Левин Виндер: Мэриленд саяхатшысы және губернаторы

Кіріспе

Американдық саясаткер (1757–1819)

Левин Виндер (4 қыркүйек 1757 – 1 шілде 1819) Мэриленд штатының Балтимор қаласында дүниеге келген. Американдық революция кезінде ол 4-ші Мэриленд полкінің майоры болып тағайындалды, соғыс аяқталысымен подполковник шеніне жетті. Соғыстан кейін Мэриленд милициясында бригадир генерал шенімен қызмет етті. Виндер 1812–1816 жылдары АҚШ-тың Мэриленд штатының 14-ші губернаторы болды. Сондай-ақ ол 1789–1793 жылдары Мэриленд штатының делегаттар палатасында қызмет етті.

Өмір

Левин Виндер 1757 жылдың 4 қыркүйегінде Сомерсет округінде Уильям мен Эстер (Гиллис) Виндердің ұлы болып дүниеге келді, ол 1665 жылы Англиядан көшіп келген Джон Виндердің ұрпағы еді. Жастығында ол соғыс басталар алдында заңгер болуға дайындалды. Бірақ, соңынан әскерге қатысып, 1776 жылдың 2 қаңтарында Мэриленд конвенциясы оны Мэриленд жасағының бесінші ротасында Натаниел Рамзидің бірінші лейтенанты етіп тағайындады. Сол жылдың 10 желтоқсанында капитан, ал 1777 жылдың 17 сәуірінде төртінші полктің майоры болды. 1781 жылдың 3 маусымында екінші полктің подполковнигі болып, кейін бірінші полкке ауысты, ал 1783 жылдың 15 қарашасында қызметтен босатылды. Одан кейін Виндер Мэриленд штатындағы Цинциннати қоғамының алғашқы мүшесі ретінде қабылданды. Үйіне оралғаннан кейін ол Ханшайым Аннаның жанындағы өзінің иелігінде ірі шаруашылықпен айналысты. Ол көп жыл бойы қоғамдық қызметке берілсе де, заңгерлік қызметін қайта бастаған жоқ. Келесі он жыл бойы Виндер плантациясын басқаруға көңіл бөлді. 1790 жылдың 13 мамырында Мэри Стаутон Слоссқа үйленді. Олардың үш баласы болды, барлығы да әкесінен кейін өмір сүрді. 1794 жылы милиция қайта ұйымдастырылғаннан кейін губернатор Ли Виндерді генерал-майор етіп тағайындады. Сол жылдың тамызында, Виски көтерілісіне әкеп соққан наразылықтың нәтижесінде, Президент милицияға дистилляцияланған спиртке салық жинау үшін федералды заңдарды орындауға бұйрық берді. Губернатор осыдан кейін төңкерістің Пенсильваниядан Мэрилендке таралуын болдырмау үшін әскерге Батыс Мэрилендке аттануға бұйрық берді. Әскер келген кезде көтеріліс басылды, ал Виндердің күші қажет болмағандықтан, ол үйіне оралды, онда ол әрі қарыдай қызметтен босатылды. 1796 жылы Виндер алғаш рет мемлекеттік қызметке үміткер болды. Сол жылы Сомерсет округі оны сенаторлық сайлаушылардың бірі ретінде таңдады. Ол бірнеше жыл бойы саяси өмірде белсенді болмаған сияқты. 1801, 1806 және 1811 жылдары ол өзінің округін тағы да сенаторлық сайлаушы ретінде өкілдік етті. 1806 жылдың қараша айында оның округі оны Делегаттар палатасына сайлады, онда ол үш мерзім қызмет етті. 1808 жылғы сессияда федералистер көпшілігі оны спикер етіп таңдады. Федералист ретінде Виндер Ұлыбританияға қарсы соғыс жариялауға қарсы болды. Федералды республика және коммерциялық газеттің антиреспубликалық редакциялық мақаласын жариялағаннан кейін және республикашылар осыдан туған тәртіпсіздікке жауаптыларды қудаламағаннан кейін, Виндердің басшылығындағы федералистер халықтың наразылығын пайдаланып губернаторлыққа ие болды. Ол 1812 жылдың 23 қарашасында соғысқа қарсы губернатор болып сайланды, кеңсеге федералист делегаттарының үлкен көпшілігін әкелді. Алайда Сенат республикашылардың бақылауында болды. Виндер британдық флот Чесапик шығанағында тонауды бастағаннан кейін, штатты қорғау үшін ұлттық үкіметтен көмек алуға тырысты. Виндер ұлттық үкімет Мэрилендке «болашақтағы қорғаныс пен қауіпсіздікке кепілдік береді» деп үміттенді, бірақ бұл сәтсіз аяқталды. Ол штаттың Вашингтонмен қарым-қатынасын «ұлттық үкімет әр штатты басып кіруден қорғайтын» деп анықтады және осы мақсатта барлық қажетті өкілеттіктер ұлттық органдарға берілді. Штаттардың қорғаныс құралдары өте шектеулі және олардың соғыс жүргізудегі өкілеттігі шектеулі». Ол содан кейін «одақты және оның бөліктерін қорғау жалпы үкіметке тапсырылды, ал штаттар қорғауға жұмсаған барлық шығындарды АҚШ өтеуі керек» деді. Виндердің өтініштері нәтижесіз болды. Мэриленд штаты қорғаныс