Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық өнертапқыш
American inventor
Ели Терри С. (13 сәуір 1772 – 24 ақпан 1852) – Коннектикут штатындағы өнертапқыш және сағатшы. Ол АҚШ-та полкалық сағат механизміне патент алды. Ол сағаттарды орташа американдық азаматтар үшін қолжетімді ету үшін сағаттарды жаппай өндіруді енгізді. Терри алмастырылатын бөлшектерді өндірудің дамуының бастапқы кезеңінде маңызды орын иеленеді. Терри үкіметтен қаржыландырусыз алмастырылатын бөлшектерді жасаған Америка тарихындағы алғашқы адам деп есептеледі. Терри 19 ғасырдың басында Жаңа Англиядағы ең білікті механиктердің бірі болды. Коннектикут штатындағы Терривилл ауылы оның ұлы, Ели Терри кішінің құрметіне аталған.
Eli Terry Sr. (April 13, 1772 – February 24, 1852) was an inventor and clockmaker in Connecticut. He received a United States patent for a shelf clock mechanism. He introduced mass production to the art of clockmaking, which made clocks affordable for the average American citizen. Terry occupies an important place in the beginnings of the development of interchangeable parts manufacturing. Terry is considered the first person in American history to actually accomplish interchangeable parts with no government funding. Terry became one of the most accomplished mechanics in New England during the early part of the nineteenth century. The village of Terryville, Connecticut is named for his son, Eli Terry Jr.
Өмірбаян
Терри Самуил мен Хулда Терридің ұлы, қазіргі Коннектикут штатының Оңтүстік Виндзор қаласында дүниеге келген (Терри туылған кезде Оңтүстік Виндзор Коннектикут штатының Шығыс Виндзордың бір бөлігі болған). Ол өзінің мансабын Даниэль Бернаптың («дайындаудың алға басушысы») шәкірті ретінде бастады. Сонымен қатар, ол Шығыс Хартфордтағы сағатшы Тимоти Чейниден де шектеулі білім алған болуы мүмкін. Чейни сол кезде сирек кездесетін ағаш сағаттар жасаумен маманданған. Ағаш компоненттерін пайдалану Терридің кейінгі мансабына үлкен әсер етті. Терридің Бернаптан алған шәкірттігі 1792 жылы аяқталды, ол Шығыс Виндзорда сағат жасаушы және сағаттарды жөндеуші ретінде тез танылды. 1793 жылы Терри Коннектикут штатының Нортбери қаласына көшіп, 1795 жылы Коннектикут штатының Плимут қаласын құруға көмектесті. Терри қалалық салмақтар мен өлшемдерді тексеруші болып тағайындалды. Оның алғашқы сағат дүкені оның үйіне тіркелген болатын. Терри Кэндис Робертс сияқты қыздарды сағат дискілерін бояу үшін жұмысқа алды. Оның екінші дүкені АҚШ-тағы алғашқы сумен жұмыс істейтін сағат дүкені саналды және оның жері арқылы ағып өтетін Ниагара бұлағының үстінде жиырма шаршы футқа салынды. Оның алғашқы сағаттарының кейбіреулері күміс жалатылған мыс дискілермен жабдықталған, оларды Бернап оған қашап берді. Сағат механизмдері негізінен ағаштан немесе мыстан жасалған, бұл клиенттерінің тілегіне байланысты. Ол кезде механизмдер үшін көбінесе мыс қолданылған, бірақ ол сонымен қатар айтарлықтай қымбатқа соғып, жұмыс істеуге қиын болған. 1801 жылы Терриге теңдеу сағатына патент берілді. Бұл АҚШ патенттік кеңсесі сағат механизміне берген алғашқы патент болды.
