Уильям Апплман Уильямс: Американ тарихшысының өмірі мен еңбектері
William Appleman Williams
Уильям Апплман Уильямс (1921-1990) – американдық тарихшы, АҚШ дипломатиясының қайта қарастырылуындағы маңызды тұлға. Висконсин мектебінің өкілі. Тарих, білім.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тарихшы (1921–1990)
American historian (1921–1990)
Уильям Апплеман Уильямс (12 маусым 1921 – 5 наурыз 1990) – 20 ғасырдағы американдық дипломатияны зерттеудегі ең белгілі ревизионист тарихшылардың бірі. Ол Висконсин университетінің (Мэдисон) тарих факультетінде жұмыс істеген кезінде ең үлкен ықпалына ие болды және дипломатиялық тарихтың "Висконсин мектебінің" жетекші өкілі саналады.
William Appleman Williams (June 12, 1921 – March 5, 1990) was one of the 20th century's most prominent revisionist historians of American diplomacy. He achieved the height of his influence while on the faculty of the department of history at the University of Wisconsin–Madison and is considered to be the foremost member of the "Wisconsin School" of diplomatic history.
Ерте өмір және білім
Уильямс Айова штатының Атлантик қалашығында туып өскен. Ол Миссури штатының Бунвилл қаласындағы Кемпер әскери мектебінде оқыды, содан кейін Аннаполистегі АҚШ Әскери-теңіз академиясында инженерлік мамандық бойынша диплом алды. 1945 жылы бітіріп, кіші лейтенант (энсин) шындығында тағайындалды. Оңтүстік Тынық мұхитында десанттық кемеде (Landing Ship Medium) бас офицер болып қызметтен кейін, ол Техас штатының Корпус-Кристи қаласына жіберілді, онда әкесі сияқты авиатор болуды жоспарлады. Оның әкесі 1929 жылы ұшақ апатында қаза болғанға дейін Әскери Әуе корпусында қызмет еткен. Соғыс кезінде алған арқа жарақаты қатты ауыртты және соғыстан кейін теңіз авиаторы болу мүмкіндігінен айырды. 1946 жылы теңіз күштерінен медициналық себептермен босану туралы өтініш берді және 1947 жылы Висконсин университетіне (Мэдисон) аспирантураға түсу үшін көшті. Ол магистр және доктор ғылымдарының дәрежелерін алды және Беардиан тарихшыларының, әсіресе Фред Харви Харрингтон, Мерл Курти және Говард К. Билдің ықпалына түсті. Әртүрлі колледждерде оқытудан кейін, 1957 жылы тарих факультетінде сабақ беру үшін Мэдисонға оралды.
Williams was born and raised in the small town of Atlantic, Iowa. He attended Kemper Military School in Boonville, Missouri, then earned a degree in engineering at the United States Naval Academy in Annapolis. He graduated and was commissioned an ensign in 1945. After serving in the South Pacific as an executive officer aboard a Landing Ship Medium, he was stationed in Corpus Christi, Texas, where he made plans to become an aviator like his father. His father had been in the Army Air Corps until he died in a plane crash in 1929. A wartime back injury caused enormous pain and ended his chances at becoming a naval aviator after the war. He requested a medical discharge from the navy in 1946 and moved to University of Wisconsin–Madison to begin graduate studies in 1947. He earned a master's degree and a PhD there and came under the influence of the Beardian historians, especially Fred Harvey Harrington, Merle Curti, and Howard K. Beale. After teaching at various other colleges, he returned to Madison in 1957 to teach in the history department.