қаражатын алмайтыны анық болғаннан кейін, ол 1813 жылдың 17 мамырында заң шығарушы органды арнайы сессияға шақырды. Ол оған «Чесапик суларында үлкен теңіз күштерінің пайда болуы салдарынан штатты айтарлықтай қауіп-қатер жайлап отырғанын» хабарлады. Ол кез келген мүмкін жау шапқыншылығын теріске шығаруға тырысқанын атап өтті, «біздің ресурстарымыз толық қорғауға мүмкіндік бермейтіндігін ескеріп», ол заң шығарушы органнан қажетті шаралар қабылдауды сұрады. Ол милицияны белсенді қызметке шақырды, семсерлер мен тапаншаларды таратты, қоғамдық деректерді қауіпсіз жерге көшірді және өзінің хабарламаларының көшірмелерін соғыс министріне де, президентке де жіберді. Заң шығарушы орган Балтиморды қорғауға және оның шығындарын төлеуге, сондай-ақ мемлекеттік банктерден қарыз алуға рұқсат беретін заң қабылдады. Балтимор мен Аннаполис екеуі де Мэриленд есебінен гарнизонға айналды. Виндер Мэриленд штатын қорғауға тырысқан кезде, ол қайта сайлануға түсуі керек болды. 1813 жылғы күзде Аллегани округінен Делегаттар палатасының мүшелері үшін даулы сайлау болды. Жыл соңында, 1813 жылдың 13 желтоқсанында Бас Ассамблея губернаторды сайлағанда, заң шығарушылардың бірқатары федералистердің әділетсіз шешіміне байланысты дауыс беруден бас тартты. Республикашылар Аллегани делегаттары отыруға рұқсат берілгенге дейін Палатаны ұйымдастыруға бірнеше рет тырысты, бірақ олардың маневрлері сәтсіз аяқталды және олар жеңіліске ұшырады. Виндер бұрынғы губернатор Боуиден басымдықпен қайта сайланды, оппозицияның наразылығына қарамастан. Ол сол жылғы жылдық хабарламасында соғыстың барысы туралы баяндады. Ол деректерді Үстіңгі Марлбороға көшіру туралы айта отырып, «олардың жиі көшірілуінен жоғалу немесе жойылмау қаупі бар екенін» ескеріп, заң шығарушы орган олармен қатысты қосымша шаралар қабылдауын сұрады. Ол милиция жүйесіне қатысты қатты шағымданып, «ұлттық билік жүргізетін соғыстың шығындары штаттар төлесе, штат қазынасының тез таусылатыны және штат үкіметтерінің жойылмауы мүмкін емес екенін» атап өтті. Виндер жалпы білім беру жүйесін қабылдауды да қолдады, заң шығарушы орган «білім беру құралдарын халықтың барлық түрлерінің қол жеткізілуіне жасайды» деп үміттенді. «Брюэр» пікір білдіргендей, «Федералистер соғысқа қарсы болғанымен, олар жергілікті жерде оған жетекшілік етуге қарсы болған жоқ». Виндердің кеңседегі екінші жылында британдықтар Мэрилендке басып кірді және Бладсбергде американдықтарды шешуші түрде жеңді. Олар Вашингтонды өртеп, тонады. Бірнеше аптадан кейін олар Балтиморға назар аударды, американдықтар батырлықпен қорғады және оларды ығыстырды. «Балтимордың қорғанысы жас елдің мақтанышын қайта жаңғыртты», - деп атап өтті Мюллер. Бұл сонымен қатар, танымал емес соғысты аяқтаған бейбіт келісімге қол қоюға және бізге ұлттық әнұранымызды сыйлағанға да көмектесті. Бұл әскери жетістіктер Виндердің беделін арттырды, бірақ Брюэр оны «губернаторлыққа жарамсыз таңдау» деп атады. 1814 жылғы күзде Виндер бұрынғы губернатор Боуиден тағы да жеңіске жетті және 1816 жылдың 2 қаңтарына дейін, оның орнына Хэмптоннан Чарльз Ридгли келгенге дейін қызмет етті. Губернатор Виндер 1814 жылы, ол әлі губернатор болып тұрғанда Мэриленд штатындағы масондардың Бас ғибадатханасының Ұлы шебері болып сайланды. Осыған байланысты ол екі маңызды рәсімді өткізді. Ол 1815 жылдың 4 шілдесінде Балтимордағы Вашингтон монументінің негізін салды, сондай-ақ сол қаладағы ескі масондық залының негізін салды. Ол 1819 жылдың 1 шілдесінде Балтиморда қайтыс болды. Оның қазасынан кейін Мэриленд штатындағы А. Ф. және А. М. Бас ғибадатханасының мүшелері «өз елдеріне қызмет етудегі пайдалылығын және оның жеке ізгіліктері осы бауырластыққа әрқашан құрмет көрсеткен қайтыс болған Ұлы шебері Левин Виндердің қазасына қайғылы екенін» білдіретін қаулылар қабылдады. Губернатор Виндер бірінші пресвитериандық шіркеудің зиратында жерленді.

