Кіріспе

АҚШ Теңіз жаяу әскерінің генералы және конгрессмен Джеймс Патрик Синнотт Деверё (20 ақпан 1903 – 5 тамыз 1988) – АҚШ Теңіз жаяу әскерінің генералы, «Теңіз кресімен» марапатталған және республикалық конгрессмен. 1941 жылғы желтоқсанда Уэйк аралын қорғау кезінде ол 1-ші қорғаныс батальонының бөлімшесіне жетекшілік етті. 15 күндік шайқастан кейін ол және оның әскерлері жапондықтар тарапынан Уэйк аралында тұтқынға алынды. 1945 жылғы қыркүйекте босатылғаннан кейін ол 1948 жылы полковник шенімен әскери қызметін аяқтады, содан кейін зейнетке шығартылып бригадир генерал шеніне көтерілді. Кейіннен ол 1951 жылдан 1959 жылға дейін төрт мерзімге Мэриленд штатының екінші округін АҚШ Өкілдер палатасында өкілдік етті. 1958 жылы ол Мэриленд штатының губернаторы лауазымына сайлануға үміткер болды, бірақ сайлауда жеңіліске ұшырады.

Ерте өмір

Деверо Кубаның Кабана қаласында дүниеге келді, оның әкесі, АҚШ армиясының хирургы доктор Джон Райан Деверо сол жерде қызмет етіп тұрған. 1910 жылы отбасы Колумбия округінің Вашингтонмен солтүстік шекарасында орналасқан Шеви Чейске (Мэриленд штаты) көшті. Он баланың бірі болған Деверо Рок Крик паркінде жылқы шауып, поло ойыны ойнады. 10 жасында ол Колумбия округінен жүргізуші куәлігін алды, ол кезде жасқа қатысты талаптар болмаған. Деверо сондай-ақ Вашингтондағы Армия және Әскери-теңіз дайындық мектебінде, содан кейін Мэриленд штатындағы Порт Депозиттегі Сускехана өзеніне қарап тұрған Томе мектебінде, Швейцарияның Лозанна қаласындағы Лавиллада (ата-анасы Венада, Австрияда тұрғанда) және кейін Мэриленд штатындағы иезуиттік католиктік оқу орны Балтимордағы Лойола колледжінде оқыды.

Теңіз жауынгерлері мансабы

Деверь 1923 жылы 20 жасында АҚШ Теңіз жауынгерлер корпусына қабылданып, 1925 жылдың ақпанында екінші лейтенант болып тағайындалды. Одан кейін Норфолк, Вирджиния, Филадельфия, Пенсильвания, Вирджиния штатының Квантикодағы Теңіз жауынгерлер корпусының казармаларына және Кубаның Гуантанамо шығанағына қызметке жіберілді. 1926 жылы Нью-Йорк қаласындағы пошта күзетіне бекітіліп, кейін Никарагуадағы Теңіз жауынгерлерінің құрамына ауыстырылды, онда ол рота офицері болып қызмет етті. 1927 жылдың басында АҚШ-қа оралғаннан кейін USS Utah кемесіне тағайындалды, сосын Никарагуаға қайтадан жағаға жіберілді. Одан кейін Қытайға жіберілді, онда бірінші лейтенант болып тағайындалды. Қытайда ол Бейпингтегі АҚШ елшілігінің атты жасағына қолбасшылық етті. 1933 жылы Квантикодағы бір жылдық қызметтен кейін Вирджиния штатының Монро фортындағы жағалау артиллерия мектебіне оқуға жіберілді. 1935 жылдың желтоқсанында капитан болып жоғарылатылғаннан кейін, ол Квантикоға қайта оралды, онда 1936 жылға дейін базалық қорғаныс қарулары мектебінде оқытумен айналысып, Теңіз жауынгерлері корпусының базалық қорғаныс қарулары жөніндегі нұсқаулығын дайындауға көмектесті. 1938 жылы USS Utah кемесіндегі Теңіз жауынгерлері жасағымен қызметтен кейін Деверэ Сан-Диегодағы Теңіз жауынгерлері корпусының базасына ауыстырылды.

Уэйк аралын қорғау

1941 жылдың қаңтарында Деверэу Гавай аралдарындағы Перл-Харборға жіберілді, кейіннен Тынық мұхитының солтүстік-батысында орналасқан Уэйк аралына, 1-ші қорғаныс батальонының Уэйк аралындағы бөлімшесінің бастығы ретінде жіберілді. Девероуз және 1-ші қорғаныс батальонының әскерлері 1941 жылдың 15 қазанында USS Regulus (AF 57) кемесімен Уэйк аралына келді. Олар келген кезде аралда 1146 азаматтық құрылысшы атолдың инфрақұрылымын жақсартумен айналысып жұмыс істеп жатты. 1941 жылдың 8 желтоқсанында, дүйсенбі күні таңертең, ол Жапонияның бірнеше сағат бұрын (7 желтоқсан, 1941 жексенбі күні) Перл-Харборға шабуыл жасағаны туралы хабарлама алды. Соңынан болған шайқаста (Уэйк аралы шайқасында) майор Деверьо және оның теңіз жаяу әскерлері, 211-ші жауынгерлік эскадрильяның қолдауымен екі крейсерге зақым келтірді, екі эсминец, бір эскорт кемесін баттырды, жалпы саны 72 ұшақты жойды немесе зақымдады, сондай-ақ бір суасты кемесін баттырды деп саналады. Соңғы күні тағы екі эсминец зақымдалды. Бірақ, кейіннен, екінші, одан да күшті шабуыл күштері келген соң, бірнеше күнге созылған қатал шайқастан кейін, 449 теңіз жаяу әскері 1941 жылдың 23 желтоқсанында жапондықтарға тәслим болды.