Terry was the son of Samuel and Huldah Terry, born in what is now South Windsor, Connecticut (at the time of Terry's birth, South Windsor was part of East Windsor, Connecticut). He began his career as an apprentice under Daniel Burnap ("the forerunner of manufacturing"). It's also likely that he received limited instruction from Timothy Cheney, a clockmaker in East Hartford. Cheney specialized in the making of wooden clocks, which was fairly unusual at the time. The use of wooden components would show great influence in Terry's later career. Terry's apprenticeship to Burnap ended in 1792, and he quickly established himself as both a clockmaker and a repairer of watches in East Windsor. Terry relocated to Northbury Connecticut in 1793, and helped incorporate Plymouth, Connecticut in 1795. Terry was appointed the town Sealer of Weights and Measures. His first clock shop was attached to his dwelling. Terry boarded girls like Candace Roberts to work in his shop painting clock dials. His second shop was considered the first water powered clock shop in the United States, and was built twenty feet square over Niagara Brook, which flowed through his property. Some of his earliest clocks were fitted with silvered brass dials, which were engraved for him by Burnap. The movements of the clock were made primarily of wood, or brass, depending on the requests of his customers. Brass was more commonly used for movements at the time, but it was also considerably more expensive and difficult to work with. In 1801, Terry was granted a patent on an equation clock. This was the first patent for a clock mechanism that was ever granted by the United States Patent Office.
Мансап
1795 жылы Терри алмастырылатын бөлшектерді өндіру үшін алғашқы фрезерлік станогын ойлап тапты. Терри Портер келісімшартына дейін осы тегілген механизмдерді жасады. 1802 жылдан кейін Терридің ағаш сағаттар өндірісі едәуір өсті. Коннектикут штатындағы басқа сағатшылар сияқты Терри де шәкірттердің арзан бағамен ағаш дөңгелектерді дөңгелектеп кесуге болатынын білді, ал шеберлер сағатты дәл құрастыра алатын. Терри Коннектикут штатындағы басқа сағатшылардың бірі болды, олар сумен жұмыс істейтін машиналарды шәкірттердің орнына қолдана бастады. 1802 немесе 1803 жылы Терри ағаш сағат дөңгелектерін өндіру үшін диірмен сатып алды, оларды білікті сағатшылар әлі де қолмен аяқтауы керек еді. Ол астық тартуды жылдамдатуға көмектесетін диірмен мен токарь станоктарын су арқылы қоздырылатын диірмен мен басты білікпен жұмыс істеуге арналған диірменді сатып алды. Кейіннен ол алмастырылатын көптеген сағат бөлшектерін жасау үшін қалыптар мен құрылғыларды жасады. Бұл сағаттарды жылдам реттеуге және құрастыруға мүмкіндік берді, Терриді әрбір сағаттың әрбір бөлігін орнату және өзгерту міндетінен босатты. Өзінің тапқырлығы мен өнерін пайдаланып, Терри дөңгелектерді, тісті дөңгелектерді және басқа да маңызды сағат бөлшектерін дәл және қайталап кесуге қабілетті болды. 1806 жылы Терри Портермен 4000 ағаш сағат механизмін өндіру туралы келісімшартқа қол қойды (қалған бөліктерін басқа шеберханалар жасайды). Тарихшы Диана Мьюрдың "Буллоның көліндегі ойлар" еңбегінде жазылғандай, сол кезде білікті шебер жылына алты-он сағат жасауға қабілетті болған. Үшінші жылы ол 3000 ағаш сағат жасады. Ол өзінің фабрикасын екі көмекшісіне – Сет Томас пен Сайлас Ходлиге сатып, әлемдегі алғашқы алмастырылатын бөлшектерді пайдалана отырып, жаппай өндірілетін машинаны жасау үшін өзінің шеберханасына қайтып келді. Терри машинамен жасалған бөлшектерден құрастырылатын, жаңа сағатты ойлап тапты, олар сумен жұмыс істейтін машиналардан шығып, білікті жұмысшылардың қолымен кесуіне қажеттіліксіз сағаттарға орналастырылатын болады. Бұл қабырғаға ілінетін сағат болар еді, ол биік сағаттан арзанға түсер еді. Ол жылдам жасалып, оңай жөнделеді. Терридің жаңалықтарына алынып тасталатын шығыршықтың дизайны кірді. Кейіннен бұл американдық сағаттардың стандартты дизайны болды. Терридің зауытынан 1814 жылдан бастап шыққан, алмастырылатын бөлшектерден жасалған ағаш сағаттар әлемдегі алғашқы жаппай өндірілген, алмастырылатын бөлшектерден жасалған машиналар болды. Осылайша ол