Ральф Штайнер: Американ фотографы және авангардтық киноның көшбасшысы
Ralph Steiner
Ральф Штайнер: американ фотографы, 30-жылдарғы авангардтық киногер, «Nanook of the North» суретке түсіруге көмектескен. Реклама және «The New Yorker» үшін жұмыс істеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ральф Штайнер (8 ақпан 1899 – 13 шілде 1986) – американдық фотограф, құжаттамалық киноның алғашқы режиссерлерінің бірі және 1930-шы жылдардағы авангардты кино жасаушылардың маңызды өкілі.
Ralph Steiner (February 8, 1899 – July 13, 1986) was an American photographer, pioneer documentarian and a key figure among avant garde filmmakers in the 1930s.
Суретші
Кливлендте туған Штайнер Дартмут университетінде химияны оқыды, бірақ 1921 жылы Кларенс Х. Уайт атындағы қазіргі заманғы фотография мектебіне түсті. Уайт Штайнерге Манхэттен фотогравировка компаниясында жұмыс табуға көмектесті, және Штайнер Роберт Флагертидің 1922 жылғы «Солтүстік Нанукі» фильмінен көріністердің фотогравировкалық табақтарын жасады. Одан көп ұзамай, Штайнер Нью-Йоркте жеке фотограф ретінде жұмыс істей бастады, көбінесе жарнама саласында және «Ladies' Home Journal» сияқты басылымдар үшін жұмыс істеді. 1925 жылы ол Антон Брюэлл (1900–1982) атты әріптесімен бірге 47-ші көшеде студия ашып, «The New Yorker» журналы үшін костюм киген үш кесілген фигураның әзілді үстел үстіндегі суреттерінен повестьтік серия жасады; сондай-ақ Вебер мен Heilbroner ерлер киімінің үздіксіз апталық жарнамаларын дайындады. Олардың клиенті Уолл-стрит құлауынан зардап шекті. Фотограф Пол Страндтың ынталандыруымен Штайнер шамамен 1927 жылы «Фильм және фото лигасына» қосылды, ол солшыл бағытталған ұйым болатын. Ол сонымен қатар Уокер Эванстың фотографиясына әсер етіп, оған кеңес, техникалық көмек және өзінің бір көрініс камерасын сыйлады.
Born in Cleveland, Steiner studied chemistry at Dartmouth, but in 1921 entered the Clarence H. White School of Modern Photography. White helped Steiner in finding a job at the Manhattan Photogravure Company, and Steiner worked on making photogravure plates of scenes from Robert Flaherty's 1922 Nanook of the North. Not long after, Steiner's work as a freelance photographer in New York began, working mostly in advertising and for publications like Ladies' Home Journal. With fellow graduate Anton Bruehl (1900–1982), in 1925, they opened a studio on 47th Street, producing a narrative series of amusing table top shots of three cut‑out figures dressed in suits for The New Yorker magazine; advertisements for Weber and Heilbroner menswear in a running weekly series. Their client was wiped out in the Wall Street Crash. Through the encouragement of fellow photographer Paul Strand, Steiner joined the left of center Film and Photo League around 1927. He was also to influence the photography of Walker Evans, giving him guidance, technical assistance, and one of his view cameras.
