Уильям Конгдон: Американ суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
William Congdon
Уильям Конгдон – американ суретшісі, 1940-жылдары Нью-Йоркте танымал болған, бірақ өмірінің көп бөлігін Еуропада өткізген. Өнер, тарих, отбасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Гросвенор Конгдон (15 сәуір 1912 – 15 сәуір 1998) – американдық суретші, 1940 жылдары Нью-Йорк қаласындағы суретші ретінде көзге түскен, бірақ өмірінің көп бөлігін Еуропада өткізген.
American artist
William Grosvenor Congdon (April 15, 1912 – April 15, 1998) was an American painter who became notable as an artist in New York City in the 1940s, but lived most of his life in Europe.
Ерте өмір / білім
Уильям Гровенор Конгдон 1912 жылғы 15 сәуірде Род-Айленд штатының Провиденс қаласында дүниеге келді. Ол 1910 жылы үйленген Гилберт Морис Конгдон мен Каролина Роза Гровенордың екінші баласы еді. Екі ата-анасы да бай отбасылардан шыққан: Конгдондар темір, болат және металл саудасымен айналысты, ал Гровенорлар Род-Айленд штатында тоқыма өндірісімен айналысатын кәсіпорынға ие болды. Олардың бес ұлы болды. Уильям Конгдон – американдық ақын Изабелла Гарднердің туысы, ол Изабелла Стюарт Гарднердің шөбересі және американдық ақын-сыншы Аллен Тейттің екінші әйелі. Ол Тейт пен Жак Маритеннің жеке хаттарында еске алынады (Джон М. Дунавейдің «Екзильдегілер мен қашқындар: Жак пен Райсса Маритен, Аллен Тейт және Каролина Гордонның хаттары» кітабының 77–79 беттерін қараңыз). Саутборо, Массачусетс штатындағы Сент-Маркс мектебін бітіргеннен кейін, ол Йель университетінде ағылшын әдебиетін оқып, 1934 жылы бітірді. Конгдон үш жыл бойы Генри Хеншеден Провинстаунда сурет салу сабақтарын алды, одан кейін Бостондағы Джордж Деметриоспен үш жыл сурет салу және мүсін жасау сабақтарын оқыды, сосын Глостерге барып оқуын жалғастырды. 1934–1935 жылдары бірнеше ай бойы Филадельфиядағы Пенсильвания Көркемсурет академиясына қатысты.
William Grosvenor Congdon was born on April 15, 1912, in Providence, Rhode Island, the second child of Gilbert Maurice Congdon and Caroline Rose Grosvenor, who married in 1910. Both parents came from rich families: the Congdons dealt in iron, steel and metals, while the Grosvenors owned a textile manufacturing business in Rhode Island. They had five children, all sons. William Congdon was the cousin of the Isabella Gardner, the American poet and grand niece of Isabella Stewart Gardner and second wife of the American poet critic Allen Tate, who is spoken of in personal letters between Tate and Jacques Maritain (see pages 77–79 in John M. Dunaway's Exiles and Fugitives: The Letters of Jacques and Raissa Maritain, Allen Tate, and Caroline Gordon). After graduating from St. Mark’s School of Southborough, Massachusetts, he studied English literature at Yale University and graduated in 1934. For three years, Congdon took painting lessons in Provincetown with Henry Hensche, followed by a further three years of drawing and sculpture lessons with George Demetrios in Boston and then Gloucester. For some months in 1934 35 he frequented the Pennsylvania Academy of the Fine Arts in Philadelphia.
