Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Planting Fields Arboretum State Historic Park, оның ішінде Coe Hall Historic House Museum, Нью-Йорк штатының Ойстер-Бей қаласындағы Үстіңгі Бруквилл ауылында орналасқан арборет және мемлекеттік парк. Американың алтын ғасырының соңында Плантинг Филдс есімді кеңесте сақтандыру және теміржол саласындағы басшы Уильям Робертсон Коу және оның әйелі Мэри "Май" Хатлстон (туған тегі Роджерс) Коу, миллионер өнеркәсіпші Генри Х. Роджерстің кіші қызы, Standard Oil компаниясының бас директоры болған. Онда 67 бөлмелі Коу залы, жылыжайлар, бақтар, орманды жолдар және ерекше өсімдіктер коллекциясы бар. Оның аумағын Гай Лоуэлл, А. Р. Саргент, Олмстед ағайындары және тағы басқалар жобалаған. Planting Fields сонымен қатар 10 000-нан астам құрғатылған үлгілерден тұратын гербарийге де ие. "Егін шабу өрістері" деген атау Лонг-Айленд бұғазының жоғары жағалауындағы құнарлы топырақты өңдеген Матинекок үндістерінен бастау алады.
Planting Fields Arboretum State Historic Park, which includes the Coe Hall Historic House Museum, is an arboretum and state park covering over located in the village of Upper Brookville in the town of Oyster Bay, New York. Near the end of America's Gilded Age, the estate named Planting Fields was the home of William Robertson Coe, an insurance and railroad executive, and his wife Mary "Mai" Huttleston (née Rogers) Coe, the youngest daughter of millionaire industrialist Henry H. Rogers, who had been a principal of Standard Oil. It includes the 67 room Coe Hall, greenhouses, gardens, woodland paths, and outstanding plant collections. Its grounds were designed by Guy Lowell, A. R. Sargent, the Olmsted Brothers, and others. Planting Fields also features an herbarium of over 10,000 pressed specimens. The name "Planting Fields" comes from the Matinecock Indians who cultivated the rich soil in the clearings high above Long Island Sound.
Тарих
Қазіргі заманғы мүліктің тарихы 1904-1912 жылдар аралығында басталды, осы кезде Хелен Макгрегор Бёрн – Нью-Йорк қаласының заңгері Джеймс Бёрннің әйелі – алты шаруашылық мүлікті сатып алды, оларды ол бірлесіп «Жоғарғы Плантинг Филдс фермасы» деп атады. Бёрндер 1904-1910 жылдар аралығында ландшафт сәулетшісі Джеймс Лил Гринлифті тікұшақтар, көпжылдық гүлзарлар және есікке тігілген жеміс ағаштарын жасау үшін шақырды. Осы кезеңдегі ерекше белгілері – Роза аркасы, дөңгелек бассейн және жасыл бақ алаңы болса да, Коу кейінірек: «Бёрн ханым ландшафттық безендіруге көп еңбек жұмсаған жоқ. Оның үйінің биіктігіне жақын жерде шағын газон болды» деді, ал оның жанында – жүгері егістігі. Коу есіне алғандай, мүліктің көп бөлігі «бұталардың, шоқтандырылған ағаштардың және басқа да ағаштардың орманы» болды. 1913 жылы Уильям Робертсон Коу үй мен мүлікті сатып алып, бүгінгі егістіктер мен ландшафтты Гай Лоуэлл мен А. Робсон Саргенттің Бостондық ландшафттық фирмасының басшылығымен, Арнольд Арборетумының негізін қалаушы Чарльз Саргенттің ұлы бағыттап тұрды. 1915 жылы Лоуэлл мен Саргент Мэри «Май» Хатлстонның (туған тегі Роджерс) Коудың (Стандарт Ойлдың Генри Х. Роджерстің қызы) балалық шағындағы үйі – Массачусетс штатының Фэрхейвен қаласынан екі алып бұтақты тасымалдауды қадағалады. Тамыр доптарының диаметрі 9 метрге жететін бұталар қыстың ортасында Лонг-Айленд шығалағы арқылы тасымалданды. Жолдар кеңейтіліп, кедергі келтіретін электр сымдары уақытша алынып тасталды. Екі ағаштың тек біреуі ғана сапардан аман қалды. Өкінішке орай, екінші бұта жақында қурап, 2006 жылдың ақпан айында кесілді. Дегенмен, «Фэрхейвен бұтасы» өмір сүре береді: 2000-2005 жылдар аралығында ағаштан көшеттер жиналды. Англияда рододендрон, жапондық жапырақшалар мен вишнялар, орман және декоративті ағаштар, липалар, шотландтық және қызыл қарағайлар, емендер көптеп сатып алынды. Гломар Уотерр есімді ағылшын гүлханашысы, Коуға рододендронды сатқан, 1916 жылы Гернсиде орналасқан камелиялардың ерекше жинағын ұсынды, ол үшін 1917 жылдың күзінде «Бобо» Саргент Камелия үйін салдырып, келесі көктемде жеткізілген ыдыстарда өсірілген өсімдіктермен толтырды. Олардың көпшілігі Камелия япониканың таңдалған сорттары болды, бірақ алты Камелия ретикулата да болды, бұрын АҚШ-та ешқашан өсірілмеген. 