Линда Грант: Жазушы, журналист және еврей тамырының іздеушісі
Linda Grant
Линда Грант – британдық жазушы, журналист, тарихшы. Өмірі, білімі, шығармашылығы туралы ақпарат. Ливерпульде туған, еврей иммигранттар отбасында өскен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
американдық тарихшы, ағылшын романисі және журналисі Линда Грант (15 ақпан 1951 жылы туған) – ағылшын романисі және журналисі.
the American historian
English novelist and journalist
Linda Grant (born 15 February 1951) is an English novelist and journalist.
Ерте өмір
Линда Грант Ливерпульде дүниеге келді. Ол шаштараз өнімдерін жасап сататын кәсіпкер Бенни Гинзберг пен Роза Хафттың үлкен баласы болды; екі ата-анасының да иммигранттық тарихы бар – Беннидің отбасы поляк еврейлері, Розаның орыс еврейлері, және олар 1950 жылдардың басында Грант тегін қабылдады. Ол Белведер мектебінде білім алды, 1972-1975 жылдары Йорк университетінде ағылшын тілін оқыды, содан кейін Канададағы Макмастер университетінде ағылшын тілінен магистр дәрежесін аяқтады. Ол Саймон Фрейзер университетінде аспирантурада оқыды.
Linda Grant was born in Liverpool. She was the oldest child of Benny Ginsberg, a businessman who made and sold hairdressing products, and Rose Haft; both parents had immigrant backgrounds – Benny's family was Polish Jewish, Rose's Russian Jewish – and they adopted the surname Grant in the early 1950s. She was educated at The Belvedere School, read English at the University of York (1972 to 1975), then completed an M. A. in English at McMaster University in Canada. She did post graduate studies at Simon Fraser University.
Мансап
1985 жылы Грант Англияға оралып, The Guardian газетінде журналист болып жұмыс істеді және он сегіз ай бойы жеке бағанасын жазды. Ол 1993 жылы өзінің алғашқы кітабын – ғылыми емес туындысын, «Мыңжылдықты жыныстану: Сексуалдық революцияның саяси тарихы» деп жариялады. Ол анасының тамырлық деменциямен күресі туралы жеке естеліктерін жазды, «Мені қайтадан таныстыр» деген атпен, ол 2003 жылдың желтоқсанында BBC Radio 4-тің «Ойлар ояту» бағдарламасында қарттау туралы талқылауда сілтеме жасалды. Оның көркем туындылары оның еврей тегіне, отбасы тарихына және Ливерпуль тарихына тығыз байланысты. 2008 жылғы Лестер университетінің «Беталыс әйелдер: қазіргі заманғы әйелдердің жазуы және диаспора» конференциясында Эмма Паркермен сұхбатта Грант былай деді: «Мен әрқашан жазушы болып өмір сүруді қаладым, бірақ автор болып жұмысқа орналасу мүмкін емес еді, сондықтан мен он сегіз жасқа толғанға дейін жергілікті газетте тілші болып жұмысқа орналастым. Мен ерте не кеш көркем әдебиет жазатынымды білдім, бірақ оның осылай кеш болатынын ойламаған едім. Мен қырық жасқа толғаннан кейін ғана роман жаздым, себебі ойдан шығарылған дауысты табуға көп уақыт кетті, ол еврей болуыммен байланысты. [ ] Мен әртүрлі дауыстарды сынап көрдім, бірақ ешқайсысы маған лайық болмады. Мен екі мүмкіндік бар екенін сезіндім. Бірі – Говард Джейкобсон сияқты дауыс, ол танымал еврей қауымының ішінде толыққанды орналасқан, бірақ мен еврей ретінде танылмаған қауымнан шыққанмын. Адамдар: «Ой, Ливерпульде еврейлер бар екенін білмедім» дейді. Орта таптық отбасында өскенім мені Ливерпульдің дауысынан шеттетуге әкелді, ол әрқашан жұмысшы табы немесе ирландтықтардың дауысы болды. Содан кейін, орта таптың ағылшын дауысы болды, ол маған қуыршақ сөйлейтіндей сезілді. Мен Филипп Рот сияқты американдық еврей жазушысы сияқты жаза алмаймын, себебі ол американдық еврейлердің, ирландтық американдықтардың және итальяндық американдықтардың американдық ұлттық бірегейлікке қалай үлес қосқанын көрсетеді, себебі еврейлер осында келген кезде британдық ұлттық бірегейлік қалыптасқан еді. Сондықтан менің алғашқы романым «Темір жағалау» өзін шеттен сезінетін адам туралы. Мен маргиналды адамдар туралы жазуды бастағанда ғана, олар өзін тану және қоғамға қатысу мәселелерімен күресіп, өз дауысымды таптым. Гранттың сүйікті классикалық музыка туындылары 2012 жылдың маусым айында BBC Radio 3-тің «Saturday Classics» бағдарламасында ойнатылды. 2016 жылдың қарашасында «Гардиан» газеті Гранттың жазу процесі туралы егжей-тегжейлі мақала жариялады, онда ол: «Менің жазу рәсімдерім соншалықты қалыптасқан, мен ерлер клубындағы егде жастағы полковниктей болуым мүмкін: темірленген газет, ыстық шай, қаладағы дұрыс түсті аяқ киім. Менің әдеттерім болмаса, бір сөз де жаза алмаймын деп сенемін. Мен тамақтан кейін, кафеде немесе кез келген қоғамдық орында, соның ішінде пойыз бен ұшақта немесе үйде басқа біреу болғанда жаза алмаймын. Бұл – қатты жалғыздық, ол қазір интернетпен бұзылды, және ол бір нәрсені іздеудің қарапайымдығы туралы алдағы уәде береді» деді.
