Генри Эрл Синглтон: Американдық инженер, кәсіпкер және ранчер

Кіріспе

Американдық бизнесмен (1916–1999)

Генри Эрл Синглтон (27 қараша 1916 – 31 тамыз 1999) – американдық электр инженеры, бизнес-жүргізуші және ранчо иесі/жер иесі. Синглтон ұшақтардың инерциялық навигациясына маңызды үлес қосты және Ұлттық Инженерлік академияға сайланды. Ол Teledyne, Inc. компаниясын бірлесіп құрды, ол Американың ең сәтті конгломераттарының бірі, және үш онжылдық бойы оның бас директоры болды. Өмірінің соңында Синглтон АҚШ-тағы ең ірі ранчо иелерінің біріне айналды.

Бастапқы өмірі

Генри Синглтон Форт-Уорттан бірнеше шақырым солтүстік-батысқа қарай орналасқан Техас штатының Хаслет қаласына жақын жердегі шағын ранчода өсті. Оның жоғары білімі 1933 жылы Арлингтондағы Солтүстік Техас ауыл шаруашылығы колледжінде басталды. Екі жылдан кейін ол Мэриленд штатының Аннаполис қаласындағы АҚШ Әскери-теңіз академиясына қабылданды, 1935 жылы бірінші курс студенті (Plebe) ретінде жаңадан бастады. Оның бөлмедесі – Джордж А. Робертс, кейіннен ол оған Teledyne әзірлеуде қосылды. Аннаполистегі алғашқы екі жылында Синглтон 820 студенттің арасында математикадан бірінші орын алды. Қайта ортаға түскен медициналық мәселе 1938 жылы академияны тастауға мәжбүр етті. Академиядан кейін Синглтон Массачусетс технология институтында (MIT) электр инженериясын оқыды және 1940 жылы бітірді, бакалавр (Sc. B.) және магистр (Sc. M.) дәрежелерін алды. Бірінші курста ол Америка математикалық қоғамы жыл сайын өткізетін Уильям Лоуэлл Путнам математикалық сайысында Путнам сыйлығын жеңіп алған үш адамнан тұратын команданың мүшесі болды. Команданың тағы бір мүшесі – Ричард П. Фейнман, болашақта Нобель сыйлығының лауреаты. Кейін айтылғандай, Синглтон ақырында MIT-ге докторантураға оралып, 1950 жылы электр инженериясы бойынша Sc. D. дәрежесін алды.

Кәсіптік бастама

1940 жылы МТИ-ді бітіргеннен кейін және әскери қызметке қабылдануға қажетті физикалық талаптарға сай келмегендіктен, Синглтон әскери-теңіз күштері зертханасында электр инженері болып азаматтық қызметке тұрды. Синглтон жүк кемелерін неміс орнатылған магниттік теңіз миналарынан қорғайтын, кемелердің болат қаңқасын қоршаған магнит өрісін азайту арқылы жұмыс істейтін процесті талдаумен айналысты. 1942 жылы МТИ профессоры Филип М. Морз, сол кездегі Әскери-теңіз күштерінің Бас штабының бастығы адмирал Эрнест Кингтің штабында Су астына қарсы соғыс операцияларын зерттеу тобын (ASWORG) құрды. Синглтон дегауссинг жұмыстарындағы математикалық қабілеттерін көрсеткен соң, ASWORG-қа шақырылды. Осылайша ол Америкада операциялық зерттеулердің негізін қалауға үлес қосты. Одақтас күштер Еуропаны қайта басып алуға дайындалып жатқанда, Стратегиялық қызметтер кеңсесі (OSS – Орталық барлау агенттігінің алдағысы) ғылыми қабілеттері бар қызметкерлерге зор қажеттілік сезінді. Синглтон 1944 жылы OSS-ке қосылып, Еуропаға жіберілді. Ол соғыс аяқталғанға дейін онда болды және 1945 жылдың күзінде таратылған кезде OSS-тен кетті. Синглтон 1946 жылы Нью-Йорк қаласындағы ITT корпорациясына қосылды. ITT АҚШ-та да, Германияда да соғыс кезіндегі жұмыстардан патенттік құқықтарды алумен айналысты. Білімі мен соғыс тәжірибесінің арқасында Синглтон патенттік инженер болды және екі жыл бойы ITT-де қызмет етті. 1948 жылдың күзінде Синглтон MIT-ге қайта оралып, электротехника бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Ол Жером Визнерді өз жетекшісі етіп алды. (Визнер кейін МТИ президенті болды және үш АҚШ президентіне ғылыми кеңесші болды.) Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Rad Lab-те Визнер маңызды оптималды сызықты сүзгі және болжау техникасын жасады. Синглтон диссертациясында Визнердің техникасын сызықты емес жағдайға бейімдеді, бұл жаңадан пайда болып келе жатқан ақпарат теориясына маңызды үлес қосты. Ол 1950 жылы ғылым докторы (Sc. D.) дәрежесін алды. Докторлық диссертациясын қорғаған кезінде Синглтонның жұмысына АҚШ Армиясының Сигнал корпусының келісімшарты бойынша MIT Электроника зерттеу зертханасы демеушілік жасады. Оның жетістіктеріне сондай-ақ корреляциялық функцияларды есептейтін арнайы мақсаттағы алғашқы цифрлық компьютердің жобалануы мен құрастырылуы кірді. Докторлық дәрежесін алғаннан кейін Синглтон Нью-Йорк штатының Шенеқтади қаласындағы General Electric компаниясында ғылыми қызметкер болып жұмысқа орналасты. Ол ақпарат теориясы бойынша жұмысын жалғастырды және өнеркәсіптік зерттеулер мен дамудың озық тәсілдерімен танысты. 1951 жылы Синглтон Чарльз Б. “Текс” Торнтон басқаратын Hughes Aircraft компаниясының ғарыш тобына қосылуға шақырылды. Ол келісіп, Лос-Анджелеске көшті. Hughes-та Синглтон F 102 ұшағының өртке қарсы басқару жүйесін әзірлеуде цифрлық және жартылай өткізгіш электрониканың жаңа салаларына енді. 1952 жылы Синглтон өзінің тәжірибесін Солтүстік Америка авиациясының Лос-Анджелес бөлімшесіне алып, Navaho зымыраны үшін инерциялық навигациялық жүйеде жұмыс істеді. Текс Торнтон 1953 жылы Hughes-тан кетіп, бастапқыда Electro Dynamics деп аталған фирма құрды. Келесі жылы ол Litton Industries болып өзгерді. Синглтон 1954 жылы Litton-ға қосылды және 1958 жылға қарай Электроника инженерлік бөлімінің вице-президенті және бас менеджері болды. Осы кезеңде ол екі дәрежелі еркіндікке ие, төмен дрейфті гироскоптың және оған байланысты цифрлық электрониканың жаңа түрін әзірлеуге жетекшілік етті. Бұл Litton LN 3 инерциялық навигациялық жүйесінің негізін құрады, ол әскери ұшақтар үшін алғашқы мұндай бағыт-бағдар жүйесі болды. Litton инерциялық навигациялық жүйесінің пайда болуы Синглтон бас сатушы ретінде қызмет еткендіктен, LN 3 алғаш рет 1959 жылы Батыс Германия Әуе күштері қабылдады. 1979 жылы Синглтон Ұлттық инженерлік академияның мүшесі болып сайланғанда, оның осы гироскопты жасауы оның өнертапқыштық генийінің мысалы ретінде көрсетілді.