1918 жылдың 19 наурызында мүліктің алғашқы сарайы өртеніп кетті; оның орнына қазіргі Коу залы 1918-1921 жылдар аралығында Тюдор стилінде салынды және Индиана әктасымен қапталды. Оны Уолкер & Жилет фирмасы жобалап, 1921 жылы аяқтады. Оның архитектурасына ағылшын ел үйлері кітабындағы суреттер шабыттандырды, әсіресе Мойнс Парк, Ательэмптон және Сент-Кэтрин соты. Уильям мен Май Коудың сирек ағаш түрлеріне және өсімдіктер жинақтарына деген қызығушылығы осы мүлікті ботаникалық кереметке айналдырды. Өмірінің соңғы он жылында созылмалы аурудан зардап шеккен Май 1924 жылдың 28 желтоқсанында қырық тоғыз жасында қайтыс болды және жақын жерде жерленді. Мүлік 1949 жылы (Коу мырзаның тірілігінде) Нью-Йорк штатына мемлекеттік парк ретінде берілді.
The history of the present day property on the famous "Gold Coast" of Long Island began between 1904 and 1912, when Helen MacGregor Byrne – wife of New York City lawyer James Byrne – purchased six farming properties which she collectively referred to as "Upper Planting Fields Farm". The Byrnes hired landscape architect James Leal Greenleaf between 1904 and 1910 to create hedges, perennial borders, and espaliered fruit trees. Though notable features from this period are the Rose Arbor, the Circular Pool and the Green Garden Court, Coe recalled in later life, "Mrs Byrne had done very little in the shape of landscaping. She had a small lawn around the ridge of the residence" and next to it a cornfield. Most of the property, Coe recalled, was "just a jungle of scrub, locusts, and other trees". In 1913, William Robertson Coe purchased the house and estate, and began today's plantings and landscaping under the guidance of the Boston landscaping firm of Guy Lowell and A. Robeson Sargent, son of Charles Sargent, founder of the Arnold Arboretum. In 1915, Lowell and Sargent oversaw transport of two gigantic beeches from Fairhaven, Massachusetts, the childhood home of Mary "Mai" Huttleston (née Rogers) Coe (who was the daughter of Henry H. Rogers of Standard Oil). The trees, with root balls 30 feet (9 m) in diameter, were ferried across Long Island Sound in mid winter. Roads were widened and utility wires temporarily removed to make way. Only one of the two trees survived the journey. Unfortunately, the second beech tree has recently died, and was taken down in February 2006. However, the “Fairhaven Beech” will live on: seedlings were collected from the tree from 2000 to 2005. Massive purchases of rhododendrons were made in England, Japanese crabapples and cherries, and forest and specimen trees, lindens, Scotch and red pines, oaks. Through the English nurseryman Glomar Waterer, who had sold Mr Coe the rhododendrons, came an offer in 1916 of an unusually fine collection of camellias located in Guernsey, for which the Camellia House was constructed by "Bobo" Sargent in autumn 1917, and filled with the plants grown in tubs that were shipped the following spring. Most of them were selected varieties of Camellia japonica but there were six Camellia reticulata, never before grown in the United States. The property's first mansion burned to the ground on March 19, 1918; its replacement, the present Coe Hall, was constructed between 1918 and 1921 in the Tudor Revival style and faced in Indiana limestone. It was designed by the firm of Walker & Gillette and was completed in 1921. Images from a book of English country houses inspired its architecture, especially those of Moyns Park, Athelhampton, and St. Catherine's Court. William and Mai Coe's interest in rare species of trees and plant collections made the estate a botanical marvel. Mai, who was chronically ill for the last decade of her life, died on December 28, 1924, at the age of forty nine and is buried nearby. The estate was deeded to the state of New York in 1949 (during Mr. Coe's lifetime) to become a state park.