Levin Winder was born in Somerset County on September 4, 1757, the son of William and Esther (Gillis) Winder, and a descendant of John Winder, who had emigrated from England in 1665. As a young man, he prepared to practice law until the outbreak of the war prevented him from doing so. Instead, he joined the army and on January 2, 1776, the Convention of Maryland appointed him a first lieutenant under Nathaniel Ramsey in the Fifth Company of the Maryland Line. On December 10 of the same year, he was promoted to captain, while on April 17, 1777 he became a major in the Fourth Regiment. He became a lieutenant colonel in the Second Regiment on June 3, 1781, subsequently transferring to the First Regiment, and was discharged from the service on November 15, 1783. Shortly thereafter, Winder was admitted as an original member of The Society of the Cincinnati of Maryland. After his return home, he became a farmer on a large scale on his estate near Princess Anne. He never again resumed his law practice, even though he did devote many years of his life to public service. For the next ten years, Winder devoted his attention to the operation of his plantation. On May 13, 1790, he married Mary Staughton Sloss. They had three children, all of whom survived their father. In 1794, following the reorganization of the militia, Governor Lee appointed Winder a major general. In August of the same year, as the result of discontent which culminated in the Whiskey Rebellion, the President ordered the militia to enforce the federal laws to collect the tax upon distilled spirits. The Governor, consequently, ordered the militia to march to Western Maryland to prevent the insurrection from spilling over into Maryland from Pennsylvania. By the time the troops arrived, the rebellion had been quelled, and since Winder's force was not needed, he returned home where he was discharged from further duty. In 1796, Winder made his first attempt at public office. In that year Somerset County chose him as one of its senatorial electors. He seems to have been inactive politically for several years. In 1801, 1806, and 1811, he again represented his county as a senatorial elector. In November 1806, his county elected him to the House of Delegates, where he served three terms. During the session of 1808, the Federalist majority chose him as its speaker. As a Federalist, Winder opposed the declaration of war against Great Britain. After the Federal Republican and Commercial Gazette had published its anti Republican editorial and the Republicans had failed to prosecute those responsible for the resulting riot, the Federalists under Winder, capitalized on popular reaction to capture the governorship. He qualified as an anti war governor on November 23, 1812, bringing to the office with him an overwhelming majority of Federalist delegates. The Senate, however, was controlled by the Republicans. Winder, after the British fleet had commenced its depredations in the Chesapeake Bay, attempted unsuccessfully to obtain help from the national government for the defense of the State. Winder hoped, although in vain, that the national government would have given Maryland 'some assurance of future protection and security.' He defined the State's relationship to Washington as one in which the national government would "protect each state against invasion . and for that purpose every necessary power is delegated to the national authorities. The means of defence reserved to the state governments are very limited and their powers in the conduct of a war defined." He went on to say that the 'defence of the union and of the several parts of it have been committed to the general government, that all expenses incurred in affording protection by the various states, ought to be reimbursed by the United States. Winder's pleas were to no avail. When it became apparent to him that Maryland would not receive any defense funds, he called the Legislature into special session on May 17, 1813. He reported to it that 'considerable alarms have pervaded the state, in consequence of the appearance of a large naval force within the waters of the Chesapeake.' He noted