Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық феминист және жазушы (1892–1983) Ибсеннің кейіпкері.
British feminist and author (1892–1983)
the Ibsen character
Дам Сицили Изабель Фэрфилд (21 желтоқсан 1892 – 15 наурыз 1983), Ребекка Уэст немесе Дам Ребекка Уэст деп белгілі, британдық автор, журналист, әдеби сыншы және саяхат жазушысы болған. Көптеген жанрларда жазған автор, Уэст The Times, New York Herald Tribune, The Sunday Telegraph және The New Republic газеттерінде кітаптар туралы рецензиялар жазды, сондай-ақ The Bookman тілшісі болды. Оның маңызды туындылары: Югославияның тарихы мен мәдениетіне арналған "Қара қоян мен сұр қарлыға" (1941); бастапқыда The New Yorker журналында жарияланған, Нюрнберг процесі туралы "Ұн тозаңы" (1955); 1945 жылы журналда жарияланып, 1947 жылы кітапқа дейін кеңейтілген, кейін 1964 жылы қайта жарық көрген "Сатқындықтың мәні" (кейін "Сатқындықтың жаңа мәні"), британдық фашист Уильям Джойс және басқалардың сот процесі туралы зерттеу; Бірінші дүниежүзілік соғыстың модернистік романы "Сабалақтың оралуы" (1918); және автобиографиялық романдардан тұратын "Обри трилогиясы" – "Фонтан ағып жатыр" (1956), "Бұл нағыз түн" (1984 жылы, автор қайтыс болғаннан кейін жарық көрген) және "Кузен Розамунд" (1985). 1947 жылы Time журналы оны "әлемдегі бірінші нөмірлі әйел жазушы" деп атады. Ол 1949 жылы CBE орденімен, ал 1959 жылы DBE орденімен марапатталды; екі жағдайда да мақтау қағазында: "жазушы және әдеби сыншы" деп көрсетілген. Ол Хенрик Ибсеннің "Росмерсхольм" пьесасынан алынған, қарсылыққа толы жас кейіпкерінің есімімен "Ребекка Уэст" псевдонимін алған. Ол Бенсон медалімен марапатталған.
Dame Cicily Isabel Fairfield (21 December 1892 – 15 March 1983), known as Rebecca West, or Dame Rebecca West, was a British author, journalist, literary critic and travel writer. An author who wrote in many genres, West reviewed books for The Times, the New York Herald Tribune, The Sunday Telegraph and The New Republic, and she was a correspondent for The Bookman. Her major works include Black Lamb and Grey Falcon (1941), on the history and culture of Yugoslavia; A Train of Powder (1955), her coverage of the Nuremberg trials, published originally in The New Yorker; The Meaning of Treason (first published as a magazine article in 1945 and then expanded to the book in 1947), later The New Meaning of Treason (1964), a study of the trial of the British fascist William Joyce and others; The Return of the Soldier (1918), a modernist World War I novel; and the "Aubrey trilogy" of autobiographical novels, The Fountain Overflows (1956), This Real Night (published posthumously in 1984), and Cousin Rosamund (1985). Time called her "indisputably the world's number one woman writer" in 1947. She was made CBE in 1949, and DBE in 1959; in each case, the citation reads: "writer and literary critic". She took the pseudonym "Rebecca West" from the rebellious young heroine in Rosmersholm by Henrik Ibsen. She was a recipient of the Benson Medal.