Негізгі бақтар
Саргент 1914-1918 жылдар аралығында итальяндық көк шолпан бағын жасады, ал 1915 жылы Гай Лоуэлл жобалаған шайхана салынды. Тарихи тұрғыдан, бұл бақшаға көктемде гүлдейтін көпжылдық өсімдіктер: дельфиниум, ирис, пион және мак егілген. Қазіргі уақытта бақша бастапқы түріне қайта келтірілуде. 1918 жылы А.Р. Саргенттің күтпеген қайтысынан кейін Коулар Массачусетс штатының Бруклин қаласындағы Олмстед ағайындыларын бас ландшафт сәулетшісі ретінде тағайындады, ал Джеймс Фредерик Доусон олардың қолтаңбалық «табиғи» стилін мүліктің солтүстік жағына әкелді. Олар Бас Жылыжай мен Камелия Жылыжайына, сондай-ақ Бук Топтығына, Бас Газонға, Батыс Газонға және Хизер Бағына қосымшалар жасады. Жасыл бақта дөңгелек бассейн орналасқан. Жақын жердегі Азалия және Көркемдік жолдарында азалия мен рододендронның жүздеген түрлері көрсетілген. Роза аркасы мен Роза бағында 680-нен астам шай, бұта және миниатюралық розалар бар. Синоптикалық бақта 500-ден астам ағаш және бұта түрлері ботаникалық атаулары бойынша әліпбилік тәртіппен орналастырылған. Магнолия коллекциясында жапырақты және мәңгі жасыл магнолияның 80-нен астам түрі бар. Рододендрон коллекциясында азалия мен рододендронның 1000-нан астам түрі бар. Камелия Жылыжайы (Лоуэлл және Саргент, 1917; Олмстед ағайындыларымен қайта қаралып, 1917–1922 жылдары кеңейтілген) бастапқыда 114 толыққанды өсімдіктен тұратын камелия коллекциясын орналастыру үшін салынған; қазіргі уақытта коллекцияда 300-ден астам өсімдік бар. Джеймс Ф. Доусонның идеясы бойынша, камелияларды жылыжайларда өсіргендегі әдеттегідей, маусымдық түрде шығарудың орнына, ыдыстар тікелей жерге көмілді. Бас Жылыжай (Лоуэлл және Саргент / Олмстед ағайындылары) 1914 және 1929 жылдар аралығында салынды, ал 1929 жылы Коулардың гибискус коллекциясы үшін Гибискус үйі қосылды. Бүгінде Бас Жылыжайда орхидеялар, кактустар мен суккуленттер, үй өсімдіктері, папоротниктер мен бегониялар, сондай-ақ хризантема, пуансеттия, гидрангия, колеус және т.б. маусымдық көрмелері ұсынылады. Солтүстік шекарасында сортаңдар коллекциясы, карлик қылқан жапырақты бақшасы, қылқан жапырақты жолы, Хизер бағы және Рододендрон түрлері орналасқан. Сортаңдар коллекциясында ағылшын, американдық, азиялық және гибридтік түрлер сияқты 100-ден астам мәңгі жасыл сортаңдар бар. Карлик қылқан жапырақты бақшасында қарағай, шырша, шамыраңқы, қарағай, қарағай және т.б. ондаған түрлері өседі. Жақын жердегі толыққанды қылқан жапырақты ағаштардың биіктігі 18 метрден асып, секвойя, метасекуоя, лавр, шырша, емен және қарағай, ал шатыр астында рододендрон түрлерінің кең ассортименті бар. Хизер бағында төмен өсетін шөптер мен шөптер, сондай-ақ рододендрон, азалия және басқа да гүлді өсімдіктер өседі. Далия бағында бірнеше жүз түрлі сапалы далиялар өсіріледі. Соңында, Planting Fields-те орманды жерлер бар, онда орман арқылы шақырымдармен жолдар салынған. Соңғы кездегі кейбір жоғалтулардан бұрын Лонг-Айленд бау-бақша қоғамы Planting Fields-тегі он сегіз ағаштың Лонг-Айлендтегі өз түрлерінің ең үлкені болғанын хабарлады.