Мансап
Уильямс 1948 жылы магистратураны, ал 1950 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Кейінгі қосымша зерттеулер оның алғашқы кітабына, докторлық диссертациясын кеңейтіп, қайта жазуға әкелді, ол «Америка-Ресей қарым-қатынастары, 1781-1947» (1952) деген атпен жарияланды. Осы аралықта Уильямс бірнеше қызметке тағайындалды. Оның алғашқысы 1950 жылы Вашингтон және Джефферсон колледжінде болды. Келесі оқу жылы (1951–52) Уильямс Огайо штаты университетінде сабақ берді, бірақ (Уильямстың айтуынша) ол Вуди Хейспен (футбол жаттықтырушысы ретіндегі алғашқы жылы және Уильямс сияқты бұрынғы теңізші) футболшының төмен бағасы туралы дауласты, оны Уильямс өзгертуден бас тартты, нәтижесінде оның басқа жұмыс іздеуіне тура келді. 1952 жылдың күзінде Уильямс Орегон университетінде бес жылға жұмысқа орналасты (1955 жылдан 1956 жылға дейін Мэдисон, Висконсин штатында, тағы да Ford стипендиясы бойынша бір жыл). 1957 жылы Фред Харви Харрингтон Висконсин университетінің тарих кафедрасының меңгерушісі болғанда, ол Уильямстың АҚШ-тың сыртқы қатынастарын оқыту бойынша оның орнын басуы үшін ерекше тікелей тағайындалуын ұйымдастырды. Уильямс мандаттық қызметке келісті және 1957 жылдың күзінде Висконсинге оралды, онда 1968 жылға дейін қалды.
Williams completed his M. S. in 1948 and his Ph. D. in 1950. Subsequent additional research led to his first book, an expansion and revision of his doctoral thesis, published as American Russian Relations, 1781 1947 (1952). In the meantime, Williams pursued a series of appointments. His first, to Washington and Jefferson College, came in 1950. The following academic year (1951–52) Williams taught at Ohio State University, but (according to Williams) he had a faculty dispute with Woody Hayes (in his first year as football coach and, like Williams, a former naval officer) over low grades for a football player that Williams would not change, the incident apparently leading to his needing to find another appointment. In the fall of 1952, Williams took up a tenure track appointment to the University of Oregon where he would remain for five years (with a year in Madison, Wisconsin, again on a Ford Fellowship from 1955 to 1956). When Fred Harvey Harrington became the chair of the history department at the University of Wisconsin in 1957, he arranged for an unusual direct appointment of Williams as his replacement in teaching U. S. foreign relations. Williams accepted the tenure track appointment and returned to Wisconsin in the fall of 1957 and remained there until 1968.
Америка дипломатиясының қайғылы оқиғасы
Жоғары оқу орындарының студенттері оның қалыптасқан тарихнамаға сын айтқанын өте тартымды деп тапты және оған оқуға, салаларына қарамастан, университетке ағылып келді. Оның ең ықпалды кітабы – «Америка дипломатиясының трагедиясы» жарық көрген жылдың өзінде, Уильямстың студенттері, кампустың Социалистік клубының мүшелері, АҚШ-тағы жаңадан пайда болған Жаңа солшыл қозғалыстың манифесті болған «Сол жақтан зерттеулер» журналын шығара бастады. Уильямс сияқты, оның мақалалары да басым либерализмді сынады, бірақ 1963 жылы кеңселер Нью-Йоркке көшкеннен кейін клуб оның ой-пікірлерін аз көрсетті және бірте-бірте әлсіреп, тоқтатылды. Уильямс 1950 жылдары АҚШ тарихнамасының бағытынан жаңылды. Көптеген американдық тарихшылар АҚШ тарихын еркіндіктің кеңеюі мен таралуы тұрғысынан жазса, Уильямс АҚШ империя ретінде де кеңейгенін айтты. Бір сыншы жазғандай, Уильямстың «американдық дипломатияның негізгі түсінігі» – американдық басшылардың нәсілдік және таптық мәселелерден қашу үшін жасаған әрекеттері: «Олар әлемдік саясатты Американың нарығы мен инвестицияларын сақтау үшін қауіпсіз капиталистік шекараны сақтау үшін пайдаланды». Осы тұрғыдан алғанда, Уильямстың американдық тарихты түсінуі Фредерик Джексон Тернер мен американдық прогрессивті тарихшылардың бірінші буынына үлкен қарызды. Уильямстың американдық дипломатия тарихы Джон Хейдің Қытайға жолданған «Ашық есік» ноталарына және Американың ішкі шекарасының жабылуымен бірдей уақытта негізделгендіктен, оның негізгі аргументі кейде «Ашық есік тезисі» деп аталады. «Америка дипломатиясының трагедиясы» кітабында Уильямс «Ашық есік саясатын» «Американың бейресми империяның немесе еркін сауда империализмінің либералды саясатының нұсқасы» деп сипаттады. Уильямс АҚШ-тың Кеңес Одағынан гөрі «суық соғысқа» жауапты екенін мәлімдеді. Уильямс американдық саясаткерлердің Еуропа нарығын жоғалтудан қорқып, Кеңес Одағының әлемдік үстемдікке ұмтылысын асыра көрсеткенін дәлелдеді. Көптеген сынға қарамастан, Уильямс Шығыс Еуропадағы Иосиф Сталиннің сыртқы саясаты мен Латын Америкасындағы, Африкадағы немесе Азиядағы АҚШ-тың сыртқы саясаты арасында моральдық айырмашылық жасамады. 1956 жылы Венгрияға совет әскерлерінің басып кіруіне жауап ретінде, «Америка дипломатиясының трагедиясы» кітабының кеңейтілген екінші басылымында (1962) ол Кеңес Одағының мінез-құлқын қатты сынады, бірақ Кеннеди әкімшілігінің Кубаға жасаған «Шошқалар шығанағы» операциясын да соған теңеді. Ол Сталиндік Кеңес Одағы мен американдық демократияның ішкі саясатындағы айырмашылықтың АҚШ-тың империяны қабылдауын одан да «трагикалық» ететінін айтты. Уильямстың «Америка дипломатиясының трагедиясы» американдық сыртқы саясат туралы жазылған ең ықпалды кітаптардың бірі ретінде танылады. Мичиган университетінің зейнеткер дипломаттық тарихшысы Брэдфорд Перкинс «Трагедия» кітабына арналған жиырма бес жылдық ретроспективасында: «Уильям Апплмен Уильямстың «Америка дипломатиясының трагедиясы» кітабының ықпалы күдіссіз» деді. Бұл кітап Уильямстың назарын ғалымдар ғана емес, американдық саясаткерлердің де назарына іліктірді. ФРД-ның «Ақылды кеңесшілер» тобының бұрынғы мүшесі Адольф Берль «Трагедияны» оқығаннан кейін және Уильямспен жеке кездескеннен кейін Мэдисонда Берльдің Кеннеди әкімшілігінде Латын Америкасы жөніндегі ведомствоаралық жұмыс тобының басшысы ретінде алған жаңа лауазымында оны «жеке бірінші көмекшісі» қылуды сұрады. Уильямс Кеннеди әкімшілігінде қызмет ету ұсынысынан бас тартты және кейіннен Кеннедидің «Шошқалар шығанағы» операциясын қолдауына байланысты оған қуанғанын мәлімдеді. Уильямстың тарихи жетістігі оның ревизионистік ойлау мектебінің нәтижесі болды. Оның бейшара идеологиясы «Америка дипломатиясының трагедиясы» кітабынан кейін көбірек танылып, құрметке ие болды. Ричард А. Мелансонның Уильямстың тарихнамасына ерекше назар аударған шолуында: «Оның американдық дипломатиялық тарихшылардың бір буынына әсері күшті болды» деп жазылған.