After graduating from MIT in 1940 and unable to meet the physical requirements for military service, Singleton took a Civil Service position as an electrical engineer at the Naval Ordnance Laboratory, then located at the Navy Yard, Washington, D. C. Singleton was involved in analyzing a process that was eventually called “degaussing,” which gives protection to cargo ships from German laid magnetic naval mines by reducing the magnetic field surrounding a vessel's steel hull. In 1942, Philip M. Morse, a professor at MIT, organized the Anti Submarine Warfare Operations Research Group (ASWORG) on the staff of Admiral Ernest King, then Chief of Naval Operations. Having shown his mathematical skills in the degaussing developments, Singleton was invited to join the ASWORG. In doing so, he contributed to the founding of operations research in America. As the Allies prepared for re conquering Europe, the Office of Strategic Services (OSS – forerunner of the Central Intelligence Agency) had a great demand for personnel with scientific capabilities. Singleton joined the OSS in 1944 and was sent to Europe. He remained there until the end of the war, and left the OSS when it was disbanded in the fall of 1945. Singleton joined the ITT Corporation at their New York City headquarters in 1946. ITT was involved in securing its patent rights from wartime work in the US as well as in Germany. With his education and wartime experience, Singleton became a patent engineer and served ITT in this function for two years. In the fall of 1948, Singleton returned to MIT to pursue a doctorate in electrical engineering. He obtained Jerome Wiesner as his mentor. (Wiesner was later the President of MIT and also Science Advisor to three U. S. Presidents.) At the Rad Lab during WWII, Wiesner had developed an important optimum linear filter and prediction technique. For his dissertation, Singleton generalized Wiesner's technique for the nonlinear situation, making a major contribution to the emerging field of information theory. He was awarded the Sc. D. degree in 1950. While pursuing his doctorate, Singleton's efforts were sponsored under a U. S. Army Signal Corps contract at the MIT Research Laboratory for Electronics. His accomplishments there also included the design and fabrication of an early digital computer – a special purpose machine that computed correlation functions. After receiving his doctorate, Singleton accepted a position as a Research Associate with General Electric in Schenectady, New York. There he continued work in information theory and was introduced to advanced practices of industrial research and development. In 1951, Singleton was invited to join a new team headed by Charles B. “Tex” Thornton in the Aerospace Group at Hughes Aircraft. He accepted, and moved to Los Angeles. At Hughes, Singleton entered the emerging fields of digital and semiconductor electronics, applying these technologies in the development of the fire control system for the F 102 aircraft. In 1952, Singleton took his expertise to North American Aviation's Los Angeles Division to work on an inertial navigation system for the Navaho missile. Tex Thornton left Hughes in 1953, forming a firm initially called Electro Dynamics. The following year this became Litton Industries. Singleton joined Litton in 1954, and by 1958, he was the vice president and general manager of the Electronics Engineering Division. During this period, he led the development of a new type of two degree of freedom, low drift gyroscope with associated digital electronics. This formed the heart of the Litton LN 3 Inertial Navigation System, which was the first such guidance system for fighter aircraft. Genesis of the Litton Inertial Navigation System With Singleton serving as the chief salesman, the first adoption of the LN 3 was by the West German Air Force in 1959. When Singleton was named to the National Academy of Engineering in 1979, the development of this gyroscope was cited as an example of his inventive genius.

