Бермуда қосылғысы: тарихы мен құрылысы

Кіріспе

Козвей – Бермуданың солтүстігіндегі, оңтүстік-батысындағы Гамильтон приходы мен солтүстік-шығысындағы Сент-Джордж приходындағы Сент-Дэвид аралындағы Бермуда халықаралық әуежайын байланыстыратын, Касл-Харбормен бөлінген, қайта құрылған жер және көпірлердің тар жолағы. Бермуда билігі мұндай жолдың қажеттілігін ұзақ уақыттан бері білген. 19 ғасырдың басында мүмкін болатын жоспарларды зерттеу үшін комиссия құрылды. Тек 1867 жылы Корольдік инженерлер лейтенанты Альберт Хайм жасаған нақты жоспар бекітілді. Корольдік инженерлер салған Хайм козвейі 1871 жылдың 19 қыркүйегінде губернатор Лефрой тарапынан қозғалысқа ашылды. Құрылыс жобасына 27 000 фунт стерлинг жұмсалды (салыстыру үшін, жергілікті үкімет сол жылы бар болғаны 25 000 фунт стерлинг табыс жинады). Бастапқыда ол Блю-Хоул-Хиллден басталып, Картуил аралдары (қазір көрінбейтін төрт кішкентай арал) арқылы Лонгбёрд аралына дейін созылды. Жобаға сонымен қатар Бейли шығанағында және Лонгбёрд аралы арқылы жаңа жол, сондай-ақ Лонгбёрдтан Сент-Джорджға дейінгі айналмалы көпір кірді, нәтижесінде дамып келе жатқан негізгі аралдан ескі колонияға дейін үздіксіз құрлықтан жол ашылды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Бермудада автокөліктерге рұқсат берілмеді, тек велосипедтер мен атқа жегілген кареталар ғана Козвейді пайдаланды. Бермуда темір жолы бүкіл арал бойынша, Сент-Джордж мен Сандис приходындағы Сомерсет арасында жолаушылар мен жүк тасымалын жүзеге асырды. Осының салдарынан, Козвей аз пайдаланылды. 1942-1943 жылдары АҚШ Әскери Әуе күштері Киндли Филд әуе базасын салғаннан және соғыс кезіндегі төтенше жағдайларда автокөліктерге қойылған тыйымды жеңілдеткеннен кейін, Козвейді моторлық көліктердің пайдалануы айтарлықтай артты. 1940 жылдардың соңында, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Бермуда үкіметі азаматтық автокөліктерді пайдалануға рұқсат берді, ал Козвей Бермуданың көлік инфрақұрылымының маңызды бөлігіне айналды. Бар болған уақытында Козвей бірнеше рет дауылдардан зақым көрді. 1880 жылдың 1 қыркүйегінде «үлкен дауыл» Козвейді қиратты. Ол бастапқы жоба бойынша қайта салынды, ол 1899 жылдың 14 қыркүйегіне дейін тұрды, осы кезде тағы бір күшті дауыл көпірдің төрттен үш бөлігін қиратты. Кейін Козвей тас блоктардан қайта салынды. Шамамен бір ғасыр өткен соң, 1995 жылы Феликс дауылы айтарлықтай зақым келтірді. 2003 жылдың 5 қыркүйегінде Фабиан дауылы төрт адамның өмірін қиып, ауыр зақым келтірді. Фабиан дауылынан болған зақымдардан кейін Бермуда үкіметі әр дауылдан кейін Козвейді жөндеудің баламаларын зерттеуді бастады. Бұл баламаларға су астындағы туннель, нағыз көпір және Кони Айленд және Ферри Рич саябақтары арқылы қосымша жолдар салу кірді. Бұл жоспарлар бойынша қоғамдық тыңдаулар 2006 жылдың қазан айында басталды. Алайда 2010 жылдың ақпанына қарай Козвейді ауыстыру жоспарлары тоқтатылды. Бұл мәселе Бермуда Сенатында көтерілгенде, өте сезімтал тақырыпқа айналды.

The Causeway is a narrow strip of reclaimed land and bridges in the north of Bermuda linking Hamilton Parish on the mainland in the southwest and Bermuda International Airport on St. David's Island in St. George's Parish in the northeast, which are otherwise divided by Castle Harbour. The need for such a roadway was long known to Bermuda's authorities. In the early 19th century, a committee was established to investigate possible plans. It would not be until 1867 that a valid plan, that by Lt. Albert Hime of the Royal Engineers, was approved. Built by the Royal Engineers, Hime's Causeway was opened to traffic on 19 September 1871 by Governor Lefroy. The construction project cost £27,000 (in comparison, the local government raised only £25,000 in revenue for that year). Originally, it spanned from Blue Hole Hill, across the Cartwheel Islands (four small islets that are no longer visible) to Longbird Island. The project also included a new road in Bailey's Bay and across Longbird Island, and a swing bridge from Longbird to St. George's, finally giving an uninterrupted land route from the burgeoning main island to the old colony. Until World War II, there were virtually no motor vehicles allowed in Bermuda, and only bicycles and horse drawn carriages used the Causeway. The Bermuda Railway operated island wide, providing rail passenger and freight service between St. George's and Somerset in Sandys Parish, Bermuda. Consequently, the causeway was lightly used. With the construction of the Kindley Field airbase by the U. S. Army Air Force in 1942–1943 and the relaxation of the ban on motor vehicles for essential military uses during the wartime emergency, motorized vehicle use of the causeway increased significantly. Beginning in the late 1940s after World War II, the Bermuda Government allowed civilian use of motor vehicles, and the causeway became an essential part of Bermuda's transport infrastructure for the average citizen. Throughout its existence, the causeway has repeatedly suffered from damage due to hurricanes. On 1 September 1880, the causeway was wrecked by "the great storm". It was rebuilt following the original design, which stood until 14 September 1899, when three fourths of a mile of the bridge was ravaged by another powerful hurricane. Afterwards, the causeway was rebuilt of stone block. Nearly a century later, in 1995, Hurricane Felix caused notable damage. On 5 September 2003, Hurricane Fabian dealt critical damage, including the loss of four lives. Following the damage inflicted by Hurricane Fabian, the Bermuda Government began investigating alternatives to repairing the causeway after each storm knocked it out. These alternatives include an underwater tunnel, a true bridge, and constructing additional roadways, such as through Coney Island and Ferry Reach parks. Public meetings on these plans began in October 2006. By February 2010, however, plans to replace the causeway had been abandoned. The issue was a touchy subject when raised in the Senate of Bermuda.