Graduate students found his challenges to the established historiography quite compelling and flocked to the university to study with him, regardless of their fields. The same year that his most influential book, The Tragedy of American Diplomacy was published, Williams's students who were members of the campus's Socialist Club, began publication of Studies on the Left, a manifesto of the emerging New Left in the United States. Like Williams, its articles offered a critique of the dominant liberalism, but after it moved to offices to New York in 1963, the club reflected less of his thinking and gradually declined and expired. Williams departed from the mainstream of U. S. historiography in the 1950s. Whereas many U. S. historians wrote the story of the United States in terms of the expansion and spread of freedom, Williams argued that the U. S. had also expanded as an empire. Williams's "central conception of American diplomacy", one critic has written, is that it was shaped "by the effort of American leaders to evade the domestic dilemmas of race and class through an escapist movement: they used world politics, he feels, to preserve a capitalist frontier safe for America's market and investment expansion". In this regard, Williams's understanding of American history owes a considerable debt to Frederick Jackson Turner and the first generation of American progressive historians. Because his history of American diplomacy pivots on John Hay's Open Door Notes to China–at around the same time as the closing of the internal American frontier–Williams's larger argument is sometimes referred to as the "Open Door thesis". In The Tragedy of American Diplomacy, Williams described the Open Door Policy as "America's version of the liberal policy of informal empire or free trade imperialism." Williams maintained that the United States was more responsible for the Cold War than the Soviet Union. Williams argued that American politicians, fearful of a loss of markets in Europe, had exaggerated the threat of world domination from the Soviet Union. Amid much criticism, Williams made no moral distinction between the foreign policy of Joseph Stalin in Eastern Europe and the foreign policy of the United States in Latin America, Africa, or Asia. In the context of the Soviet invasion of Hungary in 1956, he went out of his way in an expanded second edition of The Tragedy of American Diplomacy (1962) to strongly criticize the behavior of the Soviet Union, but he noted the Kennedy Administration's Bay of Pigs Invasion of Cuba as a parallel behavior. The difference in domestic policy between Stalin's Soviet Union and American democracy, he argued, made the U. S. embrace of empire all the more "tragic." Williams' The Tragedy of American Diplomacy is often described as one of the most influential books written on American foreign policy. Bradford Perkins, a traditionalist diplomatic historian emeritus at the University of Michigan, said this in a twenty five year retrospective on Tragedy: "The influence of William Appleman Williams's The Tragedy of American Diplomacy is beyond challenge". Tragedy brought Williams to the attention of not only academics but also American policymakers. Adolf A. Berle, a former member of FDR's Brain Trust, was quite impressed with Williams after reading Tragedy and meeting him in person in Madison asked if he would be his "personal first assistant" in the new position Berle had taken in the Kennedy Administration as the head of an interdepartmental task force on Latin America. Williams turned down the offer to serve in the Kennedy Administration and later claimed that he was glad he had because of Kennedy's sponsorship of the Bay of Pigs invasion. Williams' historical success is consequent of his revisionist school of thought. His unorthodox ideology has become more recognised and celebrated since the book 'The Tragedy of American Diplomacy'. According to a review by Richard A. Melanson, focusing particularly on Williams' historiography, "his influence on a generation of American diplomatic historians has remained strong."
Вьетнам соғысының сыншысы
Уильямс тарихшылардың бір буынды "Қырық жылдық соғыс" туралы қайта ойлауға шақырды және Вьетнам соғысын сынады. Олардың қатарында Гар Альперовиц, Ллойд Гарднер, Патрик Дж. Хирден, Габриэль Колко, Уолтер ЛаФебер және Томас Дж. Маккормик болды. Бұл тарихшылар Уильямспен бірге Вьетнам соғысының демократиялық немесе азат етуші емес, керісінше, американдық үстемдікті таратуға жасалған әрекет екенін айтты. Кейін ол Гарднер, ЛаФебер және Маккормикпен (Уильямс Орегонға оқытуға кеткен кезде UW–Madison-да оның орнын бастан кешірген) бірлесіп "Америка Вьетнамда: Құжаттамалық тарих" атты оқулықты 1989 жылы шығарды. 