Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Винлантон түзеу және оқыту орталығы
Winlanton correction & training centre
Винлантон жастар оқыту орталығы – Австралияның Виктория штатында, 186 Springvale Road, Nunawading мекенжайында орналасқан, үкіметке тиесілі және басқарылатын әйелдерге арналған жастар түзеу мекемесі. Бұл мекеме 14-18 жас аралығындағы мемлекет қамқорлығындағы балаларды қабылдау үшін жобаланған. Ол 1956 жылы Винлантон жасөспірімдер мектебі ретінде ашылды және 1993 жылы Нунуавадинг жастар тұрғын үйі ретінде жабылды. Қазіргі таңда бұл жерде тұрғын үй алабы (Candlebark Estate) орналасқан.
Winlaton Youth Training Centre was a Government owned and run female youth correctional facility located on at 186 Springvale Road Nunawading, Victoria, Australia. The facility was designed to accommodate 14 to 18 year old wards of the state. It opened in 1956 as the Winlaton Juvenile School, and closed in 1993 as the Nunawading Youth Residential Facility. A housing estate (Candlebark Estate) now occupies the site.
Тарих
Орталық 1956 жылы Денсаулық сақтау басқармасынан сатып алынған жерге құрылды. "Уинлатон" атауы жердің бұрынғы иесі, мырза Тведдлдің туған ағылшын қаласының атынан алынған. Денсаулық сақтау басқармасы бұл жерді жыныстық аурулар емханасы ретінде пайдалануды жоспарлаған, бірақ оны сол кездегі ұлдар мен қыздарға арналған түзеу мектебі бөліміне сатты. "Уинлатонның" ашылуымен Виктория штатының Парквилл қаласындағы "Турана" жастар оқу орталығындағы тығыз жағдайдағы жас әйелдерді орналастыру тоқтатылды. 1956 жылы "Турана" орталығында нәрестеден бастап 18 жасқа дейінгі екі жыныстағы балаларға қызмет көрсетілді. "Уинлатон" жазасын өтеп жатқан жас әйелдерге арналған, жоғары қауіпсіздік шараларымен қамтамасыз етілген орталық ретінде жоспарланды (яғни, қылмыстық құқық бұзулар үшін мемлекеттік қамқорлыққа берілгендер). Осыған байланысты, "Уинлатон" үш тұрғын бөліміндегі жеке бөлмелерде 45 адамға орналасу үшін салынды.
The centre was established in 1956 on land purchased from the Health Department. The name, "Winlaton" came from the English town where the land's previous owner Mr Tweddle had been born. The Health Department had intended the site as a venereal disease clinic but sold it to the then Department of Reformatory School for Boys and Girls. The opening of Winlaton signalled the end to accommodating young women in the overcrowded "Turana" Youth Training Centre in Parkville, Victoria which, in 1956 accommodated children of both sexes from infancy to aged 18. Winlaton was intended as a maximum security centre for young women under sentence (i. e. those who had been committed to the care of the state for criminal offences). As such Winlaton was built to accommodate 45 inmates in private rooms in three residential sections.
Ішкі ұйым
Үш бөлім болды: Карингал, сондай-ақ Курингал (төменгі қауіпсіздік), Варрина (орташа қауіпсіздік) және Гуния (жоғары қауіпсіздік). Винбира қамауда ұстау орталығы 1960 жылы ашылды және Виктория штатында сотқа шығуды күтіп тұрған кәмелетке толмаған қылмыскер әйелдер мен жас қыздарды ұстауға арналған мекеме болып жұмыс істеді. 1959 жылдың желтоқсанында босатылуға жақын және сыртқы мектептерге қатысатын немесе жұмыс істейтін тұтқындарға жатақ ұсыну үшін Леаварра ашылды. Леаварра, шындығында, үкімет мырза Тведлден сатып алғанда жерде қалған бастапқы шаруа үйі болды. Қызыққа толысы, Винлатон жастар оқу орталығының мекенжайы Спрингвейл-роудтың 186-ы болса, ал Леаварра мен Винбираның мекенжайы Спрингвейл-роудтың 208-і болды. Үш мекеме жеке-жеке жұмыс істеді, бірақ олардың барлығы бір басқарушының бақылауында болды. Көптеген бұрынғы тұтқындар Винбирада өткен уақыттарын Винлатонда өткен уақыттарындай еске алады. Дегенмен, 1960 мен 1970 жылдар аралығында Виктория штатының барлық әйелдері, олар кейін Винлатонға жіберілсе де, жіберілмесе де, Винбирада уақыт өткізді.