Екінші дүниежүзілік соғыс
АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Конгдон (1942 жылдың 20 сәуірінде) американдық далалық қызметте ерікті жедел жәрдем жүргізушісі ретінде бір жылдық келісімшартқа қол қойды (ақырында ол барлығы үш жыл қызмет етті). Ол британдық 9-шы армия құрамында Сирияда, Солтүстік Африкада (Эль-Аламейн), Италияда (Монтекассино шайқасына қатысты) және Германияда қызмет етті: AFS567 (Coy) C взводының мүшесі ретінде ол нацистік Берген-Белсен өлім лагеріне кірген алғашқы американдықтардың бірі болды. АҚШ-қа бірнеше қысқа сапардан басқа, ол осы кезеңдегі барлық демалысын қалаларға, өнер ескерткіштеріне және көрмелерге баруға жұмсады (1945 жылдың наурыз айында ол Фаенца қаласында керамика көрмесін өзі ұйымдастырды). Соғыс жылдары Конгдон кездескен адамдар мен орындардың суреттерін салып, күнделігіне және ата-анасына жазған хаттарында өз тәжірибесін қалдырды. АҚШ-қа оралғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, ол Италияға қайтадан Квакерлік американдық достар қызмет комитетінің еріктісі ретінде, ең қиын жағдайдағы аймақтарды қалпына келтіруге көмектесу үшін, соғыс зардапкерлеріне көмек көрсету және Молизедегі ауылдарды қайта құру үшін аттанды.
After the United States entered the Second World War, Congdon (on April 20, 1942) signed a one year contract as a volunteer ambulance driver with the American Field Service (in the end, he would serve a total of three years). He served with the British 9th Army in Syria, and with the British 8th Army in North Africa (El Alamein), Italy (where he took part in the Battle of Montecassino) and Germany: as a member of the C Platoon of AFS567 (Coy) he was one of the first Americans to enter the Nazi death camp of Bergen Belsen. Apart from a few brief visits to the USA, he used all his leave during this period to visit cities, art monuments and exhibitions (he himself would organize a ceramics exhibition in Faenza in March 1945). During the war, Congdon made drawings of the people and places he encounters and recorded his experiences in a diary and in letters to his parents. Only a few months after his return to the United States, he left again for Italy, as a volunteer with the Quaker American Friends Service Committee to help rehabilitate the most stricken areas, distributing aid to war victims and rebuilding villages in Molise.
Мерзімі: Нью-Йорк
Конгдон 1948 жылдың ақпан айында Нью-Йоркке көшіп, Бауэридегі Стэнтон көшесіндегі бөлмені жалға алды. Осы сәттен бастап қалалар оның суреттерінің тұрақты тақырыбына айналды; қала тарихтың аренасы, әлеуметтік шиеленістер мен драмалардың ошағы ретінде көрінді. Нью-Йорктің құлай бастаған арзан ғимараттарының қасбеттері, қайнаған қалалық лаваға бағытталмаған, шаршаңқы, жүйкелі сызылған терезелер оның соғыс кезеңіндегі суреттеріндегідей моральдық сынды көрсетеді. Марк Ротко, Аршиль Горки, Виллем де Кунинг, Джексон Поллок, Франц Клайн, Уильям Базиотс, Роберт Матервелл, Клайфорд Стилл, Барнетт Ньюман, Ричард Пузетт Дарт сияқты жаңа буын "америкалық" суретшілердің пайда болуының арқасында қалада 1920 жылдардағы Париждей шабыттандыратын өнер мәдениеті қалыптасты. Конгдон кадр жасаушысы Лео Робинсон арқылы Бетти Парсонспен танысты, оның галереясы Пегги Гуггенхаймнің "Бұл ғасыр өнері" галереясы жабылғаннан кейін Нью-Йорк мектебін насихаттаудың маңызды орталықтарының біріне айналды. Конгдон 1949 жылдың мамырында галереямен шамамен жиырма жылдық қарым-қатынасын бастады, сол кезде ол сол кездегі жетекші суретшілердің көпшілігімен танысты, әсіресе Ричард Пузетт Дарт пен Марк Роткомен жақын байланыс орнатты. 1950 жылы Конгдон Клайфорд Стиллмен бірге Бетти Парсонс галереясында, ал 1951 жылы Уитни американдық өнер мұражайында көрмеге қатысты. 1952 жылы ол Николас де Стаэльмен бірге Дункан Филлипс галереясында көрме өткізді, сонымен қатар оның туындылары Уитни және Чикаго өнер институтындағы көрмелерде де көрсетілді.
