Сильвана Арменулич: «Севдалинка патшайымы»ның өмірі мен өнері
Silvana Armenulić
Сильвана Арменулич (1939-1976) – Югославияның әйгілі севдалинка әншісі, "Севдалинка патшайымы". "Šta će mi život" хиті, өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Югославия әншісі (1939–1976)
Yugoslav singer (1939–1976)
Сильвана Бажрактаревич (туған Зилха Бажрактаревич; 18 ақпан 1939 – 10 қазан 1976), кәсіби тұрғыда Сильвана Арменолич деп танылған, босниялық әнші-әндер жазушы және актриса, сондай-ақ Югославиядағы ең танымал коммерциялық халық музыкасы мен дәстүрлі севдалинка әншілерінің бірі. Ол "Севдалинка патшайымы" деп аталады. 37 жасында автокөлік апатында қаза болғандықтан өмірі қысқа болды, бірақ ол аймақта әлі де жоғары бағаланады және өзінің ерекше ән айту стилі мен дауысы үшін танымал. Арменоличтің досы және замандасы Тома Здравкович жазған "Šta će mi život" (Маған өмір не қажет?) әні бұрынғы Югославиядағы ең көп сатылған синглдердің бірі. Оның екі қарындасы да кәсіби әншілер болған: Мирсада "Мирьяна" Бажрактаревич және Хадрудина "Дина" Бажрактаревич.
Silvana Bajraktarević (born Zilha Bajraktarević; 18 February 1939 – 10 October 1976), known professionally as Silvana Armenulić , was a Bosnian singer songwriter and actress and one of the most prominent commercial folk music and traditional sevdalinka singers in Yugoslavia. She is called the "Queen of Sevdalinka". Her life was cut short when she died in a car crash at the age of 37, but she continues to be well regarded in the region and she is recognized for her unique singing style and voice. Armenulić's song "Šta će mi život" (What Do I Need a Life for), written by her friend and contemporary Toma Zdravković, is one of the best selling singles from the former Yugoslavia. Two of her sisters were also professional singers: Mirsada "Mirjana" Bajraktarević and Hajrudina "Dina" Bajraktarević.
193955: Ерте өмір, отбасы және музыкаға қызығушылық
Югославия Корольдігінің Добой қаласында туған Зила Бажрактаревич мұсылман және этникалық босниялық отбасындағы он үш баланың үшіншісі болды. Оның әкесі Мехмед Бажрактаревич (1909–1966), «Ягода» (Жеміс) аталған жергілікті кондитерлік дүкенінің иесі, ал анасы Хаджирия (1916–2008) болды. Зила бала кезінде, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, дифтериядан аман қалды. Зиланың Хаджрудин есімді ағасы бар еді, ол 1940 жылдары ит шаққаннан кейін шамамен екі аптадан соң қайтыс болды. Ағасының өлімінен кейін әкесі араққа салынып, жалғыздыққа бой алдырып, отбасын және бизнесін ұмытты. Әкесінің кондитерлік дүкені жабылып, отбасы ауыр күйзеліске ұшырады. Оның ең алғашқы естеліктері – әкесінің жоқтығы және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде анасы Хаджирияның балаларымен бірге баспананың жертөлесіне жасырынуы. Он үш балалы отбасында Зилханың әпкелері Мирсада, Хаджрудина, Абида және Шевка, ал ағалары Хаджрудин, Мұхамед, Изудин, Абудин және Исмет болды. Оның әпкесі Шевканың ұлы Сабахуддин Билалович кәсіби баскетболшы болды және ұлымен бірге теңізде жүзу кезінде 43 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Он жылдан кейін, 2013 жылдың қыркүйек айында Шевка мен оның күйеуі Лютво екеуі де табиғи себептерден көз жұмды, бірнеше күннің арасында. Зила ерте жасынан ән айтуды бастады және кейіннен дауысын богемиялық әкесінен алғанын айтты. Бала кезінде ол әкесінің қолына отырып, оған ән шырқады. Бірақ ол кәсіби әнші болуды ойлағанда, әкесі оны қолдамады. Бір күні, түндік ішіп келгеннен кейін, ол қолмен көрсетіп: «Барыңдар! Егер әнші болғың келсе, барыңдар», – деді. 1947 жылы ол бастауыш мектепке қабылданды, онда ата-анасы сыйлаған мандолинаны ойнауға үйренді. Содан кейін ол мандолинада ойнап, көбірек ән айтты, бірақ мектептегі бағалары төмендеп кетті. Сегізінші сыныпқа жеткенде, ол мектепке деген қызығушылығын жоғалтып, жергілікті жерде танымал кафана әншісі ретінде көзге түсті.