1960 жылдары Уильямстың еңбектері "Жаңа солшылдар" арасында кең танымал болды және ол "Орталық Американың Жаңа солшылдарының сүйікті тарихшысы" деп аталды. Дегенмен, Висконсин мектебі мен Жаңа солшылдар ерекше болды, соңғысы көзқарасы тұрғысынан радикалдырақ болды. Шындығында, Уильямс 1960 жылдардың соңында Висконсин университетінен студенттік наразылықтардың радикалды бағытын ұнатпағандықтан кетіп қалды. Уильямс 1980 жылы Америка тарихшылары ұйымының президенті болды. Ол 1988 жылы Орегон мемлекеттік университетінен зейнеткерлікке шықты және 1990 жылы Орегон штатының Ньюпорт қаласында қайтыс болды. Әрқашан ерекше және өзгеше болған Уильямс ұлттың өткеніне моральдық көзқарас берді, Джон Куинси Адамс және Герберт Гувер сияқты консерваторлармен ойдас болды. Сондай-ақ, 1975 жылы Ховард Шонбергер оның еңбектерін зерттеді. Такердің аргументтері Уильямстың аргументтерін сынға алып, 1939 жылға дейін АҚШ-тың сыртқы саясаты агрессивті емес, көбінесе пассивті болғанын дәлелдеді. Такердің аргументтерін кейінірек басқа ғалымдар да кеңейтті. Маддокс "Жаңа солшылдар және Қырық жылдық соғыстың бастауы" еңбегінде Уильямс, Ллойд Гарднер және басқа да ревизионист тарихшыларды тарихи дереккөздерді теріс пайдаланғаны және объективтіліктен гөрі субъективтілікке ұмтылғаны үшін сынады. Уильямс және олар 1973 жылы "Нью-Йорк Таймс" газетінің кітап шолуында егжей-тегжейлі жауап берді. 1986 жылы Артур Шлезингер-младший, Уильямсқа билік иелеріне тым жақын болғандықтан әрқашан сенімсіздікпен қараған, оны "Америка тарихының айналымдары" кітабында либералдық тұрғысынан сынады. 1950 жылдары Шлезингер Уильямстың АҚШ-тың Кеңес Одағына қатысты саясатын сынағандығы үшін, сондай-ақ "Американдық-ресейлік қатынастар" журналындағы "Мырза Х-ке екінші көзқарас" мақаласы үшін ("Мырза Х" атты Джордж Ф. Кеннанның 1947 жылы "Советтік жүріс-тұрыстың көздері" атты мақаласына жауап ретінде жарияланған) "коммунистік" ықпалға ұшырады деп айыптады. Соңғы кезде Марк Уильям Пэйлен мен Мэри Спек 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Америка империясы үшін "Ашық есік" саясатының қолданылуын күмәндандырды, өйткені осы кезеңде АҚШ ішкі және сыртқы саудада жабық есік саясатын ұстанды. Уильямстың еңбектері мен жалпы ойлау мектебі Эндрю Дж. Басевичтің мақаласында бағаланып, сынға алынды. Басевич Вьетнам соғысына қарсы қозғалысты "Жаңа солшылдардың" пайда болуымен байланыстырды, бұл Уильямсты таң қалдырды, себебі ол американдықтардың салдары болашақта да жалғаса беретін мәселе екенін білдірді. Уильямстың "үлкендігі белгілі бір саламен шектелгенін" айта отырып, Басевич оның танымал тарихшы екенін мойындады. Басевич Уильямстың саяси саналылығы мен философиялық қасиеттерін осылай бағалады.
Williams inspired a generation of historians to re think the Cold War and was a critic of the Vietnam War. These included Gar Alperovitz, Lloyd Gardner, Patrick J. Hearden, Gabriel Kolko, Walter LaFeber, and Thomas J. McCormick, who, along with Williams, argued that the Vietnam War was neither democratizing nor liberating, but was an attempt to spread American dominance. He later edited a book of readings together with Gardner, LaFeber, and McCormick (who had taken his place at UW–Madison when Williams left to teach in Oregon) called America in Vietnam: A Documentary History in 1989. During the 1960s, Williams' work became very popular among the New Left and Williams has been called "the favorite historian of the Middle American New Left". However, the Wisconsin School and the New Left were distinct, with the latter more radical in outlook. Indeed Williams left the University of Wisconsin in the late 1960s in part because he disliked the militant direction that student protests were taking there. Williams served as president of the Organization of American Historians in 1980. He retired from Oregon State University in 1988, and died in Newport, Oregon, in 1990. Always a bit eccentric and not a little idiosyncratic, Williams gave his interpretation of the nation's past a moralistic tone, finding soul mates in conservatives like John Quincy Adams and Herbert Hoover. and by Howard Schonberger in 1975. Tucker's arguments challenged those of Williams by arguing that United States foreign policy had been generally passive, rather than aggressive, before 1939. Tucker's arguments were elaborated and expanded later by other scholars. Maddox in The New Left and the Origins of the Cold War criticized Williams, Lloyd Gardner, and other revisionist scholars for alleged pervasive misuse of historical source documents and for a general lack of objectivity. Williams and the others published detailed rebuttals in the New York Times Book Review in 1973. In 1986, Arthur Schlesinger Jr., whom Williams always distrusted for his closeness to power brokers, criticized him from a liberal perspective in The Cycles of American History. In the 1950s, Schlesinger had accused Williams of "communist" influence, because of Williams's critique of U. S. policy toward the Soviet Union in American Russian Relations and the Monthly Review article "Second Look at Mr. X", a response to George F. Kennan's Foreign Affairs article "The Sources of Soviet Conduct", published under the moniker Mr. X in 1947. More recently, Marc William Palen and Mary Speck have called into question the application of the Open Door for the American Empire in the late 19th and early 20th centuries, as during this period the United States subscribed to closed door protectionist policies at home and abroad. Williams' works and overall school of thought is evaluated and critiqued in Andrew J. Bacevich's Journal Article. Bacevich brought into discussion the Vietnam anti war movement coupled with the emergence of the 'New Left' which surprisingly disappointed Williams, insinuating that the consequences made by the American people were unavoidable issues for the future. Denouncing the applauded historian, Bacevich suggests Williams' "greatness was confined to a specific sphere." Evidently, Bacevich reviews Williams' political conscious and philosophical attributes as less celebrated.