There were three sections: Karingal also known as Kooringal (low security), Warrina (medium security) and Goonyah (maximum security). Winbirra Remand centre was opened on the site in 1960 and acted as the remand facility for female juvenile offenders and young girls awaiting court appearances in Victoria. A hostel, Leawarra, was opened in December 1959 to provide accommodation for inmates who were close to release and were attending outside schools or employment. Leawarra was actually the original farmhouse which had been left on the site when the government purchased it from Mr Tweddle. Coincidentally, the address of Winlaton Youth Training centre was 186 Springvale Road whereas the address for both Leawarra and Winbirra was 208 Springvale Road. The three institutions were run as separate facilities but came under the supervision of the one superintendent. Many former inmates recall their time in Winbirra as time in Winlaton. However, pretty much every female state ward in Victoria spent time in Winbirra between 1960 and the 1970s whether or not they were then committed to Winlaton
Әкімшілік
Бұл жерде арнайы мектеп болды, оны Білім департаменті басқарды және қызметкерлерін ұстады, ол Винлатонның басшысының бақылауында емес еді. 1950-1960 жылдары көптеген мемлекеттік қамқорлыққа алынған балалар мектепке келмегендіктен (15 жасқа дейін білім алу міндетті болған) күтімге алынды. Бірақ күтімге алынғаннан кейін балаларға көбінесе білім алуға рұқсат берілмейтін. Мысалы, 1960 жылдардың соңында Винбира уақытша ұстау орталығының тұрғындары шамамен 40 адамға жеткеніне қарамастан, мектеп сабақтарға тек 8 қызды ғана қабылдады. Орталықта тұрақты медбике жұмыс істеді, бірақ ауруды емдеу үшін сырттан дәрігерлер шақырылатын. Орталық тарихының көп бөлігінде басшы әйел болды, сондай-ақ қызметкерлердің көп бөлігі де әйелдерден тұрды. 1980 жылдан бастап Винлатонның басшылары «менеджерлер» деп, ал тұрғындары «студенттер» деп аталды. Балалардың әл-ауқаты туралы заңнамадағы өзгерістерге және, ең бастысы, 1950-1960 жылдардағы жасөспірімдердің қылмыстық әрекеттеріне байланысты моральдық және бақылаулық алапаттарға байланысты 1950-1960 жылдары қыздардың саны артты. Дегенмен, жаңадан келгендердің қамауға алуға лайықтылығы төмендеді. Винлатонға жіберілген жас әйелдер мен қыздар қылмыстық құқық бұзулар үшін емес, «адамгершілік қауіпке ұшырағандары» немесе «өмір бойы нашақорлыққа немесе қылмысқа салынуы мүмкін» болғандықтан, Балалар әл-ауқаты туралы заңға сәйкес мемлекеттік қамқорлыққа алынды. Үйде зорлық-зомбылықтан қорғау үшін мемлекеттік қамқорлыққа алынған жас әйелдер көп ұзамай соттан үкім алған жас әйелдермен бірге тығыз жайларда өмір сүре бастады. Винлатон топаз болған жерде пайда болған жоқ, сонымен қатар, Виктория үкіметінің жастар мен қоғамның қажеттіліктерін қанағаттандыруға жасаған алғашқы әрекеті де емес. Винлатон Викторияның әл-ауқатының үлкен тарихындағы жаңа тарауды білдірді. Винлатонның ашылуына дейінгі онжылдықтар ерекше маңызға ие. 1950 жылдардағы заңнамадағы өзгерістер, тұру орындары және жасөспірімдерге күтім көрсету мен жасөспірімдер сотына қатысты тәсілдер Винлатонның ашылуына жағдай жасады және Винлатонның жұмыс істеу шеңберін анықтады.