американдық тұтынушыларға қолжетімді, толық корпусты сағатты жаппай сататын болды. Терридің алғашқы сағаттары қарапайым ағаш қораптарда ұсынылды. Терри сонымен қатар бағаналы және шиыршықты корпус дизайнын жасады. Терридің қызметкері және көмекшісі, кейіннен ұлы сағатшы және әлемдегі ең ірі сағат фабрикасының иесі болған Чонси Джером өзінің "Соңғы алпыс жылдағы американдық сағат бизнесінің тарихы және Чонси Джеромның өмірі" атты автобиографиясында Терридің шеберінің дизайнымен және оның басшылығымен алғашқы бағаналы және шиыршықты корпусты жасағанын айтады. Бағаналы және шиыршықты корпус биіктігі 30 дюйм, тереңдігі 6 дюйм болатын ағаш корпуста үлкен, ашық сағат дискісін ұсынды. Жоғарғы бөлігі сағат дискісінен, ал төменгі бөлігі шыныға боялған айнадан немесе суреттен тұрды. Дәстүрлі ұзын сағаттармен салыстырғанда, сағаттардың кішкентай мөлшеріне қарамастан, Терри сағатты қайта оралғанға дейін толық отыз сағат жұмыс істеуге жеткілікті қуатты қамтамасыз ете алды. Сәтті өнім шығатынын алдын ала біліп, Терри өзінің сағат механизмдерін патенттеуге шешім қабылдады. 1825 жылға дейін оның өнертабысын қорғау үшін кем дегенде бес патент берілді. Диана Мьюрдің "Буллоның көліндегі ойлар" кітабында жазылғандай, бірнеше жыл ішінде Наугатук аңғарындағы екі ондаған зауытта бірнеше жүз адам жұмыс істеді және Бристольде Терри стиліне ұқсас отыз сағаттық ағаш сағаттар шығарылды. Саудагерлер қазір танымал болған сатылым құралдарын, мысалы, бөліп төлеуді және сағат корпусының үлгісін өзгертуді, функционалды сағатты сатып алған тұтынушыларды сәнді модельді сатып алуға итермелеу үшін жасады. Терриге сағат жасаудағы жетістіктері үшін көптеген патенттер берілді, олардың көпшілігі жергілікті бәсекелестерге қол жетімді сағаттар сұранысын қанағаттандыруға ынталы болды. Көптеген бәсекелестер сотқа түсуді болдырмау үшін өздерінің таңбаларында "патенттік сағат" деп жазады. Бір сот ісі төмендегідей өрбіді. Терри сонымен қатар шіркеулер мен мәжіліс үйлерінің шатырларындағыдай, ағаш механизмді мұнаралық сағаттарды да жасады, олардың бірі бүгінде Плимут қаласында әлі де жұмыс істеп тұр.
In 1795, Terry invented his first Milling machine to produce interchangeable parts. Terry crafted these milled movements until the Porter Contract. Soon after 1802, Terry's production of wooden clocks grew considerably. Like other Connecticut clockmakers, Terry knew that apprentices could cheaply rough cut wooden wheels for more skilled journeymen to shape precisely into clockworks, making clocks slightly more cheaply. And Terry was one of a number of Connecticut clockmakers who began to substitute water powered machines for apprentices in the production of these rough cut wheels. In 1802 or 1803, Terry purchased a mill to produce wooden clock wheels, which still had to be finished by hand by skilled journeymen clockmakers. He purchased a grain mill and used the water wheel and main shaft to run saws and lathes, which helped speed the production of parts. He later created jigs and fixtures to produce a large number of interchangeable clock parts. This allowed for the rapid adjustment and assembly of clocks, freeing Terry from the task of fitting and modifying each individual piece of each clock. Using his own ingenuity and inventiveness, Terry was thus able to speedily cut wheels, pinions, and other important clock parts accurately and repetitively. In the year 1806, Terry signed the Porter contract to produce 4,000 wooden clock movements (other shops would make the cases). According to historian Diana Muir writing in Reflections in Bullough's Pond, at that time a skilled craftsman could produce six to ten clocks per year. In the third year he produced 3,000 wooden clocks. He sold his manufactory to two of his assistants Seth Thomas and Silas Hoadley and retreated to his workshop to create the first machine in the world to be mass produced using interchangeable parts. Terry envisioned a new kind of clock, intended for mass production from machine made parts that would come from water powered machines ready to go into clocks without any additional hand cutting by skilled workmen. This would be a shelf clock, costing