Юпп Дерваль: неміс футбол жаттықтырушысы (1927-2007). Еуро-1980 жеңісі, 1982 Әлем чемпионатының финалисі. "Күміс локон" лақабымен танымал. Футбол тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс футболшысы және жаттықтырушысы (1927–2007)
German football player and manager (1927–2007)
Йозеф "Юпп" Дервалл (10 наурыз 1927 – 26 маусым 2007) – неміс кәсіби футбол жаттықтырушысы және футболшысы. 1978–1984 жылдары Батыс Германия ұлттық құрамасының бас жаттықтырушысы болды, 1980 жылғы УЕФА Еуропа чемпионатында жеңіске жетті және 1982 жылғы ФИФА Әлем чемпионатының финалына өтті. Дерваллдың шашы оның "Күміс доға" (Häuptling Silberlocke) деген лақап атына себеп болды.
Josef "Jupp" Derwall (10 March 1927 – 26 June 2007) was a German professional football manager and player. He was head coach of the West Germany national team between 1978 and 1984, winning the UEFA Euro 1980 and reaching the final of the 1982 FIFA World Cup. Derwall's hairdo provided the basis for his nickname "Chieftain Silver Curl" (Häuptling Silberlocke).
Ойын мансабы
Дерваль 1938 жылы «Рейнья Вюрселен» командасымен ойыншылық жолын бастады. Кейін Германияның бес аймақты бірінші лигасының – «Oberliga» батыс дивизионында «Alemannia Aachen» және «Fortuna Düsseldorf» командаларында ойнады. «Aachen» құрамында Дерваль 1953 жылы DFB Pokal финалына жетті, онда «Rot Weiss Essen» командасына 1:2 есебімен жеңіліске ұшырағанда бір гол соқты. Бес жыл өткен соң ол «Дюссельдорф» командасымен кубок финалына шықты, бірақ «VfB Stuttgart» командасына 3:4 есебімен жеңілді. 1954 жылы Гербергер командасы ФИФА әлем чемпионатында жеңіске жеткеннен кейін Дерваль екі рет Батыс Германия құрамасына шақырылды.
Derwall started in 1938 with Rhenania Würselen. Later, he played for Alemannia Aachen and Fortuna Düsseldorf in the western division of the five way split first German league called Oberliga. With Aachen, Derwall reached the DFB Pokal final in 1953 where he scored one goal at the 1–2 defeat at the hands of Rot Weiss Essen. Five years later he reached the cup final with Düsseldorf, which was lost 3–4 against VfB Stuttgart. In 1954, after the Herberger team won the FIFA World Cup, Derwall was also called twice to play for West Germany
Ерте мансап
Ол әлі зейнеткерлікке шықпаған, бірақ Швейцарияда «Биль-Бьен» (1959–1961) және «Шаффхаузен» (1961–1962) командаларында ойыншы-бапкерлік қызметін бастады. Ойыншылық карьерасын толық аяқтағаннан кейін, ол «Фортуна Дюссельдорф» клубының жаңа басқарушысы болды. Дервалл 1962 жылы «Фортунамен» кубок финалына шықты, бірақ қосымша уақыттан кейін 1:2 есебімен «1. ФК Нюрнбергке» жеңілді. Содан кейін ол алты жыл бойы Саар аймақтық федерациясын басқарды. 1965 жылы ол «1. ФК Саарбрюккеннің» де басқарушысы болды, 1964–1965 жылғы Regionalliga Südwest турнирін жеңіп, «Саарбрюккенді» Бундеслигаға жолдады.
Not yet retired, Derwall took up player managing first in Switzerland with Biel Bienne (1959–1961) and Schaffhausen (1961–1962). After completely retiring from playing, he became the new manager of Fortuna Düsseldorf. Derwall reached the cup final with Fortuna in 1962, losing to 1. FC Nürnberg 1–2 after extra time. Afterwards he became manager of the regional association of Saarland for six years. In 1965, he was also manager of 1. FC Saarbrücken, winning the 1964–65 Regionalliga Südwest and promoting Saarbrücken to the Bundesliga.