Congdon went to live in New York in February 1948, renting a room on Stanton Street in the Bowery. From this point up, cities would become a leitmotif of his painting; the city was seen as the setting of history, as the site of social tensions and dramas. The first depictions of New York crumbling façades of cheap buildings, jittery, nervously penned windows that offer no dominant perspective over a heaving urban magma seem to reflect the same moral criticism that can be seen in his war drawings. Thanks to the eruption onto the scene of a whole new generation of “American” artists – Mark Rothko, Arshile Gorky, Willem de Kooning, Jackson Pollock, Franz Kline, William Baziotes, Robert Motherwell, Clyfford Still, Barnett Newman, Richard Pousette Dart – the city now had an artistic culture that was as stimulating as that of Paris in the 1920s. Through his frame maker, Leo Robinson, Congdon met Betty Parsons, whose gallery after Peggy Guggenheim’s “The Art of This Century gallery” closed down had become one of the prime venues for the promotion of the New York School. Congdon began his almost twenty year association with the gallery with his first one man show in May 1949, on the occasion of which he met most of the leading artists of the day, forming particularly close links with Richard Pousette Dart and Mark Rothko. In 1950 Congdon exhibited at the Betty Parsons Gallery with Clyfford Still, and in 1951 he exhibited at the Whitney Museum of American Art. In 1952 he exhibited at Duncan Phillips Gallery with Nicolas de Staël, and his work was also featured in exhibitions at the Whitney and the Art Institute of Chicago.
Мерзімі: Венеция
1950 жылдары Конгдон АҚШ-тың жетекші суретшілерінің бірі ретінде танылды және абстрактілік экспрессионист ретінде халықаралық беделге тез ие болды. 1951 жылы "Тайм" журналында оның жайлы ұзақ мақала жарияланды, ал оның туындылары жақсы сатылып, ірі музейлердің назарын өзіне аударды. Бірақ ол тағы да туған жерінен бас тартып, Италияға, әсіресе Венецияға кетіп, Пегги Гуггенхайммен дос болып, ол оның суреттерін жинаушыға айналды. 1950 жылдары Конгдон көп саяхат етті, бірақ Венецияны осы жылдардың көп бөлігінде өзінің үйі ретінде таңдады. Ол бала кезінде анасы мен бауырымен бірге онда болған. 1960 жылдардың басында ол соғыстың қасіреттерінен кейін оған оралуының және «американ арманынан» бас тартуының «материалдық дүниеден» толық бас тартумен байланысты екенін мойындады. Венецияда Конгдон Витторе Карпаччодан Франческо Гвардиге дейінгі ұлы венециялық дәстүрмен танысты; сонымен қатар ол қазіргі суретшілердің – J. M. W. Тернерден [Клод Моне] дейін – осы ең керемет тақырыпты қалай бейнелегенін көрді. Оның Сан-Марко алаңдары, сарайлары, Венецияның сирек кездесетін көріністерінің сапасы Америкада көп ұзамай мойындалды. Оның Венециямен он жылдық қарым-қатынасы кейде үзіліп отырды. Кенеттен қала суретшіге ашылмайтын болды, ал саяхаттау қажеттілігі қайтадан сезіле бастады.
In the 1950s Congdon was recognized as one of the leading painters in the United States and quickly attained an international reputation as an Abstract Expressionist. In 1951 Time magazine published a long article on him, and his works were selling well, attracting the attention of major museums. But once again he turned his back on his homeland to go and live in Italy, mainly in Venice, where he befriended Peggy Guggenheim who became a collector of his paintings. During the 1950s Congdon travelled extensively, but Venice was the city he chose as his home for most of this time. He had been there as a child, with his mother and brother. He admitted in the early 1960s that his return there after the tragedies of the war and his rejection of the “American dream” involved a complete rejection of “the material”. In Venice, Congdon was brought into contact with the great Venetian tradition that runs from Vittore Carpaccio to Francesco Guardi; and at the same time, he saw how modern painters – from J. M. W. Turner to [Claude Monet] had rendered this incomparable subject. The quality of his St. Mark’s Squares, his Palazzi, his views of the less usual sights of Venice was soon recognized in America. His decade long relationship with Venice was interrupted on occasion. Suddenly the city would cease to reveal itself to the artist, and the need to travel would make itself felt again.
