Кіріспе

Америкалық журналист, автор және педагог (1849–1928)

Талкотт Уильямс (20 шілде, 1849 – 24 қаңтар, 1928) – американдық журналист, автор және педагог. Уильямс шамамен қырық жыл бойы журналист және редактор болып жұмыс істеді, оның ішінде отыз жыл «The Philadelphia Press» газетінде. Уильямс көптеген кітаптар мен мақалалар жазды, ал 1902 жылы «Филадельфия және танымал филадельфиялықтар» кітабына енгізілді. 1912 жылы Уильямс Джозеф Пулитцер құрған және қаржылаған Колумбия университетінің жаңадан құрылған журналистика мектебінің бірінші директоры болды. 1917 жылы ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде журналистика мектебі сабақтарды тоқтатқанда және Вашингтон жаңалықтары қызметі ретінде құрылған кезде алғашқы Пулитцер сыйлығын берудегі алғашқы журналистика жюриін басқарды. Ол Америка журналистика мұғалімдерінің конференциясының президенті болды және Пенсильвания университеті мен Браун колледжі сияқты көптеген институттардың құрметті докторлық дәрежесін алды. Ол 15 жасында Нью-Йоркке келді және 1866 жылы Массачусетс штатының Андовер қаласындағы Филлипс академиясына оқуға түсіп, 1869 жылы бітірді. Ол Амхерст колледжінде оқыды және Альфа Дельта Фи мүшесі болды; ол 1873 жылы бітірді. Уильямс өзінің журналистік карьерасын «New York World» газетінің тілшісі және «New York Sun» газетінің корреспонденті ретінде бастады, 1876 жылы олардың қатарына қосылды. Ол сондай-ақ «San Francisco Chronicle» газетінде жұмыс істеді. Ол 1879–81 жылдары «Springfield (Mass.) Republican» газетінің редакторлық жазушысы болды. Уильямс 1879 жылы өзінің алыс туысы София Уэллс Ройсқа үйленді. Уильямстың білім беру философиясы оны мәдени білім беруді және ғылымды түсінуді насихаттауды қамтитын курстарды жобалауға әкелді. Уильямс бұған түсінікпен қарады және баспасөздің қоғамдық пікірге әсері туралы жазды. Ол жақсы журналист болу үшін жоғары білім алу керек деген пікірді алға тартты. 1912 жылы 17 мамырда «University Missourian» басылымы шығарған «Миссури университетіндегі журналистика апталығы» мақаласында Уильямстың «Журналистика кәсібі» атты баяндамасында: «журналисттің мақсаты қоғамды түсіндіру. Газет әрқашан жетекшілік етуі керек» делінген. Газеттер әлеуметтік және саяси жағдайларға қатысты тым көп жағымсыз мәліметтерді ашады деген сынға жауап ретінде Уильямс: «Сіз есікті жауып, үйіңізден кәріз газын иістен сақтай алмайсыз. Сіз кәрізді тазалауыңыз керек» деді. 1913 жылы ол Америка журналистика мұғалімдері конференциясының президенті болды, сонымен қатар Фи Бета Каппа қоғамының сенатында болды. Оның өлімінен кейін сенаттың екі мүшесі Джон Хьюстон Финли мен пастор Оскар М. Вурхис құрметті табутты алып жүретін болды. Уильямс 1917 жылы алғашқы Пулитцер сыйлығын беруде алғашқы журналистика жюриін басқарды. Қоғамдық қызмет санатында марапаттарға үміткерлер туралы консенсусқа келе алмағандықтан, олар RMS Lusitania суға батқан күнінің мерейтойына арналған «New York Times» газетінің редакциялық бөлімін редакциялық жазу бойынша жеңімпаз деп жариялады және Герберт Байард Суопе соғыс уақытындағы Германиядағы өмірді жариялағаны үшін репортаж бойынша жеңімпаз деп жариялады. Уильямс Свопқа жазған хатында: «Сіз үлкен қоғамдық қызмет жасадыңыз, сіз оны журналистиканың ең жақсы стандарттарына деген адалдығыңыз бен адалдығыңызбен жасадыңыз және сіз танылу өте сирек кездесетін салада жұмыс істейсіз» деді. Бұл марапаттар Вудро Вильсон соғыс уақытында президент болған кезде және германофобия қоғамды жайлаған кезде берілді; Николас Мюррей Батлер академиялық еркіндікке мораторий жариялады және екі профессорлық-оқытушылық құрамын адал емес деп санаған мінез-құлық үшін жұмыстан босатты. Университет көктемгі семестрде сабақтарды тоқтатты және кампуста Вашингтон жаңалықтарын тарату қызметін құрды. 