mandolins, derbouhas, bodhrans and accordions.
Шомылдыру рәсімін жасаған Қасиетті Иоанн шіркеуі
Иоанн Креститель шіркеуі римдік ғибадатхана орнында салынған және 1182 жылы тұңғыш рет айтылған. Ішінде 1587 жылғы шомылу тағы бар. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде шіркеу қиратылған, бірақ 1923 жылы Лилль қаласынан келген сәулетші Арман Лемейдің жобасы бойынша қайта жаңартылған. Ол негізгі залдан және екі қанаттан тұрады. Ғанада Пьер Турпин жасаған, лилльдік шыны шеберінің әйнек терезелері Иоанн Крестительдің өмірін бейнелейді. Шіркеудің ішінде 1951 жылы жасалған, 1/50 масштабты шіркеудің моделін көруге болады.
The Church of St John the Baptist is located on the site of a Roman temple, and was mentioned in 1182. It holds a baptismal font from 1587. The church was destroyed during the First World War, but was rebuilt in 1923 to the design of Armand Lemay, an architect from Lille. It consists of a nave and two aisles. In the choir, the stained glass windows of Pierre Turpin, master glass lillois retrace the life of St. John the Baptist. A 1/50 scale model of the church can be seen inside the church which was made in 1951.
Қасірет Ханымымыздың шіркеуі
1850 жылы Стенверкке қарасты, бірақ жолдан бір шақырымнан астам қашықтықта орналасқан Ла-Круа-ду-Бак ауылының тұрғындары, Стенверк шіркеуінің пастыры, қалалық кеңес және жергілікті саудагерлердің қарсылығына қарамастан, шіркеу салу жобасын жасады. Аман Чио мырза жер учаскесін ұсынды. Ла-Круа-ду-Бак тұрғындарының кейбіреуі ақша берсе, енді біреулері еңбектерімен және материалдарымен көмектесті, соның арқасында Мұң-айлалы Ана шіркеуі салынды. Шіркеу аяқталған соң, тұрғындар диоцезден дін қызметкерін сұрады, бірақ епископ Стенверктегі қарсылықты білгендіктен бас тартты. Сонда тұрғындар протестант пасторын іздеуге мәжбүр боларын айтты, алайда, жарылысқа дейін епископ пікірін өзгертті және 1870 жылдың 26 қаңтарында жеке пастыры – аббат Лелеумен жаңа шіркеу құрды. Шіркеудің ішкі жағы халыққа таныс әулиелердің 27 мүсінімен безендірілген. Осы себепті бұл шіркеу "халықтық сенімнің қазынасы" деп те аталады.
As early as 1850, the inhabitants of the hamlet of La Croix du Bac, which is included as a part of Steenwerck, but is just over a mile down the road, had designed a project to build a church, despite opposition from the parish priest of Steenwerck, as well as from the town council and local merchants. A plot of land was offered by Mr. Amand Chieux. Some residents of La Croix du Bac gave money, others gave their labour and materials: and, so the Church of Our Lady of Sorrows was built. When the church was complete, the people asked the diocese for a priest, but the bishop, knowing of local opposition from Steenwerck, refused. So, the people threatened to seek a Protestant pastor, but before a schism could begin the bishop changed his mind and created a new parish, on 26 January 1870, with its own parish priest, Abbé Leleu. The interior of the church is decorated with 27 devotional statues of popular saints. Because of this, the church is also called "the reliquary of popular devotion".
Жол бойындағы шіркеулер
Францияның көптеген аймақтарындағыдай, Штенверкте және оның төңірегінде жол бойындағы киіз үйлер мен шағын шіркеулерді көруге болады. Әр киіз үй шатыры бар кішкентай құрылыс, ол адамдар жолдан өте жатқанда дұға ететін орын ретінде салынған. Штенверк қаласы мен "Крои дю Бак" шағын ауылының маңында 25 киіз үй шашырап жатыр. Ең көне киіз үй 16 ғасырға дейін соққанда, ал ең жаңасы 1979 жылы тұрғызылған Әйе Рита шіркеуі.
As in much of France, wayside shrines and chapels can be seen in and around Steenwerck. Each chapel is a small building with a roof and is designed as a place for people to pray as they pass by. There are 25 chapels scattered around both the town and the hamlet of Steenwerck, "Croix du Bac." The oldest chapel is from the 16th century and the most recent is the chapel of St. Rita, erected in 1979.
Фламанд үйі
Фламанд үйі 1890 жылы Пьер Дютридің бастамасымен, готикалық жаңғырту стилінде салынды, себебі ол Брюгге қаласын жақсы көріп, онда екі досы болған. Брюггедегі ескерткіштерді қалпына келтірумен танымал болған Брюггелік сәулетші Стивен Тиммериді үйдің жобасын жасау және құрылысын басқару үшін шақырды. Ғимаратты салған барлық шеберлер – кірпіш қалаушылар, тас қалаушылар, ағаш ұсталары осы бельгиялық қаладан келген. 1982 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Андре Дютри үйді қалаға бір символдық франкқа сыйға берді. Кейін ол мұражайға айналдырылды. Фасад жылдар өте тозығып, бірақ 1994 жылы толығымен қалпына келтірілді. Ішкі жабдықталу 1999 жылдың соңында аяқталды. 1980 жылдан бері тарихи ескерткіш ретінде тіркелген.
The Flemish house was built, in 1890, on the initiative of Pierre Dutrie, in the Gothic Revival style, because of his love of the city of Bruges where he had two friends. He employed the Bruges architect Stephen Timmery, who was known for restoring the monuments of Bruges, to draw the plans and manage the building of the house. All the craftsmen working for the building: bricklayers, stonemasons, carpenters came from this Belgian city. It was on the death of his mother, in 1982, that her son André Dutrie donated the house to the town for one symbolic franc. It was then made into a museum. The facade became worn over the years, but it was fully restored in 1994. The interior was completed in late 1999. It has been registered as a historical monument since 1980.
Ирис павильоны
Павильон де Айрис бұрынғыда тұрғын үй, сауда, өнеркәсіп және емдеу орталығы ретінде пайдаланылса, қазір Лис аңғары туристік ақпарат бюросы орналасқан. Пастельді түстердегі қасбетінің бүкіл биіктігі бойымен ағаш суреті салынған.
The Pavillon des Iris was successively housing, commerce, industry and convalescent home, it currently houses the office of Tourist information Lys Valley. The pastel colored facade is adorned with a tree running the entire length of the elevation