Кинорежиссер
1929 жылы Штайнер өзінің алғашқы «H2O» фильмін жасады, ол толқындар тудырған судың абстрактілі бейнесін поэтикалық түрде көрсетеді. Бұл сол кездегі жалғыз фильм болмаса да – дәл сол жылы Жорис Ивенс «Regen (Жаңбыр)» фильмін түсірді, ал Хенвар Родакевич осы кезеңде өзінің ұқсас «Жас жігіттің портреті» (1931) фильмінде жұмыс істеді – ол замандастарының назарын аударды және кейіннен классикалық туынды ретінде танылды: «H2O» 2005 жылдың желтоқсанында Ұлттық кино тізіліміне енгізілді. Штайнердің басқа да ерте фильмдерінің ішінде «Серф және теңіз шөптері» (1931) H2O тұжырымын кеңейтеді, өйткені Штайнер камерасын жағалауға бұрды; «Механикалық принциптер» (1930) – дөңгелектер мен механизмдерге негізделген абстракциялық туынды. 1930 жылы Штайнер Гарри Алан Потамкин атындағы киномектептің оқытушылар қатарына қосылды, ол Потамкиннің 1933 жылы қайтыс болуына дейін жабылды; онда ол Лео Хурвицпен танысты және Хурвицтің фильмді әлеуметтік әрекет құралы ретінде пайдалану идеяларынан шабыт алып, «Фильм және Фото лигасынан» шығып, Нью-Йорктегі кинематографистердің еркін коалициясына қосылды. Олар жинаған материалдарды жұмысшылар митингілерінде, конференцияларда және ереуілдерде көрсетілетін солшыл жаңалықтар фильміне пайдаланды. Осы фильмдердің өте аз бөлігі ғана сақталған, көптегені 1935 жылы қоймадағы өрт кезінде жойылды. Осы кезеңде Штайнер «Pie in the Sky» (1935) сияқты тақырыптық, ойдан шығарылған сатиралық фильмдерде де жұмыс істеді, бұл Элия Казанның қатысқан алғашқы фильмі болды. Штайнер жазда Коннектикут штатының Николс ауылында орналасқан Пайн Брук кантри клубында болды, ол Фелисия Сорель және Глюк Сандор сияқты актерлермен бірге «Group Theatre (Нью-Йорк)» тобының жазғы репетициялық штаб-пәтеріне айналды. Штайнер Странд, Хурвиц және Пол Иваномен бірге Паре Лоренцтің «The Plow That Broke the Plains» (1936) фильмінде оператор болып жұмыс істеді, сондай-ақ Лоренцтің «The River» (1938) фильміне де қатысты, бірақ титрде көрсетілген жоқ. Штайнер «Frontier Films» компаниясына ауысқан кезде «Nykino» тобымен бірге болды, бірақ 1938 жылы «The City» (1939) фильмінің түсірілімдерін өзімен бірге алып кетті. Штайнер мен Уилард Ван Дайк бірлесіп түсірген, Аарон Копландтың түпнұсқа музыкасымен сүйемелделген «Қала» фильмі 1939 жылы Нью-Йорк әлемдік көрмесінде көрсетілді және екі жыл бойы көрсетілді. Хенвар Родакевич 1938 жылдың тамызында «Қала» фильмінің түсіріліміне көмектесу үшін Лос-Анджелестен Штайнерге көшіп келді, өзінің монтаждау, жазу және ұйымдастыру дағдыларын жобаға салған. Голливудты жек көруіне және әріптестерінің ортақ сезімдеріне қарамастан, 1940 жылдары Штайнер жазушы-продюсер ретінде жұмыс істеу үшін Голливудқа барды, бірақ төрт жылдан кейін Нью-Йоркке оралды. Содан кейін ол жеке және сәндік фотосуретшілік саласына қайта оралды, 1962 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін «Vogue», «Look Magazine» және басқа басылымдармен жұмыс істеді. Штайнер Вермонт штатына қоныстанды, онда ол жазда Мэн аралында демалыс алды.
In 1929, Steiner made his first film, H2O, a poetic evocation of water that captured the abstract patterns generated by waves. Although it was not the only film of its kind at the time – Joris Ivens made Regen (Rain) that same year, and Henwar Rodakiewicz worked on his similar film Portrait of a Young Man (1931) through this whole period – it made a significant impression in its day and since has become recognized as a classic: H2O was added to the National Film Registry in December 2005. Among Steiner's other early films, Surf and Seaweed (1931) expands on the concept of H2O as Steiner turns his camera to the shoreline; Mechanical Principles (1930) was an abstraction based on gears and machinery. In 1930, Steiner joined the faculty of the so called Harry Alan Potamkin Film School, which folded shortly before Potamkin's death in 1933; there he met Leo Hurwitz and, inspired by Hurwitz' ideas of utilizing film as a means of social action, left the Film and Photo League and joined Nykino, a loose coalition of New York based cinematographers who pooled footage for use in left wing newsreels shown at worker's rallies, conventions and during strikes. Precious few of these films have survived, most being destroyed in a warehouse fire in 1935. During this time Steiner also worked on some topical, fictional "pool" film satires, including Pie in the Sky (1935), the earliest film to involve the talents of Elia Kazan. Steiner spent summers at the Pine Brook Country Club located in the countryside of Nichols, Connecticut, which became the summer rehearsal headquarters of the Group Theatre (New York) working with Felicia Sorel and Gluck Sandor among others. Steiner worked, alongside Strand, Hurwitz and Paul Ivano as a cinematographer on Pare Lorentz' The Plow That Broke the Plains (1936) and likewise joined Lorentz on The River (1938) but did not receive credit. Although Steiner remained with Nykino throughout their transition into Frontier Films, he left in 1938, taking the footage of The City (1939) with him. The City, which Steiner co directed with Willard Van Dyke and featuring original music by Aaron Copland, opened at the New York World's Fair in 1939 and ran for two years. Henwar Rodakiewicz moved from Los Angeles in August 1938 to assist Steiner in the production of The City, contributing his editing, writing, and organizational skills to the project. Despite his own stated disdain of Hollywood and the shared sentiments of his colleagues, in the 1940s Steiner went to Hollywood to work as a writer producer, but returned to New York after only four years spent there. Then he plunged back into the world of freelance and fashion photography, working for Vogue, Look Magazine and others before retiring in 1962. Steiner then settled in Vermont, where he spent summers on a Maine island.