Батыс Германия
1970 жылы Дервалл Удо Латтектің орнын басып, Батыс Германия ұлттық құрамасының көмекші жаттықтырушысы болып тағайындалды. 1972 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында ол Батыс Германия құрамасының жауапкершілігін жүктеді, оларды жартылай финалға дейін жеткізді. Дервалл 1978 жылғы ФИФА әлем чемпионатынан кейінге дейін Шённің көмекшісі қызметін атқарды. Шён бас жаттықтырушылықтан зейнеткерлікке шыққанда, турнирдегі жетістіктерін ескере отырып, Дервалл Батыс Германияның бас жаттықтырушысы болып таңдалды. Осы тағайындауға оның басты қарсыластары жаттықтырушылар штабының әріптесі Эрих Риббек және Германияның сол кездегі чемпионы ВфБ Штутгарттың директоры Хельмут Бентаус болды, бірақ ол клубынан рұқсат алмады. Дерваллдың Батыс Германияның бас жаттықтырушысы ретіндегі алғашқы ірі турнирі 1980 жылғы Италияда өткен УЕФА Еуро чемпионаты болды. Оның басшылығымен Батыс Германия турнирді сәтті жеңіп алды, бес ойынның төртеуінде жеңіске жетіп, турнирдің үздік мергені атанған Клаус Аллофспен аяқтады. 1982 жылғы Испанияда өткен ФИФА әлем чемпионаты алдында үміттер жоғары болды. Дерваллдың Алжирмен өткен алғашқы ойынға дейін: «Егер біз Алжирді жеңбесек, мен келесі пойызбен үйге қайтам!» деген сөздері естілді. Бірақ ол уәдесін орындамады. Алжирмен 1–2 есебімен күтпеген жеңіліске ұшырағаннан кейін, Дерваллдың Батыс Германия құрамасы қайта жиналды және бірнеше қиын матчтардан кейін финалға дейін жетті, соның ішінде «Джионның ұяттылығы» деп аталған Австрияға қарсы 1–0 есебімен жеңіс және еске қаларлық Францияға қарсы жартылай финал, онда немістер 1–3 есебімен жеңіліске ұшырап, пенальтилер сериясында жеңіске жетті. Финалда Германия Италиядан 3–1 есебімен жеңілді. Бұл команданың жұлдыздары Карл Хайнц Румменигге және Пол Брайтнер болды. Осы сәтсіздікке қарамастан, Дервалл жоғары саналатын жаттықтырушы болып қала берді және Батыс Германия 1984 жылғы УЕФА Еуро чемпионатында да фавориттердің бірі саналды, бірақ Франциядағы олардың көрсеткіштері көңіл көншітпеді және Дерваллдың командасы топтан шыға алмады. Батыс Германиядағы қоғамдық пікір тез арада Дерваллға қарсы бұрылды. Бұл жағдай ең төменгі шегіне жеткенде, адамдар оны көшеде көргенде ашуланып, айқайлауға дейін барды. Нәтижесінде, кең ауқымды қоғамдық науқаннан кейін, ол лауазымынан кетуге мәжбүр болды, оның орнына бұрын сынақтан өтпеген Франц Беккенбауэр команда директоры болып тағайындалды.
In 1970, Derwall was appointed as successor to Udo Lattek as the West German national team's assistant coach under the legendary Helmut Schön. At the 1972 Summer Olympics, he was responsible for the West German team, taking it into the last eight. Derwall served as Schön's assistant until after the 1978 FIFA World Cup. When Schön retired from managing, also in light of the achievements in the tournament, Derwall was chosen to take his place as head coach of West Germany. His major rivals for this appointment were his coaching staff colleague Erich Ribbeck and Helmut Benthaus, then manager with the reigning German champions VfB Stuttgart, who received no release from his contract. Derwall's first major tournament as West Germany head coach was UEFA Euro 1980 in Italy, and under his guidance West Germany won the championship in impressive fashion, winning four out of their five games and finishing with the tournament's top scorer in Klaus Allofs. Confidence was high going into the 1982 FIFA World Cup in Spain. Derwall was heard to have said before the first match against Algeria, "If we don't beat Algeria I'll take the next train home!" As things turned out he didn't stick to his promise. After a shock 1–2 defeat by Algeria in the first match, Derwall's West Germany regained their composure and progressed all the way to the final after some tough matches, including the infamous 1–0 win over Austria ("The Shame of Gijón") and the more memorable semi final against France, where the Germans came back from 1–3 down to tie 3–3 and win on penalties. In the final itself, Germany lost 3–1 to Italy. The stars of this side were Karl Heinz Rummenigge and Paul Breitner. Notwithstanding this setback, Derwall remained a highly regarded manager and West Germany were still counted among the favourites for UEFA Euro 1984, but their performance in France was not impressive and Derwall's team were eliminated in the first round. Public opinion in West Germany turned against Derwall rapidly. It reached an absolute low point when people would begin to yell angrily at Derwall had they spotted him in public. He in the end, of what amounted to a public campaign, was forced to resign his position, being replaced by the hitherto untested Franz Beckenbauer who acted as team manager.