There was a special school on site which was administered and staffed by the Department of Education and was not under the control of the Winlaton superintendent. During the 1950s and 1960s, many State wards had been taken into care because of truancy (not attending school which was compulsory until the age of 15) However, once in care, children were commonly denied access to education. For example, at one point in the late 1960s, despite the population of Winbirra Remand Centre reaching about 40, the school took only 8 girls for classes. The centre had a permanent medical nurse on staff but called in doctors from outside to treat illness. For most of the centre's history the superintendent was female as was the majority of the staff. From the 1980s onwards, the superintendents of Winlaton were referred to as 'managers' and the residents as 'students'. Due to changes in child welfare legislation and, fundamentally, moral and control panics about juvenile delinquency in the 1950s and 1960s, the number of girls increased throughout the 1950s and 1960s. However, the suitability of new inmates for a maximum security facility declined. Increasingly, the young women and girls sent to Winlaton had been detained not for criminal offences but had been made wards of the state under the Children's Welfare Act for either being "exposed to moral danger" or "likely to lapse into a life of vice or crime". Young women who had been made wards of the state to protect them from abuse at home soon found themselves living in overcrowded facilities with young women under sentence from the courts. Winlaton did not exist in a vacuum, nor was it the first attempt by the Victorian government to address the needs of young people and the community. Winlaton represented a new chapter in the larger history of Victorian welfare. Of particular significance are the decades immediately preceding the opening of Winlaton. Changes to legislation, accommodation facilities and approaches to juvenile care and juvenile justice which occurred in the 1950s set the scene for the opening of Winlaton and defined the parameters within which Winlaton functioned.
Заңнамадағы өзгерістер
1954 жылы Балалар әл-ауқатын қорғау департаменті мен Жаза оңалту мектептері департаменті Парламенттің бірнеше заңдарына, соның ішінде 1928 жылғы Балалар әл-ауқаты туралы заңға (Vic), 1928 жылғы Қылмыстық кодекске (Vic), 1933 жылғы Балалар әл-ауқаты туралы заңның (Vic) бір бөлігіне, сондай-ақ 1937 және 1941 жылдарғы (Жесір аналарға көмек) заңдарының (Vic) бөліктеріне бағынышты болды. 1954 жылы осы заңдардың әлеуметтік қамқорлық саласына қатыстылығы 1954 жылғы Балалар әл-ауқаты туралы заңның (Vic) қабылдануымен өзгертілді, бұл Балалар әл-ауқатын қорғау департаменті (CWD) атауының өзгеруімен бірге жүрді. Бұл заңнама 1960 жылға дейін, яғни 1960 жылғы Әлеуметтік қамсыздандыру туралы заңның (Vic) қабылдануына дейін негізінен өзгеріссіз сақталды. 1956 жылға қарай Виктория үкіметі бұрынғы заңнамалық түзетулер мен күтімге алуға және мемлекеттік қамқорлыққа алуға болатын балалардың кеңейтілген анықтамаларының нәтижесінде институционалдық өзгерістердің қажеттігін мойындады. Институционалдық өзгерістердің қажеттілігі жаңа заңнамаға сәйкес күтімге алынған балалардың санының өсуіне байланысты, оларға қабылдауға жаңа мекемелердің қажеттілігі болды. Сондай-ақ, мемлекет жеке және шіркеу ұйымдарының сыйымдылығының шектеулігіне немесе жарамсыздығына байланысты оларға күтім жасау міндетін алды. Сонымен қатар, тәртібі бұзылған жастарды күту және оңалту теорияларындағы жаңа дамулар қазіргі институционалдық әдістерді қайта қарауға алып келді. 1950 жылдарға қарай тәртібі бұзылғандарды оңалтудағы басымдық эвгеникалық және орталық факторлардан білім беруге ауысты, бұл білім беру жүйесіне және мектептердің тәртібі бұзылған қылықтарды алдын алу әдістеріне көбірек назар аударуға, ал жасөспірімдер әділеті жүйелері оңалту бағдарламаларының бір бөлігі ретінде мектеп сабақтары мен іс-шараларын енгізуге әкелді. Білім беру тәртібі бұзылған мінез-құлқымен күресудің ең тиімді құралы деп танылды.
In 1954, the Children's Welfare Department and the Department for Reformatory Schools acted under the jurisdiction of several Acts of Parliament including the Children's Welfare Act 1928 (Vic), the Crimes Act 1928 (Vic), a section of the Children's Welfare Act 1933 (Vic), and parts of the Maintenance (Widowed Mothers) Acts 1937 and 1941 (Vic). In 1954 the relevance of these Acts to welfare were altered with the ascension of the Children's Welfare Act 1954 (Vic) which coincided with a change of name to the Children's Welfare Department (CWD). This legislation remained largely unchanged until 1960 when the Social Welfare Act 1960 (Vic) was passed. By 1956, the Government of Victoria had accepted the need for institutional change spurred on by earlier legislative amendments and broader definitions of those children who could be taken into care and made wards of the state. Institutional change was necessary insofar as newer institutions were required to accommodate the increasing number of children taken into care under the new legislation. The state also took on the task of providing care for those for whom private and church accommodation was unavailable due to overcrowding or unsuitability. Meanwhile, new developments in theories of caring for and reforming delinquent youth led to a reappraisal of current institutional methods. By the 1950s the emphasis in reforming delinquents had moved from the eugenic and environmental to the educational, therefore creating a greater emphasis on education and methods by which the school system could prevent delinquency while juvenile justice systems incorporated school lessons and activities as part of their rehabilitation programmes. Education was identified as the best possible means by which to address and minimise delinquent behaviour.