Кейінгі фильмдер
Кино түсіруден ұзақ үзіліс жасағаннан кейін, Штайнер жеке бастамамен қайтадан киноға қайтты және 1960 мен 1975 жылдар аралығында "Көргеннің қуанышы" деген ортақ атаумен біріктірілген сегіз фильм жасады. Скотт Макдональдтың сөзіне қарағанда, бұл фильмдерге дұрыс келмейтін дыбыс жолдары қосылып, Штайнердің өзінің кез келген көркемдік мақтандықтанудан қашу ниетімен бұзылған, алайда "Штайнердің ең әдемі және есте қаларлық кадрларының көп бөлігі оларда сақталған". Штайнердің кейінгі фильмдерін монтаждауға көмектескен Натаниел Дорски, Штайнердің "ешқандай әсем нәрсе жасағысы келмеген, бірақ өмірдің өзін бағалаған және оның фильмінде біздің көрікті әлеміндегі ерекше сиқырды ең қарапайым жағдайларда көрсетуді қалаған қарт адам болғанын" айтты.
After a lengthy break from filmmaking, Steiner resumed the activity on a private basis, creating eight films between 1960 and 1975 grouped under an umbrella title, "The Joy of Seeing." According to Scott MacDonald, these films are marred by inappropriate soundtracks and compromised by Steiner's own desire to avoid artistic pretension at all costs, yet "contain much of Steiner's most beautiful and memorable imagery." Nathaniel Dorsky, who helped edit Steiner's later films, stated that Steiner "didn't want to make anything fancy but was an old man who appreciated life itself and wanted his film to simply show the special magic there was in our visual world in the most ordinary circumstances."
Мұра
Штайнердің фотосуреттері ерекше бұрыштарымен, абстракциясымен және кейде таңғажайып сюжеттерімен көзге түседі; 1944 жылғы «Gypsy Rose Lee and Her Girls» суреті кейде Weegee-дің туындысы деп жаңылысады. Дегенмен, оның тәжірибелік фильмдері ерте американдық авангард киносының негізгі туындылары саналады, ал Ральф Штайнердің көркемдік стилінің ықпалы әлі де сезіледі; мысалы, заманауи авангард режиссері Тимолеон Уилкинс Штайнерді шабыт көзі деп атайды. Штайнерді жоғары бағалайтын автор Скотт Макдональд бұл тізімге Дорски, Эндрю Норен, Ларри Готтхайм және Питер Хаттонды қосады. Майя Дерен, Стэн Браххейдж сияқты американдық авангард режиссерлерінің бірінші және екінші буындары арасындағы байланыс шамалы, бірақ Штайнер осы үзілісті жолай білгендердің қатарында.
Steiner's still photographs are notable for their odd angles, abstraction and sometimes bizarre subject matter; the 1944 image Gypsy Rose Lee and Her Girls is sometimes mistaken for Weegee. His experimental films, however, are considered central to the literature of early American avant garde cinema, and the influence of Ralph Steiner's visual style continues to assert itself; for example, contemporary avant garde filmmaker Timoleon Wilkins cites Steiner as an inspiration. In his appreciation of Steiner, author Scott McDonald expands that list to include Dorsky, Andrew Noren, Larry Gottheim and Peter Hutton. The links between the first generation of American avant garde filmmakers such as Steiner with the second – exemplified by Maya Deren, Stan Brakhage and others – are few, but Steiner is among those who managed to bridge the gap.