Born Zilha Bajraktarević in Doboj, Kingdom of Yugoslavia, she was the third of thirteen children in a Muslim and ethnically Bosniak family. Her father was Mehmed Bajraktarević (1909–1966), owner of a local cake shop called Jagoda (Strawberry), and her mother was Hajrija (1916–2008). Zilha survived a bout with diphtheria as a child shortly after World War II. Zilha had a brother named Hajrudin who died about two weeks after being mauled by a dog in the 1940s. After her brother's death, her father found solace in alcohol and solitude, neglecting the family and his business. After her father's cake shop closed, the family suffered greatly. Some of her earliest memories were of her father's absence and the World War II, when mother Hajrija and the children hid in the basement from the Ustasha troops. The family of thirteen children included Zilha's sisters Mirsada, Hajrudina, Abida, and Ševka, and brothers Hajrudin, Muhamed, Izudin, Abudin, and Ismet. Her sister Ševka's son Sabahudin Bilalović became a professional basketball player who died at age 43 of a heart attack on the beach while swimming with his son. Ten years later, Ševka and her husband Lutvo both died of natural causes in September 2013, just days apart. Zilha began singing at an early age and she would later say that she got her voice from her father, a bohemian. As a child, she would sing to him while sitting in his lap. But when she had thoughts of pursuing a professional singing career, her father was not supportive. Then one day, after coming home hung over from a night of drinking, and with the wave of a hand, he said "Go! If you really want to be a singer, go." In 1947, she was enrolled into elementary school, where she learned to play the mandolin, which was a gift from her parents. After that, she played the mandolin and sang more and more, but her grades in school kept declining. By the time she reached the eighth grade, all interest in school had been lost and she had made a name for herself locally as prominent kafana singer.
1959-68: Неке және қарым-қатынастар
Зила күйеуі, теннисші Радмило Арменоличпен 1959 жылы Белградтағы Гранд Казинода ән шырқап жүрген кезде танысты. Олар екі жылдан кейін, 1961 жылғы 26 қазанда үйленді және қыздары Гордана 1965 жылғы 13 қаңтарда дүниеге келді. Жеті жыл некеде тұрғаннан кейін Радмилоның Зиланың досы, әнші Лепа Лукичпен жасасқан деген қаңтар болды. Осыдан кейін ол "Sedam godina ljubavi" ("Махаббаттың жеті жылы") атты ән жазды. Олар ажырасқан деп есептелді, бірақ көп жылдар өткен соң Радмило олар ажырасқан, бірақ ол қайтыс болғанға дейін заңды түрде үйленген күйінде болғанын айтты. Зила этникалық мұсылман, ал күйеуі Радмило серб болғандықтан, олардың некесі көп ұлтты Югославияда этникалық аралас неке болып саналды. Радмилоның анасы Гордана бұл некені мақұлдамады, сондай-ақ Зиланың әкесі Мехмед те қызымен сөйлесуден бас тартты. Шындығында, ол 1965 жылы қайтыс болғанға дейін оның үйіне кіргізілмеді, содан кейін ол жаназаға қатысу үшін Добойға оралды. Некесі аяқталғаннан кейін көптеген ер адамдар оның махаббатына үміттене бастады, олардың ішінде саясаткерлер Стане Доланк және Бранко Пешич те болды.
Zilha met her husband, tennis player Radmilo Armenulić, in 1959 when she was singing at the Grand Casino in Belgrade. They married two years later on 26 October 1961 and their daughter Gordana was born on 13 January 1965. After seven years of marriage, Radmilo allegedly cheated on Zilha with her friend, singer Lepa Lukić. After that she recorded a song called "Sedam godina ljubavi" (Seven Years of Love). She and her husband were believed to have divorced, although many years later, Radmilo revealed that they had separated but stayed legally married until her death. Zilha was an ethnic Muslim and her husband Radmilo was a Serb, making theirs an ethnically mixed marriage in multiethnic Yugoslavia. Radmilo's mother Gordana disapproved of the marriage as did Zilha's father Mehmed who even refused to speak to his daughter. In fact, Zilha was not allowed into his home until his death in 1965, when she returned to Doboj for his funeral. After her marriage ended, many men vied for her affection, including politicians Stane Dolanc and Branko Pešić.
Еңбек жолын бастауы
1953 жылы жас Зиланың Добойдағы кафанада ән салған дауысын Ака Степич естіді, ол оны ешқашан ұмытпады. Олар 1959 жылы Белградтағы «Бристоль» қонақ үйінде қайта кездесті, ол кезде Зила кәсіби әнші болып жұмыс істеп бастаған еді. Ол Джовица Маринович оркестрімен бірге өнер көрсетіп жүрген, ал әнші-домбырашы – Куне Гойкович еді. Содан кейін ол Белградтағы «Гранд Казинода» Акамен бірге ән айта бастады, сол жерде болашақ күйеуі Радмиломен танысты. 1954 жылы он алты жасында Зила Сараевоға көшіп келді, әпкесімен бірге тұрып, ақша табу үшін жергілікті кафаналарда ән шырқады. Бір күні кешке Зила Сараевоның Илиджа ауданында аккордеоншы Исмет Алажбегович Шербомен кездесті. Ол оның дауысына ғажайыптанды, оны оркестріне қабылдағысы келді, бірақ Зила кәмелетке толмағандықтан ата-анасының рұқсаты қажет еді. Әрине, олар келісті, ал Шербо оған тамақ, тұруға орын және ай сайын 20 000 динар жалақы беретінін уәделеді. Осылайша ол шоу-бизнес әлеміне қадам басты. 1958 жылдың көктемінде Лесковацтағы суық түні Зила «Хиссар» аталған мейрамхана бағындағы қойылымға барар алдында саябақта серуендеп жүргенде, орындықта ұйықтап жатқан жас жігітті көрді. Бұл Тома Здравкович еді. Зила оған жақындап, оятып, отырып сөйлесіп бастарды. Ол одан: «Сен қайдансың? Немен айналысасың?» – деп сұрады. Ол өзінің ауылдан екенін және қалаға жұмыс іздеп келгенін айтты. Жұмыс таба алмағандықтан, үйге қайтуға ақшасы да жоқ еді. Зила оған көмектескім деді. Ол оны өзінің қойылымына алып келді, тіпті бір сәтте микрофонын да оған ұсынды. Александр Гайович, журналист және мәдениет қайырманы жазған «Za društvo u ćošku» еңбегінде айтылғандай, Зила Томаның әнін естігенде таң қалды. Ол қонақ үйдің басқарушысынан Томаға жұмыс табуға көмектесуін өтінді. Тома онымен бірге ән айта бастады, кейін ол оған жеке келісімшарт жасастырды, ол өздігінен жаздырып, гастрольдік сапарларға шыға бастады. Екеуі де бұрынғы Югославияның аңыздарына айналды.
Sometime in 1953, a young Zilha was heard singing in a Doboj kafana by Aca Stepić, and it was a voice he did not forget. They met again six years later in 1959, at the Hotel Bristol in Belgrade, after she started singing professionally. She was performing with the orchestra of Jovica Marinović and the singer/drummer was Cune Gojković. After that, she began singing with Aca in the Grand Casino in Belgrade, where she met her future husband Radmilo. Zilha moved to Sarajevo at the age of sixteen in 1954, where she lived with her aunt and sang in local kafanas for money. One night Zilha met accordionist Ismet Alajbegović Šerbo in the Sarajevo suburb of Ilidža. Delighted with her voice, he wanted to make her part of his orchestra, but the girl was underage and needed her parents permission. Of course, they gave consent and Šerbo promised her that she would have food, a place to stay and a salary of 20,000 dinars monthly. There, she entered the professional world of showbusiness. On a cold night in Leskovac in spring 1958, Zilha was taking walk through a park before a performance at the garden of a restaurant called Hisar in a hotel, when she saw a young man sleeping on a bench. It was Toma Zdravković. She approached him, woke him up, sat down and started a conversation. She asked him "Where are you from? What do you do?". He told her he was from a village, and had come to the city looking for a job. He couldn't find a job, and was broke with no way to pay his fare back home. Zilha wished to help him. She brought him to her performance, even handing her microphone over to him at one point. When she heard Toma sing, she was amazed, according to Za društvo u ćošku, written by Aleksandar Gajović, a journalist and cultural worker. She begged the manager of the hotel to help Toma find a job. Toma began singing with her, and later she got him his own record deal and he began recording and touring on his own. The two became legends of the former Yugoslavia.