Өмірбаян
Ребекка Уэст 1892 жылы Лондонда, Англияда, Сицили Изабель Фэрфилд болып дүниеге келді және интеллектуалды орта, саяси пікірталас, көңілді достар, кітаптар мен музыкаға толы үйде өсті. Оның анасы, шотландтық Изабелла, дарынды пианист болған, бірақ Чарльз Фэрфилдке үйленгеннен кейін музыкалық мансабын жалғастырмады. Англо-ирланд Чарльз АҚШ Азамат соғысында Ричмонд қамалында конфедераттардың санитары болған, содан кейін Ұлыбританияға оралып, зор беделге ие, бірақ қаржылық жағынан нашар журналист болды. Ол Сицилия сегіз жасқа келгенде отбасын тастап кетті. Ол ешқашан қайтып оралмады және 1906 жылы Ливерпульдегі пансионатта кедей және жалғыз өмір сүрді, онда Сицилия 14 жаста болды. Отбасының қалған бөлігі Шотландияның Эдинбург қаласына көшті, онда Сицилия Джордж Уотсонның қыздар колледжінде білім алды. 1907 жылы туберкулез ауруына шалдыққандықтан мектептен кетуге мәжбүр болды. Аурудан жазылғаннан кейін ол қайта оқуға оралмады, кейін Уотсон колледжіндегі оқуын «түрмеге» теңеді. Ребекканың екі үлкен қарындасы болды. Үшеуінің ішіндегі ең білімдісі – Летиция («Лети»), Ұлыбританиядағы толық білікті әйел дәрігерлердің бірі болды, сонымен қатар сотта адвокат болып жұмыс істеді. Ортаңғы қарындасы Виннифред («Винни») Адмиралтействоның Бас көмекші хатшысы, кейін Гринвич ауруханасының бас директоры Норман Маклеодқа үйленді. Виннидің Элисон және Норман есімді екі баласы Ребекканың өміріне жасы ұлғайған сайын жақын тартылды; Элисон Маклеод өзінің әдеби мансабын жасады. Ребекка Лондонда актрисалыққа оқыды, Хенрик Ибсеннің «Росмерсхольм» пьесасынан бунтар жас кейіпкерінің атымен – «Ребекка Уэст» есімін алды. Ол сондай-ақ, қысқа ғұмырлы феминистік апталық журналда жұмыс істеді. Бұл журнал Уэллстің қызығушылығын тудырып, оны үйіне түскі асқа шақырды. Екі жазушы 1913 жылдың соңында ғашық болды, Уэллс үйленген және Ребеккадан жиырма алты жас үлкен болса да. Олардың он жылдық қарым-қатынасынан 1914 жылдың 4 тамызында Энтони Уэст есімді ұл дүниеге келді. Уэллс оның 1917-1919 жылдар аралығында тұрған Эссекс графтығындағы Ли-он-Сидегі Марин-Парадқа көшуіне көмектесті. Олардың достығы Уэллс 1946 жылы қайтыс болғанға дейін сақталды. Ребекканың Чарли Чаплинмен, газет магнаты Лорд Бивербрукпен және журналист Джон Гунтермен де қарым-қатынаста болғаны айтылады.
Rebecca West was born Cicily Isabel Fairfield in 1892 in London, England, and grew up in a home full of intellectual stimulation, political debate, lively company, books and music. Her mother, Isabella, a Scotswoman, was an accomplished pianist but did not pursue a musical career after her marriage to Charles Fairfield. The Anglo Irish Charles had been a Confederate stretcher bearer at the siege of Richmond in the US Civil War, and had returned to the UK to become a journalist of considerable reputation but financial incompetence. He deserted his family when Cicily was eight years old. He never rejoined them, and died impoverished and alone in a boarding house in Liverpool in 1906, when Cicily was 14. The rest of the family moved to Edinburgh, Scotland, where Cicily was educated at George Watson's Ladies College. She had to leave school in 1907 due to a bout of tuberculosis. She chose not to return after recovering from the illness, later describing her schooling at Watson's as akin to a "prison". West had two older sisters. Letitia ("Lettie"), who was the best educated of the three, became one of the first fully qualified female doctors in Britain, as well as a barrister at the Inns of Court. Winifred ("Winnie"), the middle sister, married Norman Macleod, Principal Assistant Secretary in the Admiralty, and eventually director general of Greenwich Hospital. Winnie's two children, Alison and Norman, became closely involved in Rebecca's life as she got older; Alison Macleod would achieve a literary career of her own. West trained as an actress in London, taking the name "Rebecca West" from the rebellious young heroine in Rosmersholm by Henrik Ibsen. an obscure and short lived feminist weekly review. The review attracted Wells's interest and an invitation to lunch at his home. The two writers became lovers in late 1913, despite Wells being both married and twenty six years older than West. Their 10 year relationship produced a son, Anthony West, born on 4 August 1914. Wells was behind her move to Marine Parade, Leigh on Sea in Essex, where she lived between 1917 and 1919. Their friendship lasted until Wells's death in 1946. West is also said to have had relationships with Charlie Chaplin, newspaper magnate Lord Beaverbrook, and journalist John Gunther.