Телединерлік жылдар

1960 жылғы маусымда Синглтон және Литтоннан келген әріптесі Джордж М. Козметский Беверли-Хиллсте орналасқан "Инструмент-Системдер" компаниясын құрды. Американың алғашқы және ең табысты венчурлық капиталистерінің бірі – Артур Рок стартапты 450 000 доллар көлемінде инвестициямен қаржыландырып, 33 жыл бойы директорлар кеңесінің мүшесі болды. Гарвардтан коммерциялық ғылым докторы дәрежесіне ие және өнеркәсіпте он жылдық тәжірибесі бар Козметский, табысты кәсіпорын құруда Синглтонға көмектесті. Синглтон төраға және президент, ал Козметский хатшы және атқарушы вице-президент қызметтерін атқарды. Олардың жоспары негізінен компанияларды сатып алу арқылы ірі фирма құру болды. Қазан айында олар кішкентай электроника өндірісі зауыты "Amelco" акцияларының көп бөлігін сатып алды және аз уақыттың ішінде "Teledyne" атауы мен оның логотипіне құқықтарды сатып алды.

Қалыптасу және ерте өсу

Синглтонның Teledyne компаниясы туралы бастапқы көзқарасы – жартылай өткізгіш құрылғыларды жасау және басқару жүйелерін дамытуды біріктіру болатын. Amelco компаниясының қызметкерлерінің арасында Jay T. Last болды, ол бұрын транзистордың негізін қалаушылардың бірі Уильям Б. Шокли үшін жұмыс істеген. Amelco-дан бұрын Last Fairchild Semiconductor компаниясында басшы қызметін атқарған және осы тәжірибесін Teledyne-ді интегралды схемалар бизнесіне енгізу үшін пайдаланған. Electron Devices деп аталған бұл өндіріс Amelco компаниясының еншілес кәсіпорны ретінде құрылды. Оның негізгі орналасқан жері Калифорния штатының Маунтин-Вью қаласында болды және қазіргі кезде Кремнийлік Аңғар деп аталатын аймақтың алғашқы пионерлерінің бірі болды. Amelco-дан басқа, Синглтон тағы екі электроника өндіруші фирманы сатып алды, ал 1960 жылдың соңында Teledyne компаниясында шамамен 400 қызметкер жұмыс істеді және инженерлік әзірлемелер мен өндіріс үшін арналған жай көлемі болды. Teledyne акциялары алғаш рет 1961 жылдың мамыр айында халыққа ұсынылды. 1961 жылдың қазан айында аяқталған алғашқы толық қаржы жылында Teledyne компаниясының сату көлемі 4,491,000 долларды құрады, ал таза табысы 58,000 долларды құрады. Teledyne компаниясының өсуі 1962 жылы акционерлік келісімдер арқылы компанияларды сатып алу арқылы жалғасты. Синглтон компанияның бизнесін микроэлектроника және басқару жүйелерінен өзге салаларға кеңейтуді бастады. Ол Teledyne Systems компаниясын әуе-ғарыш жүйелері бизнесінің негізгі бөлігі ретінде құрды. Литтон компаниясынан Синглтонмен бірге келген Teck A. Wilson мемлекеттік келісімшарттарға бизнестің бағытын өзгертуге жауапты болды, соның нәтижесінде ракеталық және ғарыш бағдарламаларындағы авионикалық жүйелерге тапсырыстар жеңіп алынды. Екінші қаржы жылының соңына қарай Teledyne компаниясының сату көлемі 230%-ға, ал таза табысы шамамен 570%-ға өсті. Келесі үш жыл ішінде Синглтон Teledyne компаниясын одан әрі дамытуда сәттілікке жетті. Микроэлектроника және микротолқынды технология салаларында жаңа компаниялар сатып алынды, сондай-ақ алғашқы тұтыну тауарларының ішінде қуатты электр өнімдері қосылды. Teledyne Systems компаниясы едәуір кеңейтіліп, Teledyne Controls компаниясы құрылды, бұл компанияны гидравлика саласына енгізді. Өнеркәсіптік сатудан басқа, Teledyne NASA және Қорғаныс министрлігінің (DoD) агенттіктерінен маңызды келісімшарттар жеңіп алды. 1965 жылдың басында Teledyne компаниясы АҚШ Әскери-теңіз күштерінен әуедегі компьютерлік жүйеге үлкен келісімшарт алып, маңызды жетістікке жетті. Синглтон техникалық жобалауға жеке қатысты. Integrated Helicopter Avionics System (IHAS) деп аталған бұл бағдарламаны IBM және Texas Instruments компаниялары да іздестірген, ал жеңіс Teledyne компаниясына әскери нарықта белгілі бір атақ әкелді. Бұл акциялар бағасының 15 доллардан 65 долларға дейін өсуіне себеп болды. Қаржы жылының соңына қарай Teledyne 34 компанияны сатып алды. Сату көлемі 86,5 миллион долларды құрады, ал таза табысы 3,4 миллион долларды құрады. Шамамен 5400 адам жұмыс істеді. Активтер 66,5 миллион долларға жетті, ал акциялардың саны 8 миллионға жуық болды.

