Кіріспе
Бұрын МакГайр әуежайы деп белгілі болған МакГайр AFB / МакГайр, – МакГайр Дикс Лейкхерст бірлескен базасының МакГайр бөлімшесінің жалпы атауы, АҚШ Әуе күштерінің Нью-Джерси штатындағы Берлингтон округінде орналасқан базасы, Трентоннан оңтүстік-оңтүстік-шығысқа қарай шамамен 16,1 миль (26 км) қашықтықта. МакГайр әуе қозғалысын басқару командалығының қарауында. 2009 жылдың 1 қазанында ол АҚШ армиясы мен әскери-теңіз күштерінің екі іргелес нысанымен біріктіріліп, МакГайр Дикс Лейкхерст (JB MDL) бірлескен базасының құрамына кірді. МакГайр әуе күштері базасының халық санағында белгіленген аймағы (CDP) Нью-Ханновер және Солтүстік Ханновер қалашықтарының аумақтарында орналасқан. 2020 жылғы АҚШ халық санағы бойынша МакГайр әуе күштері базасының CDP-нің жалпы саны 4 522 адамды құрады. Сондай-ақ, қанат Біріккен ұрыс командирлерінің ағымдағы әскери операцияларын қолдау үшін миссияға дайын, экспедициялық әуешілерді қамтамасыз етеді. Қанат Әуе күштері, Армия және Әскери-теңіз күштерінен 3100-ден астам офицерлерден, қатардағы әскери қызметшілерден және азаматтық персоналдан тұрады. 87-ші әуе базасының қанатына полковник Бриджет В. Джильотти басшылық етеді. Оның командалық бас сержанты – бас сержант Тони Б. Дженкинс. МакГайр 1941 жылы Форт Дикс әскери-әуе күштерінің базасы ретінде құрылған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қысқа мерзімге жабылып, 1948 жылы МакГайр әуе күштері базасы ретінде қайта ашылды. Базаға Хөрмет медалімен марапатталған және Америка тарихындағы екінші аса көрнекті эйс пилот, майор Томас Б. МакГайрдің есімі берілген.
McGuire AFB/McGuire, the common name of the McGuire unit of Joint Base McGuire Dix Lakehurst, is a United States Air Force base in Burlington County, in the U. S. state of New Jersey, approximately 16.1 mile (26 km) south southeast of Trenton. McGuire is under the jurisdiction of the Air Mobility Command. It was consolidated with two adjoining US Army and Navy facilities to become part of Joint Base McGuire Dix Lakehurst (JB MDL) on 1 October 2009. The McGuire Air Force Base census designated place (CDP) is located in portions of both New Hanover Township and North Hanover Township. As of the 2020 United States census, the McGuire Air Force Base CDP had a total population of 4,522. The wing also provides mission ready, expeditionary Airmen to support Unified Combatant Commanders in ongoing military operations. The wing consists of more than 3,100 officers, enlisted, and civilian personnel from the Air Force, Army and Navy. The 87th Air Base Wing is commanded by Colonel Bridget V. Gigliotti. Its Command Chief Master Sergeant is Chief Master Sergeant Tony B. Jenkins. McGuire originated in 1941 as Fort Dix Army Air Force Base. Closed briefly after World War II, it reopened in 1948 as McGuire Air Force Base. The base was named after Major Thomas B. McGuire Jr., Medal of Honor recipient, and the second leading ace in American history.
