Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ежелгі ата-тегі туралы мәлімдемелер
Claims of ancient ancestry
Еуропалық шежіреде ежелгі ұрпақ (DFA немесе DfA) – ежелгі тарихтан нақты белгілі бір тұлғалар мен бүгінде өмір сүретін адамдар арасындағы дәлелденген, үзілмеген тектің тізбегі. Тектің бастауын ерте орта ғасырларға дейін анықтау оңай, бірақ одан кейінгі кезеңдегі жаңа патшалық және ақсүйек отбасыларының шежіресі жеткіліксіз құжатталғандықтан, оларды ежелгі дәуірдегі тарихи тұлғаларға дейін іздеу қиынға соғады. Бұл мәселе бойынша жұмыс жалғасуда, бірақ Еуропада ұрпақтан-ұрпаққа дейінгі, жақсы зерттелген және тарихи құжатталған генеалогиялық тектің ешбір мысалы белгілі емес.
In European genealogy, a descent from antiquity (DFA or DfA) is a proven unbroken line of descent between specific individuals from ancient history and people living today. Descents can readily be traced back to the Early Middle Ages, but beyond that, insufficient documentation of the ancestry of the new royal and noble families of the period makes tracing them to historical figures from antiquity challenging. Though the subject of ongoing effort, no well researched, historically documented generation by generation genealogical descents are known to exist in Europe.
Бұрынғы талаптары
Ежелгілікке қатысты ұрпақ туралы идея генеалогияда жаңа емес. Птолемейлер сияқты эллиндік әулеттер өздерінің ата-тегі құдайлар мен мифтік тұлғалардан басталады деп мәлімдеген. Орта ғасырларда Еуропаның ірі патшалық әулеттері Юлий Цезарь, Ұлы Александр және әсіресе Троя билеушілерінен таратылғандығын көрсететін жинақтарды жасауға қолдау көрсетті (Эвгемеризмді де қараңыз). Мұндай мәлімдемелердің мақсаты – патшаның жоғарлығын оның ата-тегінің ежелдігі мен асылдығын жариялау арқылы дәріптеу болған. Бұл тектік желілерге мифтік тұлғалар ғана емес, тіпті толығымен ойдан шығарылған нәрселер де кірген, олардың көп бөлігі бүгінгі күнге дейін кеңінен таралып келеді.
The idea of descent from antiquity is by no means new to genealogy. Hellenistic dynasties, such as the Ptolemies, claimed ancestry from deities and mythical figures. In the Middle Ages, major royal dynasties of Europe sponsored compilations claiming their descent from Julius Caesar, Alexander the Great, and in particular the rulers of Troy (see also Euhemerism). Such claims were intended as propaganda glorifying a royal patron by trumpeting the antiquity and nobility of his ancestry. These lines of descent included not only mythical figures but also outright invention, much of which is still widely perpetuated today.
Қазіргі уақыттағы жұмыстар
ДФА-ның осындай дәстүрлі шежірелермен салыстырғанда ерекшелігі – әр буында тарихи тұрғыдан нақты және тексерілетін ата-тегін анықтау ниеті. Бұл ДФА-ны ортағасырлық генеалогиялық дереккөздердегі және «Киелі қан мен киелі Грааль» (The Holy Blood and the Holy Grail) және «Да Винчи коды» (The Da Vinci Code) сияқты кітаптарда кездесетін қазіргі заманғы жалған шежірелерден ерекшелендіреді. ДФА зерттеулері негізінен патшалық және ақсүйек отбасылардың тегіне бағытталған, себебі олардың тарихи жазбалары толық. Батыс Еуропаның жаңа династиялары арасындағы генеалогиялық байланыстарға ерекше назар аударылды, олар туралы жақсы құжатталған тегі белгілі, мысалы, Каролингтер, Робертиандар, Сердикингтер және Астур-Леон династиясы. Бұл династиялар Рим империясының ақсүйектеріне пост-римдік германдық және франко-римдік династиялардың билеуші отбасылары арқылы, ал Шығыс Жерорта теңізінде Византия императорларының кейбір армян әйелдері Кавказдың билеуші отбасылары арқылы Орта Шығыстың эллиндік, парфяндық және римдік клиенттік патшалықтарының билеушілеріне байланыстырылды. «Ежелгілікке тегін табу» деген тіркесті Тобиас Смоллетт 18 ғасырдағы «Критикалық шолу» газетінде қолданған. Уильям Бетамның «Дүние билеушілерінің шежірелік кестелерін» қарап, ол: «Біз кімнің әкесі немесе анасы болғанын, немесе таңдалған аздың ежелгілікке тегін табуға қабілетті кімдер екенін білеміз» деп жазды. Генеалогиялық зерттеулердің нәтижесінде ДФА-ны құру мүмкіндігі