Дінге айналу
1959 жылы Камбоджаға саяхаттан кейін Конгдон Ассизиге (Италия) оралды, онда ол Pro Civitate Christiana ұйымында Рим католик дініне өтті. Саяхаттары барысында жиі Ассизиге оралған Конгдон францискандық пейзажға ғашы болғанда, оны бейнелеу арқылы өзінің өмірлік мәнін ашқанын, нақты құндылықтарды танығанын және өзін өзінің нағыз бейнесінде көруге сенімділікке ие болғанын көп рет жазды. Оның дінге келуінің бастауы Pro Civitate Christiana ұйымын құрған Джованни Россимен болған кездесулерде, одан кейін Жак Маритен және Томас Мертонмен болған әңгімелерде жатыр. 1961 жылы Конгдонның туындылары Смитсондар институтының "20 ғасыр американдық суретшілігі" атты көшпелі көрмесіне қосылды. 1962 жылы Конгдонның рухани және көркемдік өмірі туралы "In My Disc of Gold" кітабы Италияда және АҚШ-та жарық көрді, сондай-ақ Милан қаласында оның туындыларынан көрме ұйымдастырылды. Екі жыл өткен соң, оның суреттері 1964 жылы Нью-Йоркте өткен Дүниежүзілік көрменің Ватикан павильонында қойылды. 1962 жылдың көктемінде ол Субиако, Лацио және Римге жақын Аниен аңғарына қарайтын монастырларды аралады.
In 1959, after a trip to Cambodia, Congdon returned to Assisi(Italy), where he was received into the Roman Catholic faith at the Pro Civitate Christiana. Congdon, who had often gone back to Assisi during his travels, would write repeatedly about how, admiring and depicting the Franciscan landscape, he had uncovered the bone of his own existence; how he had learned the truth of certain values and the confidence to see himself as he was. The origins of his conversion lie in a series of meetings with the founder of Pro Civitate Christiana, Fr Giovanni Rossi meetings that would then be followed by others with Jacques Maritain and Thomas Merton. In 1961 Congdon's work was included in the Smithsonian Institution’s traveling exhibition 20th Century American Painting. In 1962 the book In My Disc of Gold, an account of Congdon’s spiritual and artistic life, was published both in Italy and in the USA, and an exhibition of his work was held in Milan. Two years later, his paintings were exhibited in the Vatican Pavilion of the 1964 New York World's Fair. In the spring of 1962 he went to visit Subiaco, Lazio and the monasteries overlooking the Aniene Valley, near Rome.
Айқышқа шегеленген бейне
Тіпті пейзаж суретіне оралғаннан кейін де, 1980 жылға дейін Конгдон Крест тақырыбындағы көркемдік ой-толғанысын жалғастырды. Осы екі онжылдық ішінде бұл тақырыпты бейнелеуде өзгерістер мен дамулар болды. Ең қарапайым тілмен айтқанда, мына кезеңдерді бөліп қарастыруға болады. Алғашқы туындыларында осындай суреттерге тән дәстүрлі иконографияның ықпалы анық байқалады: қолдары T немесе Y әрпіндей бейнеленген; тұлға ақшыл түсті; фон көлеңкелі; ал палитрада реализмнің белгілі бір көріністері бар (қызылдың ишараты, шаш үшін қара және охраның қоспасы, кейде алтынның қолданылуы). 1960 жылдардың ортасына таман адам бейнесінің реалистік бейнелеуі жоғала бастады, тек денесі немесе қолдары ғана көзге түседі; Басқа ұлғайту эффектісі ландшафт пішінімен құрылымдық байланыс жасады (Христостың екі қолы біршама көкжиектің орнын белгілейді). 1973 және 1975 жылдары Үндістанға жасаған саяхаттары жаңа өзгеріс әкелді, Конгдон Калькутта көшелерінде тастап кетілген, мүшесі жоқ, адам баласының жетілмеген нысандарынан шабыт алды. «Круцификс 64» суретінде әлі танылатын физиогномияның соңғы іздері 1974 жылға қарай толығымен жоғалып кетті.