Майор Томас Бьюкенен МакГайр, кіші
МакГуайр әуе базасы 1937 жылы Форт Дикс әуежайы ретінде құрылды және әскери ұшақтар үшін 1941 жылдың 9 қаңтарында алғаш рет ашылды. 1948 жылдың 13 қаңтарында АҚШ Әскери-әуе күштері бұл базаны майор Томас Бьюкенен Макгуайрдің (1920–1945) құрметіне Макгуайр әуе базасы деп атады. Екінші дүниежүзілік соғыстағы екінші үздік американдық ұшқыш, "Құрмет медалімен" марапатталған майор Макгуайр 1945 жылдың 7 қаңтарында Филиппиннің Негрос аралындағы әуе шайқасында өзінің серігіне көмектесуге тырысқанда, P-38 Lightning ұшағы бақылаудан шығып құлап қайтыс болды.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1926 жылы Дикс лагеріне қолдау көрсету үшін жақын маңдағы әуежайда ұшу операциялары жүргізілді. 1937 жылы Азаматтық консервациялық корпус жобасы ретінде әуе миссиясын қолдауға қажетті құрылыстар мен ұшу-қону жолақтары салына бастады. Бұл, Рузвельт әкімшілігі бекіткен, Әскери-әуе күштерін кеңейту үшін жаңадан сатып алынған жер еді. Осы жаңа әуежай мен ағаш құрылымдар "Радд Филд" деп аталды. Екінші дүниежүзілік соғыс болу мүмкіндігіне байланысты, 1939 жылы Радд алаңы Форт Дикс әскери әуе базасы болып қайта аталды және 1940-1941 жылдары кеңейтілді. Салынған ұшу-қону жолақтары үш бетонды – 7100x150 (Сол-Түс), 7100x150 (Сол-Оңтүстік-Батыс), 5400x150 (Шығыс-Батыс) және бір макадамды – 8100x150 (Сол-Оңтүстік-Шығыс) болды. 1941 жылдың қараша айында базада тұрақты Әскери-әуе күштерінің алғашқы бөлімі орналасты, 14 қарашада 59-шы бақылау тобы келді. 1941-1942 жылдары топ BC 1A, L 59, O 46, O 47, O 49 Vigilant және O 52 Owl сияқты түрлі ұшақтарды пайдаланды, Шығыс жағалауындағы су асты қайықтарына қарсы патрульдер жүргізді. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Форт Дикс әскери әуе базасы Бірінші әуе күшінің көптеген бөлімдері үшін оқу және материалдық-техникалық база ретінде пайдаланылды. Бөлімдер ұйымдастырылып, шетелге жөнелтуге дайын болғаннан кейін, олар топтың қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін қолдау және техникалық бөлімдермен жабдықталды: ұшуды басқару, қару-жарақ, әуежай қауіпсіздігі, өрт сөндіру, әскери дүкен (PX), арнайы қызметтер, пошта, көлік ("автопарк"), байланыс, радар, оқ ату оқулары, жеке жабдықтар және ауа райы (метеорология). Қызметтік топтың өз асханасы да болды. Бұл топта шамамен 30 офицер және 300-400 сарбаз болды. Оқу 1944 жылға дейін жалғасты. 1942 жылдың соңында Армия Әуе Күштерінің Су асты қайықтарына қарсы командасы (AAFASC) Форт Дикс әуе базасында жалға алушы ретінде орналасты. 378-ші бомбалау тобы Атлант мұхитының жағалау суларында неміс су асты қайықтарын іздеу және Дуглас O 46 және North American O 47 жеңіл бақылау ұшақтарымен шығыс жағалауындағы достық конвойлерді әуеден қадағалау миссиясын орындады. 1943 жылдың тамызында бұл миссия АҚШ Әскери-теңіз күштеріне берілді. 1943 жылдан бастап Әуе Техникалық Қызмет Командасы базаны Солтүстік Африка мен Ұлыбританияға жөнелту үшін ұшақтарды жөндеу, техникалық қызмет көрсету және дайындау үшін пайдалана бастады. Бұл миссия соғыс аяқталғанға дейін жалғасты, содан кейін Еуропадан келген ұшақтарды қабылдап, оларды операциялық базаларға немесе сақтау орындарына жөнелтті. Бұл миссияның бір бөлігі – шетелдегі соғыс аймақтарынан қайтып келген ұрыс (көбінесе бомбалау) топтарының уақытша орналасуы және Армиялық қызмет күштерімен олардың таратылуын үйлестіру болды. Форт Дикс әскери әуе базасы 1945 жылдың күзінде тоқтатылды және 1945 жылдың 15 ақпанында уақытша белсенді емес мәртебеге ие болды, ал 1946 жылдың 1 наурызында белсенді емес мәртебеге ауыстырылды. Базаның басқару құқығы 1947 жылдың 1 тамызында Мэриленд штатындағы Эндрюс әуе базасындағы Стратегиялық әуе қолбасшылығына берілді, база белсенді емес күйде қалды.