Singleton's initial vision for Teledyne was that it would combine semiconductor device fabrication and control system development. Among the personnel from Amelco was Jay T. Last, who had earlier worked for William B. Shockley, co inventor of the transistor. Immediately before Amelco, Last had been a principal at Fairchild Semiconductor, and used this experience to propel Teledyne into the integrated circuit business. Called Electron Devices, this manufacturing operation was formed as a subsidiary of Amelco. With its main facility in Mountain View, California, it was one of the pioneers in what is now commonly called the Silicon Valley. In addition to Amelco, Singleton acquired two other electronics manufacturing firms, and by the end of 1960, Teledyne had approximately 400 employees and of floor space devoted to engineering development and manufacturing. Teledyne stock was first offered to the public in May 1961. During its first full fiscal year of operations, which ended in October 1961, Teledyne had sales of $4,491,000 with a net income of $58,000. Teledyne's growth continued in 1962, with the acquisition of companies primarily through equity agreements. Singleton began the expansion of company business into areas other than microelectronics and control systems. He formed Teledyne Systems as the centerpiece of the firm's aerospace systems business. Teck A. Wilson, who had followed Singleton from Litton, was primarily responsible for diversifying the business base into government contracts, winning work for avionic systems in missile and space programs. By the end of the second fiscal year, Teledyne sales had increased 230% and net income by approximately 570%. Over the next three years, Singleton was successful in further growing Teledyne. New companies were acquired in the microelectronics and microwave fields; power electrical products – including the first consumer products – were added. Teledyne Systems was greatly enlarged, and Teledyne Controls was established, moving the Company into the field of hydraulics. In addition to industrial sales, Teledyne won significant contracts from NASA and agencies of the Department of Defense (DoD). In early 1965, Teledyne had a major breakthrough in winning a large contract from the U. S. Navy for an airborne computer system. Singleton had a personal involvement in the technical design. Called Integrated Helicopter Avionics System (IHAS), this program had been sought by IBM and Texas Instruments, and the win gave Teledyne a name in the military market. This caused a major increase in the stock price, from $15 to $65. By the end of the fiscal year, Teledyne had acquired 34 companies. Sales were $86.5 million with net income of $3.4 million. There were approximately 5,400 employees. Assets reached $66.5 million, and there were nearly 8 million outstanding shares of stock.

