Кіріспе

Американдық мектеп мұғалімі және жазушы (1925–2013)

Эсси Мэй Уильямс (туған аты Батлер; 12 қазан 1925 – 4 ақпан 2013) – американдық мұғалім және автор. Ол Оңтүстік Каролина штатының (1947–1951) губернаторы және АҚШ Сенатының көп жылғы сенаторы, сегрегациялық саясатымен танымал болған Стром Турмондтың үлкен баласы ретінде белгілі. Аралас нәсілді ол 16 жасар афроамерикандық қыз Кэрри Батлерден дүниеге келді, ол Турмондтың ата-анасына үй шаруасынан көмектескен. Турмонд сол кезде 22 жастағы, үйленбеген адам болды. Уильямс анасының қарындасының отбасында өсті, 1938 жылға дейін биологиялық ата-анасы туралы білмеді, содан кейін анасы келіп, Эсси Мэйге өзінің анасы екенін айтты. Ол колледжді бітіріп, магистр дәрежесін алды, үйленді, отбасын өсірді және білім беру саласында 30 жылдық кәсіби мансапқа ие болды. Эсси Мэй Уильямс 2003 жылы 100 жасқа толған кезде қайтыс болған Турмондтан кейін, шамамен 78 жасқа келгенде ғана әкесінің кім екенін ашты. Ол оның тәрбиесіне көп қатыспағанмен, оның колледж білімін төлеп берді және өмірі бойы оған және оның отбасына қызығушылық танытты. 2005 жылы ол "Қымбат сенатор: Стром Турмондтың қызының естеліктері" атты автобиографиясын жариялады, ол Ұлттық кітап сыйлығына және Пулитцер сыйлығына үміткер болды.

Ерте өмір

Эсси Мей Уильямс Кэрри Батлердің қызы еді, ол қызы туған кезде 15 немесе 16 жаста болған, ал Стром Турмонд, сол кезде 22 жаста еді. Ол қызын Оңтүстік Каролинадан үлкен әпкесі Мэри мен оның күйеуі Джон Генри Уильямсқа, Пенсильвания штатының Коутсвилл қаласында тәрбиелеуге жіберді. Қызға Кэрридің тағы бір әпкесінің құрметіне Эсси деп ат қойылды, ол оны нәресте кезінде қысқа мерзімге өсірген. Эсси Мей өзінен жеті жас үлкен кузенімен бірге өсті, оны өзінің туған бауыры деп ойлады. Эсси Мей Уильямс 1938 жылға дейін биологиялық ата-аналарының кім екенін білмеді, ол 13 жасқа толғанда анасы оған толық оқиғаны айтып берді. 1941 жылы анасы оны Турмондпен жеке кездесуге алып барды. Одан кейін Уильямс пен оның анасы Турмондпен сирек кездесті, бірақ көп жыл бойы байланыста болды. Орта мектепті бітіргеннен кейін Уильямс Нью-Йорктегі Харлем ауруханасында медбике болып жұмыс істеді және Нью-Йорк университетінде бизнес білімі курсын оқыды. Ол 1942 жылға дейін, Эджфилдте туыстарымен кездескенше, бөлінген Оңтүстікке бармады. Пенсильванияда өскен Уильямс Оңтүстіктегі нәсілдік дискриминациядан қатты таң қалды. Ол соғыс жылдары туыстарымен бірге Солтүстікке қайтып келді. Екінші дүниежүзілік соғыстан оралғаннан кейін, ол 1947 жылдың күзінде толық қара студенттерден тұратын Оңтүстік Каролина штаты колледжінде (SCSC) оқуын бастады. Турмонд федералды судьялыққа афроамерикандықты ұсынған алғашқы оңтүстік сенаторы болды. Ол 1967 жылдан 1997 жылға дейін Лос-Анджелес біріктірілген мектеп округінде мұғалім болып 30 жыл жұмыс істеді. Олардың екі ұлы мен екі қызы болды. Ол 1964 жылы қайтыс болды. Үш баласы Вашингтон штатының Сиэтл қаласында тұрады, ал бір қызы Лос-Анджелес маңында тұрады. Уильямстың көптеген немерелері бар. 2004 жылы Уильямс Қара патриоттар қорынан қолдау көрсетуге ниетті екенін айтты, ол Вашингтондағы Ұлттық алаңда революциялық соғыста қызмет еткен афроамерикандықтарға ескерткіш салу үшін қаражат жинады. Ол қабылданар алдында қайтыс болды. Ол сондай-ақ Америка революциясының қыздары қатарына қосылуды жоспарлаған. Уильямс конгрегационалист дінін ұстанды.

Өлім

Эсси Мей Уильямс 2013 жылдың 4 ақпанында Оңтүстік Каролина штатының Колумбия қаласында 87 жасында дүние салды.

Мұра мен құрмет

Уильямс өзінің туыстық байланысын жариялағанда, Турмонд отбасы оны мойындады. 2004 жылы штат заң шығарушы органы Оңтүстік Каролина штатының ғимаратында орналасқан сенатор Турмондтың ескерткішіндегі Турмондтың балаларының тізіміне оның есімін қосуға келісім берді. 2005 жылы Уильямс Оранджбургтегі Оңтүстік Каролина мемлекеттік университетіндегі білім беру саласындағы құрметті доктор дәрежесін алды, ол олардың бітіру салтанатында сөз сөйлеуге шақырылған кезде. Ол Уильям Стадиеммен бірлесіп жазған «Құрметті сенатор: Стром Турмондтың қызының естеліктері» (2005) атты мемуарын жариялады. Онда оның аралас тегіне байланысты орынсыздық сезімі, сондай-ақ Пенсильванияда өскеннен кейін сегрегацияланған Оңтүстікте колледжге бару туралы мәселелер зерттелді. Бұл кітап Ұлттық кітап сыйлығына және Пулитцер сыйлығына үміткер болды.