Ливан христиан ұлтшылдығы: этникалық қарсылықтың көтерілісі мен құлауы

Кіріспе

1995 жылғы Валид Фарестің кітабы Ливандық христиан ұлтшылдығы: Этностық қарсылықтың көтерілуі мен құлдырауы – 1995 жылы Таяу Шығыс сарапшысы және ғалымы Валид Фарестің жазған кітабы.

Мазмұны

Бұл кітапта Валид Фарес ливандық христиандар этностық қауымдастығының тарихын және эволюциясын, сондай-ақ "Ливандық христиан ұлтшылдығы" деп аталатын этно-ұлттық қозғалыстың өрлеуі мен құлдырауын зерттейді. Фарес бұл топты 7-ші ғасырдан бастап Ливан тауында қалыптасқан, негізінен арамей тілінде сөйлейтін этностық топ ретінде анықтайды, олар Ливанды 3000 жыл немесе одан да көп уақыт бойы мекендеген ежелгі финикиялықтардың мұрагерлері. Ливан тауының арамей отаны (Тур Лебнон) 7-ші ғасырдың араб жаулауларына қарсылық көрсетті, бұл қарсылық Марада (немесе Мардаиттер) деп белгілі болды. Фарес Марада мемлекеттерінің 676 жылдан шамамен 1305 жылға дейінгі қарсылығын қорытындылайды. Олардың өз тарихшыларының (Ибн әл-Қалаи) мәліметінше, 14-ші ғасырда мамлюктер Ливан тауына шабуыл жасағанға дейін Омейядтар, Аббасидтер және басқа араб-исламдық династияларының қысымдарына және басқыншылықтарына төтеп бере алды. Ливан Осман билігінің астында (1516-1919 жж.), ливандық христиандар друздармен одақтасып, Ливан тауының үлкен бөлігінде княздық құрды. Ливан тауындағы 1840 және 1860 жылдардағы екі соғыс, 1862-1914 жылдардағы Мутасаррифия деп аталатын, негізінен христиан және друздардан тұратын дербес құрылымның қайта жандануымен аяқталды. Автор 1920 жылы Ұлы Ливанның құрылуын талдайды, нәтижесінде елдің екі негізгі этно-ұлттық тобы – арамей-жерорта теңіздік идентитігі бар христиандар және араб идентитігі бар мұсылмандар қалыптасты. 1943 жылы екі топ арасындағы "Ұлттық келісім" "араб беті бар Ливан" деп аталатын "гибридтік" идентиті жасауға тырысты. 1945-1975 жылдар аралығында екіұлтты ел экономикалық жағынан гүлденді, бірақ Араб лигасының құрылуы, Араб-Израиль қақтығысы, 1958 жылғы Ливанның бірінші азаматтық соғысы, 1967 жылғы соғыс, 1968 жылдан бастап Ливандағы ПЛО-ның күшеюі, 1970-жылдардың басындағы алғашқы қақтығыстар және Ливандық христиан қарсыласы мен Ливандық мұсылман жасақтары мен палестиналық күштері арасындағы 1975 жылғы толыққанды соғысқа дейін керішілік күшейді. Сириялықтар 1977 жылдан бастап ливандық христиандармен қақтығысқа түсті. 1982 жылғы Израильдің басып кіруі 1990 жылға дейін сақталған жаңа күштер тепе-теңдігін тудырды. Фарес 1990 жылы Ливан ішіндегі христиандық азаматтық соғыс ливандық христиандардың қарсылығын тоқтатқанын және елдің толыққанды сириялық оккупациясына жол ашқанын айтады.

In this book Walid Phares examines the history and evolution of an ethnic community, the Lebanese Christians, and the rise and fall of an ethno nationalist movement known as "Lebanese Christian Nationalism." Phares identification of the group is based on the formation of a mainly Aramaic speaking ethnic group in Mount Lebanon as of the 7th century AD/CE, inheriting the ancient Phoenicians who settled Lebanon for the previous 3,000 years or more. The Mount Lebanon Aramaic homeland (Tur Lebnon) developed a resistance to the Arab Conquests of the 7th century AD/CE known as the Marada (or Mardaites). Phares summarize the resistance of the Marada states from 676 AD/CE till circa 1305 AD/CE, who according to their own historians (Ibn al Qalai) have been able to withstand the pressures and invasions of the Umeyads, Abbassids and other Arab Islamic dynasties until the Mameluks invaded Mount Lebanon in the 14th century followed by the Ottomans in the 16th. Under the Ottoman rule of Lebanon (1516 1919 AD/CE), the Lebanese Christians allied themselves with the Druze and formed a principality in a larger Mount Lebanon. Two wars in Mount Lebanon in 1840 and 1860 ended with the re emergence of an autonomous mostly Christian Druze entity known as Mutasarrifia (1862 1914). The author analyzes the formation of a Greater Lebanon in 1920 with Christians and Muslims becoming the two main ethno national groups of the country: The Christians with an Aramaic Mediterranean identity and the Muslims with an Arab identity. In 1943 a "National Pact" between the two groups attempted to create a "hybrid" identity: "Lebanon with an Arab face." Between 1945 and 1975, the bi national country flourished economically but tensions remained peaking with the formation of the Arab League, the Arab Israeli Conflict, the first Lebanese civil war of 1958, the 1967 war, the rise of the PLO in Lebanon as of 1968, the first clashes of the early 1970s until the explosion of the 1975 full scale war between Lebanese Christian resistance and Lebanese Muslim militias and Palestinian forces. The Syrians engaged in a confrontation with the Lebanese Christians as of 1977. The Israeli invasion of 1982, created a new balance of power which lasted till 1990. Phares argues that an intra Lebanese Christian civil war in 1990 ended the Lebanese Christian resistance and opened the path for a full scale Syrian occupation of the country.