less than a tall clock. It would be made quickly and be easily repaired. Terry's further innovations included the design of an escapement with removable verge. This later became a standard design feature of American clocks for the following century. The mass produced wooden clocks manufactured from interchangeable parts that poured from Terry's factory beginning in 1814 were the world's first mass produced machines made of interchangeable parts. As such he would mass market an affordable, complete cased clock to American consumers. Terry's first clocks were offered in plain wooden box cases. Terry is also credited with the design of the pillar and scroll case. In his autobiography, History of the American Clock Business for the Past Sixty Years and Life of Chauncey Jerome, Terry's employee and assistant Chauncey Jerome, later a great clockmaker and owner of the world's largest clock factory, mentions building the first pillar and scroll in Terry's workshop with the master's design and under his direction. The pillar and scroll case provided a large, clear dial in a wooden case about thirty inches tall and six inches deep. The upper part was the clock face, the lower part was either a mirror or a picture back painted on glass. Despite the small size of the clocks compared with traditional long case clocks, Terry was able to provide sufficient power through gearing for the clock to run a full thirty hours before it needed to be rewound. Anticipating a successful product Terry had the foresight to patent his arrangement of clockworks. At least five patents were issued to him through the years up to 1825 in order to protect his invention. According to Diana Muir in Reflections in Bullough's Pond, within a few years, several hundred men worked in two dozen factories in the Naugatuck Valley and Bristol produced virtually identical Terry style thirty hour wooden clocks. Salesmen innovated such now familiar marketing devices as installment plan purchases and model changes of the cases to induce consumers who already owned a functional clock to buy a more fashionable model. As noted Terry was granted many patents for his advances in clockmaking, most of which were immediately infringed upon by local competitors eager to participate in satisfying the demand for an affordable clock. Many competitors would note "patent clocks" on their label in order to prevent litigation. One lawsuit did develop as noted below. Terry also produced wooden movement tower clocks, such as those found in the steeples of churches and meeting houses, one of which is still operational today in the town of Plymouth.
Сағат мұнарасы
Илай Терри үш мұнаралық сағат жасады. Оның біріншісі, толығымен ағаштан жасалған, 1825 жылы Нью-Хейвендегі Гриндегі Орталық шіркеуге сыйға берілді. Екінші механизмі 1828 жылы Плимут-Холлоу қауымдық шіркеуіне (кейін Томастон қауымдық шіркеуі) сыйланды. Бұл механизм шіркеуден алынып, Бристольдегі Америка сағат және сағаттар мұражайына тапсырылды. Терридің үшінші механизмі 1838 жылы Терривилл қауымдық шіркеуіне сыйға берілді. Бұл механизм 1969 жылдың желтоқсан айында өрттен қирады. Нью-Хейвендегі механизм 1838 жылы мұнарадан алынып, Плимут қауымдық шіркеуіне қайта орнатылды, ол әлі күнге дейін жұмыс істеп тұр. Плимут мұнаралық сағатының механизмі – қазіргі кездегі жалғыз сақталған түпнұсқа ағаш тісті дөңгелекті мұнаралық сағат.
Eli Terry made three tower clocks. His first, made entirely of wood, was donated to the Center Church on the Green at New Haven in 1825. The second movement was donated in 1828 to the Congregational Church of Plymouth Hollow (Later Thomaston Congregational Church). The movement was removed from the church and donated to the American Clock and Watch Museum in Bristol. Terry's third movement was donated to the Terryville Congregational Church in 1838. The movement was destroyed by fire in December of 1969. The movement from New Haven was removed from the steeple and reinstalled at the Plymouth Congregational Church in 1838, where it still runs today. The Plymouth tower clock movement is the only undisturbed original wooden gear tower clock in existence.