Синглтон-Робертс жылдары

1966 жылы Синглтон мен Teledyne үшін жаңа дәуір басталды. Маусым айында Козметский Техас университетінің Бизнес-әкімшілік мектебінің деканы қызметіне кетті. Шілдеде Ванадий қорытпалы болат компаниясы (Vasco) Teledyne компаниясына біріктірілді. Осы бірігудің нәтижесінде Синглтон президенттік лауазымын Джордж А. Робертске, әскери академиядағы жақын досы және Vasco компаниясын басқарған адамға тапсырды. Робертс, металлургия ғылымының докторы, Vasco компаниясын Пенсильвания штабында орналасқан орташа көлемді арнайы болат өндірушісіне айналдырды. Vasco компаниясының құрамында Allvac сияқты бірнеше еншілес компаниялар болды, ол никель, кобальт және титан қорытпаларын өндірді. Бұл бірігу компанияны АҚШ-тың шығыс бөлігіне кеңейтті және Teledyne үшін материалдық технологияларды маңызды бизнес-қызмет ретінде дамытуға негіз салды. Синглтон, енді Робертстің көмегімен, жаңа компанияларды сатып алу бойынша маңызды жұмыстарды жалғастырды. 1967 жылы олардың арасындағы ең ірісі – Хантсвиллде (Алабама штаты) орналасқан Brown Engineering компаниясы болды. NASA және Қорғаныс министрлігімен инженерлік қызметтер мен зерттеулер бойынша шамамен 40 миллион долларлық келісімдерге ие болған Brown Engineering, Teledyne үшін жаңа бизнес саласын ашты. Синглтон олардың Ғылыми-зерттеу зертханаларына ерекше әсерленді және Хантсвиллдегі зерттеу қызметкерлері үшін жеке ғылыми коллоквиум өткізді. 1967 жылы Синглтон Сан-Диегодағы Ryan Aeronautical компаниясын да сатып алды. 1920 жылдары Чарльз Линдбергтің "Сент-Луис рухы" ұшағын құрастырумен танымал болған Ryan, қазір әскерилер үшін ұшқышсыз ұшақтардың ең ірі өндірушісі болды. Continental Motors компаниясының негізгі иесі Ryan болды, бұл сатып алу Teledyne компаниясын коммерциялық және әскери клиенттерге поршеньді қозғалтқыштар бизнесіне енгізді. 1960 жылдардың қалған бөлігінде Синглтон Teledyne компаниясын тағы 90 компанияны сатып алуға жетекшілік етті. Олардың көптегені тұтыну тауарлары саласында болды, мысалы, Water Pik және Shower Massage өнімдері бар AquaTek, революциялық жаңа динамиктері бар Acoustic Research және Америка бойынша бөлшек сауда дүкендерін басқарған Olson Electronics. Packard Bell компаниясы компьютерлер мен теледидар қабылдағыштарын тұтынушыларға да, мемлекетке де сатты. Синглтон Еуропа, Оңтүстік Америка және Азиядағы сату көлемі жылына 800 миллион долларға жуық болатын Халықаралық маркетингтік кеңсесін құрды. Синглтон сонымен қатар Teledyne компаниясына капитал әлеміне жақындық пен байланыс беру үшін әртүрлі қаржы институттарын қосты. Мүлікпен, жұмысшылардың өтемақысымен, жазатайым оқиғалармен және өмірді сақтандырумен айналысатын бөлімшелер сатып алу арқылы сақтау және несие банктері қосылды. Сақтандыру инвестицияларының көп бөлігі кейіннен Argonaut және Unitrin еншілес компанияларына біріктірілді және ақырында дербес компаниялар ретінде бөлінді. Синглтон Teledyne компаниясын топтарға бөлді, ал 1960 жылдардың соңында 120 орналасқан жерде 94 пайда орталығы бар 16 топ құрылды. Компания президенттеріне өздерінің операцияларында айтарлықтай еркіндік берілді, бірақ корпорация қаржылық бақылауды және капиталды басқаруды өте тығыз ұстады. 1969 жылы Teledyne компаниясының сату көлемі 1,3 миллиард доллар, ал таза кірісі 60 миллион доллар құрады. 1967 жылы акциялар 2:1 арақатынамында бөлінді, ал 1969 жылы да осындай бөлініс жасалды. Teledyne компаниясы екінші онжылдығына кіргенде, шамамен 150 фирма сатып алынды. Синглтон компанияларды тікелей сатып алуды тоқтатты және техникалық фирмалардың акцияларына инвестиция салуды бастады. Екінші онжылдықтың соңында Teledyne компаниясы Curtiss Wright акцияларының 31%, Litton акцияларының 24% және басқа да танымал компаниялардың үлесіне ие болды. Бұл акциялардың көп бөлігін сақтандыру еншілес компаниялары ұстады. 1970 жылдардың басындағы "төмендеу" нарығында Teledyne акцияларының құны шамамен 40 доллардан 8 долларға дейін төмендеді. Синглтон бұл жағдайды Teledyne акцияларын қайта сатып алу мүмкіндігі ретінде қарастырды. 1972 жылдың қазанынан 1976 жылдың ақпанына дейінгі аралықта 22 миллион акцияны нарықтық бағадан жоғары, 14-40 долларға сатып алды. Бұл Teledyne акцияларының құнын арттырды, ақырында онжылдықтың соңында 175 долларға дейін өсті. Осы кезеңде жылдық табыс 89% -ға, ал таза кіріс 315% -ға өсті. Сатып алу кезінде акцияларын сақтаған акционерлер шамамен 3000% таңқаларлық пайдаға қол жеткізді. Forbes журналына берген сұхбатында Синглтон бұл өсімді сипаттау үшін метафора қолданды: "Teledyne – тірі өсімдік сияқты, біздің компанияларымыз әртүрлі салалар, әрқайсысы жаңа салаларды шығарады, сондықтан ешбір бизнес тым маңызды емес".

