Патогенез

Реноваскулярлық гипертензияның патогенезі бүйректерді қамтитын артериялардың тарылуын қамтиды, бұл төмен перфузиялық қысымға алып келеді, оны юкстагломерулярлық аппарат анықтайды (макула денса жасушалары арқылы, афференттік артериола қабырғасында орналасқан және барорецепторлар қызметін атқарады). Бұл ренин секрециясына әкеледі, ол ангиотензиногеннің ангиотензин I-ге айналуын тудырады. Ангиотензин I содан кейін өкпеге өтеді, онда ол ангиотензин-конверттеуші фермент (АКФ) арқылы ангиотензин II-ге айналады. Көптеген жағдайларда, бүйрек артериясының бітелуіне фибромышекті дисплазия немесе атеросклероз себеп болады, бұл осы жағдайға соқтырады.

Емдеу

Артросклерозға байланысты реноваскулярлық гипертензияны емдеуде хирургиялық реваскуляризация мен дәрілік терапияның қайсысы артық екендігі 2014 жылғы Кокран шолуында нақты көрсетілмеген; шатырлы ангиопластика қан қысымын сәл жақсартуға көмектеседі. Хирургиялық емге тері арқылы жасалатын реваскуляризация, сондай-ақ нефректомия немесе автотрансплантация кіруі мүмкін, ал пациентке бета-адренергиялық блокаторлар тағайындалуы мүмкін. Ишемиялық нефропатияны болдырмау үшін ерте емдік шаралар қабылдау маңызды. Гипертониялық жағдайларды басқару үшін стационарлық емдеу қажет, бүйректерге одан әрі зақым келтірудің алдын алу үшін дереу араласу керек.

Болжам

Реноваскулярлық гипертензиясы бар адамдардың болжамын анықтау қиын. Атеросклероздық бүйрек артериясы ауруы барлардың өлім-жітім қаупі жоғары, сондай-ақ бүйрек функциясы бұзылғандардың өлім-жітім қаупі одан да жоғары. Дегенмен, реноваскулярлық аурулардың көп бөлігі хирургиялық араласу арқылы жақсартуға болады.