that he had attempted to repel any possible enemy invasion, 'and as our resources are too limited to afford complete protection,' he asked the legislature to take the necessary action. He had called the militia into [p. 67] active service, distributed swords and pistols, moved the public records to safety, and forwarded copies of his communications both to the Secretary of War as well as to the President. The legislature responded by the passage of legislation authorizing the calling out of the militia for the defense of Baltimore and the payment of its expenses, as well as that of approving the loan of money by the State's banks. Both Baltimore and Annapolis were, consequently, garrisoned at the expense of Maryland. While Winder was attempting to protect Maryland, he had to stand for re election. In the fall election of 1813, there was a contested election for members of the House of Delegates from Allegany County. When the General Assembly voted for Governor on December 13 of that year, a number of the legislators refused to vote because of what they held to be an unjust ruling on the part of the Federalists. The Republicans had made repeated attempts to organize the House before the Allegany delegates could be seated, but their maneuvering was futile, and they were defeated. Winder was re elected over his opponent, former Governor Bowie, despite the protests of the opposition. In his annual message of that year, Winder reported upon the progress of the war. He referred to the removal of the records to Upper Marlboro by requesting the Legislature to make some further provision with regard to them since 'there is a considerable danger of their being lost or destroyed by frequent removals.' He complained bitterly against the militia system and noted that 'if the expenses of a war waged by the national authorities are to be borne by the States, it is not difficult to foresee that the state treasury will soon be exhausted, and the annihilation of the state governments must follow.' Winder also favored the adoption of a system of general education by hoping that the legislature would 'place the means of education within the reach of every description of the people. "'Although' commented Brewer, 'the Federalists had opposed the war, they had not been adverse to leading it in the local field.' During Winder's second year in office, the British invaded Maryland and defeated the Americans decisively at Bladensburg. They then burned and looted Washington. Several weeks later, they turned their attention to Baltimore which the Americans defended heroically, and repulsed them. 'Baltimore's defense restored the young country's pride,' noted Muller.7 It also contributed to the writing of a treaty of peace which ended the unpopular war, and gave us our national anthem. These military successes enhanced Winder's reputation even though Brewer called him a 'poor choice' as governor. In the fall election of 1814, Winder again defeated former Governor Bowie and served without [p. 68] incident until January 2, 1816 when he was succeeded by Charles Ridgely of Hampton. Governor Winder had been elected the Most Worshipful Grand Master of Masons in Maryland in 1814 while he was still governor. In that connection, he performed two important ceremonies. He laid the cornerstone of the Washington Monument in Baltimore on July 4, 1815, as well as that of the old Masonic Hall in that city. He died in Baltimore on July 1, 1819. At his death, the members of the Grand Lodge of A. F. & A. M. of Maryland passed resolutions lamenting 'the death of their late Most Worshipful Grand Master, Levin Winder, whose usefulness in the service of his country, and whose private virtues always reflected honour on this fraternity. Governor Winder was buried in the First Presbyterian Church graveyard on the corner of Fayette and Greene Streets in Baltimore. Later, his remains were removed to the family burying ground on his family estate 'Monie Creek,' near Princess Anne.