A new era for Singleton and Teledyne started in 1966. In June, Kozmetsky left to become dean of the School of Business Administration at the University of Texas. In July, Vanadium Alloy Steel Company (Vasco) was merged into Teledyne. With this merger, Singleton turned his position of President over to George A. Roberts, his close friend from Naval Academy days and who had headed Vasco. Roberts, who held a Ph. D. degree in metallurgy, had built Vasco into a mid sized specialty steel producer headquartered in Pennsylvania. Vasco had a number of subsidiaries including Allvac, a producer of nickel, cobalt, and titanium alloys. This merger expanded the company into the Eastern U. S. and started the formation of material technologies as a major business activity of Teledyne. Singleton, now assisted by Roberts, continued with major activities in acquiring new companies. In 1967, one of the largest of these was Brown Engineering, a firm headquartered in Huntsville, Alabama. With NASA and DoD contracts for engineering services and research near $40 million, Brown Engineering added a new line of business for Teledyne. Singleton had been particularly impressed with their Research Laboratories, and personally conducted a scientific colloquium in Huntsville for the research staff. Ryan Aeronautical in San Diego, was also acquired by Singleton in 1967. Earlier noted for building Charles Lindberg's Spirit of St. Louis in the 1920s, Ryan was now the largest producer of unmanned drones for the military. Continental Motors was primarily owned by Ryan, and this acquisition brought Teledyne into the piston powered engine business with both commercial and military customers. In the remainder of the 1960s, Singleton led Teledyne in acquiring 90 more companies. A number of these were in consumer products, such as AquaTek with Water Pik and Shower Massage, Acoustic Research with revolutionary new types of speakers, and Olson Electronics that operated retail stores across America. Packard Bell had both consumer and government sales in computers and television receivers. Singleton established an International Marketing Office that handled sales in Europe, South America, and Asia, with annual sales near $800 million. Singleton also added a diverse group of financial institutions, giving Teledyne contact and intimacy with the capital world. Thrift and loan banks were added by acquisition to units dealing with property, workers compensation, casualty and life insurance. Most of the insurance investments were later consolidated into the Argonaut and Unitrin subsidiaries, and were ultimately spun off as independent companies. Singleton divided Teledyne into Groups, and by the end of the 1960s, there were 16 Groups with 94 profit centers in 120 locations. Company presidents were given considerable freedom in their operations, but corporate maintained very close financial control and capital management. Teledyne sales in 1969 were $1.3 billion and net income was $60 million. The stock had a 2 for 1 split during 1967 and the same split in 1969. As Teledyne moved into its second decade, some 150 firms had been acquired. Singleton then essentially stopped direct acquisition of companies and began investments in stock of technical firms. By the end of the second decade, Teledyne owned 31% of Curtiss Wright, 24% of Litton, as well as significant portions of a number of other well known companies. This stock was mainly held by the insurance subsidiaries. In the “bear” market of the early 1970s, Teledyne stock fell from about $40 to less than $8. Singleton saw this as an opportunity to buy back Teledyne stock. In buybacks from October 1972 to February 1976, 22 million shares were repurchased at $14 to $40 – well above the market price. This raised the value of Teledyne stock, eventually increasing to near $175 at the end of the decade. In this period, annual income increased by 89% and net income by 315%. Stockholders who had remained through the buyback achieved a phenomenal gain of about 3,000%. In a rare interview with Forbes, Singleton used a metaphor to describe this growth: “Teledyne is like a living plant, with our companies the different branches, each putting out new branches so that no one business is too significant.”

Үшінші онжылдығына кірген Teledyne компаниясының сату көлемі 1980 жылы 3 миллиард доллардан асып, өнеркәсіптік өнімдер сату және таза кіріс бойынша көшбасшы болды. АҚШ пен Кеңес Одағы арасындағы жарыста мемлекеттік сату көлемі шамамен 800 миллион долларға жетті. Синглтон 1984 жылы Teledyne операциясының бірінші бөлігін жасады. Teledyne Ecology компаниясы радиоактивтік қалдықтарды кәдеге келтірумен айналысты, және кейбір акционерлер алаңдады. Ол US Ecology компаниясын құрды, әр акционерге жеті Teledyne акциясына бір акция берді және жаңа акцияларды Teledyne акцияларын төмендетпей тастауға мүмкіндік берді. Teledyne бизнесінің бірінші маңызды құлдырауы 1985 жылы басталды. 1984 жылғы сату көлемі шамамен 3,49 миллиард доллар болды, бірақ келесі жылы шамамен 3,26 миллиард долларға төмендеді және онжылдықтың соңына дейін негізінен өзгермеді. 1986 жылдың сәуір айындағы жылдық жиналыста 69 жасқа толған Синглтон CEO лауазымын Робертске тапсырғанын, бірақ директорлар кеңесінің төрағасы қызметін сақтайтынын хабарлады. 1988 жылы Teledyne бірқатар заңдық мәселелерге тап болды, олардың ешқайсысы Синглтон немесе Робертстің қателіктерінен туындаған жоқ. Қасақана жалған мәлімдеме жасағаны үшін айыпталғаннан кейін Teledyne 17,5 миллион доллар айып төледі, бірақ "құпия ақпарат берушілерден" түскен шағымдар нәтижесінде 115 миллион доллар төленді. 1989 жылдың сәуір айында 29 жыл бойы Teledyne компаниясын басқарған Синглтон қызметтен және кеңседен кетті. Дегенмен, бұл Teledyne компаниясы үшін рекордты жыл болды (3,53 миллиард доллар сату және 392 миллион доллар табыс). Teledyne акцияларының құны 388,88 долларға жетті, бұл АҚШ-тағы ең жоғары көрсеткіш. Жалпы жұмыспен қамту деңгейі де шамамен 43 000 адамға жетті. Синглтон 1991 жылы Teledyne төрағасы қызметінен кетті, бірақ директорлар кеңесінде қалды. Робертс төраға лауазымын иеленді және тікелей басқарудан бас тартты. Соңғы бірнеше жылда көптеген компаниялар сатылды, ал 1993 жылы олардың саны консолидация арқылы 65-тен 21-ге дейін азайтылды. 1994 жылдың соңынан бастап Teledyne компаниясы жаулап алу әрекеттеріне ұшырады. Соңында, 1996 жылдың 15 тамызында Teledyne компаниясын Питтсбург, Пенсильвания штабында орналасқан болат және арнайы металдар өндіруші Allegheny Ludlum компаниясымен біріктіру туралы келісімге қол жеткізілді, нәтижесінде Allegheny Teledyne, Inc. құрылды. Осы кезде Синглтон әлі де Teledyne акцияларының 7,1% иесі болды. 1997 жылы Allegheny Teledyne директорлар кеңесінен кетті. 1999 жылы Allegheny Teledyne үш дербес корпорацияға бөлінді, оның ішінде бірнеше ескі компанияларды қамтитын Teledyne Technologies компаниясы да болды.