Сахна атауы
Кейін ол әншілік мансабын дамыту үшін Югославияның астанасы Белградқа көшіп барды. Ол жерде итальяндық актриса Сильвана Манганоның құрметіне "Сильвана" деген сахналық есімді қабылдады. Кішкентай кезінде достары оны "Ащы күріш" (1949) фильмін көргеннен кейін актрисаға ұқсағандықтан әзілде Сильвана деп атаған.
Eventually she moved to Belgrade, the capital of Yugoslavia, to further her singing career. There she adopted the mononymous stage name "Silvana" after the Italian actress Silvana Mangano. When she was a young girl, her friends would jokingly call her Silvana after watching the film Bitter Rice (1949), because she resembled the actress.
1965-1969: Алғашқы жазбалар мен теледидар
Белградта болған кезінде Сильвана богемиялық Skadarlija ауданында жиі өнер көрсетті. Осы уақыт ішінде оған Югославияның аса бәсекелестік лейблдері бірнеше жазба шарты ұсынды. Ол жазған алғашқы ән – босниялық севдалинка "Nad izvorom vrba se nadvila" (Бұлақтың үстінде жалбыз ағашы иілген), бірақ ол 1968 жылы шыққан "Otiš'o si bez pozdrava" (Қоштасусыз кеттің) альбомына дейін ресми түрде жарияланбады, ал оның алғашқы альбомынан үш жыл өткен соң жарық көрді. Александровацтағы Diskos лейблі үшін бір диск жазғаннан кейін, оны PGP RTB лейблі сол кездегі танымал дуэт форматында жаздыруға шақырды. 1960 жылдары Сильвана Петар Танасиевич, Александар Трандафилович, Славко Перович және Драган Живкович әншілерімен дуэттік альбомдар жазды. Екі компания да біршама уақыт бойы оның жазбаларын бәсекелестікпен шығарғаннан кейін, Сильвана дуэтте ән айтудан "жалықты". Солист ретінде жаздыру мүмкіндігі Загребтегі Jugoton лейблінен туды. Оның мансабы жылдам дамыды және ол Югославиядағы ең ірі коммерциялық халық әншілерінің біріне айналды. Бұл оны көптеген және жақсы жарияланған ел жүзіндегі концерттерге алып келді. Ол сондай-ақ танымал телесериалдарда, мысалы, Миодраг Петрович Чкальямен бірге түсірілген "Ljubav na seoski način" (Ауылдық махаббат) және халықтық фильмдерде, мысалы, "Građani sela Luga" (Луга ауылының азаматтары) сияқты фильмдерде пайда болды.
While in Belgrade, Silvana frequently performed in the bohemian neighborhood Skadarlija. During this time, she was offered several recording contracts from the incredibly competitive Yugoslav record labels. The first song she ever recorded was the Bosnian sevdalinka "Nad izvorom vrba se nadvila" (Over the Spring, the Willow Tree Hung), although it wasn't officially released until her 1968 album Otiš'o si bez pozdrava (You Left Without Saying Goodbye), three years after her first album was released. After recording a single record for the label Diskos in Aleksandrovac, she was invited by the label PGP RTB to record in the then popular duet format. Silvana recorded duet albums with singers Petar Tanasijević, Aleksandar Trandafilović, Slavko Perović and Dragan Živković in the 1960s. After both companies competitively issued her records for a period of time, Silvana grew "tired" of singing in duets. The opportunity to record as a soloist came from the Zagreb based record label Jugoton. Her career had taken off rapidly and she became one of the biggest commercial folk stars in Yugoslavia. This led to numerous and well publicized country wide singing engagements. She also appeared in many popular TV sitcoms such as Ljubav na seoski način (Love in the Rural Way) with famous Serbian comedian Miodrag Petrović Čkalja and folksy movies such as Građani sela Luga (Citizens of the Village Luga).