Артықшылық
1956 жылы құрылғанда, Винлатон барлық қыз жасөспірімдердің қылмыстылығына – қылмыстық әрекеттерге, еркіндікке берілуге, үйсіздікке немесе ата-ананың қараусыз қалдыруына қарсы шешім ретінде ұсынылды. 1970-ші және 1980-ші жылдары Винлатон, басқа да ұжымдық мекемелер сияқты, Викториядағы жасөспірімдер әділеттілігі мен әл-ауқатының философиясынан шеттетіліп, көне дәуірдің қалдығына айналды. 1990-шы жылдарға қарай Винлатон 1950-ші жылдардағы институционалды реформалар мен жастарды қорғау саясатындағы маңызды рөлімен салыстырғанда, үкімет саясатының жаңа кезеңі үшін қажетсіз және маңызсыз болып қалды. Ең жаман жағдайда, ол Викториядағы қыз жасөспірімдердің әділеттілігі және қорғау мәселесінің бір бөлігі ретінде қарастырылды, ал емес, олар күткендей шешім ретінде емес. Жасөспірімдер үшін жоғары қауіпсіздік шараларын қамтамасыз ететін мекеме ретіндегі басты міндетіне байланысты, Винлатон бұрынғы тұрғындардың айтуынша, қатал орын болды және сол кездегі ой-пікірге сәйкес, анық түрде институционалдық сипатта болды. Тарихы бойында түрлі тәжірибелік бағдарламалар енгізілді. Бұл 1950-ші жылдары мамандандырылған білім беруге негізделген қауіпсіздік мекемесінің өзінің эксперименталдық болғанынан бастап, 1980-ші жылдардағы радикалды "триадалық" терапияға дейін жалғасты. Триадалық терапия мәселесі бар адам, бұрын мәселесі болған адам және мәселесі жоқ адам қатысатын теорияға негізделген. Басқа бағдарламаларға татуировкаларды жою бағдарламасы (1980-ші жылдар) және 1980-ші жылдардағы тұтқындарға "депо провера" контрацепциялық дәрісінің сынақтары кірді. 1980-ші жылдардың соңында және 1990-шы жылдардың басында орталық "Нунавадинг жасөспірімдер тұрғын үйі" деп қайта аталды және онда 10-14 жас аралығындағы ұлдарға жайғастыру мүмкіндігі болды. Орталық 1993 жылы жабылды. Бұрынғы тұрғындардың танылуына ресми мүмкіндіктер аз, ал орталықтың коммерциялық түрде жарияланған тарихы жоқ.
When it was founded in 1956, Winlaton was promoted as a solution to female juvenile delinquency of all kinds: criminality, sexual promiscuity, homelessness or parental neglect. By the 1970s and 1980s, Winlaton, like other congregate institutions, was becoming peripheral to the philosophy of juvenile justice and welfare in Victoria; it became an anachronism. By the 1990s Winlaton was redundant and irrelevant to a new era of government policy compared with its pre eminence in the 1950s when it was central to the then policies of institutionalised reform and protection of youth. At worst, it was seen as part of the problem of female juvenile justice in Victoria and protection rather than as the solution it was meant to be. Given its primary function as a maximum security facility for youth offenders Winlaton was, by all accounts from former residents, a harsh place and, in keeping with the thinking of the day, was unmistakably institutional. Throughout its history experimental programmes were introduced. These ranged from the very fact that a specialist education based maximum security facility was in itself experimental in the 1950s to radical "triad" therapy (1980s. The Triad therapy was based on the theory of having a person with the problem, a person who had had the problem and a person that had never had the problem. other programs included the tattoo removal programme (1980s) and controversial trials of the contraceptive drug "depo provera" on inmates in the 1980s. In the late 1980s early 1990s the centre was renamed the "Nunawading Youth Residential Facility" and began accommodating boys aged 10 to 14 years. The centre closed in 1993. Former residents have few formal avenues for recognition and there are no commercially published histories of the centre.