Entering its third decade, Teledyne sales passed the $3 billion mark in 1980, with industrial products leading in both sales and net income. In the race between the U. S. and the Soviet Union, government sales reached almost $800 million. Singleton made the first spin off of a Teledyne operation in 1984. Teledyne Ecology had been involved in nuclear waste disposal, and some stockholders were concerned. He formed US Ecology, giving each stockholder one share for each seven Teledyne shares held, and allowing disposal of the new stock without reducing their Teledyne holdings. The first significant slump in Teledyne business began in 1985. Sales for 1984 had been about $3.49 billion, but decreased to around $3.26 billion the next year and remained essentially flat for the remainder of the decade. At the annual meeting in April 1986, Singleton, who was then 69 years old, announced that he was turning the position of CEO over to Roberts, but was remaining as Board Chairman. During 1988, Teledyne faced a number of legal problems, none of which were the direct result of wrongdoings of Singleton or Roberts. After agreeing to plead guilty to making false statements, Teledyne was fined $17.5 million, but related lawsuits by “whistleblowers” ultimately cost $115 million in settlements. In April 1989, Singleton, after guiding Teledyne for 29 years, retired as an employee and officer. Nevertheless, that was a peak year for Teledyne sales ($3.53 billion) and earnings ($392 million). Teledyne stock price reached $388.88, the highest in the US. Total employment also peaked at near 43,000. Singleton retired as Teledyne Chairman in 1991, but remained on the Board. Roberts assumed the Chairman position, and relinquished direct management. Many companies had been sold during the prior several years, and in 1993, the number was further reduced from 65 to 21, primarily through consolidations. Beginning in late 1994, Teledyne was subjected to hostile takeovers attempts. Finally, on August 15, 1996, an agreement was reached to merge Teledyne with Allegheny Ludlum, a steel and specialty metals firm headquartered in Pittsburgh, Pennsylvania, and form Allegheny Teledyne, Inc. At that time, Singleton still owned 7.1% of the Teledyne stock. He retired from the Allegheny Teledyne Board in 1997. In 1999, Allegheny Teledyne was split into three independent corporations, including Teledyne Technologies, that encompassed several of the older remaining companies.

Мал шаруашылығы

Өмірінің соңына таман Генри Синглтон жерге инвестициялауды бастады. 1980 жылдардың ортасында Синглтон Нью-Мексикода, кейін Калифорнияда ранчолар сатып ала бастады. Санта-Феден оңтүстікке қарай Сан-Кристобаль ранчосын сатып алудан бастап, салыстырмалы түрде қысқа мерзім ішінде ол жиырмадан астам ранчо сатып алды. Көбісі Санта-Феден Розуэллге дейін АҚШ 285-ші бағытымен, сондай-ақ Сан-Мигель және Квей округтерінде, ал Гуадалупе округіндегі Шепард ранчосында орналасқан. Синглтон тек әуесқой емес, ол ранчо операцияларына тікелей қатысты, сондай-ақ жердегі көптеген археологиялық ескерткіштерді сақтауға да күш салды. 14 жыл ішінде Синглтон тағы 28 ранчо сатып алып, Синглтон ранчоларын Нью-Мексикодағы ең ірі сиыр шаруашылығына айналдырды. Синглтонның соңғы сатып алуы Калифорниядағы ранчо болды. Ол қайтыс болған кезде Нью-Мексиконың 1,5 пайызынан астам жеріне иелік етті. Қазір оның балалары басқарып отыр, Синглтон ранчолары Нью-Мексико мен Калифорнияда орналасқан және елдегі ірі қара және жылқы өсірудің жетекші операцияларының бірі болып табылады. Синглтон отбасы Америкадағы ең ірі жер иелерінің жетіншісі саналады.

