Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық сәулетші және мүсінші Косимо Фанзаго (Clusone, 12 қазан 1591 – Napoli, 13 ақпан 1678) – Италиялық сәулетші және мүсінші, Неаполь қаласындағы барокко кезеңінің ең көрнекті өкілі саналады.
Italian architect and sculptor
Cosimo Fanzago (Clusone, 12 October 1591 – Napoli, 13 February 1678) was an Italian architect and sculptor, generally considered the greatest such artist of the Baroque period in Naples, Italy.
Өмірбаян
Фанзаго Клузонеде (қазіргі Бергамо провинциясы) қола құюшылар мен сәулетшілер отбасында дүниеге келді. 1608 жылы Киетиде қысқа уақыт тұрғаннан кейін Неапольге көшіп келді. Мұнда (1612 жылы өзі жазғандай) ол тоскан мүсіншісі Анджело Ландиден мармар мүсіншісі (maestro di scultura di marmo) және құрылысшы ретінде тәлім алды. Оның алғашқы маңызды жұмысы кардинал Карафаның туысы Марио Карафаның зират ескерткіші болды. Оның сәулет өнеріндегі тұңғыш қадамы Сан-Джузеппе-дей-Векки а-Сан-Потитоның жобасын жасауы болды (1669 жылы аяқталды). Фанзагоның өмірі туралы граф Фогаччия жазған мақалаға сәйкес, Неапольде ол бенедиктиндердің, Медина герцогының, Караччоло князінің және картузиандықтардың қолдауын алды және көп ұзамай жеке шеберханасын ашты. Ол Масаниелло көтерілісіне бір жақтылық танытқан, ал патшалық билік қайта орнатылғаннан кейін Фанзаго өлім жазасына кесіліп, Римге қашуға мәжбүр болды, онда он жыл жұмыс істеді. Ол Неапольге оралып, Санта-Мария-Эгизияка-а-Пиццофальконе шіркеуінің бастапқы жобасын жасады (1651–1717 жылдары салынды). Бұл шіркеу грек кресі тәрізді жоспарға ие, және Бернинидің (куполы Сант-Андреа-аль-Квиринальға ұқсас) және Борроминидің (жоспары Сант-Агнесеге ұқсас) заманауи барокко шедеврлерінің қосындысы сияқты көрінеді. Ол сондай-ақ Санта-Тереза-а-Чиая шіркеуін де жобалады. Оның соңғы үлкен шіркеуі – Санта-Мария-Маджоре, ол 1653–1675 жылдар аралығында салынды. Фанзаго 87 жасында қайтыс болды. Оның шәкірттерінің бірі Лоренцо Ваккаро болды.
Fanzago was born in Clusone (current Province of Bergamo) in a family of bronze casters and architects. In 1608, after a short stay in Chieti, he moved to Naples. Here (according to what he wrote in 1612) he trained as a marble sculptor (maestro di scultura di marmo) and mason under the Tuscan sculptor Angelo Landi. His first important work was the sepulchre monument of Mario Carafa, a relative of Cardinal Carafa. His architectural debut was the design of San Giuseppe dei Vecchi a San Potito (completed 1669). According to an essay about Fanzago's life by count Fogaccia, in Naples he obtained the support of the Benedictines, the Viceroy Duke of Medina, Prince Caracciolo and the Carthusians, and soon opened a workshop of his own. Apparently he sympathised with Masaniello's revolt, and after the return of Royal authority, Fanzago was sentenced to death and had to flee to Rome, where he worked for a decade. He returned to Naples and designed the initial layout church of Santa Maria Egiziaca a Pizzofalcone (built 1651–1717). This church displays a Greek cross plan, and resembles a hybrid of contemporary Baroque masterpieces by Bernini (dome resembles Sant'Andrea al Quirinale) and Borromini (the plan resembles Sant'Agnese). He also designed the church of Santa Teresa a Chiaia. His last great church was Santa Maria Maggiore, built between 1653 and 1675. Fanzago died at an age of 87 years. One of his pupils was Lorenzo Vaccaro.