Соғыс тұтқыны

Ол тұтқындалғаннан кейін 1942 жылдың 12 қаңтарына дейін Уэйк аралында қалды, содан кейін ол өзінің әскерімен бірге "Нита Мару" кемесімен жіберілді. Ол Йокогамада тоқтады, онда бірқатар американдық офицерлер түсірілді, бірақ кейіннен 24 қаңтарда Шанхайдан төмен ағыс бойында орналасқан Вусонға жетті. Ол 1942 жылдың 9 желтоқсанына дейін сол жерде болды, содан кейін ол Цзянваңға ауыстырылды, онда 29 ай түрмеде отырды. Бес апта бойы ол Бейпинге жақын Фэнтайда болды, содан кейін оны Жапонияның орталық Хоккайдосындағы лагерьлерге көшірді. Деверэ 1945 жылдың 15 қыркүйегінде Хоккайдо аралындағы тұтқын лагерінен босатылды.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Қысқа уақыттық оңалтудан кейін, ол 1946 жылдың қыркүйегінен 1947 жылдың мамырына дейін Квантикодағы Амфибиялық соғыс мектебінің аға курсында студент ретінде тағайындалды. Оқуын аяқтағаннан кейін, ол Калифорния штатының Оушенсайд қаласындағы Пэндлтон лагеріндегі Бірінші теңізшілер дивизиясына жіберілді. 1948 жылдың 31 шілдесінде зейнетке шыққанға дейін дивизия штаб-батальонының командирі болып қызмет етті. 1947 жылы оның "Уэйк аралының тарихы" атты кітабы жарық көрді. Заңға сәйкес, Деверье нақты жағдайдағы қызметі үшін ерекше мақталып, зейнетке шыққан кезде бригадир-генерал шеніне көтерілді. 15 күн бойы басым күштерге қарсы шағын американдық бекінісін қорғағандығы үшін Деверье Әскери-теңіз кресімен марапатталды. Марапаттамасында былай делінген:

Америка Құрама Штаттарының Президенті, Бірінші теңіз қорғаныс батальонының командирі, Уэйк аралындағы Әскери-әуе базасының офицері, АҚШ Теңіз жаяу әскерінің майоры Джеймс Патрик Синнотт Деверьоны оның қызметінің барысында көрсеткен ерен және батыл мінез-құлқы үшін Әскери-теңіз кресімен марапаттауға құрметпен келіседі. Майор Деверо 1941 жылдың 7-22 желтоқсаны аралығында жапондықтардың қоршауында болған кезде бұл бекіністі қорғауға жауапты болды. Майор Девероның шабыттандырарлық басшылығы және оның батальонының адал қызметі осы маңызды міндеттердің сәтті орындалуына үлкен үлес қосты және АҚШ Әскери-теңіз қызметінің беделін арттырды.

Әскери қызметтен кейінгі мансап шаруа, Конгресс, қоғамдық қауіпсіздік

Деверьо жылқы шаруашылығымен айналысты. Деверьо 1956 жылғы Оңтүстік манифестіне қол қоймады және 1957 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңды қолдады. Ол 1958 жылы қайта сайлануға түспеді, бірақ Мэриленд штатының губернаторы лауазымына демократ Дж. Миллард Тауеске қарсы сайлауда жеңіліске ұшырады. Тауес Мэриленд штатының төменгі шығыс жағалауындағы Чесапик шығанағындағы Крисфилд қаласынан шыққан еді. 1960 жылы ол өз сайлау округіндегі Республикалық партияның төрағасы болып тағайындалды. Кейіннен 1962 жылдың желтоқсанынан 1966 жылға дейін Мэриленд штатының Балтимор округінің қоғамдық қауіпсіздік басқармасының директоры болып қызмет етті, полиция және өрттен қорғау қызметтерін бақылады. Ол Америка революциясының ұлдары қатарына мүше болды. Өмірінің соңына дейін Мэриленд штатының Ракстон қаласында тұрды.

Отбасы

Деверё, Филадельфиядағы белгілі ирланд бизнесмені Джозеф Ф. Синноттың немересі. Ол Гибсонның қарабидай вискиінің серіктес иесі ретінде байлыққа ие болды. Деверёнің анасы, Энни Синнотт Деверё, 1944 жылғы 27 қазанда, ол жапон түрмесінде болған кезде қайтыс болды. Қытайдың Бейжің қаласында (Пхенчжонда емес) қызмет еткен кезде Деверё, АҚШ армиясының офицері полковник Джон П. Уэлчтің қызы Мэри Бруш Уэлчпен танысты. Олар 1932 жылы үйленді. Олардың Джеймс Патрик есімді ұлы және туған кезде қайтыс болған қызы болды (1934). Миссис Деверё 1942 жылы, жапондықтар Уэйк аралында тұтқындағаннан кейін, диабеттен туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Ол Арлингтон ұлттық зиратына жерленді. 1946 жылы Рейчел Кларк Кукке үйленді және олардың екі ұлы болды. Екінші әйелі Деверё 1977 жылы қайтыс болды. Ол Потомак өзеніне қарап тұрған Вирджиния штатының солтүстігіндегі Арлингтон ұлттық зиратына жерленген.