Стратегиялық әуе командалығы
Форт Дикс әскери әуе базасы 1948 жылғы 29 тамызда белсенді емес статустан шығарылып, негізгі база ретінде қайта іске қосылды. Бастапқыда Стратегиялық әуе қолбасшылығының басқаруымен қайта жандандырылған база, Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі базаны соғыстан кейінгі реактивтік ұшақтарға арналған базаға айналдыру мақсатында жаңғырту бағдарламасына түсті. Бұған қоса, Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі уақытша ағаш құрылымдар ұзақ мерзімді пайдалануға арналған тұрақты құрылымдармен алмастырылды. SAC 1948 жылғы 10 қарашада жаңадан аталған МакГайр әуе күштері базасында 91-стратегиялық барлау қанатын құрды. 91-ші СРҚ ұзақ қашықтықтағы фототүсірілімді барлау бөлімшесі болып табылды және RB 17 Flying Fortress және RB 29 Superfortress ұшақтарымен, бомбалық бөлімшелерінде әртүрлі фототүсірілімді барлау және карта жасау камераларымен жабдықталған. 1949 жылғы 1 қазанда Луизиана штатындағы Барксдейл әуе базасына көшірілді.
Әуе қорғанысы командалығы
91-ші ЖРҚ-ның (SRW) келуімен МакГайр әуе базасының бақылауы Континенттік әуе командасына (ConAC) қайта берілді. ConAC базаны сол кезде ConAC-тің операциялық агенттігі болған Әуе қорғанысы бас командасына (ADC) тапсырды. ADC базаның құзырын 1951 жылдың 1 қаңтарында жеке бас команда ретінде қайта құрумен бірге алды. 52-ші истребитель авиациялық тобы, «Кез келген ауа райы» базаға тағайындалды, ол 1949 жылдың 4 қазанында Лонг-Айлендтегі Митчелл алаңынан көшірілді. 52-ші истребитель тобы F 82 қос «Мустангпен» жабдықталған, «Кез келген ауа райы» ұшақтары SAC B 29 және B 50 «Суперфортресс» бомбалаушыларына қарсы ұрыс оқуларына қатысты, бұл келіп жатқан советтік Ту-4 бомбалаушыларына қарсы әуе қорғанысын имитациялады. 52-ші дивизия 1952 жылдың 6 ақпанына дейін МакГайр базасында болды, содан кейін F-82 ұшақтарымен бірге тоқтатылды. 52-ші ИАБ-ның (истребитель авиациялық бөлімі) егіз «Мустангтары» 1952 жылдың 1 ақпанында ADC 4709-шы қорғаныс авиациялық тобымен алмастырылды. Шығыс әуе қорғанысы күштерінің астында 4709-шы ДАТ (кейін Әуе қорғанысы тобы) МакГайрдегі, сондай-ақ Суффолк округінің әуе базасында және Стюарт әуе базасында, Нью-Йорк және Довер әуе базасында, Делавэрдегі истребитель эскадрильяларын бақылады. МакГайр базасында орналасқан истребитель эскадрильялары 2-ші және 5-ші истребитель эскадрильялары болды. Олар 1955 жылы 332-ші истребитель эскадрильясымен және 539-шы истребитель эскадрильясымен алмастырылды. Бұл эскадрильялар 1950 жылдары әртүрлі ADC истребительдерін ұшырды, 1952 жылы F 94 «Старфайрдан» бастап, 1953 жылы F 84 «Тандерджетке» дейін, соңында 1953 жылы F 86D «Сейбр» истребителіне дейін жаңартылды. Әскери әуе көлігі қызметі 1954 жылдың 1 шілдесінде МакГайр әуе базасының құзырына ие болды және 1956 жылы МакГайрдің ұшу жолағын қабылдады, ADC истребительдері қайта тағайындалды. Әуе қорғанысы бас командалығы базада жалға алушы ұйымға айналды, 4709-шы АҚБ 1956 жылдың 1 сәуірінде 4621-ші әуе қорғанысы тобы ретінде қайта тағайындалды, ал көп ұзамай 1956 жылдың 1 қазанында 26-шы әуе дивизиясының астында Нью-Йорк әуе қорғанысы секторы (NYADS) ретінде қайта тағайындалды. NYADS компьютер дәуірінің негізгі жобаларының біріне жауапкершілік тартты: SAGE (Semi Automatic Ground Environment) әуе қорғанысы жүйесін әзірлеу, оның алғашқы сынағынан