Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон сумен жабдықтау инфрақұрылымы
London water supply infrastructure
Темза су айналасының негізгі желісі (TWRM, бұрын Лондон су айналасының негізгі желісі) – Темза және Ли өзендерінің су жиналатын алаптарындағы су тазарту станцияларынан алынған ауыз суды Лондонның орталық бөлігіне тарату үшін пайдаланылатын бетон туннельдер жүйесі. Лондонның сумен жабдықтау инфрақұрылымының маңызды бөлігі саналатын бұл желінің бастапқы бөлігі 1988 және 1993 жылдар аралығында Thames Water компаниясымен 248,000,000.00 фунт стерлинг (қазіргі бағамен) құнымен салынды. Салынысы аяқталған кезде, бұл Ұлыбританиядағы ең ұзын туннель болды. 2007 және 2010 жылдар аралығында екі қосымша бөлім салынды.
The Thames Water Ring Main (TWRM, formerly the London Water Ring Main) is a system of approximately of concrete tunnels which transfer drinking water from water treatment works in the Thames and River Lea catchments for distribution within central London. A major part of London's water supply infrastructure, the initial ring was constructed by Thames Water between 1988 and 1993 at a cost of £$248,000,000.00 (equivalent to £ in ), and when completed, it was the longest tunnel in the UK. Two extensions were constructed between 2007 and 2010.
Шолу
Айналымдық магистраль Хэмптон, Уолтон, Эшфорд және Кемптон су тазарту станцияларын батыс Лондондағы ірі сақина арқылы байланыстырады, оңтүстік тармағы Брикстон арқылы және солтүстік тармағы Кью арқылы Лондон орталығымен жалғасады. Тармақтар Валтемстоу маңындағы Коппермилл су тазарту станциясына, сондай-ақ Хонр Оук су қоймасы мен сорғы станциясына дейін созылады. Жүйенің жалпы тасымалдау сыйымдылығы күніне 1,8 гигалитр (1,8 × 109 литр) құрайды. Сақиналық магистраль көптеген су құбырларынан тереңде, жер астынан және шамамен теңіз деңгейінен төмен орналасқан. Туннельдің ішкі диаметрі көбінесе бірдей, бірақ Ашфорд Коммон мен Кью арасындағы бөлігі басқаша. Ол жер бетіне 21 тік шахта арқылы жалғанады, олар жер бетіне дейін созылады.
The ring main comprises a major loop linking the Hampton, Walton, Ashford and Kempton water treatment works clustered in west London, to central London by a southern branch via Brixton and northern branch via Kew. Spurs run to Coppermills Water Treatment Works near Walthamstow, and to the reservoir and pumping station at Honor Oak. The total transfer capacity of the system is 1.8 gigalitres (1.8 × 109 litres) per day. The ring main is located well below most water mains, at a depth of below ground level and approximately below sea level. The tunnel is mostly of internal diameter, except for the section between Ashford Common and Kew, where it is It is connected to the surface by 21 vertical shafts that extend to ground level.
Негізгі себептері
Айналақты магистраль салынбастан бұрын, су Лондон қаласы ішінде негізгі су құбырлары арқылы тасымалданды, олардың көп бөлігі жер бетіне жақын орналасқан еді. Әлемдегі ең көне пайдаланудағы қысымды желілердің кейбірі – ең көнесі 1838 жылға дейін жетеді – коррозиядан әлсіреген еді. Сонымен қатар, су сұранысының өсуіне байланысты қысымның қажеттілігі артты, сондай-ақ көлік қозғалысынан туындаған сыртқы жүктемелер де артты. Бұл мәселелер жүйеде резервтік желілердің болмауынан одан әрі ушықты, бұл профилактикалық жөндеу жұмыстарын шектеді, нәтижесінде ағып кету саны көбейді. Айналақты магистраль жоғары деңгейлі құбырлардың қызмет ету мерзімін ұзартты, оларға жүктемені азайтты және резервтік мүмкіндіктерді арттыру арқылы оларды оңай оқшаулауға және күтіп ұстауға мүмкіндік берді.
