Сэмюэл Хилдрет: Американдық ат шабу шампионы мен жаттықтырушысы

Кіріспе

Сэмюэл Клей Хилдрет (16 мамыр 1866 – 24 қыркүйек 1929) – американдық таза қанаты жылқы жарысының мәңгілік даңқына енген жаттықтырушы және иесі.

Өмірбаян

Индипенденс қаласында, Миссури штатында туған Сэм Хилдрет 1887 жылы жаттықтырушылық мансабын бастады, АҚШ-тың орталық батысындағы жарыстарда Бургомастердің анасы Хёрли Берли сияқты аттармен бәсекелесті. 1898 жылы ол Нью-Йоркке көшті, онда таза қанды жарыстар ең үлкен жүлде қорын ұсынатын жетекші спорт түрі болды. Ол алғаш рет бай бизнесмен Уильям Коллинз Уитниге тиесілі жылқыларды жаттықтыруға шақырылды, бірақ көп ұзамай өзі үшін жылқы сатып алып, басқаларға жаттықтыруды бастады. 1899 жылы ол иесі Сидней Паджет үшін Жан Берео атты жылқымен алғашқы жеті Белмонт Стакс-ын жеңіп алды. 20 ғасырдың басында Сэмюэл Хилдрет Нью-Йорктегі қызметін кеңейтіп, Жаңа Орлеандағы Fair Grounds Race Course-тағы ең ірі жарыс шаруашылықтарына ие болды. Сол жылы ол бұрынғы заңсыз Франк Джеймсті жарыстағы ставка комиссары етіп тағайындады. Хилдреттің иелігіндегі жылқылардың арасында Фитц Герберт (1906 ж.т.) болды, ол Бруклин Хэндикапы, Сабёрбан Хэндикапы және Джером Хэндикапында жеңіске жетіп, 1909 және 1910 жылдары «Жылдың жылқысы» атанды. Оның тағы бір жылқысы, Король Джеймс, 1909 жылы Метрополитен Хэндикапы, Шепсхед Бэй Хэндикапы және Калифорния Хэндикапы сияқты маңызды жарыстарда жеңіске жетті, ал 1910 жылы Бруклин Хэндикапын жеңіп алды. 1909 жылы Хилдрет өзінің екінші Белмонт Стакс-ын өзінің Джо Мэддон атты жылқысымен жеңіп алды және АҚШ-тағы үздік иеленуші және жаттықтырушы атағын үш рет подряд жеңіп алды. Парримутюльдік ставкаларды тыйым салған Харт-Агню заңы Нью-Йорк заң шығарушы органынан қабылданды және 1911 мен 1912 жылдар аралығында Нью-Йорктегі барлық жарыс жолдарының жабылуына әкелді. Хилдрет және көптеген басқа жарыс шаруашылықтары Канадаға жарысқа барды, онда ол 1911 жылы Монреальдегі Blue Bonnets Raceway-де өткен Windsor Hotel Cup Handicap-ін жеңіп алды. 1911 жылдың 2 қарашасында «Нью-Йорк Таймс» газеті Сэм Хилдрет пен жокей Кэрролл Шиллингтің американдық иегер Чарльз Колердің жылқысымен Англияға RMS Mauretania кемесімен жарысқа бару үшін аттанғанын хабарлады. Алайда, Колер кейіннен Францияда жұмыс істеді және 1912 жылы Сэм Хилдрет Париждің жанындағы Валь-д'Уаз аймағында оған арналған жылқы шаруашылығын жаттықтырды. Сэм Хилдрет Август Белмонт-младший сияқты көрнекті иеленушілер үшін жаттықтырды, ол 1916 және 1917 жылдары подряд Белмонт Стакс-ты жеңіп алды. Сонымен қатар ол бай мұнай өнеркәсіпшісі Гарри Ф. Синклерге тиесілі Ранкокас Стабл үшін үлкен жетістікке жетті. Синклер үшін ол 1921 жылы Грей Лагпен, 1923 жылы Зевпен және 1924 жылы Мад Плеймен үш рет Белмонт Стакс-ты жеңіп алды. Үштік тәждің маңызы жоқ дәуірде Хилдрет Кентукки Дербиіне Кентуккиге дейінгі ұзақ сапарға уақыт шектеулері болғандықтан, бірнеше жылқыны ғана жіберді. Осылайша, Дэвид Дж. Лири 1923 жылы Кентукки Дербидегі жеңісі үшін Зевтің жаттықтырушысы ретінде тіркелді. Нью-Йоркте сол жылдың қазан айында Зев Эпсом Дербиінің жеңімпазы Папирусты жеңіп, Кентукки Дербиінің жеңімпазы алғаш рет ағылшын Дербиінің жеңімпазын жеңді. Сэм Хилдрет екі рет АҚШ-тағы кез келген басқа жаттықтырушыдан бір жылы көбірек жарыста жеңіске жетті және тоғыз рет ең көп ақша тапқан жаттықтырушы болды, бұл рекорд 1992 жылы Д. Уэйн Лукас бұзғанға дейін алпыстан астам жыл бойы сақталды. Хилдреттің жеті Белмонт Стакс жеңісі оны Джеймс Г. Роу ағадан кейін екінші орынға шығарады және оның жылқылары бес рет «Американың жылқысы» атанды, бұл таза қанды жарыс спортындағы ең жоғары награда. 1925 жылы Хилдрет Джеймс Р. Кроуэллмен бірге «The Saturday Evening Post» журналына «Down the Stretch» атты мақала жазды. Содан кейін екеуі 1926 жылы Филадельфиядағы J.B. Липпинкотт және компаниясы баспасында «The Spell of the Turf» атты американдық жарыстар тарихы туралы кітап жазды. Осы кітапта ол Пурчезді өзі жаттықтырған ең ұлы жылқылардың бірі деп атады. Қырық үш жыл жылқы жаттықтырушы болғаннан кейін Сэм Хилдрет Манхэттендегі ауруханада ішек ауруына байланысты сәтсіз отадан кейін қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Саратога-Спрингс қаласындағы Гринридж зиратында жерленген. 1955 жылы Сэм Хилдрет жаңадан құрылған Ұлттық жарыс мұражайы мен атақ-даңқ залына қаза болғаннан кейін енгізілді.