бастап Бедфордта, Массачусетс штатында, 1951 жылы, 1957 жылы МакГайр әуе базасында алғашқы операциялық деректер орталығын (DC 01) орнату, 1958 жылдың 1 шілдесінде іске қосылды. SAGE жүйесі – әуе күштері (кейінірек FAA) жалпы бақылау радар станцияларын әуе қорғанысының орталықтандырылған орталығына байланыстыратын желі, кеңестік ядролық шабуылға ерте ескерту және жауап беруді қамтамасыз етуді көздеді. Массачусетс технология институтының инженерлері мен ғалымдары әзірлеген SAGE 25 жыл бойы Солтүстік Америка аспанын ұшақтар мен зымырандардың шабуылдау мүмкіндігіне қарай бақылады. Жүйенің өзегі, AN/FSQ 7 компьютері, «магниттік ядролардан» тұратын ішкі жады бар алғашқы компьютер болды, мыңдаған кішкентай феррит сақиналары кері айналатын электромагниттер ретінде қызмет етті. SAGE сонымен қатар компьютерлік дисплейлер, онлайн терминалдар, уақыт бөлісу, жоғары сенімділік есептеу, цифрлық сигналдарды өңдеу, телефон желілері арқылы цифрлық беру, сканерлеу кезінде цифрлық жол, цифрлық симуляция, компьютерлік желілер және дуплекс есептеуді енгізді. NYADS 1966 жылдың 1 сәуірінде 26-шы АҚ-ға қайта тағайындалды, 1968 жылдың 30 қыркүйегіне дейін екі сектор да DC 01мен бірге тоқтатылды, бұл кезде бюджет шектеулері және технологияның жетістігі әуе күштеріне көптеген SAGE деректер орталықтарын жабуға мүмкіндік берді. Алайда SAGE желісі 1983 жылға дейін қолданыста болды. 1959 жылы Әуе қорғанысы бас командалығы МакГайр әуе базасына CIM 10 «Бомарк» жер-әуе зымыранын орналастырды. «Бомарк» – АҚШ Әуе күштері қолданған жер-әуе зымыранының бірегейі. АҚШ-тың барлық басқа жерде орналасқан SAM-дер АҚШ армиясының бақылауында болды. «Бомарк» базасы негізгі базадан шығысқа қарай 4 миль (6 км) жерде орналасқан және оны 1959 жылдың 1 қаңтарында іске қосылған 46-шы әуеден қорғаныс зымыран эскадрильясы басқаратын. «Бомарк»тың екі үлгісі МакГайрға орналастырылды, сұйық отынмен жабдықталған CIM 10A (28 зымыран), кейіннен CIM 10B (56 зымыран). «Бомарк» зымырандары әлемдегі ең алғашқы ұшаққа қарсы зымырандар болды және олар W40 ядролық оқпен жабдықталды. 1959 жылы NYADS аясында МакГайрдегі нысан іске қосылды. 1960 жылдың 7 маусымында ядролық оқ-дәріге толы «Бомарк А» зымыраны жарылыс салдарынан өртеніп, оның гелий резервуары жарылып, бір жыл өткен соң іске қосылды. Зымыранның жарылғыш заттары жарылмаса да, ыстық оқтарды ерітіп, плутонийді босатқан, оны өрт сөндірушілер таратып жіберген. Әуе күштері мен Атом энергиясы жөніндегі комиссия бұл жерді тазартып, бетонмен жауып тастады; әртенсіді, бұл қару жүйесіне қатысты жалғыз ірі оқиға болды. «Бомарк» нысаны NYADS тоқтатылғаннан кейін ізбасар ұйымдардың басқаруында қалды. 1972 жылы жабылғаннан кейін, оқиға салдарынан нысан қазірге дейін қол жетімсіз болып қала береді, негізінен плутонийдің аз мөлшерде ластануына байланысты. Оқиға салдарынан МакГайр кешені ешқашан сатылмаған немесе басқа мақсаттарға ауыстырылмаған және әлі де Әуе күштерінің меншігінде, осылайша АҚШ-тағы сегіз нысанның ең толық сақталған нысаны болып табылады. Ол Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. «Бомарк» нысаны жабылғаннан кейін, содан кейін «Аэрокосмикалық қорғаныс бас командалығы» МакГайр әуе базасындағы қызметін аяқтады. Үлкен SAGE DC 01 бекінісі қазір 621-ші шұғыл жауап беру қанатының штаб-пәтері болып табылады және бұрын 21-ші әуе күштері/Экспедициялық ұтқырлық күшіне орналасқан.
