Кіріспе

Британдық әскери қызметкер, дипломат және сарай адамы генерал-лейтенант Виллем (немесе Вильям) Энн ван Кеппель, Альбемарлдің 2-ші графы (5 маусым 1702 – 22 желтоқсан 1754) – британдық әскери қызметкер, дипломат және сарай адамы. Ол Джордж II (1683–1760) жанындағы түрлі лауазымдарда болды, ол оның жеке досы еді, 1718–1720 жылдардағы Төрттік одақ соғысын аяқтау бойынша келіссөздерге қатысты және 1748–1754 жылдары Франциядағы британдық елшісі болды. 1740–1748 жылдардағы Австрия мұрагерлік соғысы кезінде ол Фландриядағы әскерлерге басшылық етті және 1745 жылғы якобит көтерілісі басталғаннан кейін Шотландияға ауыстырылды. Куллоден шайқасынан кейін ол Шотландиядағы бас қолбасшы болып тағайындалды, ал 1747 жылы Фландрияға қайта оралды. Көптеген лауазымдары мен зор байлығына қарамастан, ол "Сараң граф" деп танылды және 1754 жылы қайтыс болды, отбасына тек қарыздарды қалдырды.

Өмір

Уильям (немесе Виллем) Анн ван Кеппель 1702 жылғы 5 маусымда Лондондағы Уайтхолл сарайында Альбемарлдің 1-ші графы Арнольдтың (1670–1718) және Гертруид ван дер Дюйннің (1741 жылы қайтыс болған) жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Уильям III-ге де, оның құдасы болған королева Аннаға да танымал болды. 1722 жылы ол Карл II-нің заңды емес ұлы Ричмонд герцогының қызы Энн Ленноксқа (1703–1789) үйленді. Ол Ансбахтың Каролинасының (1683–1737) жатақханасының ханымдары болды; ол 1754 жылы Альбемарл қайтыс болғанда жылына 1500 фунт стерлинг зейнетақы төлеген Георг II-нің үлкен сүйіктісі болды деп есептеледі. Олардың он бестен астам баласы болды, олардың алтауы ересек жасқа жетті: Джордж, Альбемарлдің 3-ші графы (1724–1772), Август (1725–1786), Уильям (1727–1782), Фредерик (1728–1777), Каролина (1733–1769), сэр Роберт Адер мен Елизаветаның анасы (1739–1768).