Иан Монкрейф және Энтони Вагнердің ықпалды еңбектерінде көтерілді. Вагнер бұл жұмыстың қиындықтарын талқылап, бірнеше жол ұсынды. Соңғы жылдары тиісті құжатталған текті табуға мүмкіндік беретін жолдарды зерттеуге қатысты бірқатар зерттеулер жүргізілді. Бұл жолдар әдетте Рим империясынан кейінгі герман мемлекеттерінің билеуші династиялары немесе Кавказдың ежелгі династиялары мен Византия империясының билеушілері арасындағы байланыстарды қамтиды. Тарихи құжаттамаға негізделгенімен, ұсынылған жолдар белгілі саяси қатынастарға және ономастикаға (отбасылардың балаларына туыстарының құрметіне ат қою бейімі) негізделген болжамдарға жиі жүгінеді, бұл бірдей есімді адамдар арасындағы гипотезалық байланысқа дәлел ретінде қолданылады. Ұсынылған ДФА-лар зерттеу сапасы және ұсынылған байланыстардағы болжамдардың үлесі жағынан әртүрлі. Еуропалық ДФА-ның ешқайсысы құрылған деп қабылданбаған. ДФА болуы мүмкін бірнеше ықтимал тектің жобалары ұсынылды, бірақ олардың әрқайсысына маңызды дәлелдер жетіспейді. Дегенмен, ДФА іздеуі ежелгі және ерте ортағасырлық қоғамдардың просопографиясын егжей-тегжейлі зерттеуге серпін берді.
The distinguishing feature of a DFA compared to such traditional pedigrees is the intent to establish an ancestry that is historically accurate and verifiable in each generation of the descent, setting the DFA apart from the legendary descents found in medieval genealogical sources and from modern pseudogenealogical descents appearing in books like The Holy Blood and the Holy Grail and The Da Vinci Code. DFA research has focused on the ancestries of royal and noble families, since the historical record is most complete for such families. Particular attention has focused on possible genealogical links between the new dynasties of western Europe from which well documented descents are known, such as the Carolingians, Robertians, Cerdicings, and the Astur Leonese dynasty, through the ruling families of the post Roman Germanic dynasties and Franco Romans to the gentility of the Roman Empire, or in the Eastern Mediterranean linking the royal Armenian wives of some Byzantine emperors through the ruling families of the Caucasus to the rulers of the Hellenistic, Parthian, and Roman client kingdoms of the Middle East. The phrase descent from antiquity was used by Tobias Smollett in the 18th century newspaper The Critical Review. Reviewing William Betham's Genealogical Tables of the Sovereigns of the World, from the earliest to the present period, he wrote "From a barren list of names we learn who were the fathers or mothers, or more distant progenitors, of the select few, who are able to trace what is called their descent from antiquity." The possibility of establishing a DFA as a result of serious genealogical research was raised in a pair of influential essays, by Iain Moncreiffe and Anthony Wagner. Wagner explored the reasons why it was difficult to do and suggested several possible routes. The following years have seen a number of studies of possible routes through which an appropriately documented descent might be found. These routes typically involve either linkages among the ruling dynasties of the post Roman Empire Germanic states, or those between the ancient dynasties of the Caucasus and the rulers of the Byzantine Empire. Though largely based on historical documentation, these proposed routes have invariably resorted to speculation based on known political relationships and onomastics the tendency of families to name children in honor of relatives is used as evidence for hypothesized relationships between people bearing the same name. Proposed DFAs vary greatly both in the quality of their research and the degree to which speculation plays a role in their proposed connections. No European DFA is accepted as established. The outlines of several possible ancestries that could become DFAs have been proposed, but they each lack crucial evidence. Nonetheless, the pursuit of DFAs has stimulated detailed inquiry into the prosopography of ancient and early medieval societies.