system was a network linking Air Force (and later FAA) General Surveillance Radar stations into a centralized center for Air Defense, intended to provide early warning and response for a Soviet nuclear attack. Developed by Massachusetts Institute of Technology (MIT) engineers and scientists, SAGE monitored North American skies for possible attack by crewed aircraft and missiles for 25 years. The heart of the system, the AN/FSQ 7 computer, was the first computer to have an internal memory composed of "magnetic cores," thousands of tiny ferrite rings that served as reversible electromagnets. SAGE also introduced computer driven displays, online terminals, time sharing, high reliability computation, digital signal processing, digital transmission over telephone lines, digital track while scan, digital simulation, computer networking, and duplex computing. The NYADS was reassigned from 26th AD on 1 April 1966 to First Air Force, until 30 September 1968 when both the sector was inactivated along with DC 01, when budget restrictions along with when technology advances allowed the Air Force to shut down many SAGE Data Centers. The SAGE network, however, remained active until 1983. In 1959, Air Defense Command deployed the CIM 10 Bomarc surface to air missile to McGuire AFB. The Bomarc was the only surface to air missile ever deployed by the United States Air Force. All other U. S. land based SAMs were and are under the control of the United States Army. The Bomarc site was located 4 mile (6 km) ESE of the main base in a separate facility, and was staffed by the 46th Air Defense Missile Squadron, activated on 1 January 1959. Two models of the Bomarc were deployed to McGuire, the liquid fueled CIM 10A (28 missiles), and later the CIM 10B (56 missiles). The supersonic Bomarc missiles were the first long range anti aircraft missiles in the world, and were equipped with a W40 nuclear warhead. The site at McGuire went operational in 1959 under the NYADS. Within a year of becoming operational, a Bomarc A with a nuclear warhead caught fire on 7 June 1960 following the explosive rupture of its onboard helium tank. While the missile's explosives didn't detonate the heat melted the warhead, releasing plutonium which the fire crews then spread around. The Air Force and the Atomic Energy Commission cleaned up the site and covered it with concrete; fortunately, this was the only major incident involving the weapons system. The Bomarc site remained in operation under successor organizations after the inactivation of the NYADS. After its closure in 1972, the accident resulted in the site remaining off limits to the present day, primarily due to low levels of plutonium contamination. Due to the accident, the McGuire complex has never been sold or converted to other uses and remains in Air Force ownership, making it the most intact site of the eight in the United States. It has been nominated to the National Register of Historic Places. With the closure of the Bomarc site, the by then renamed Aerospace Defense Command ended its activities at McGuire AFB. The large SAGE DC 01 blockhouse is now the headquarters of the 621st Contingency Response Wing and previously housed the 21st Air Force/Expeditionary Mobility Task Force.
