Кіріспе
Американдық суретші Чарльз Генри Букиус Демут (8 қараша 1883 – 23 қазан 1935) – акварель суреттерінде маманданған және мансабының соңында майға көшкен, «Дәлдік» деп аталатын сурет салу стилін дамытқан американдық суретші. «Америка өнерінің тарихын зерттеңіз», – деп жазды Кен Джонсон «The New York Times» газетінде, – «және сіз Чарльз Демуттың акварелінен гөрі әдемірек акварельді табу қиын. Гүлдердің, жемістердің және көкөністердің суреттерінде қатаң ботаникалық байқау және еркін кубистік абстракцияны үйлестіре отырып, оның акварелінде керемет тіршілік пен біраз сезімталдық бар». Демут өмірінің соңына дейін Пенсильвания штатының Ланкастер қаласында тұрды. Ол анасымен бірге тұрған үйі қазір Демут мұражайы болып саналады, онда оның туындылары көрсетіледі. Ол Франклин және Маршалл академиясын бітірген соң Дрексел университетінде және Филадельфиядағы Пенсильвания көркемсурет академиясында оқыды. PAFA студенті кезінде академиядағы көрмеге қатысып, сол жердегі пансионатында Уильям Карлос Уильямспен танысты. Екеуі тез дос болып, өмірінің соңына дейін жақын қарым-қатынаста болды. Кейін ол Париждегі Коларосси және Джулиан академияларында оқыды, онда авангардтық өнер ортасының бір бөлігіне айналды. Париждік өнер қауымдастығы Демуттың гомосексуализмін қабылдады. Америкаға оралғаннан кейін Демут көптеген жұмыстарында кубизмнің элементтерін сақтап қалды.
Charles Henry Buckius Demuth (November 8, 1883 – October 23, 1935) was an American painter who specialized in watercolors and turned to oils late in his career, developing a style of painting known as Precisionism. "Search the history of American art," wrote Ken Johnson in The New York Times, "and you will discover few watercolors more beautiful than those of Charles Demuth. Combining exacting botanical observation and loosely Cubist abstraction, his watercolors of flowers, fruit and vegetables have a magical liveliness and an almost shocking sensuousness." Demuth was a lifelong resident of Lancaster, Pennsylvania. The home he shared with his mother is now the Demuth Museum, which showcases his work. He graduated from Franklin & Marshall Academy before studying at Drexel University and at Philadelphia's Pennsylvania Academy of Fine Arts. While he was a student at PAFA, he participated in a show at the academy, and also met William Carlos Williams at his boarding house. The two were fast friends and remained close for the rest of their lives. He later studied at Académie Colarossi and Académie Julian in Paris, where he became a part of the avant garde art scene. The Parisian artistic community was accepting of Demuth's homosexuality. After his return to America, Demuth retained aspects of Cubism in many of his works.
Ерте өмір
Чарльз Демут 1883 жылғы 8 қарашада Пенсильвания штатының Ланкастер қаласында дүниеге келді. 1889 жылы, Демут 6 жасқа толғанда, оның отбасы Шығыс Кинг көшесінің 120-шы үйіне, 18 ғасырлық үйге көшті. Колониялық дәуірде бұл үй таверна болып қызмет еткен. 1770 жылдан бері оның отбасы иеленген және басқарған Демуттың темекі дүкені жанында орналасқан. Демут өмірінің соңына дейін Кинг-стриттегі үйде анасы Аугустамен бірге тұрды. Ол екінші қабатта шағын студия ұстады. Мансабы бойында Демут Ланкастерге шын ниетпен берілді. Қаланың қарапайым сауда және азаматтық архитектурасы жүздеген акварель суреттері мен картиналарында бейнеленді. Оның қоймалар, фабрикалар және қатарласа орналасқан үйлерді бейнелеуі осы қарапайым құрылымдарға (кейде ирониялық түрде) соборлар, сарайлар және храмдармен байланысты зорлық пен сұлулық сыйлайды. Мысалы, оның 1927 жылы салған "Менің Мысырым" атты екі Ланкастер астық силососының суреті көрерменді пирамидалар сияқты фараондық ескерткіштермен салыстыруға шақырады. 