Мансап

Альбемарль Голландияның Гелдерланд провинциясында білім алған, оның отбасы да сонда тегін шығарған. 1717 жылы Англияға оралғаннан кейін ол Колдстрим гвардиясына қабылданып, 1718 жылы әкесінен Албемарль графы титулын мұраға алды. Келесі бірнеше жылда ол және әріптесі Джон Хаске Кадоган графымен бірге Төрттік Одақ соғысы мәселесі бойынша голландтармен кездесулерге қатысты; Испания мұрагерлік соғысынан қаржылық тұрғыдан әлсіреген олар тағы бір соғысқа түсуден сақтанды. 1720 жылы Гаага шарты жасалды, бірақ Австриямен келіссөздер жалғасты. Әкесі сияқты, Альбемарль де ықпалды достар табуға шебер болған сияқты; 1722 жылы Редингтен тыс, Кавершам маңындағы Кадоган үйінде оның неке тойы өтті. Ол сондай-ақ болашақ Георг II-ге, сол кезде Уэльс принціне жеке кеңесші болып тағайындалды, бұл лауазымды 1751 жылға дейін сақтап қалды. Бұл лауазым монархқа жақын болуға мүмкіндік берді; оның иесіне сенім артылып, көбінесе зор ықпалы болды. 1737 жылы ол Вирджинияның губернаторы болып тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы лауазымда қалды, бірақ ешқашан онда болған емес. Әдеттегідей, әкімшілік жұмысты оның орынбасары сэр Уильям Гуч атқарды, бірақ екеуі жиі келіспеушіліктерге ұшырады. Вирджиния штатындағы Альбемарль округі оның құрметіне аталған; ол Томас Джефферсон салған Монтиселлоның орналасқан жері ретінде жақсы танымал. 1713 және 1739 жылдар аралығында Ұлыбритания көбінесе бейбіт өмір сүрді; Альбемарль 1731 жылдан 1733 жылға дейін 29-шы жаяу полкінің полковнигі болды, содан кейін Корольдік ат гвардиясына ауысты. Патшаның жеке күзетшілері ретінде олар сирек Лондоннан шықты, бірақ Альбемарль 1743 жылы Деттинген шайқасында оларға қолбасшылық етті, сол кезде Георг II ұрыста әскерге жетекшілік еткен соңғы британ монархы болды. 1744 жылы ол Колдстрим гвардиясының полковнигі болды және 1745 жылдың сәуір айында Фонтеной шайқасында Камберленд герцогінің қол астында шайқасты. 1745 жылғы Якобит көтерілісі басталғанда, Альбемарль Ньюкаслға қарт Джордж Уэйдтің орынбасары ретінде жіберілді. Ол 1746 жылдың сәуір айында Кулоден шайқасында үкіметтік әскерге қолбасшылық етті және кейіннен Шотландияның бас қолбасшысы болып тағайындалды, оны «осы қарғыс ел» деп атағанына қарамастан. Ол сол кездегі Оңтүстік департаменттің мемлекеттік хатшысы Ньюкасл герцогіне «менің алдыңғылары өткір жартасқа соғылып, жарылып кетті» деді. Жоғары және сенімді бағыныстыны тағайындау үкіметтік шенеуніктердің де, Якобит көтерілісшілерінің де тағы бір десант жақын екенін сезінуіне себеп болды. Алғашқы мақсат – қашқын Чарльз Стюартты ұстау болды, бірақ ол 30 000 фунт стерлинг сыйақыға қарамастан, Альбемарльдің күзетінен қашып, қыркүйекте Францияға қашып кетті. 2018 жылы Ипсвичте 1746 және 1747 жылдарға қатысты бұрын белгісіз құжаттар табылды; олар іздеу туралы барлау мәліметтерін және Кулоденнен кейін Альбемарль мың гинея және Принстің күміс алтынмен әшекейленген саяхаттық жиынтығын алғанын көрсететін мәліметтерді қамтиды. Штаб-пәтерін Эдинбургте орналастырған Альбемарль Шотландияны төрт әскери округке бөлді және Таулы аймақты бақылауға алуға бағытталған шаралар қабылдады. Олар 1715 жылы басталған әскери жол желісін кеңейтуді және маңызды нүктелерде тұрақты гарнизондарды орналастыруды қамтыды, олардың міндеті 1746 жылғы қарусыздандыру және киім-кешек туралы заңдарды орындау болды. 1747 жылдың ақпан айында ол Шотландиядағы қолбасшы лауазымынан босатылып, Фландриядағы армияға қайта қосылды, шілде айында Лауфельд шайқасында британдық жаяу әскеріне қолбасшылық етті. Бұл француздың шешуші жеңісі болғанымен, оның әскерлерінің тәртіпті атысы Прагматикалық армияның реттелген шегінуіне көмектесті. Соғыс 1748 жылғы Экс-ла-Шапель шартымен аяқталғаннан кейін ол Парижге елші болып жіберілді, онда ол үлкен жетістікке қол жеткізді, сән-салтанатпен тойлар ұйымдастырды және Джакомо Казановамен сүйіктісін бөлісті. 1750 жылы ол Гартер орденінің рыцары, ал келесі жылы құпия кеңесші болды. Альбемарль 1754 жылдың 22 желтоқсанында Парижде 52 жасында, Рождествоға дейінгі кешкі ас ішіп үйіне оралғанда қайтыс болды; ол 1755 жылдың 21 ақпанында Лондондағы Оңтүстік Одли көшесіндегі Гросвенор шіркеуіне жерленді. 1761 жылы оның ұзақ жылдар бойы серіктес болған және досы Джон Хаске қайтыс болғанда, ол оның табытын Альбемарльдің табытының қасына қоюды өсият етті. Өмірінде жомарт болғанымен, ол өлімінде қарыздан басқа ештеңе қалдырмады, бірақ оның ұлдары табысты мансапқа ие болды; 1740 жылы Аугуст Кеппел Ансонның Манила галеонына шабуыл жасауына қатысты, бұл офицерлерді бай адамдарға айналдырды. Мадам де Помпадурдың өмірбаянын жазған Нэнси Митфорд оның француздық мәдениетке деген сүйісқақтығын ескере отырып, Альбемарль жеті жылдық соғысқа дейін қайтыс болғанына шүкіршілік ететінін айтады. Ол француздықтар оның өмірге деген құштарлығы мен өткір тіліне риза болғанын жазады; сұлулықты жақсы көретін бір әйел жұлдыздардың сұлулығына қызыққанда, ол өкінішті түрде оларды оған сатып ала алмайтынын айтты.