Стратегиялық әуе көлігі
1954 жылдың 1 шілдесінде Әскери әуе көлігі қызметі (MATS) МакГайр әуе базасының басқару құқығын алды. 1966 жылы Әскери әуе көлігі басқаруы (MAC) және 1992 жылдан бері Әуе қозғалысы басқаруы (AMC) ретінде оның ізбасарлары арқылы МакГайрдың негізгі міндеті – бүкіл әлем бойынша персонал мен жабдықты стратегиялық түрде әуемен тасымалдау болып қала берді. MATS қызметі 1954 жылдың 1 шілдесінде 1611-ші әуе көлігі қанатының құрылуымен басталды. 1611-ші ATW өмір бойы негізінен C 118 Liftmaster (Navy R6D) көлігімен бүкіл әлемге рейстер жасады. 1962 жылы C 135 Stratolifters ұшақтарымен жабдықталды және орташа көліктік қанаттан ауыр көліктік қанатқа дейін жаңартылды. 1961 жылдан бастап Әуе күштері резервінің қосымша бөлімшелерін қолдады. Бұл қанат сонымен қатар АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы әуежайды және кемеге түсу портын, негізінен еуропалық рейстер үшін басқарды. МакГайрдағы MATS (кейін MAC) меншігіндегі бөлімшелер – Авиаметеорологиялық қызмет және Әуе құтқару қызметі эскадрильялары болды. 1955 жылдың 1 маусымында MATS Шығыс көліктік әуе күштерін (EASTAF) Массачусетс штатындағы Вестовер әуе базасынан МакГайрға көшірді, осы кезде SAC және Сегізінші әуе күштері басқаруды өз қолына алды. EASTAF – MATS әлемдік әуе көпірінің үш құрамының бірі болды, ол Миссисипи өзені мен Африканың шығыс жағалауы арасындағы және Орталық және Оңтүстік Америкадағы барлық Әуе күштерінің стратегиялық әуе көлігін басқарды. 1966 жылдың 1 қаңтарында MATS таратылды және оның активтері жаңа Әскери әуе көлігі басқаруына (MAC) берілді. 1611-ші ATW таратылды және оның міндеттерін 438-ші әскери әуе көлігі қанаты қабылдады. EASTAF 21-ші әуе күштері болып қайта аталды. 21-ші әуе күштері EASTAF-тың міндетін жалғастырды, Довердегі Довер әуе базасы, Оңтүстік Каролинадағы Чарльстон әуе базасы және МакГайрдағы MAC әуе көлігі қанаттарын бақылады. Әртүрлі уақыттағы басқару ұйымына байланысты, Еуропа, Азор аралдары, Бермуд және АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы әуе көлігі және әуе көлігін қолдау бөлімшелері де 21-ші әуе күштеріне есеп берді. 438-ші MAW MATS-тің ұшақ қозғалтқышты көліктерін жаңа Lockheed C 141 Starlifter ұшақтарымен ауыстырды. Келесі 30 жыл бойы 438-ші MAW әскери жүктерді, почталарды және жолаушыларды бүкіл әлемге тасыды, әсіресе АҚШ-тың шығыс бөлігінде, Атлант мұхитында, Еуропа және Жерорта теңізі аймақтарында, Арктика, Антарктика, Оңтүстік Америка, Қиыр Шығыс және Вьетнам соғысы кезінде Оңтүстік-Шығыс Азиядағы соғыс аймақтарына арнайы миссиялар жиі жүргізілді. 1967 жылдан бастап МакГайр әлемдегі ең танымал C 141 Starlifter базасы болды, 1994 жылы қызметтен шыққанға дейін MAC-тің осы ұшақтар паркінің төрттен бір бөлігіне ие болды. 1991 жылдың 1 желтоқсанында қанат 438-ші әуе көлігі қанаты болып қайта аталды және мақсатты қанат ұйымдастыруын жүзеге асырды. 1992 жылдың 1 маусымында ол жаңа Әуе қозғалысы басқаруына берілді.