Sargent created The Italian Blue Pool Garden between 1914 and 1918, with the Tea House built in 1915 to designs by Guy Lowell. Historically this garden was planted with spring blooming perennials such as delphiniums, irises, peonies, and poppies. It is currently being restored to this original form. After the unexpected death of A. R. Sargent in 1918, the Coes appointed the Olmsted Brothers of Brookline, Massachusetts, with James Frederick Dawson as chief landscape architect, who brought their signature "naturalistic" look to the north side of the property. They completed additions to the Main Greenhouse and Camellia Greenhouse, as well as the Beech Copse, Main Lawn, West Lawn and Heather Garden. The Green Garden features a circular pool. Nearby Azalea Walks and Vista Path show hundreds of varieties of azalea and rhododendron. The Rose Arbor and Rose Garden contain over 680 Tea, shrub, and miniature roses. The Synoptic Garden displays over 500 types of tree and shrub, arranged in alphabetical order by botanical name. The Magnolia Collection contains over 80 types of deciduous and evergreen agnolia. The Rhododendron Collection shows over 1,000 types of azalea and rhododendron. The Camellia Greenhouse (Lowell & Sargent, 1917; revised and extended by Olmsted Brothers, 1917–1922) was built specifically to house the camellia collection, originally of 114 full grown plants; currently the collection consists of over 300 plants. It was James F. Dawson's idea to sink the tubs directly in the ground, rather than trundle them out seasonally, the usual procedure for camellias grown in greenhouses. The Main Greenhouse (Lowell & Sargent/Olmsted Brothers) was constructed between 1914 and 1929, with a Hibiscus House added in 1929 for the Coes' hibiscus collection. Today, the Main Greenhouse offers large collections of orchids, cacti and succulents, houseplants, ferns and begonias, as well as seasonal displays of chrysanthemum, poinsettia, hydrangea, coleus, etc. The North Border features the holly collection, Dwarf Conifer Garden, Conifer Trail, Heather Garden, and Species Rhododendron. The holly collection includes over 100 different types of evergreen hollies such as English, American, Asian and hybrid forms. The Dwarf Conifer Garden features dozens of varieties of spruce, fir, Chamaecyparis, juniper, pine, etc. The nearby full scale conifers can reach over 60 feet (18 m) tall, and include sequoia, metasequoia, larch, fir, spruce and pine, with a large assortment of Rhododendron species under the canopy. The Heather Garden features low growing heaths and heathers, as well as rhododendron, azalea, and other flowering plants. The Dahlia Garden offers several hundred varieties of show quality dahlias. Finally, there are over of woodland at Planting Fields, with miles of walking trails through the woods. Before some recent losses the Long Island Horticultural Society reported that eighteen of the trees at Planting Fields were the largest of their species on Long Island.