Өлім алдында
Арменулич қайтыс болғаннан кейін достары оның тағдыры туралы жиі уайымдайтынын айтты. 1971 жылдың қазан айында ол автокөлік апатына ұшырады, бұл оның өмірін алар жақын келді және бес жылдан кейін оны қасіретті қалай өлтіргенін еске түсірді. Апаттан үш ай өткен соң ол: "Мен үлкен пессимистпін. Мен өмірден қорқамын. Болашақтан. Ертең не болады деп қорқамын. Мен үшін ертең болуы мүмкін емес деп қорқамын", - деді.
After Armenulić's death, friends said that she often worried about her fate. In October 1971, she was in a car accident that almost claimed her life, and which irresistibly recalls the tragedy that took her life five years later. Three months after the accident, she said, "I am a big pessimist. I'm afraid of life. The future. What will happen tomorrow. I fear that, for me, there might not even be a tomorrow "
Өмірінің соңғы жылдары Арменулич өзінің тағдырын білуге ерекше құмар болды, сондықтан ол астрология, телепатия туралы барлық білімін жинап, өзін-өзі пайғамбар деп жариялаған адамдармен сөйлесті. 1976 жылдың тамыз айының басында, өліміне екі ай қалғанда, ол Болгарияда гастрольде болды және мистик Баба Вангамен кездесуге мүмкіндікті пайдалануды шешті. Кездесу ұнамсыз болды. Соқыр Ванга Арменуличке арқасын бұрып, терезенің сыртына қадалып қарады. Ол сөйлемеді. Ұзақ уақыттан соң Ванга ақыры: "Ештеңе жоқ. Төлеудің қажеті жоқ. Мен сізбен сөйлескім жоқ. Қазір емес. Кетіңіз, үш айдан кейін қайта келіңіз", - деді. Арменулич кері бұрылып есікке қарай басып бара жатқанда Ванга: "Күте тұрыңыз. Шындығында, сіз қайта келе алмайсыз. Кетіңіз, кете беріңіз. Егер үш айдан кейін қайта оралуға мүмкіндігіңіз болса, солай істеңіз", - деді. Ол мұны өлетінінің растауы ретінде қабылдады және Ванганың үйінен көз жасымен шықты. Арменулич пен оның кіші әпкесі Мирсада Байрактаревич 1976 жылдың 9 қазанында, өлім күнінен бір күн бұрын "Ленин бары" атты мейрамхананың ашылуында болды. Мейрамхананың интерьері үңгірге ұқсағандықтан, төбесінен сталактиттер пішіндес тікендер ілінген. Арменулич креслодан тұрғанда біреуіне басын соғып алды, бұл сол күні және келесі күні қатты бас ауруын тудырды.
In the final few years of her life, Armenulić became increasingly obsessed with learning her own fate, so much so that she learned all she could about astrology, telepathy, and spoke with self proclaimed prophets. In early August 1976, just two months before her death, she was on tour in Bulgaria and decided to seize the opportunity to meet with mystic Baba Vanga. The meeting was unpleasant. Vanga, who was blind, only sat and stared out a window with her back to Armenulić. She did not speak. After a long time, Vanga finally spoke: "Nothing. You do not have to pay. I do not want to speak with you. Not now. Go and come back in three months." As Armenulić turned around and walked towards the door, Vanga said: "Wait. In fact, you will not be able to come. Go, go. If you can come back in three months, do so." She took this as confirmation that she would die and left Vanga's home in tears. Armenulić and her younger sister Mirsada Bajraktarević were at the opening of restaurant called "Lenin Bar" on 9 October 1976, the day before their deaths. Since the interior of the restaurant was meant to resemble a cave, there were spikes in the shape of stalactites hanging from the ceiling. Armenulić hit her head on one when getting up from her chair, which caused huge headache the rest of that day and the next.