Even after returning to landscape painting, until 1980 Congdon continued his artistic reflection on the Cross. Over two decades, there were developments and changes in the handling of this subject. Putting things very simply, one might identify the following phases. In the first works, the influence of the traditional iconography for such paintings clearly makes itself felt: the arms are shown forming a T or Y; the figure is light colored; background tends to be dark; and the palette reveals some hint of realism (some trace of red, a mixture of black and ochre for the hair, with the occasional presence of gold). By the mid 1960s, the realism in the depiction of the whole human figure was beginning to disappear, with the torso or arms just hinted at; this effect of zooming in on the head created a structural parallel with the form of a landscape (the two arms of Christ marking a sort of horizon). The journeys to India of 1973 and 1975 brought about another change, with Congdon drawing inspiration from the rag clad wretches abandoned in the streets of Calcutta, stunted human larvae without arms or legs. The last traces of physiognomy, still recognizable in Crucifix 64, disappeared altogether by 1974.
Саяхаттың жаңа кезеңі
Саяхат оның көркемдік көрісін кеңейтудің, өнерін дамытудың жолы болды. Эол аралдары, Испания, Грекия сияқты маңызды Еуропалық сапарларын қоспағанда, Конгдонның 1970-жылдардағы саяхаттарының көп бөлігі оны алыс елдерге жеткізді (әуе тасымалы жастық шағындағы лайнерлердің орнын басты). Ол Солтүстік-Батыс Африка, Эфиопия, Жақын және Орта Шығыс (Түркиядан Йеменге дейін) және Оңтүстік Американы аралады. Оның көзқарасы да өзгерді: бұрын ол монументальді ескерткіштерді немесе табиғаттың шегін іздесе, енді ол әлемді қарапайым жазбагердің көзімен қарады, көргендеріне аянып, бензин танкерлерін, Дакар маңындағы Құлдар үйін (Горе), Тунис пойыздарын, Санадағы үйлерді бейнеледі. Әлемнің тарихи жерлеріне деген осы жаңа көзқарасын 1973 және 1975 жылдары Үндістанға жасаған екі сапары толыққанды көрсетіп береді.
Travel was a way of extending his visual experience, of nourishing his art. With the exception of some important European trips (the Aeolian islands, Spain, Greece), most of Congdon’s travelling during the 1970s took him far afield (air travel had replaced the liners of his youth). He visited North West Africa, Ethiopia, the Near and Middle East (from Turkey to the Yemen) and South America. There was also a change in his eye: if before he was looking for the monumental sites or the extremes of nature, he now looked at the world with the eye of an unassuming chronicler, someone moved by pity for what he saw, and depicted petrol tankers, the House of Slaves (Gorée) near Dakar, the trains in Tunisia, the houses in Sana’a. This different approach to the sites of the world is most fully revealed by the two trips to India in 1973 and 1975.
Соңғы кезең: Ломбардия
1979 жылдың күзінде Конгдон студиясын Бенедиктин монастырының жанындағы пәтерге көшірді – Каскинаццадағы Пьетро және Паоло қауымы (Қасиетті Петр мен Пауыл қауымы), Миланның Гудо Гамбардо (Италия) ауылдық аймағында ол өмірінің соңына дейін өмір сүрді. Ол бұл мансабындағы соңғы, шешуші қадам екенін түсінді; енді алыс елдерге саяхаттаудың қажеті болмады. Басында ол өзінің "уәде етілген жеріне" қысыммен қарады, бірақ бірнеше жылдан кейін Ломбардияның тыныш жазығы, гүлді шалғындары, шаруа үйлерінің айқын сыртқы түрі, төменгі тұманды аспаны – бәрі оның картиналарында вертикальды көтеріліс тапты; олар оның қиялы үшін жаңа бағдар нүктесіне айналды. Конгдон енді ешқашан өзгермейтіндей сезілетін аспан мен жерге қарсы тұруға тиіс болды, олар өлімнің мәңгілік жаршыларындай көрінді. Ол күнделігінде бұрын оны қолдаған, жұбатқан, мақтаған және шабыттандырған барлық нәрседен айырылып бара жатқанын жазды. Шындығында, жермен және жыл мезгілдерінің ырғағымен тығыз байланыс оның өнеріне айқын және шешуші әсер етті. 1980 жылдардың басынан бастап, оның сурет салу шеберлігі азайып, бояуы жұқарып, түстері айқын түрде бөліне бастады. Табиғи көзқарас негізін толығымен жоққа шығармай, оның өнеріндегі осы жаңа кезеңнің туындылары абстракцияның жоғары деңгейін көрсетеді.