1916 жылы президент Вудро Вильсон екінші мерзімге сайлау науқанын жүргізген кезде американдық идеологияға сүйене отырып, соғыстан шаршаған жұртшылыққа Американы Бірінші дүниежүзілік соғысқа араластырмауды уәде етті. 2017 жылы HuffPost Дональд Трамп туралы және оның «Америка бірінші» науқаны туралы хабарлағанда Талкоттың атын атады; мақалада Трамп «Америка бірінші» ұранын бірінші қолданған емес, деп атап өтті репортер Рич Рубино, 1919 жылы Талкотт сол кездегі сенатор Бойес Пенроуздан: «Келесі президент сайлауында Республикалық партияның басты сөзі қандай болады?» деп сұрады. Пенроуз «американизм» деп жауап берді. Талкоттың Пэнроуздан бұл не дегенін сұрағанда, Пэнроуз: «Білмеймін, бірақ мен сізге айтамын, Талкотт, бұл сайлау өткізу үшін өте жақсы сөз болады» деді. 1916 жылдың шілдесінде Талкотт «Американың мәжбүрлі бейбітшілікке қажеттілігі» деген мақала жазды. Ол бұрынғы қақтығыстардағы жерді иелену туралы айтты және еуропалық әлемді жыртқыш деп сипаттады, соңғы ұрпақта Еуропаның барлық нәрсесі болғанын еске салды, тек үш аймақтан басқа: «Мароккодан Жерорта теңізінің оңтүстік жағалауынан, Балқан, Түркия, Арабия және Парсыдан Ауғанстан мен Белужистанға дейінгі Мұсылман аймағы». Ол соғыс «осы аймақтың соңғы тағдырын шешу үшін жүргізіліп жатыр, оның көп бөлігі қазірдің өзінде бөлініп кеткен» деді. Ол одан әрі «конфликт жеңілген кезде кез келген аумақтар өзгертілуі мүмкін» екенін атап өтті. 1917 жылы Талкотт «Америка құқықтары лигасы» аясында «The New York Sun» газетінде жарияланған редакциондық мақала жазды, мақсаты Германияға қарсы соғысқа қосылу үшін жұртшылықты және американдық үкіметті көндіру болды. Ол кемелердің, «Laconia» мен «Lusitania» суға батқанын «Американың ерлігіне қасақана шақыру» деп атады. Ол жұртшылықты «Президентке және сіздің конгрессменіңізге Американың өркениетке қарсы неміс қаупін басып тастауы үшін шаралар қабылдауды талап етуге» шақырды. Уильямс 1917 жылы «Неміс империясы қоғамға қалай қауіп төндірді» атты кітапты да жазды, ол «Ұлттық қауіпсіздік лигасы» баспасынан шықты, кітап «Білім арқылы патриотизм» сериясының бір бөлігі болды. 1919 жылы президент Вудро Вильсон Сенатқа Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған және Ұлттар лигасының құрылуын белгілеген Версаль келісімін ұсынды, бұл келісім Сенат мүшелерінің қатысуынсыз келісілді. Көптеген демократтар оны қолдады, бірақ республикалық партия бөлінді. Сенаттың көпшілік көшбасшысы Генри Кабот Лодж 14 резервация (қосымша) қабылданбаса мақұлдамайтынын мәлімдеді. Көптеген штаттардан келген көрнекті қол қойғандармен Конгресс журналына хат енгізілді; Талкотт Келісімді және Лиганы құруды қолдаған көптеген адамдардың арасында болды, Сенатқа қосымшаларсыз Келісімді қабылдауға шақырып, мәлімдемеде былай делінген: «Бейбітшілік өзі, әлемнің бейбітшілігі ратификация келгенше кешіктіріледі. Кез келген түзету бейбітшілікті кейінге жылдырады». Сенат екі үшін бір бөлігін қамтамасыз ете алмады, кейбір демократтар қарсы дауыс берді және АҚШ Ұлттар лигасына қосылмады және алғаш рет Сенат келісімді қабылдамады. Кейінірек, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Біріккен Ұлттарға қосылды. 1920 жылы «Талкотт Уильямс және Норман Хапгудтың пікір-таласы» атты «Демократиялық платформа» жарияланды, олар екеуі де әрқайсысы өз мақалаларын жазып, Вудро Вильсон мен Сенат Ұлттар лигасы туралы келісе алмаған кезде болған жағдайлар туралы пікір алмасты; Уильямстың мақаласы «Конституцияны жоққа шығару» деп аталды.