Мұралық
1808 және 1833 жылдар аралығында Терри өзінің уақытының басым бөлігін және күш-жігерін стандартталған ағаш сағаттарды өндіруге жұмсады, бұл оған шағын байлық жинауға көмектесті. 1833 жылға қарай ол өзінің материалдық жетістіктеріне толық қанағаттанды. Осы сәтте ол көптеп өндіруге қатысуын тоқтатып, әлем оның инновацияларынан бұрын білгендей сағат жасауға қайта оралды. Ол бірнеше жоғары сапалы, арнайы сағаттарды жасауға және жаңа сағат механизмдерін әзірлеуге күш салды. Сондай-ақ ол ұлдарының бизнесіне көмектесуге көп уақыт арнады. Ол 1852 жылдың ақпан айының соңғы күні қайтыс болғанға дейін осы кішкентай масштабта сағаттарды өндіріп отырды. Оның жетістіктері оны сағат жасау тарихында ерекше орынға қойып, оны соңғы сағат шеберлерінің бірі, сонымен қатар алғашқы нағыз өндіруші ретінде таныстырады. Оның шеберханасы Коннектикут штатындағы көптеген сағат шеберханаларының бірі болды, онда жұмыстың сапасымен және жеке шеберлік пен дағдысымен мақтанған. Терридің інісі Самуил (1774–1853) да ағаштан жасалған механизмдері бар сағаттарды өндіруге қатысты, және бірнеше жыл бойы ол Элидің серіктесі болып жұмыс істеді, ағасының жобалары бойынша жетілдірілген тіреулі және спиральді сағаттар жасады. Терридің үш ұлы да сағатшылар болды. Оның ұлы Эли Терри-кіші ең танымал болды, себебі Коннектикут штатының Плимут қаласындағы Терривилл ауылы оның құрметіне аталды; ол кейін Терривиллдің ең ірі жұмыс берушісі болған Eagle Lock Company компаниясын құру үшін құлып жасау жабдықтарын сатып алды. Сайлас Б. Терри өмірінде көптеген қаржылық қиындықтарға тап болды, бірақ ақырында Терри Сағат Компаниясының негізін қалаушыларының бірі болды. Генри Терри зейнетке шыққаннан кейін Эли Терри ағаның «Терридің көпірі» деген жердегі сағат шеберханасын иеленді.
Between 1808 and 1833, Terry focused the majority of his time and effort on the production of standardized wooden clocks, which helped him accumulate a modest fortune. By 1833, he was sufficiently satisfied with his material success. At this point, he abandoned involvement in quantity production, and returned to clockmaking as the world had known it before his innovations, focusing on the production of a few high end special clocks and the development of original clock mechanisms. He also spent considerable time helping along the businesses of his sons. He continued with this small scale clock production until his death on the last day of February 1852. His achievements place him in an unusual position in the history of clockmaking, leaving him as one of the last of the clock craftsmen, but also as the first of the true manufacturers. His shop represents one of the last Connecticut clock shops (of which there were many) in which there was both pride in workmanship and a high level of personal skill and aptitude. Terry's brother Samuel (1774–1853) was also involved in the production of wooden movement clocks, and for several years he worked as Eli's partner, manufacturing improved pillar and scroll clocks after his brother's design. Three of Terry's sons also became clockmakers. His son Eli Terry Jr. was the most notable, as the village of Terryville in Plymouth, Connecticut was named after him; he purchased the lock making equipment that would eventually be used to form Eagle Lock Company, which for a long time was Terryville's biggest employer. Silas B. Terry had many financial difficulties in his time, but was eventually a founding member of the Terry Clock Company. Henry Terry, took over Eli Terry Sr's clock shop at "Terry's Bridge", after his retirement.
Отбасы
Илай Терри Сэмюэл мен Хулда Бернхемнің ұлы ретінде Ист-Виндзорда дүниеге келді. Оның әйелі Юнис Уорнер (12 наурыз 1795 жылы үйленді), және олардың бірнеше балалары болды: Анна (1796 жылы туған), Илай (1799 жылы туған), Генри (1801 жылы туған), Джеймс (1803 жылы туған), Силас Бернхам (1807 жылы туған), Сара Уорнер (1809 жылы туған), Хулда (1811 жылы туған) және Джордж (1815 жылы туған). 1839 жылы Юнис Уорнер қайтыс болғаннан кейін, ол Харриет А. Пондқа үйленді, және олардың екеуі екі балаға ие болды, соның бірі Стивен есімді.
Eli Terry was born to Samuel and Huldah Burnham at East Windsor. His wife was Eunice Warner (Married March 12, 1795), and they had several children including: Anne (born 1796), Eli (born 1799), Henry (born 1801), James (born 1803), Silas Burnham (born 1807), Sarah Warner (born 1809), Huldah (born 1811), and George (born 1815). After Eunice Warner's death in 1839, he married Harriet A. Pond, and they had two children, one named Stephen.