Жеке өмір

MIT-де оқып жүргенде Синглтон ғылыми фантастика әлеміне белсенді қатысты. Ол бір досымен Чикаго қаласына 2-ші Дүниежүзілік ғылыми фантастика конвенциясына қатысу үшін сапар шекті. 1940 жылдың қараша айында ол ғылыми фантастика поэзиясына арналған «Nepenthe» атты фанзиннің бірінші нөмірін жариялады. «Nepenthe» журналының екі санында А. Мерит, Дональд А. Вуллхайм, Стэнли Г. Вайнбаум, Роберт А. В. Лоундес, Джон Кристофер, Уилсон Такер, Расс Шоувенет, Джон Б. Мишель және Гарри Уорнердің туындылары жарияланды. Синглтон Кембридж, Массачусетс штатының бұрынғы тұрғыны Кэролайн Вудпен MIT-де оқып жүргенде танысып, 1942 жылы үйленді. Бірге өткен жылдары Синглтондар екі танымал американдық сәулетшіге екі ерекше үйдің құрылысын тапсырды. 1959 жылы сәулетші Ричард Нейтра жобалаған бірінші үй Лос-Анджелес қаласының Бел-Эйр ауданындағы орта ғасырлық модернизм стиліндегі әйгілі «Синглтон үйі» болды. Екінші үйді 1973 жылы архитектор Уоллес Нефф жобалады; ол Лос-Анджелес қаласының Холмби Хиллс ауданындағы француз Норман стиліндегі кеңсалысты резиденция болды. 1977 жылы құрылған Apple Computer компаниясына жеке қаржылық қолдау көрсеткен (320 800 доллар) негізгі демеушілердің бірі болды. Еңбек еткен жылдары Синглтон Apple Computer, Inc. директоры (1977–1980); MIT корпорациясының және MIT басқару кеңесінің мүшесі (1968–1973); Калифорния технология институтының қамқоршысы (1968–1974); АҚШ Әуе күштерінің ғылыми кеңесшілер кеңесінің мүшесі (1959); сондай-ақ Электр және электроника инженерлері институтының (IEEE) аға мүшесі болды. Қаржылық және саяси консерватор болған Синглтон Рональд Рейган АҚШ Президенті қызметін атқарып жүргенде оның сенімділік қорының серіктес қамқоршысы болды. Бос уақытында Синглтон шахмат турнирлеріне қатысты, шараптарды жинады, Калифорнияның шұғылалы аймақтарында серуендеп, кемпинг жасады. Ол Шекспирдің және классикалық поэзияның ұзақ үзінділерін жатқа айта білді. Американың жергілікті халықтарының мәдениетін және батыс фольклорын зерттеді. Синглтон жеке компьютерлерге, алгоритмдерді бағдарламалауға және Macintosh жанкүйерлері үшін арнайы компьютерлік нұсқасын жасауға көп уақыт арнады. 1999 жылдың 31 тамызында 83 жасқа толған Генри Синглтон Лос-Анджелестің батыс жағындағы үйінде ми ісінен қайтыс болды. Оның артында 53 жыл бірге өмір сүрген әйелі Каролина және бес баласы қалды. Каролина У. Синглтон 2007 жылы дүние салды. Олардың бес баласы – Джеймс Синглтон, Джон Синглтон, Уильям Синглтон, Диана Синглтон және Кристина Синглтон.

While at MIT, Singleton became active in science fiction fandom. He and a friend drove to Chicago to attend Chicon, the 2nd World Science Fiction Convention, and in November 1940 he published the first issue of Nepenthe, a fanzine focused on science fiction poetry. In its two issues, Nepenthe included work by A. Merritt, Donald A. Wollheim, Stanley G. Weinbaum, Robert A. W. Lowndes, John Christopher, Wilson Tucker, Russ Chauvenet, John B. Michel and Harry Warner, Jr.

Singleton had met the former Caroline Wood of Cambridge, Massachusetts, while he was first attending MIT, and they married in 1942. Throughout their years together, the Singletons commissioned two significant American architects for two notable houses. The first, designed by architect Richard Neutra in 1959, was the well known mid century modern 'Singleton House' in the Los Angeles Bel Air area. The second house was designed by architect Wallace Neff in 1973; it was a large residence of French Norman style in the Holmby Hills district of Los Angeles. He was personally a primary financial backer ($320,800) of Apple Computer when it was incorporated in 1977. During his working years, Singleton served as a director of Apple Computer, Inc. (1977–1980); member of the MIT Corporation, the MIT Governing Board (1968–1973); trustee of California Institute of Technology (1968–1974); member of the U. S. Air Force Scientific Advisory Board (1959); and was a senior member of the Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE). A financial and political conservative, Singleton was co trustee of the blind trust for Ronald Reagan while Reagan was President of the United States. For recreation, Singleton played tournament chess, collected wine, and hiked and camped in the wilderness areas of California. He could recite lengthy passages from Shakespeare and classical poetry. He studied Native American cultures and Western folklore. Singleton spent much time to personal computers, programming algorithms and creating a computer version of backgammon specifically for Macintosh fans. At 83 years of age, Henry Singleton, died of brain cancer on August 31, 1999, at his West Los Angeles home. He was survived by his wife of 53 years, Caroline, and five children. Caroline W. Singleton died in 2007. Their five children were James Singleton, John Singleton, William Singleton, Diana Singleton and Christina Singleton.

Мұра

Генри Синглтон 1970 жылы City of Hope Pilot Medical Center-де Синглтон атындағы ғылыми-зерттеу стипендиясын құрды. 1972 жылы Оңтүстік Калифорния университетінен бизнес-менеджмент саласындағы ең үлкен жетістіктері үшін сыйлық алды. 1979 жылы Ұлттық Инженерлік академиясының мүшелігіне қабылданғанда оның мақтау қағазында былай делінген: "Жеңіл инерциялық навигациялық жүйелерге қосқан үлесі және маңызды технологиялық корпорация құрудағы көшбасшылығы үшін". Ол MIT-де студент кезінде 1939 жылы Уильям Лоуэлл Путнам атындағы университеттер аралық математика сайысында үш адамнан тұратын командасы жеңіске жеткеннен кейін Путнам стипендиаты атанды. Әлемдегі ең бай адамдардың бірі Уоррен Баффет: "Америка бизнесінде "Теледайн" компаниясының Генри Синглтонының жұмыс істеу және капиталды тиімді пайдалану көрсеткіштері ең жақсы" деген пікірін білдірді.