Өлім және жерлеу
1976 жылы 10 қазанда сағат 21:15-те Сербияның Смедерево қаласындағы Колари ауылының жанында болған жол апатында Арменолич, 25 жастағы жүкті қарындасы Мирсада және Белград радиосының скрипкашы-халық оркестрінің дирижері Миодраг "Раде" Яшаревич қаза тапты. Олар концерттен кейін Александровацтан Белградқа "Форд Гранада" көлігімен келе жатқан еді. Арменолич жолға шыққанда рульде болды, бірақ олардың жолға шығуы мен апат арасында 60 жастағы Яшаревич рульді өз қолына алды. Көлік сағатына 130 км жылдамдықпен келе жатқанда, Белград-Ниш тас жолының 60-шы шақырымында қарсы бағытқа шығып, 52 жастағы Растко Груич басқарған FAP жүк көлігімен соқтығысты. Арменолич жолаушылар орындығында ұйықтаған, ал оның кіші қарындасы артқы орындықта ұйықтаған. Алғашқыда тек Яшаревичтің қазасы хабарланды, себебі телеарналар 1972 жылы Жаңа жылдық тікелей эфирде болған оқиғаға байланысты Арменоличтің атын атаудан бас тартты, осы оқиға оны теледидардан шеттетуге себеп болды. Апаттың нақты себебі әлі белгісіз, бірақ бұл апат тежегіш жүйедегі ақауларға байланысты болуы мүмкін деп саналады. Олар жүргізген "Форд Гранада" көлігі "басқару механизміндегі қауіпті құрылымдық кемшіліктер" анықталғандықтан қайтарылып алынды. 1975 жылдың қыркүйегі мен 1976 жылдың маусымы аралығында шығарылған модельдердің ақаулы екені туралы барлық тұтынушыларға хабарлама жіберілді. Көлік иелеріне көліктерді қайтару ұсынылды, аталған оқиғаларға қатысты толық мәліметтер әлі белгісіз. Олардың жерлеу рәсіміне 30 000-нан 50 000-ға дейін адам қатысты, оның ішінде әншілер Лепа Лукич және Хашим Кучук Хоки (өзі 2002 жылдың 26 қарашасында осыған ұқсас жол апатында қаза тапты). Ол және оның қарындасы Ново-Гробле зиратында қатар жерленген.
On Sunday, 10 October 1976, at around 9:15pm CEST, Armenulić died in a car crash near the Serbian village of Kolari in Smederevo along with her 25 year old pregnant sister Mirsada and violinist/Radio Belgrade folk orchestra conductor Miodrag "Rade" Jašarević. They were driving in a Ford Granada car en route from Aleksandrovac to Belgrade after a concert. Armenulić was behind the wheel when they left, but sometime between their departure and the crash, 60 year old Jašarević had taken the wheel. Their car was reportedly traveling 130 km/h, when it veered into oncoming traffic lanes at the 60th kilometer of the Belgrade—Niš highway, colliding head on with a FAP truck driven by 52 year old Rastko Grujić. Armenulić had been sleeping in the passenger's side seat and her younger sister was asleep in the back seat. Initially, only the death of Jašarević was reported, as television shows refused to mention Armenulić because of the 1972 incident during a live broadcast on New Year's Eve show, which got her banned from television. The exact cause of the accident is unknown, but it is believed that the crash is directly related to a brake problem. The Ford Granada they were driving was recalled for "dangerous structural defects observed in the control mechanism". A notification was sent to all customers that the models manufactured between September 1975 and June 1976 were faulty. Owners were advised to return the cars; further details regarding these events remained obscure. Between 30,000 and 50,000 people attended their funeral, including singers Lepa Lukić and Hašim Kučuk Hoki (who himself died in a near identical car crash on 26 November 2002). She and her sister were buried side by side in the cemetery Novo groblje.
