Джеймс Дауни: Канадтық ғалымның өмір жолы мен еңбектері

Кіріспе

Джеймс Дауни (20 сәуір 1939 – 23 наурыз 2022) – канадалық ғалым.

Өмірбаян

Ньюфаундленд штатының Винтертон қаласында туған Дауни Ньюфаундленд Мемориал университетінің және Лондон университетінің түлегі болды. Роттермер қормет стипендиясының иегері ретінде ол 1966 жылы ағылшыс әдебиетінен PhD дәрежесін алды. Карлтон университетінде мансабын бастаған ол академиялық және әкімшілік лауазымдарды атқарды, соның ішінде ағылшын тілі кафедрасының меңгерушісі, гуманитарлық факультет деканы, академиялық вице-президент және 1979 жылдың алғашқы бес айында уақытша президент болды. 1980 жылдан 1990 жылға дейін Нью-Брансуик университетінің президенті қызметін атқарды. Осы кезеңде ол Канаданың халықаралық білім беру бюросының президенті, Атлантикалық университеттер қауымдастығының төрағасы және Корпоративтік жоғары білім беру форумының төрағасы болып тағайындалды. 1990 жылдан 1993 жылға дейін Нью-Брансуик премьерінің арнайы кеңесшісі және провинциядағы білім беру реформасына бағыт берген екі есепті жариялаған Білім берудегі үздіктер жөніндегі Нью-Брансуик комиссиясының тең төрағасы болды. Дауни 1993 жылдан 1999 жылға дейін Ватерлоо университетінің президенті болды, осы кезеңде ол Онтарио университеттері кеңесінің төрағасы және Ұлттар Достастығы университеттері қауымдастығының төрағасы қызметін атқарды. Оның жарияланымдары: "The Eighteenth Century Pulpit" (Oxford University Press, 1969), "Fearful Joy" (McGill Queens University Press, 1973), "Schools For A New Century" және "To Live and Learn" (Білім берудегі үздіктер жөніндегі Нью-Брансуик комиссиясының есептері, 1992, 1993), Лоис Клэкстонмен бірлесе жарық көрген "Innovation: Essays by Leading Canadian Researchers" (Key Porter Books, 2002) және "Lord Beaverbrook and the Kennedys" (Нью-Брансуик университеті, 2012). Ол алты канадалық және екі американдық университетінен құрметті доктор дәрежесін алды. 2000 жылы ол Ұлттар Достастығы университеттері қауымдастығының Симмонс медалін Ұлттар Достастығындағы жоғары білім беруге қосқан еңбегі үшін алды, ал 2003 жылы Канададағы университеттер мен мемлекеттік саясатқа қосқан үлесі үшін Онтарио университеттері кеңесінен Дэвид С. Смит сыйлығын иеленді. Джим Лора Парсонспен университетте танысып, 1964 жылы үйленді. Олардың Сара мен Джеффри есімді екі баласы болды. The Record газетіне берген сұхбатында Валери Хилл былай деп жазады: "Қызының айтуынша, ол Сараның өсіп-жетілуіне үлкен әсер еткен. Бірақ бұл әсер оның балаларының тек қана оқуда немесе кәсіби жетістіктерге жетуіне көмектесумен шектелмеген. Ең бастысы, оның балалары жақсы адамдар болсын деді. Ол әкесінің алғашқы жұмысынан түскен салық декларациясын қарап отырғандағы жағдайды есіне алды. Ол қызының қанша ақша тапқанына емес, қайырымдылыққа қаншасын бергеніне қызығушылық танытты. «Сен ақша беруің керек», - деді ол есіне алғандай." 2005 жылы ол Канада Корольдік әскери колледжінің басқарушылар кеңесінің төрағасы болып тағайындалды. 1996 жылы Канада орденінің офицері атанды. Дауни 2022 жылдың 23 наурызында 82 жасында Онтарионың Ватерлоо қаласында дүние салды.

Born in Winterton, Newfoundland, Downey was a graduate of Memorial University of Newfoundland and of the University of London where, as a Rothermere Fellow, he earned a PhD in English literature in 1966. At Carleton University, where he began his career, he held a series of academic and administrative posts, including chairman of the English department, dean of the faculty of arts, vice president (academic) and interim president for the first five months of 1979. From 1980 to 1990 he was President of the University of New Brunswick. During that period he also served terms as president of the Canadian Bureau for International Education, chairman of the Association of Atlantic Universities and chairman of the Corporate Higher Education Forum. From 1990 to 1993 he was special advisor to the Premier of New Brunswick and co chairman of the New Brunswick Commission on Excellence in Education, which published two reports that guided educational reform in that province. Downey was president of the University of Waterloo from 1993 to 1999, during which time he also served terms as chairman of the Council of Ontario Universities and Chair of the Association of Commonwealth Universities. His publications include The Eighteenth Century Pulpit (Oxford University Press, 1969), Fearful Joy (McGill Queens University Press, 1973), Schools For A New Century and To Live and Learn (reports of the New Brunswick Commission on Excellence in Education, 1992, 1993), Innovation: Essays by Leading Canadian Researchers, edited with Lois Claxton (Key Porter Books, 2002), and Lord Beaverbrook and the Kennedys (University of New Brunswick, 2012). Among his awards are honorary degrees from six Canadian and two American universities. In 2000 he was the recipient of the Association of Commonwealth Universities of the Symons Medal for outstanding service to higher education in the Commonwealth, and in 2003 he received the David C. Smith Award from the Council of Ontario Universities for his contributions to universities and public policy in Canada. Jim met Laura Parsons at university and the couple married in 1964. The couple would go on to have two children, Sarah and Geoffrey. In an interview with The Record Valerie Hill writes: "He had a tremendous impact on Sarah growing up, his daughter said. But that influence wasn’t just about encouraging his children to achieve academically or professionally. Most of all, he wanted his kids to be good people. She remembered when her father was looking over the tax return from her first job. He wasn’t interested in how much she earned but rather how much she donated to charity.“You need to give money,” she recalls him saying." In 2005, he was appointed Chairman of the Board of Governors of the Royal Military College of Canada. He was made an Officer of the Order of Canada in 1996. Downey died in Waterloo, Ontario on March 23, 2022, at the age of 82.