Жеке қарым-қатынастар және мәдени істер

Уильямс әйелімен 1897-1898 жылдары Мароккоға саяхаттап, Пенн мұражайына сыйға берген жүздеген затты жинады. 2020 жылы осы заттардың он бесеуі қоғамға көрсетілді. Заттардың кейбіреуі 1890 жылдары жасалған, әсем көк өрнектермен және жылтыр глазурьмен жабдықталған қыш ыдыстар. Коллекцияда ағаштан ойылған бұйымдар, киімдер, тағам сақтайтын ыдыстар, араб қолжазбалары, тоқылған себеттер және тағы да басқалары бар. Уильямс Марокко мен Қытайдағы тарихи артефакттарға қатысты екі кітап жариялады: "Мароккодағы тарихи сақталған мұралар" және "Қытайдағы күміс және оның қытай мыс монеталарымен байланысы". Уильямс суретші Томас Эйкинспен, сондай-ақ Уолт Уитман, Хорас Говард Фернес, Роберт Вонно және Сесилия Бо сияқты танымал тұлғалармен жақын дос болды. Достары оны интеллектуалдық әңгімелерге құштарлығы мен мәдени өмірге деген сүйісқақтығы үшін "Көп сөйлейтін" Уильямс деп лақап қойды, ол клубтар мен қоғамдарға мүше болып қатысты. Уильямстың әйелінің толық бойы бейнеленген "Қара желдеткіш" атты суреті аяқталмады, себебі ол суретшіге модель болып тұрудан бас тартты; алайда, портрет кеңінен танылып, жоғары бағаланды.

Таңдалған шығармалар

Делавэр университеті Уильямстың еңбектерінің жинағын кітапханасының Арнайы жинақтар бөлімінде сақтайды. Ралидің колониясының айналасы мен орны, (Америка тарихи қауымдастығының жылдық есебінен) Вашингтон баспаханасы, 1896 ж. Таммани Холл, Г. П. Путнам және ұлдары, 1898 ж. Ұйымдастырылған еңбек және капитал; Уильям Л. Буллдың 1904 жылғы лекциялары, Вашингтон Глэдден, Джордж Ходжес және Фрэнсис Гринвуд Пибодимен бірлесіп жазылған, Джордж В. Джейкобс және Компания, 1904. Хорас Говард Фернестің еңбектеріне арналған зейін, Біздің ұлы Шекспир сыншысы, Кливленд, жеке басылым, 1912. Константинополь мәселесі, Америка саяси және әлеуметтік ғылымдар академиясының жылнамасы, №1140 басылым, 1917 жылдың шілдесі. Түркия: бүгінгі күнгі әлемдік проблема, Doubleday, Page & Company, 1921. "Журналист", Чарльз Скрибнердің ұлдары, 1922 жыл. Фрэнк Мур Колбимен бірге жұмыс істеп, ол "Жаңа халықаралық энциклопедияның" редакторының бірі болды.