In 1985, Grant returned to England and became a journalist, working for The Guardian, and eventually wrote her own column for eighteen months. She published her first book, a non fiction work, Sexing the Millennium: A Political History of the Sexual Revolution, in 1993. She wrote a personal memoir of her mother's fight with vascular dementia called Remind Me Who I Am, Again, which was cited in a discussion about ageing on BBC Radio 4's Thinking Allowed in December 2003. Her fiction draws heavily on her Jewish background, family history, and the history of Liverpool. In an interview by Emma Parker for the University of Leicester's July 2008 'Unsettling Women: Contemporary Women's Writing and Diaspora' conference, and later published in the journal Wasafiri, Grant said: I always wanted to make my living as a writer, but you couldn’t get a job as an author, so I got a job as a reporter on a local paper just before my eighteenth birthday. I always knew that sooner or later I would write fiction, although I didn’t realise it would be as late as it was. I didn’t write a novel until after the age of forty because it took me a long time to find a fictional voice, which was to do with being Jewish. [ ] I had been trying different voices and found none adequate. I felt that there were two modes open to me. One was to have a voice like Howard Jacobson, which is absolutely embedded within a recognisable Jewish community, but I was from a community which was not recognised as Jewish. People say, ‘Oh, I never knew that there were any Jews in Liverpool’. Also, growing up in a middle class family made me marginal to the Liverpool voice, which had always been working class or Irish. And then there was the generalised middle class English voice, which always felt to me like ventriloquism. And I didn’t feel that I could write like an American Jewish author such as Philip Roth, who shows how Jewish Americans, like Irish Americans and Italian Americans, have contributed to American national identity, because by the time the Jews arrived here, British national identity had already been formed. And that’s why my first novel, The Cast Iron Shore, is about somebody who feels marginal. It was only when I started writing about people who are marginal, who have problematic identities and problems with belonging, that I found my voice. Grant's choices of her favourite pieces of classical music were broadcast as part of BBC Radio 3's Saturday Classics in June 2012. In November 2016, The Guardian newspaper published a detailed account of Grant's writing process, in which she noted, "My rituals of writing are so calcified I could be an elderly colonel at his gentleman's club: ironed newspaper, tea piping hot, shoes the correct colour for in town. Without the scaffolding of my habits, I'm superstitiously convinced I'd never write a word. I don't – can't – write after lunch, in a cafe or any other public place, including trains and planes, or when anyone else is in the house. It's an act of severe, intense solitude, partly now destroyed by the internet, and its deceptive promise of the ease of looking things up as you go along."
Марапаттар
Гранттың "Қос темір жағалау" атты тұңғыш романы 1996 жылы Дэвид Хигхэм сыйлығын жеңіп алды; бұл сыйлық жылдың ең үздік алғашқы романына беріледі. Үш жылдан кейін оның екінші, көркем емес шығармасы "Кім екенімді еске түсіріңіз" ("Remind Me Who I Am Again") Mind және Age Concern ұйымдарының "Жыл кітабы" сыйлығын жеңіп алды. Оның екінші көркем романы "Мен қазіргі заманда өмір сүрген кезде" 2000 жылы "Оранж" сыйлығын жеңіп алды және сол жылы "Jewish Quarterly Wingate" әдеби сыйлығының қысқа тізіміне енді. 2002 жылы оның үшінші романы "Сейіл осында" ("Still Here") "Ман Букер" сыйлығының ұзақ тізіміне кірді. 2006 жылы Грант "Репортаж өнері" үшін бірінші Lettre Ulysses сыйлығын жеңіп алды, бұл сыйлық оның Израиль халқы туралы "Көшедегі адамдар: Израиль туралы жазушының көзқарасы" атты көркем емес жұмысына берілді. "Олардың арқасындағы киімдер" 2008 жылы "Ман Букер" сыйлығының қысқа тізіміне енді және әдебиет саласында "The South Bank Show" сыйлығын жеңіп алды. Сол жылы ол "Оранж" сыйлығының ұзақ тізіміне де кірді. 2014 жылы Грант Корольдік әдебиет қоғамының мүшесі (FRSL) болып тағайындалды. 2017 жылдың наурыз айында Гранттың "Қараңғы шеңбер" романы Бейлистің әйелдер сыйлығының ұзақ тізіміне енгені хабарланды.
Grant's début novel, The Cast Iron Shore, won the David Higham Prize for Fiction in 1996; awarded to the best first novel of the year. Three years later her second, non fiction, work, Remind Me Who I Am Again, won both the Mind and Age Concern Book of the Year awards. Her second fictional novel, When I Lived in Modern Times won the 2000 Orange Prize for Fiction and was short listed for the Jewish Quarterly Wingate Literary Prize the same year. In 2002 her third novel Still Here was long listed for the Man Booker Prize. In 2006, Grant won the First Prize Lettre Ulysses Award for the "Art of Reportage", the last to be awarded, for her non fiction work about the Israeli people entitled The People on the Street: A Writer's View of Israel. The Clothes on Their Backs was short listed for the Man Booker Prize in 2008 and won The South Bank Show award in the Literature category. It was also long listed for the Orange Prize for Fiction in the same year. In 2014, Grant was appointed a Fellow of the Royal Society of Literature (FRSL). In March 2017, it was announced that Grant's novel The Dark Circle had been longlisted for the Baileys Women's Prize for Fiction.