Қазіргі заман
1 қазан 1994 жылы 438-ші әуе көлігі қанаты таратылды, оның орнына МакГайрда 305-ші әуе мобильділігі қанаты келді. Бұл қанат Индиана штатындағы Гриссом әуе базасынан (Гриссом АВБ) BRAC шаралары арқылы Әуе күштерінің резервтік командасына қайта орналасқан кезде ауыстырылды. 2004 жылы C-141 ұшағы қызметтен шығарылып, оның орнына C-17 Globemaster III келді. 21-ші әуе күштері 621-ші әуе қозғалысы операциялық тобының (621 AMOG) құрылуымен және кейіннен оның 621-ші төтенше жағдайларға қарсы әрекет ету қанаты (621 CRW) болып қайта ұйымдастырылуымен бірге 305-ші AMW-мен ынтымақтасып, соңғы 14 жылда Балкандағы «Бірлескен тамыз» операциясынан Ирактағы «Азаттық операциясына» дейін барлық төтенше жағдайларда жетекшілік етті. МакГайр өзінің қолдау ұйымдары арқылы әлемдік дағдарыс ошақтарына материалдық-техникалық және персоналдық қолдау көрсетуде маңызды рөл атқарды. 1999 жылы МакГайр «Ашық қолдар» операциясы аясында Косово босқындарын эвакуациялау үшін жетекші база болды. 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін Нью-Йорк қаласындағы FEMA операциялары үшін жинау және баспана пункті болды. 2005 жылы база «Катрина» және «Рита» дауылдарына маңызды қолдау көрсетті. 2003 жылғы 1 қазанда 21-ші әуе күштері жаһандық терроризмге қарсы соғыстың басталуына байланысты кеңейтілген міндеттерін көрсете отырып, 21-ші экспедициялық мобильділік міндеттік күші ретінде қайта тағайындалды. 2006 жылы МакГайр әуе базасында Израиль мен Хезболла жасақтары арасындағы шайқастан эвакуацияланған 1800-нен астам ливандық-американдықтарға пана берді. 2008 жылы МакГайр «Red Ball Express» әуе порты миссиясының жауапкершілігін қабылдады, бұл «Тұрақты Азаттық» операциясына қолдау көрсетуге бағытталған. Бүгінде МакГайр әуе базасының қызметкерлері әуе көлігі және жанармай құю ұшақтарын, сондай-ақ ұрыс операцияларына қолдау көрсету элементтерін тұрақты түрде жөнелту арқылы операциялардың алдыңғы қатарында болып отыр. 2008 жылдың ақпанында МакГайр алдын ала хабарлаусыз жедел құрылған STRATCOM бірлескен жұмыс тобының спутниктік құрылғыны қалпына келтіру тобын қабылдады, оның икемділігі мен қолдауы үшін жоғары бағаланды. МакГайр тобы екі аймақтық қақтығысқа тікелей жауынгерлік қолдау көрсетуде және персонал, ресурстар мен ұшақтарды ұсынуда. Қорғаныс министрлігінің (DoD) бастамасы бойынша МакГайр алғашқы үш қызметтің бірлескен супер базасының жетекші қызметі болады, оның инфрақұрылымдық қолдауын Форт Дикс (Армия) және Лейкхерст әскери-әуе инженерлік станциясы (Теңіз күштері) қолдауымен біріктіреді. Сонымен қатар, 2005 жылғы Базаны қайта құру және жабу комиссиясы (BRAC) келесі бірнеше жылда МакГайр командасына барлық қызмет салаларынан контингенттерді қоса алғанда, бірнеше бөлімдерді қосуды ұсынды. Көптеген жаңа нысандардың салынуы, көркейту жұмыстары және жеке меншік келісімшарт бойынша жаңа отбасылық тұрғын үйлер МакГайрды әуе күштерінің ең үздік нысандарының біріне айналдырды.