1907 жылы ол маймен өзінің алғашқы автопортретін салды. Демут Франклин және Маршалл колледжінде оқыды, кейін Филадельфияда сурет өнері бойынша магистратураны бітірді. Демут төрт жасында жарақат алған болуы мүмкін, немесе жамбас сүйегінде полиомиелит немесе туберкулез болған, нәтижесінде айқын ақсаулық қалды және таяққа мұқтаж болды. Кейін ол қант диабетіне шалдықты және АҚШ-та инсулинмен емделуші алғашқы адамдардың бірі болды. Демут өзінің тегінің бірінші буынына баса назар аударды, сондықтан жақын достары арасында "Дим" деген лақап атымен танылды. Демут 1907-1921 жылдар аралығында Еуропаға жасаған сапарларында модернизммен танысты. Нью-Йоркке жиі сапар шегу кезінде ол авангард стильдерімен және идеяларымен, ең әйгілісі кубизммен кездесті, оның ықпалы оның көптеген туындыларында көрінеді. Оның ең танымал картинасы "Мен алтында 5-ші санды көрдім" – бұл оның досы Уильям Карлос Уильямстың "Ұлы сурет" өлеңінен шабыттанған туынды. Маңыздылығын сипаттай келгенде, Джудит Х. Добрински The Wall Street Journal газетінде былай деп жазды: "Бұл Демут жасаған жанрдағы ең жақсы туынды, "постерлік портрет". Бұл оның жақын досы, ақын Уильям Карлос Уильямсқа жасалған әдемі сый және оның "Ұлы сурет" өлеңінің бояу түріндегі көшірмесі. Бұл АҚШ суретшілері еуропалық ықпалдан жаңа ғана арылып келе жатқан кезде жасалған американдық туынды. Бұл 1920-жылдардағы өнердің өзара байланысына сілтеме, американдық модернизмге әкелген алмасу сәті. Бұл поп-арттың көрерменге сездіретін алғышарты". Бұл туынды Демуттың өзінің шығармашылық достарының құрметіне жасауды жоспарлаған 10 плакат портретінің бірі. Алтысы Уильямсқа, сондай-ақ Джорджия О'Киффке, Артур Доувке, Чарльз Дунканка, Джон Маринге және Берт Савойға арналған. Қалғандары Марсден Хартли, Гертруд Стайн, Юджин О'Нилл және Уоллес Стивенс үшін жоспарланған. Аурудан айығу кезеңінде салған бұл картиналар суретшілер, жазушылар мен орындаушыларды тура бейнелеудің орнына, сілтемелік нысандар мен тіл арқылы бейнелейді. Бұл туындылар сыншылар үшін қиындық тудырды. Бір сыншы осы туындыларды "кілті бізде жоқ кодта жасалған" деп сипаттады. Демут Джорджия О'Кифф және Чарльз Шилермен бірге 1915 жылдан бастап Америкада дамып келе жатқан дәлдік өнерінің қозғалысына үлкен үлес қосты. Демуттың туындылары көбінесе квазикубистік, нақты анықталған стильде нақты формалардың белгілі бір диапазонын бейнелейді, бұл дәлдік өнерінің ерекшелігі. Демуттың туындыларында жиі кездесетін көріністер – қалалық және ауылдық пейзаждар, көбінесе көпірлер, түтін үйірлері және көкпарлар сияқты өнеркәсіптік нысандардан тұрады. Демуттың "Аукасин мен Николет" картинасы, оны төменде қарауға болады, дәлдік өнерінің үлгілі туындысы. Ерекше ерекшеліктеріне фигуралардың жоқтығы, жоғары құрылымдалған көрініс, өнеркәсіптік ортаның бейнеленуі және абстракцияның жоқтығымен жасалған өткір сызықтық кіреді. Демуттың осы сипаттағы туындылары тақырыбына байланысты ирониялық және пессимистік ретінде қарастырылады. Демут 1919 жылы Ланкастердің архитектурасынан шабыттанған суреттер сериясын бастады. Бұл туындыларды жасау кезінде Демут акварель суреттерін қолданбады, оның орнына майлы және темпералы суреттер жасады. Сонымен қатар, бұл туындылары оның басқа туындыларынан үлкен. Олар реализм мен абстракция арасындағы тепе-теңдікті сақтайды. 