Born in Independence, Missouri, Sam Hildreth began his training career in 1887, competing at racetracks in the Midwestern United States with such horses as the good racemare Hurley Burley, the dam of Burgomaster. In 1898 he moved to New York City where thoroughbred racing was a leading sport offering the largest purses. He was first hired to train horses owned by wealthy businessman William Collins Whitney, but soon set out on his own, buying horses for himself and training for others. He won his first of seven Belmont Stakes in 1899 with the horse Jean Bereaud for owner Sydney Paget. By the turn of the 20th century, Samuel Hildreth had expanded his New York operations and owned the largest racing stables at the Fair Grounds Race Course in New Orleans. That year, he appointed former outlaw Frank James as his betting commissioner at the track. Among the horses Hildreth owned was Fitz Herbert (b. 1906) who won the Brooklyn Handicap, Suburban Handicap, and the Jerome Handicap en route to being voted the Horse of the Year in 1909, and again in 1910. Another of his horses, King James, won other important races in 1909, including the Metropolitan Handicap, Sheepshead Bay Handicap, and the California Handicap, and went on to win the Brooklyn Handicap in 1910. In 1909, Hildreth also won his second Belmont Stakes with his own horse, Joe Maddon, and went on to capture the first of three consecutive leading owner and trainer honors in the United States. The Hart–Agnew Law which banned parimutuel betting was passed by the New York Legislature and resulted in the closure of all New York racetracks between 1911 and 1912. Hildreth and numerous other racing stables went to race in Canada where he won the 1911 Windsor Hotel Cup Handicap at Blue Bonnets Raceway in Montreal. On November 2, 1911, the New York Times reported that Sam Hildreth and jockey Carroll Shilling had sailed to England aboard the RMS Mauretania with the intent of racing there for the stable of American owner, Charles Kohler. However, Kohler subsequently set up operations in France and in 1912 Sam Hildreth trained a stable of horses for him at Val d'Oise, near Paris. Sam Hildreth's stable trained for other prominent owners such as August Belmont Jr. for whom he won back to back Belmont Stakes in 1916 and 1917. He also met with great success training for Rancocas Stable owned by wealthy oil industrialist Harry F. Sinclair. For Sinclair he won three Belmont Stakes with Grey Lag in 1921, Zev in 1923 and Mad Play in 1924. In an era before the Triple Crown had any significance, Hildreth only entered a few horses in the Kentucky Derby because of the time restraints for the long journey to Kentucky. As such, David J. Leary is listed as the trainer of Zev for his win in the 1923 Kentucky Derby. Back in New York, in October of that year, Zev defeated Epsom Derby winner Papyrus, marking the first time a Kentucky Derby winner defeated an English Derby winner. Twice Sam Hildreth won more races in a year than any other trainer in the United States and was the top money earning trainer nine times, a record that stood for more than sixty years until broken by D. Wayne Lukas in 1992. Hildreth's seven Belmont Stakes victories ranks him second only to James G. Rowe Sr. and five times his horses were chosen American Horse of the Year, the highest honor in thoroughbred horse racing. In 1925, Hildreth co wrote an article with James R. Crowell titled "Down the Stretch" for The Saturday Evening Post. The two then collaborated on a history of American racing in a book titled "The Spell of the Turf" published in 1926 by J. B. Lippincott & Co. of Philadelphia. In this book, he named Purchase as one of the greatest horses he ever trained. After forty three years as a horse trainer, Sam Hildreth died at a hospital in Manhattan, New York following an unsuccessful operation for an intestinal disorder. He was buried in Greenridge Cemetery, Saratoga Springs, New York. In 1955, Sam Hildreth was posthumously inducted into the newly formed National Museum of Racing and Hall of Fame.