Колледждің кампус кезеңі
1955-1964 жылдар аралығындағы кезеңде, Плантинг Филдс Арборетумы және парк ретіндегі қызметінен өзге, бұл жер Нью-Йорк штаты университетінің (SUNY) ғылым және инженерия колледжінің уақытша кампусы ретінде пайдаланылды. Колледж Ойстер-Бейдегі Лонг-Айленд штаты университетінің колледжі (SUCOLI) деп аталды, ал Stony Brook, NY жері тұрақты кампусқа дайындалып жатқанда. 1962 жылы Stony Brook университеті жаңа орнына көшіп, екі жыл бойы екі кампус арасында кезең-кезеңімен ауысты. Бастапқыда барлық шаралар Коу-холлда өтті, бірақ колледж өскен сайын студенттер жатақханалары мал төбелеріне көшірілді, ал сыныптар мен зертханалар үшін уақытша күмбезді құрылыстар орнатылды. Stony Brook университеті Саффолк округіндегі тұрақты кампусына көшкеннен кейін, бұл орын тағы бір SUNY жобасына – Халықаралық зерттеулер және әлемдік мәселелер орталығына ("ISWA") айналды. 1968 жылы бұл SUNY жобасы тоқтатылып, барлық ғимараттар мен жер Плантинг Филдс болып өзгерді.
During an interim period between 1955 and 1964, in addition to its role as Planting Fields Arboretum, a park, the land was used as a temporary campus for a State University of New York (SUNY) college of science and engineering, which was known as the State University College On Long Island at Oyster Bay (SUCOLI) while donated land in Stony Brook, NY was being developed into the new permanent campus. In 1962 Stony Brook University moved to its new home, and transitioned for a two year period between the campuses. At first all activities were located inside Coe Hall, but as the college grew, dormitories were moved to the stables and temporary dome structures were erected on the grounds for classes and laboratories. Subsequent to Stony Brook University moving to its permanent campus in Suffolk County, the site became home to another SUNY endeavor, the Center for International Studies and World Affairs ("ISWA"). When this SUNY undertaking was shut down in 1968, all facilities and grounds became the current day Planting Fields.
Бүгінгі егістік
Бүгінде ол Нью-Йорк штатының Парктер, демалыс және тарихи ескерткіштерді сақтау басқармасымен және «Плантинг Филдс» қорымен бірлесіп иеленуде және басқарылуда. Әлемге әйгілі дендропаркі мен Коу Холл сарайы бар бұл орын танымал туристік нысан. 1712 жылы Англияның Суссекс округінде Каршалтон паркі үшін салынған, темірден жасалған қақпалар 1921 жылы Коумен әкелінген және көптеген фильмдерде түсірілім алақаны ретінде пайдаланылған. Парк толығымен Жоғарғы Бруквилл аумағында орналасқан болса да, атақты Каршалтон паркі қақпалары орналасқан учаскесі Матинкок ауылының құрамында. Сондықтан, осы Жоғарғы Бруквилл аймағын қамтитын Ойстер Бей пошта бөлімі ресми USPS пошталық адресі ретінде көрсетілген. «Плантинг Филдс» дендропаркі 1979 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген.
Today it is owned and operated by New York State Office of Parks, Recreation, and Historic Preservation in cooperation with Planting Fields Foundation, with its world renowned arboretum and the Coe Hall mansion, is a popular attraction. The wrought iron gates, built in Sussex, England in 1712 for Carshalton Park, were imported by Coe in 1921 and have been used as a setting for numerous motion pictures. While the park entirely lies within Upper Brookville, the parcel of the park in which the famous Carshalton Park gates are located is in the Village of Matinecock. Therefore, Oyster Bay Post Office which serves this area of Upper Brookville is displayed as the official USPS mailing address. Planting Fields Arboretum was listed on the National Register of Historic Places in 1979.