Іле Терридің қол сағаттары
Эли Терридің көптеп өндіру және қолжетімді сағаттарды сатудағы табысы Коннектикут және одан тыс жерлердегі басқа кәсіпкерлерге үлкен шабыт берді. Терридің бұрынғы серіктестері Сет Томас пен Сайлас Ходли бірден осындай сағаттар жасауға кірісті. Бристоль және Плимут қалаларындағы басқалар Терримен бәсекелесу үшін толық сағаттарды құрастыру және сату үшін қозғалыс, корпус немесе басқа да сағат бөліктерін жасады. Терри патенттерін үнемі жаңартуға мәжбүр болды. Парадоксалды жағдай, оның жаңартылған патенттері өте тар сипатталғандықтан, бұл бәсекелестерге өз дизайндарына шағын өзгерістер енгізіп, патенттік құқық бұзушылықтан қашуға мүмкіндік берді. 1826 жылы 7-сінде Илай Терри Личфилд аудандық сотына Сет Томасқа патенттік құқық бұзғаны үшін шағым түсірді. Сот шешімі Терридің пайдасына болды, бірақ ол өтемақы алған-алмағаны белгісіз. Қазіргі заманғы тарихшылар бұл сот процесі екі тараптың арасында басқаларды бәсекелестіктен алдастау үшін жасалғанын айтады, бірақ бұл дұрыс екеніне көз жеткізу қиын, себебі Терри, Томас емес, сағаттарды жаппай өндірудің бизнес жағына ең аз қызығушылық танытты. Терридің дизайнын көшіруге жасалған тымысылдың бір мысалы ретінде, Ривз & Co компаниясы АҚШ-та Эли Терридің дизайны бойынша сағаттар жасады. Бұл сағаттар түпнұсқа Эли Терри сағаттарының ою-өрнегі мен ағаштан жасалған механизмін дәл көшірді. Алайда, бұл сағаттардың дизайны Терридің патенттерін бұзғандықтан, Ривз & Co компаниясы бизнестен шығуға және сатылмаған сағаттарын жоюға мәжбүр болды. Ривз & Co компаниясының сағаттарының өте аз ғана бөлігі бүгінгі күнге жетті. Ривз & Co компаниясының жұмыс істейтін сөрелік сағатының керемет мысалы Калифорния штатының Алтадена қаласындағы Джон Басмаджианның сағаттар коллекциясында сақтаулы. Оның сирек кездесетіндігі коллекционерлер үшін оның құнын арттырады.
Eli Terry's success in mass producing and selling an affordable shelf clock for the public provided much inspiration to other entrepreneurs in Connecticut and beyond. Immediately, Terry's former partners Seth Thomas and Silas Hoadley began making similar clocks. Others in the Bristol and Plymouth communities manufactured movements, cases or other clock parts for others to assemble and sell complete clocks in order to compete with Terry. Terry was forced to continually update his patents. Paradoxically his updated patents became very narrowly described and this enabled competitors to make slight changes to their design and evade patent infringement. In 1826 7, Eli Terry filed a lawsuit in Litchfield district court against Seth Thomas for patent infringement. Judgement was in favor of Terry but it is unclear if he ever collected compensation. Contemporary historians believe the suit was staged between the two principals in order to dissuade others from competition, but it is unclear that this is correct since Terry, unlike Thomas, was the least interested in the business side of mass clock production. As one example of the frenzy at the time to copy Terry's designs, Reeves & Co made clocks in the United States to the Eli Terry design. These clocks faithfully copied the scrollwork and wooden movement of the original Eli Terry clocks. However, since the designs of these clocks were infringements of the Terry patents, Reeves & Co. were forced out of business and were also forced to destroy their stock of unsold clocks. Very few genuine Reeves & Co. clocks still exist. One excellent example of an operating Reeves & Co. shelf clock is in the John Basmajian clock collection, in Altadena, California. Due to its rarity it is extremely valuable to collectors.
Мұра
Коннектикут штатының Оңтүстік Виндзор қаласында, Терридің балалық шағындағы үйінен небары бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан Элай Терри бастауыш мектебі сағатшының құрметіне аталған. Оның бейнесі мектеп кіреберісіндегі тақтада бейнеленген.
Eli Terry Elementary School, located only a few miles from Terry's childhood home in South Windsor, Connecticut, is named for the clockmaker. His likeness adorns a sign at the school's entrance.