1976-2024: Соңынан
Әнші Лепа Лукич сол күні концертте өнер көрсетуді сұрағанын, бірақ мансабында алғаш рет ұйықтап, концертке бармағанын айтты; кейін ол олармен бірге барса, апатта қарындастарымен бірге қаза тапқан болар еді деп сенетінін мәлімдеді. 2013 жылы Лепа сұхбатында, ол апалы-сіңлілінің өлімінен кейін көлік айдамайтынын, олардың тағдырын бөлісуден қорқатынын айтты. Босниядағы 1990 жылдардағы соғыс кезінде Арменоличтің анасы Хаджрия және сіңлісі Дина Добойдағы үйінен Данияға қашып кетті. 2004 жылы Хаджрия (сол кезде 88 жасқа жуық) бұрынғы күйеу баласы және Арменоличтің бұрынғы күйеуі Радмило Арменоличке қарсы сотқа шағым түсірді. Шағымда, ол Радмиломен бірге тұрған алты бөлмелі пәтердің Бажрактаревичтер отбасына тиесілі екені айтылды. Оның сөзінше, Арменолич Радмилодан ажырасқаннан кейін пәтерді сатып алып, қызы Горданамен бірге тұруды жоспарлаған, бірақ көп ұзамай қайтыс болды. Радмило баспасөзге ол Арменоличпен заңды түрде үйленгенін және пәтер олардың қызы Горданаға қалдырылғанын мәлімдеді. Сильвананың өлімінен кейін Радмило он екі жасар қызды өсіндірді және оның заңды қамқоршысы ретінде пәтерге ие болды. 2013 жылы "Izvorne i novokomponovane narodne pesme" альбомында "Ciganine ti što sviraš" әнін орындады. Сильвана мен Брена ешқашан кездеспегенмен (Бренаның мансабы Сильвананың өлімінен кейін бірнеше жыл өткен соң басталды), олардың ортақ танысы болды: олардың менеджері Милован Илич Минимакс. 2011 жылдың 10 қазанында, оның қайтыс болғандығының 35 жылдығына орай, серб телеарнасы "Prva Srpska Televizija" бағдарламасы "Exploziv" он минуттық бөлімді көрсетті, онда Арменоличтің тірі қалған достары мен қызы Горданадан сұхбат алынды. Бөлімге сондай-ақ көлік апатын қайта жасау кірді. Серб жазушысы Драган Маркович 2011 жылдың 9 желтоқсанында оның өмірі туралы "Книга о Сильвани" (Силвана туралы кітап) атты өмірбаянын жариялады. Кітап үшін сұхбат алғандардың арасында Сильвананың қызы Гордана да болды.
The singer Lepa Lukić has said that she was asked to perform at the concert that day but overslept for the first time in her career and did not make it to the concert; she later stated that she believes, had she gone with them, she would have lost her life in the crash with the sisters. In 2013, Lepa revealed in an interview that she hasn't driven a car since the sisters' deaths, out of fear that she would share their fate. During the war in Bosnia of the 1990s, Armenulić's mother Hajrija and sister Dina fled their home in Doboj to Denmark. In 2004, Hajrija (by then nearly 88 years old), filed a lawsuit against her former son in law and Armenulić's ex husband Radmilo Armenulić, the suit alleged that the six bedroom apartment in which he lived with his second wife, belonged to the Bajraktarević family. She said that Armenulić bought the apartment after she divorced Radmilo and planned on living there with her daughter Gordana, but shortly thereafter lost her life. Radmilo commented to the press, that he was still legally married to Armenulić up until her death and alleged that the apartment was left to their daughter Gordana. After Silvana's death, Radmilo got custody of the then twelve year old girl, and being her legal guardian, owned the apartment. and in 2013 she covered "Ciganine ti što sviraš" on Izvorne i novokomponovane narodne pesme. Although Silvana and Brena never met (Brena's career started a few years after Silvana's death), they did have a mutual acquaintance: their manager Milovan Ilić Minimaks. On 10 October 2011, the 35th anniversary of her death, Exploziv, a show on Serbian television channel Prva Srpska Televizija, included a ten minute segment in which they interviewed some of Armenulić's surviving friends and her daughter, Gordana. The segment also included a reenactment of the car crash. Serb writer Dragan Marković released a biography about her life entitled Knjiga o Silvani (Book About Silvana) on 9 December 2011. Silvana's daughter Gordana was among the people interviewed for the book.