Before the ring main was built, water was transferred within London through a number of trunk mains, mostly located just below the surface. Some of the oldest operational pressure mains in the world — the oldest dating from 1838 — the trunks were weakened by corrosion. Additionally, there was an increased pressure requirement due to increasing water demand, as well as an increase in external stresses due to vehicle traffic. These problems were exacerbated by a lack of system redundancies which limited preventive maintenance, resulting in an increasing number of leaks. The ring main extended the operational life of the high level trunks by reducing the demand placed on them, and, by providing an increased level of redundancy, enabled them to be more easily isolated and maintained.
Құрылыс
Негізгі желі екі кезеңде салынды: оңтүстік тармағы 1988-1991 жылдары, ал солтүстік тармағы 1991-1993 жылдары. Осымен қатар, Коппермиллс су тазарту станциясы мен Стоук Ньюингтон арасында туннель салынды, бірақ ол кейінірек кеңейту кезеңінде ғана желінің қалған бөлігімен қосылды. Жоба географиялық тұрғыдан кезеңдерге бөлініп, жеке келісімшарттар бойынша дерлік бір уақытта салынды. Әртүрлі мердігерлердің жұмысы нәтижесінде туннельдердің егжей-тегжейлі сипаттамаларында шағын айырмашылықтар болды. Туннельдер туннельді қазу машиналарын қолдану арқылы, бірімен-бірі бекітілген сегменттермен жасалды. Жобаның оңтүстік тармағы 1974 жылы Ашфорд Коммон мен Мертон арасында салынған Оңтүстік магистральды жаңартып, қайта пайдаланды, ал қалған бөлігі жаңа туннельдерден тұрды. Жоба аясында 11 жаңа сорғы станциясы салынды, олар туннельден суды шығарып, су тарату желісіне жіберді. Бұл станциялар Лондонның суға ең көп мұқтаж аймақтарына су жеткізу үшін орналастырылды, сондықтан көбінесе оларды кеңістік тапшылығы бар жерлерде салуға тура келді. Үш жерде – Барроу Хилл, Холланд Парк авенюі және Парк Лейн – сорғы станциялары толығымен жер астында салынды. Желі аяқталғаннан кейін Барн Элмс, Стоук Ньюингтон, Сурбитон және Хорнсидегі төрт су тазарту станциясын жабу жоспарланған, бірақ Хорнси ақырында жұмысын жалғастырды.
The main was constructed in two phases: the southern leg in 1988 to 1991, and the northern leg in 1991 to 1993. A tunnel was also built between Coppermills Water Treatment Works and Stoke Newington at the same time, although this was not connected to the rest of the ring until the later extension phase. The project was geographically split into stages, separately contracted and constructed largely simultaneously. Different contractors' work resulted in minor variations in tunnel details. The tunnels were constructed using tunnel boring machines, with interlocking wedgelock linings. The southern leg of the project refurbished and reused the existing Southern Tunnel Main, completed in 1974 between Ashford Common and Merton, but otherwise the project consisted of brand new tunnels. Eleven new pumping stations were constructed as part of the project, to extract water from the tunnel and send it to the water distribution network. These were positioned to deliver water to the areas of London with the greatest demand, which often meant they had to be constructed in locations where space was at a premium. In three locations — Barrow Hill, Holland Park Avenue, and Park Lane — the pumping stations were constructed entirely underground. Once the ring main was completed, it was envisaged that four existing water treatment works at Barn Elms, Stoke Newington, Surbiton, and Hornsey would be decommissioned, although Hornsey ultimately remained open.