In the fall of 1979 Congdon moved his studio to an apartment adjacent to the Benedictine monastery Comunità Ss. Pietro e Paolo (Community of the Saints Peter and Paul) in Cascinazza, in the Milanese countryside of Gudo Gambaredo (Italy), where he would live for the rest of his life. He was aware that this was the last decisive move of his career; there would be no more traveling to far flung places. At first, he was more than diffident towards his own “promised land”, but a few years later, the placid Lombardy plain, its florid meadows, the stark outline of its farmhouses, its low foggy sky, all found a vertical elevation in his paintings; they became the new points of reference for his imagination. Congdon now had to tackle a sky and earth that never seemed to change, that seemed the permanent heralds of death. In his diary he wrote that it was like going into exile from all that had previously supported, comforted, flattered and inspired him. In effect the demanding and unavoidable engagement with the land and the rhythm of the seasons had precise and decisive effects upon his art. From the early 1980s onwards, his draftsmanship became less taut, his paint less thick, his colors more sharply divided. While never totally denying a basis in naturalistic perception, the works of this new phase in his art reveal a greater degree of abstraction.
Өлім
Конгдон 1998 жылдың 15 сәуірінде, 86 жасқа толған күні қайтыс болды. Ол өліміне дейін бірнеше күнге дейін сурет салып тұрды. Оның соңғы суретіндегі түстер палитрасы ерекше үйлесімдер мен қарама-қарсылықтарды ашады: мысалы, оның соңғы туындысы "Үш ағаш" картинасындағы аспан керемет жаңашылдық тудырады.
Congdon died on April 15, 1998, his 86th birthday. He painted up to a few days before his death. The palette range in his last painting reveals unusual combinations and contrapositions: for example, the sky in his very last work Three Trees is a startling innovation.
Қауіпті қайта ашу
Конгдон католицизмге келгеннен кейін де Италияда да, АҚШ-та да өз шығармаларын көрмеге қоюға мүмкіндік алды. Оның Бетти Парсонс галереясындағы соңғы жеке көрмесі 1967 жылы өтті. Бұл күнді американдық зиялы қауымдарында оның дінге өтуіне байланысты болған алаңдаушылықпен бірге қарастыру керек; көбінесе, оның туындыларына сыншылардың назары тез тоқтады, ал суретші Ассизиде есілгендей қалды, бұл кәсіби өлімге тең болды. 1962 жылы Миландағы Палаццо Реаледе өткен көрме де, 1969 жылы Галерея Кадариода өткен екі көрме де (Рим мен Миланда) жағдайды өзгерте алмады. Бұл жағдайдың өзгеруі, бірақ толық емес өзгеруі, 1980 жылдардың басында байқалды. 1980 жылы Риминиде (Италия) халықтар достығына арналған алғашқы жиын кезінде оның туындыларының ретроспективті көрмесі ұйымдастырылды. 1981 жылы Феррарадағы Палаццо деи Диамантиде өткен ретроспективті көрме Конгдонның мансабына деген қызығушылықты қайта жандандырды. Оның "қайта көзге түсуіне" 1980 жылдың қазан айында суретшінің шығармашылығын зерттеу және насихаттау мақсатында құрылған қоры да көмектесті.
Even after his conversion to Catholicism, Congdon still had some opportunities to exhibit his work, both in Italy and in the United States. His last one man show at the Betty Parsons Gallery was held in 1967. This date should be considered alongside the general unease felt in American intellectual circles at his conversion; with very few exceptions, critical attention to his work rapidly ceased, and the artist was left for dead in Assisi, a professional suicide. The 1962 exhibition at the Palazzo Reale in Milano did not change things; nor did the two Galleria Cadario exhibitions (in Rome and Milan) in 1969. A change though only a partial change in this situation became apparent in the early 1980s. In 1980 a retrospective exhibition of his work was held in Rimini, Italy, during the first Meeting for Friendship Among Peoples. In 1981 a retrospective exhibition of his work at the Palazzo dei Diamanti, in Ferrara, revived public interest in Congdon’s career. His “re appearance” was further helped by the creation, in October 1980, of a Foundation designed to promote knowledge and study of the artist’s work.
