Мегакариобласт: Дамуы, қасиеттері және аурулармен байланысы
Megakaryoblast
Мегакариобласт – тромбоциттер жасалуының бастапқы жасушасы. Дәрілік мақалада мегакариоциттер мен тромбопоэз туралы толық ақпарат берілген. Қан жасушалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мегакариобласт (мега + карио + бласт, "ірі ядролы дамымаған жасуша") – промегакариоциттерге дейінгі жасуша. Тромбопоэз кезінде промегакариоцит мегакариоцит түріне жетіледі. Мегакариоциттен тромбоциттер пайда болады. Мегакариобласт – тромбоциттік қатардың немесе тромбоциттерді құру қатарының бастамасы. Мегакариобластардың әдетте ірі сопақ пішінді ядросы немесе көп ядролы ядросы болады. Мегакариобласт морфологиялық жағынан миелобластқа немесе лимфобластқа ұқсас, бірақ электронды микроскоппен қарағанда мегакариобластың фенотипі мен құрылымы ерекшеленеді. Сүйек миында мегакариобластардың санының артуы аурудың белгісі болуы мүмкін. Мысалы, сүйек миындағы мегакариобластардың деңгейі 20%-дан асса, жедел мегакариобласты лейкемия дамиды.
A megakaryoblast (mega + karyo + blast, "large nucleus immature cell") is a precursor cell to a promegakaryocyte. During thrombopoiesis, the promegakaryocyte matures into the form of a megakaryocyte. From the megakaryocyte, platelets are formed. The megakaryoblast is the beginning of the thrombocytic series or platelet forming series. Megakaryoblasts typically have a large oval shaped nucleus or a nucleus that is lobed with many nuclei. The megakaryoblast resembles the myeloblast or lymphoblast morphologically, however the megakaryoblast varies in phenotype and the structure viewed with electron microscopy. Increased amounts of megakaryoblasts in the bone marrow may indicate a disease state. An example of this is acute megakaryoblastic leukemia, which occurs when the level of megakaryoblasts in the bone marrow exceeds 20%.
Даму
Мегакариобласт – қызыл сүйек кемігінде кездесетін гематопоэтикалық дің жасушаларының колония құраушы бірліктерінен (CFU Meg) пайда болады. Гемопоэтикалық дің жасушаларының бетінде мегакариобластар мен басқа да прекурсорлық жасушаларды анықтау үшін қолданылатын биомаркерлер бар. Бұл биомаркерлердің екеуі – CD34 және CD150+. Мегакариобласттар құрайтын CFU Meg, миелоидты жасушаларды (CFU GEMM) құрайтын колония құраушы бірліктерден туындайды. CFU GEMM сондай-ақ, әртүрлі гематопоэтикалық жасушалардың желісін қалыптастыратын жалпы миелоидты прогениторлық жасушалар деп те аталады. Мегакариобластар пайда болғаннан кейін, цитокинез арқылы жасуша бөлінбестен хромосомалардың бөлінуі болып табылатын эндомитоздың бір немесе екі циклынан өтіп, промегакариоциттерге айналады. Эндомитоз бір ядросы және көптеген хромосомалық көшірмелері бар жасушаларды жасайды. Промегакариоциттер эндомитоз процесін жалғастырады, нәтижесінде ядро көлемі ұлғайған бөліктері қалыптасады. Мегакариоциттер тромбоциттерді қан ағысына бөліп шығарады. Мегакариобластардың қалыптасуымен басталатын тромбоциттердің өндіріс процесі шамамен 7 күнге созалады. Қан ағысына енгеннен кейін тромбоциттер 8-10 күнге дейін сақталады. Мегакариобластың ядросы цитоплазмадан 3-5 есе үлкен болуы мүмкін. Ядро әдетте сопақ, бүйрек пішіндес немесе бөлінген болады. Бірнеше нуклеольдер және бос хроматин көрінеді. Хроматин жасушадан жасушаға өзгереді, ұсақтан ауыр және тығызға дейін. Цитоплазма көбінесе базафильді, грануласыз (гранулалары жоқ) және әдетте көк түсті болады. Мегакариобластар көлемі кішкентай және гранулалары жоқ, бірақ үлкен жасушалардың құрамында ұсақ гранулалар болуы мүмкін. Мегакариобластармен салыстырғанда, промегакариоциттер мен гранулалы мегакариоциттер үлкен және аз базафильді цитоплазмада гранулалары бар. Промегакариоциттердің диаметрі әдетте 15 мкм-ден 30 мкм-ге дейін, олар бөлінген ядросы және орташа базафильді цитоплазмадағы кейбір азурофильді гранулаларымен бірге болады. Гранулалы мегакариоциттердің диаметрі әдетте 40 мкм-ден 60 мкм-ге дейін, олардың көп бөлінген ядросы және аздаған базафильді цитоплазмада көптеген азурофильді гранулалары бар.
The megakaryoblast is derived from colony forming units (CFU Meg) of hematopoietic stem cells found in red bone marrow. There are biomarkers found on the surface of hemopoietic stem cells that are used as identifiers for megakaryoblasts and other precurser cells. Two of the committed biomarkers are CD34 and CD150+. The CFU Meg, which forms megakaryoblasts, is derived from the colony forming units that form myeloid cells (CFU GEMM). The CFU GEMM is also referred to as common myeloid progenitor cells giving rise to various hemopoietic cell lines. Once formed, megakaryoblasts become promegakaryocytes through one or two cycles of endomitosis, which is the division of chromosomes without the cell dividing via cytokinesis. Endomitosis creates cells with one nucleus and multiple chromosome copies. The promegakaryocytes continue the process of endomitosis, which results in the formation of granular megakaryocytes as the nucleus forms lobes with increased volumes. The megakaryocytes release the platelets into the blood stream. The process of platelet production, beginning with the formation of megakaryoblasts, takes about 7 days. Once in the blood stream, platelets last about 8 to 10 days. The megakaryoblast has a high nucleus to cytoplasm ratio with a nucleus that may be 3 to 5 times the size of the cytoplasm. The nucleus is generally oval, kidney shaped or lobed. Several nucleoli are visible, along with loose chromatin.' The chromatin may vary from cell to cell, ranging from fine to heavy and dense. The cytoplasm is generally basophilic agranular (lacking granules) and will usually stain blue. Megakaryoblasts tend to be smaller in size and lacking granules, though the larger cells may contain fine granules.' Compared to megakaryoblasts, promegakaryocytes and granular megakaryocytes are both larger and contain less basophilic cytoplasm with granules. Promegakaryocytes are usually about 15μm to 30μm in diameter with a lobed nucleus and some azurophil granules within moderately basophilic cytoplasm. Granular megakaryocytes are typically 40μm to 60μm in diameter with a large multi lobed nucleus and an abundance of azurohpil granules within slightly basophilic cytoplasm.