Қауіпті қалдықтар
2007 жылдың шілдесінде АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігі МакГайр әуе базасындағы ластаушы заттарды тазалау жөнінде АҚШ әскерлеріне бұйрық берді. Тазалау қажетті жерлерге мыналар кіреді: полигондар, өрттен оқыту алаңдары, пестицидтер дайындау шеберханалары, жанармай сақтау және ағып кету орындары, жер асты резервуарлары мен жанармай құбырлары, полихлориленді бифенил (ПХБ) төгілген орын және сарғыш суларды тазарту қондырғысының шламды кәдеге жарату аймағы.
МакГуаир әуе күштері базасы
АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, Макгуайр әуе күштері базасының халқы бар жерінің жалпы ауданы 5,364 шаршы миль (13,893 км2) құрайды, оның ішінде 5,359 шаршы миль (13,879 км2) құрлық және 0,005 шаршы миль (0,014 км2) су (0,10%). 2020 жылғы халық санағы бойынша халық саны 4522 адамды құрады.
2010 жылғы санақ
2010 жылғы АҚШ халық санағында CDP-де 3710 адам, 1026 үй шаруашылығы және 892 отбасы тіркелді. Халық тығыздығы көрсетілмеген. 1535 тұрғын үй болды, орташа тығыздығы көрсетілмеген. Нәсілдік құрамы: 69.08% (2563) ақ, 16.23% (602) қара немесе афроамерикалық, 0.46% (17) жергілікті американдықтар, 2.64% (98) азиялық, 0.67% (25) Тынық мұхиты аралдарынан шыққандар, 3.77% (140) басқа нәсілдер және 7.14% (265) екі немесе одан көп нәсілдің өкілдері. Кез келген нәсілге жататын испандықтар немесе латиноамерикандықтар халықтың 13.64% (506) құрады.
2000 жылғы халық санағы
2000 жылғы АҚШ халық санағы бойынша базада 6478 адам, 1498 шаруашылық және 1466 отбасы тұрды. Халық тығыздығы 1208,3 адам/км² (3131,0 адам/миль²) болды. Орташа тығыздығы 308,1 тұрғын үй/км² (798,4 тұрғын үй/миль²) болатын 1652 тұрғын үй болды. Базаның нәсілдік құрамы: 69,3% ақ нәсілді, 18,9% афроамерикалық, 0,7% американдық үндістер, 2,8% азиялық, 0,1% Тынық мұхиты аралдарынан шыққандар, 3,2% басқа нәсілдер және 5,0% екі немесе одан көп нәсілдің өкілдері. Кез келген нәсілге жататын испан тілді немесе латын америкалықтары халықтың 8,7% құрады. 1498 шаруашылықтың 79,4% 18 жасқа дейінгі балаларымен бірге тұрды, 89,0% бірге тұратын некедегі жұбайлар, 4,9% күйеуі жоқ әйелдер басқаратын үйлер, ал 2,1% отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 1,9% жеке адамдардан тұрады, және 65 жастан асқан жалғыз тұратын адамдар жоқ. Шаруашылықтың орташа мөлшері 3,51 адам, ал отбасының орташа мөлшері 3,53 адамды құрады.
Көлік
Нью-Джерси штатының 68-ші бағыты базаны АҚШ-тың 206-шы бағытымен, сондай-ақ Нью-Джерси ақылы магистралімен, АҚШ-тың 130-шы бағытымен және 195-ші қалааралық магистралімен тоғыстырады. Нью-Джерси Транзит 317-ші бағыт бойынша Филадельфия қаласына және одан жол тасымалын жүзеге асырады.