Майлы бояулар
Өзінің бүкіл мансабында және күші жеткенше Конгдон өзін толығымен жұмысына, иіске, кесулерге, қатты тақтаға ортаны сызып тастауға салды. Оның материалдарды қолдануы және сурет бетіндегі жұмысы оның мүсіншілікке ерте баулынуының ешқашан оны тастамағанын көрсетеді. Ол майлы бояуларды көбінесе қара түсті дайындалған тақтаға, қасқыр құралдарымен, палитралық пышақтармен, тегіс кіргіштермен және шпательдермен, сондай-ақ үлкен щеткалармен өмірінің соңына дейін қолданды. Соңында, кейбір жағдайларда, ол ылғал бояуға алтын немесе күміс ұнтағын септі. Кейінгі жылдары ол кескіндемеге ерекше көзқарас қалыптастырды, ол әрекетті кескіндеменің физикалық және спонтандылығын бейнелеу мен ландшафт формаларына енгізді.
Throughout his career and as long as he had the strength, Congdon put his entire self into the work, in the smells, the incisions, the scrapings of medium across the hard board. His use of materials and on the painting’s surface indicate that his early training in sculpture never left him. He applied oil paints on a prepared – often black board with masonry tools, palette knives, awls and spatulas, as well as large brushes, practically until the end of his life. Finally, in some cases, he would blow gold or silver powder on to the wet paint. In his later years, he forged a singular approach to painting that incorporated the physicality and spontaneity of action painting into forms of figuration and landscape.
Бейнемен сурет салу: пастельдер
Өмірінің соңғы он бес жылында Конгдон майлы бояумен сурет салудан бөлек, пастельдерді қолдана отырып, қағазға да көбірек жұмыстар жасады. Конгдон 1982 жылдың қыркүйегінде өзі үшін жаңа орташа құралды пайдалануын хабарлау үшін "Бояумен салу" деген тіркесті өзі қолданған (шынында пастель – бояудан жасалған қарындаш сияқты нәрсе).
In the last fifteen years of his life, besides painting with oils, Congdon did an increasing number of works on paper, using pastels. The expression “Drawing with paint” is the one Congdon himself used in September 1982 to announce his use of what for him was a new medium (pastels are in fact, a sort of pencil made of paint).
Уильям Г. Конгдон қоры
1980 жылы құрылған қор, Конгдон 1998 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана оның атын алды. Суретшінің өтініші бойынша құрылған қордың міндеті – оның бейнелеу және әдеби туындыларын тізімдеу, сондай-ақ көрмелер мен басқа да шараларды ұйымдастыру арқылы оның шығармаларының маңыздылығын арттыру және жеткізу болып табылады. Құрылғаннан бері қор, Конгдонның суреттері, сызбалары және басқа да көркем жұмыстарын сақтау мен күтуге жауапты мекемеге айналды. Суретшінің жеке коллекциясы, қайырымдылық актілерінің арқасында және соңында оның өсиеті бойынша, Уильям Г. Конгдон қорының мүлкіне айналды, ол өз жарғылық мақсаттары мен міндеттеріне сәйкес басқарады.
Established in 1980, the foundation bears Congdon’s name only since his death in 1998. Created at the artist’s behest, the foundation has the task of enhancing and communicating the significance of his work, by cataloguing his figurative and literary production and organizing exhibitions and other events. Since its creation, the foundation has gradually become the custodian responsible for the maintenance and care of Congdon's paintings, drawings and other artistic works. Through progressive acts of donations and ultimately through his last will and testament the artist’s private collection has become the William. G. Congdon Foundation Collection the property of the Foundation, which manages it in accordance with its own statutory purposes and aims.