1927 жылы Демут өзінің туған қаласындағы фабрика ғимараттарын бейнелейтін жеті панельдік суреттер сериясын бастады. Ол жеті туындының соңғысын, "Бәрінен кейін" (After All) 1933 жылы аяқтады. Суреттердің алтауы 2007 жылы Амон Картер мұражайында өткен оның туындыларының ретроспекциясында, 2008 жылы Америкалық өнер мұражайында (Whitney Museum of American Art) көрсетілді. Амон Картер мұражайының көрмесінен алынған мәліметтерге сәйкес, Демуттың өсиеті оның көптеген суреттерін Джорджия О'Киффке қалдырды. Оның осы туындыларды қай мұражайларға беру туралы стратегиялық шешімдері оның дәлдік мектебінің маңызды суретшісі ретіндегі беделін нығайтты.
Demuth, along with Georgia O'Keeffe and Charles Sheeler, was a major contributor to the Precisionist art movement, which began to evolve in America around 1915. Demuth's works often depicted a specific range of forms in a quasi Cubist, sharply defined manner, a characteristic of Precisionism. Frequently occurring scenes within Demuth's works are urban and rural landscapes, often consisting of industrial features such as bridges, smoke stacks, and skyscrapers. Demuth's "Aucassin and Nicolette," which can be viewed below, is an exemplary work of Precisionist art. Notable features include the highly structured scene lacking figures, depiction of an industrial setting, and sharp linearity created by geometric figures with no hint of abstraction. Demuth's works of this nature have been perceived as ironic and pessimistic in light of their subject matter. Demuth began a series of paintings in 1919, inspired by the architecture of Lancaster. In creating these works, Demuth opted not to use watercolors, instead created the works in oil and tempera. Additionally, these works are larger than many of his others. They possess a balance between realism and abstraction. In 1927, Demuth started a series of seven panel paintings depicting factory buildings in his hometown. He finished the last of the seven, After All in 1933. Six of the paintings were highlighted in Chimneys and Towers: Charles Demuth’s Late Paintings of Lancaster, a 2007 Amon Carter Museum retrospective of his work, displayed in 2008 at the Whitney Museum of American Art. According to the exhibit notes from the Amon Carter show, Demuth's will left many of his paintings to Georgia O'Keeffe. Her strategic decisions regarding which museums received these works cemented his reputation as a major painter of the Precisionist school.
Кейінгі жылдар және өлім
Демут, гомосексуал суретші, Лафайетт моншасының тұрақты меценаты болды. Оның ондағы жыныстық тәжірибелері акварель суреттерінде бейнеленген, соның ішінде 1918 жылы түрік моншасында салған гомоэротикалық автопортреті де бар. Демут өмірінің көп бөлігін денсаулығы нашар күйде өткізді. 1920 жылға қарай, қант диабетінің әсері Демуттың шығармашылық күшін күрт әлсірете бастады. Ол 51 жасында Пенсильвания штатының Ланкастер округіндегі үйінде қант диабетінен туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Ол Ланкастер зиратында жерленген.
Мұрағаттық дереккөздер
Эмили Фарнхэмнің Чарльз Демутқа қатысты құжаттары, 1955–1958 (0,42 сызықтық фут) Йель университетінің Стерлинг мемориалдық кітапханасында сақталады. Чарльз Демуттың 1890–1936 жылдарға арналған құжаттары (микрофильмдегі 98 дана) Смитсонов институтының Америка өнері мұрағатында сақталады. Фердинанд Хоуолдтың 1918–1973 жылдарға арналған құжаттары (микрофильмдегі 86 дана) Смитсонов институтының Америка өнері мұрағатында сақталады.