Жаңғыру
Уильямстың американдық сыртқы саясаттың империялық сипаты туралы кейбір идеяларын Эндрю Басевич жаңғыртты, ол оларды «Америка империясында» суық соғыстың аяқталуынан бері АҚШ саясатын сынау үшін бастапқы нүкте ретінде пайдаланады. 2009 жылы «Трагедия» кітабының жариялану жылдығы Уильямстың еңбегінің ұзақ мерзімді әсерін талдап, бірнеше ретроспективаларға әкелді. Мұндай қайта қарау оның жұмысының салаға тигізген зор әсерін анықтады және Уильямстың еңбегі мен 2001 жылдың 11 қыркүйегіндегі шабуылдардан кейінгі АҚШ-тың сыртқы қатынастары арасындағы параллельді көрсетті. Майкл Хоганның соғыстан кейінгі американдық сыртқы саясатқа арналған очерктер жинағының екінші басылымы, қазір Фрэнк Костиглиоламен бірлесіп редакцияланған, «Уильямстың еңбегі жиырма бірінші ғасырдың басына дейін де ықпалды болып қала береді» деп атап өтті. 2001 жылы Джюстус Д. Донеке Уильямстың жұмысын бағалап, «Уильямстың сыртқы саясатының түйіні» АҚШ-тың «экономикалық кеңеюге және бейресми империя құруға» қатысқандығы туралы тезисінде жатыр екенін айтты. Бұл «Америкалық империя» идеясы Дж. А. Томпсонның «Уильям Апплмен Уильямс және «Америкалық империя»» еңбегінде де талқыланады. Томпсон осы ойды қолдап, Уильямстың американдық сыртқы саясатқа қатысты аргументтері «әрқашан кеңеюші, империалистік күш болды» деп мәлімдейді.
Some of Williams' ideas about the imperial nature of American foreign policy have been revived by Andrew Bacevich, who uses them as a starting point for his own critique of U. S. policies since the end of the Cold War in American Empire. The anniversary of the publication of Tragedy in 2009 occasioned a number of retrospectives and analyses of the longer term impact of Williams' work, and such reconsideration inevitably identified the enormous impact of his work on the field and drew parallels between Williams' work and the state of U. S. foreign relations in the years after the attacks of September 11, 2001. The second edition of Michael Hogan's edited collection of essays on postwar American foreign policy, now coedited with Frank Costigliola, noted that "Williams' work remains influential well into the twenty first century". In 2001, Justus D. Doenecke wrote a review, evaluating Williams' work, implying that the "crux of Williams's foreign policy" is within his thesis that the United States had become engaged in an "economic expansion and the creation of an informal empire." This idea of an 'American Empire' is also talked about in J. A. Thompson's 'William Appleman Williams and the 'American Empire'.' Thompson echoes this school of thought, claiming that Williams' line of argument toward American Foreign Policy "has always been an expansionist, imperialist power."
Таңдалған мақалалар
"1920-жылдардағы оқшаулық туралы аңыз", «Ғылым және қоғам» журналы, 18-том, 1-сан (1954 жылғы қыс), 1–20 беттер. JSTOR-да.
"The Legend of Isolationism in the 1920s," Science and Society, vol. 18, no. 1 (Winter 1954), pp. 1–20. In JSTOR.