Геология
Негізгі бөлігі Лондон балшығында орналасқан, ал астыңғы Ламбет тобы мен Танет құмы және үстіңгі аллювиум бөліктері де кездеседі. Лондон балшығының басымдығы жобалау бойынша жасалған, себебі ол оңай қазылады, көбінесе су өткізбейді және қысқа мерзімге өзін-өзі ұстап тұра алады, бұл туннель салуға жақын идеал материал. Егер жоба Ламбет тобы мен Танет құмына енуді талап етсе, туннель салу әлдеқайда қиын болды. Атап айтқанда, Танет құмына жоғары бұрғылау күші қажет, ол өте тозады және ең қиыны – су деңгейін сақтауға жеткілікті мөлшерде су өткізгіш. Танет құмында болған тағы бір мәселе – ауамен жанасқанда тотығатын глаукониттің болуы. Соның салдарынан оттегісіз қалған ауадан сорғы шахтасын қазу кезінде екі адам қаза тапты. Тутинг Бек Коммон жанында қазба жұмыстары жүргізілген кезде Танет құмына күтпеген жерден ену туннельдің суға толуына және туннель қазу машинасының уақытша тоқтатылуына әкелді.
The main lies mostly within London Clay with sections within the overlying alluvium and underlying Lambeth Group and Thanet Sand. The predominance of the London Clay lengths is by design, as being easily excavated, largely impermeable and somewhat self supporting for short periods it is a near ideal tunnelling material. Where the design required entry into the Lambeth Group and Thanet Sand, tunnelling was considerably more difficult. In particular, the Thanet Sand requires a high boring torque, is highly abrasive and, most challengingly, sufficiently permeable to contain a water table continuous with the underlying Chalk and measured at pressures up to An unexpected entry into the Thanet Sand while excavating near Tooting Bec Common led to the flooding of the tunnel and the temporary abandonment of a tunnel boring machine. A further problem with Thanet Sand was the presence of glauconite, which oxidises on contact with air. The resulting de oxygenated air resulted in two fatalities during the excavation of a pump out shaft.
Ұзарту
2007 және 2010 жылдар аралығында негізгі айналма желіге екі қосымша құрылыс салынды. Жаңа өзен бастауы мен Стоук Ньюингтон арасында туннель салынды, ол айналма желіні Коппермиллс су тазарту станциясына жалғайтын туннельмен байланыстырды, бұл станция бастапқы құрылыс кезеңінде салынған болатын. Брикстон мен Онор Оук арасында да туннель салынды. Бұл қосымша құрылыстар айналма желінің күніне 500 миллион литрге дейін тасымалдау сыйымдылығын арттырды.
Between 2007 and 2010, two extensions to the ring main were constructed. A tunnel was built between New River Head and Stoke Newington, connecting the ring main to the tunnel to Coppermills water treatment works, which was built in the initial construction phase. A tunnel was also constructed between Brixton and Honor Oak. These extensions increased the ring main's transfer capacity by 500 million litres per day.
Гидравлика
Негізгі ағын қызметтік резервуарлардың қозғалтқыш күшімен, гравитациялық түрде жүзеге асырылады. Құбыр желісінің тереңдігіне байланысты, оған қысым түседі. Гидравликалық деңгей сызығы сирек жер бетінен жоғары көтеріледі. Сумен жабдықтау үшін, су сорғы шахталары арқылы тарату аймақтарына қадалады. Бір жағынан, негізгі желіні қажеттілікке қарай су алатын резервуар ретінде қарастыруға болады. Сұраныстың осы динамикалық өзгеруінің көрсеткіші – Battersea және Park Lane сорғы шахталары арасындағы ең төменгі гидравликалық деңгейдің ауысуы. Сақина жабық, бұл кез келген сегментті оқшаулауға және жөндеу үшін кесуге мүмкіндік береді, соның салдарынан кез келген шахтаға су беру үзілмейді, бұл гидравликалық емес, сенімділік үшін жасалған.
Flow through the main is by gravity under the driving head of the service reservoirs. By virtue of its depth, the pipeline is under some pressure. The hydraulic grade line rarely exceeds ground level. To enter, supply water is pumped up into the distribution zones at the pump out shafts. In some respects, the main can be considered as a reservoir, from which supply is drawn as required. An indication of this dynamic variation in demand is that the minimum hydraulic level moves between the Battersea and Park Lane pump out shafts. The loop is closed to provide the redundancy that allows any segment on the ring to be isolated and drained for maintenance without interrupting the supply to any shaft, not for hydraulic reasons.