Галатасарай
Дервалл кейін Бундеслигадағы бірнеше жұмыс ұсыныстарын қабылдамай, түрік клубы «Галатасарайдың» бас жаттықтырушысы лауазымын қабылдап, бақылаушыларды таң қалдырды. Ол кезде түрік футболы Еуропада жақсы бағаланбаған, ал түрік клубтары халықаралық аренада ешқандай көзге түспеген. Халықаралық деңгейде құрметке ие және тәжірибелі жаттықтырушы Дерваллдың келуі бұл пікірді өзгертті, ал оның «Галатасарайдағы» қызметі түрік футболының жаңаруына көмектескені үшін жиі мақталады. Бір ұлттық чемпионат пен бір Түркия кубогын жеңумен қатар, Дерваллдың Стамбулдағы уақыты түрік футболына батыс еуропалық заманауи жаттығу әдістері мен тактикалық идеяларды енгізуді де қамтыды. Сондықтан ол түрік футболының революционері деп есептеледі. Түркияның ең беделді жаттықтырушыларының екеуі – Фатих Терим мен Мустафа Денизли, Дерваллдың Түркиядағы кезінде оның шәкірттері болған, олар Дерваллдың ықпалын жоғары бағалады. Дервалл 1987 жылы «Галатасарайдың» лига чемпионы болуына көмектескеннен кейін (1973 жылдан бері алғаш рет), зейнетке шығу үшін Германияға оралуды таңдады, Түркия ұлттық құрамасының бас жаттықтырушысы болуы мүмкін деген болжамдарға қарамастан, бұл лауазым соңынан неміс және Дерваллдың шәкірттерінің бірі – Сепп Пионтекке берілді. Ол «Галатасарайдың» 1988–89 жылдарғы Еуропа кубогының (УЕФА Чемпиондар лигасының алдындағысы) жартылай финалына шығуына және 2000 жылы УЕФА кубогы мен УЕФА Суперкубогын жеңіп алуына қуанды, бұл оның салған ұшқынының үлкен өсімді көрсетті. Түркиядағы жұмысы Германия мен Түркия қарым-қатынасына зор үлес қосты деп есептеледі және Анкарадағы Хаджеттепе университетінің құрметті докторлық дәрежесімен және 1-сыныпты Германияның Еңбегі үшін орденімен (Bundesverdienstkreuz) марапатталды.
Derwall then shocked observers by turning down several job offers in the Bundesliga in favour of accepting the manager's position at Turkish club Galatasaray. At the time, Turkish football was not well regarded in Europe, and Turkish clubs had never made any real impression on the international scene. The arrival of Derwall, an internationally respected and experienced manager, changed this perception, and his tenure at Galatasaray is often credited with having helped spark the revival in the fortunes of Turkish football. As well as winning one national championship and one Turkish Cup, Derwall's time in Istanbul also involved his introducing modern Western European training techniques and tactical ideas to the Turkish game. Therefore, he's regarded as the revolutionizer of Turkish football. Two of Turkey's most respected managers, Fatih Terim and Mustafa Denizli, both trained under Derwall during his time in Turkey, have been quick to praise Derwall's influence. Derwall retired from managing with Galatasaray in 1987 after helping his club become league champions (for the first time since 1973); despite speculation that he might take over as head coach of the Turkey national team, he chose instead to return to Germany and enjoy his retirement, with the managerial position of the Turkey national team later went to Sepp Piontek, also a German and one of Derwall's students. He was happy to see that the spark he lit grew enormously, with Galatasaray reaching the semi finals of the 1988–89 European Cup (predecessor of the UEFA Champions League) and winning both the UEFA Cup and UEFA Super Cup in 2000. His work in Turkey was also considered a major contribution to German Turkish relations and was honoured with an honorary doctorate of the University of Hacettepe in Ankara and the German Cross of Merit 1st Class (Bundesverdienstkreuz).
Денсаулыққа байланысты проблемалар мен өлім
Дервалл 2007 жылғы 26 маусымда Санкт-Ингберт қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол 1991 жылы да жүрек талмасынан зардап шеккен. Оның бұрынғы клубы «Галатасарай» оның құрметіне қайтыс болғаннан кейін жаттығу алаңына оның есімін берді.
Derwall died after a heart attack in Sankt Ingbert on 26 June 2007. He already had suffered a heart attack in 1991. His former club Galatasaray gave his name to their training ground after his death.