Ертедегі мансабы мен үйлену
Вест феминистік және социалистік идеялардың жақтаушысы, сондай-ақ сыншы ретінде танымал болды. Ол “The New Republic”, “New York Herald Tribune”, “New York American”, “New Statesman”, “The Daily Telegraph” және тағы да көптеген газеттер мен журналдарда эсселер мен рецензиялар жариялады. 1916 жылы Джордж Бернард Шоу: “Ребекка Уэст қаламды мен сияқты шеберлікпен, тіпті одан да қаталдықпен қолдана алады” деді. 1920 жылдары Вест өмір бойына АҚШ-қа барып, лекциялар оқып, суретшілермен кездесіп, саяси өмірге қатыса бастады. Ол романист Г.Б. Стерннің жақын досы болды, ал 1924 жылы Стерн мен Клеменс Дэн Америкада онымен бірге болды. Сол жерде ол ЦРУ-дың негізін қалаушы Аллен Даллес, Чарли Чаплин, “The New Yorker” журналының редакторы Гарольд Росс және тарихшы Артур Шлезингер кіші сынды сол заманғы көптеген маңызды тұлғалармен дос болды. Оның АҚШ-қа деген өмір бойғы қызығушылығы 1948 жылы президент Трумэн оған журналистика саласындағы Әйелдер Пресс-клубының сыйлығын табыс еткенде, оны “әлемдегі ең үздік тілші” деп атады. 1960 жылы ол Оңтүстік Африкаға барып, “The Sunday Times” газеті үшін апартеид туралы бірнеше мақала жариялады, әсіресе коммунистік үкімет құру мақсатындағы бүлікшіл көтеріліс бойынша маңызды сот процесі туралы. Ол бір судьяның сұрақтарына жауап ретінде басқа судьяны жаңылыс танып, “The Sunday Times” газетімен бірге қорлау үшін сотталды. Газет редакторы Гарри Ходсон Вестті қолдамады. Ол былай деп жазды: “Менің қиындығым қорғаушылардың, судьяға қарсы және маған қолдау көрсетуі тиіс адамдардың, көбінесе коммунистер екенінде және олар маған көмектесуге тырыспайды. Бұл мені қатты алаңдатады. Бұл жағдаймен жұмыс істеу өте қиын”. Оның жалғыз қолдауы – апартеидке қарсы саясатшы Бернард Фридман мен оның әйелі болды, ол Йоханнесбургте олармен бірге тұрды. “Мен бұл істен шығамын. Бірақ кейбір адамдардың сізге ешқандай себепсіз зиян келтіру ниетімен толғанып жүргенін сезіну оңай емес; мен де Оңтүстік Африкада сізді өкінішке қалдырғанымды сездім. Сіздердің мейірімділігіңізге және көмегіңізге өте ризамын, мен “Tall Trees” жерін суық әлемдегі жылы орын деп ойладым”.
West established her reputation as a spokeswoman for feminist and socialist causes and as a critic, turning out essays and reviews for The New Republic, New York Herald Tribune, New York American, New Statesman, The Daily Telegraph, and many more newspapers and magazines. George Bernard Shaw said in 1916 that "Rebecca West could handle a pen as brilliantly as ever I could and much more savagely." During the 1920s, West began a lifelong habit of visits to the United States to give lectures, meet artists, and get involved in the political scene. She was a great friend of the novelist G. B. Stern, and Stern and Clemence Dane stayed with her in America in 1924. There, she befriended CIA founder Allen Dulles, Charlie Chaplin, Harold Ross of The New Yorker, and historian Arthur Schlesinger Jr., among many other significant figures of the day. Her lifelong fascination with the United States culminated in 1948 when President Truman presented her with the Women's Press Club Award for Journalism, calling her "the world's best reporter." She also went to South Africa in 1960 to report on apartheid in a series of articles for The Sunday Times, particularly regarding a prominent trial for a seditious uprising aiming to establish Communist rule. She accidentally misidentified a South African judge for some questions put by another judge and was sued for libel along with the Sunday Times whose editor, Harry Hodson, failed to support West. She wrote "My problem is complicated by the fact that the defence, the people who would naturally be against the Judge and for me, are mostly Communist and won't lift a finger for me. It worries me a lot. It's so hard to work with this hanging over me." She felt her only support was her friends, the anti apartheid politician Bernard Friedman and his wife, with whom she stayed in Johannesburg. "I will get over this case. But it isn't easy to feel that some people are for no reason that you know of possessed by an intention to ruin you; and I also felt I was letting you down in South Africa. I have been deeply grateful for all the kindness and sympathy you have shown me and I thought of Tall Trees as a warm place in a chilly world."
Қарт жастағылар
Күйеуі қартайған сайын ұйқыға маңылып, зейіні де алаңдап, шошып қалатын болды. Ұйқысының кесірінен автокөлік апатына ұшырады, бірақ ешкім зардап шекпеді, алайда Генриге қауіпті жүргізу айыбы тағылды. Ол норвегиялық балерина Герд Ларсенге әуестеніп кетті; Уэстпен бірге саяхаттаудан бас тартып, керісінше Ларсенмен бірге болу үшін Лондонға қайтуды артық көрді. Басында Уэст мұны күйеуінің ғашықтығы деп ойлады, бірақ кейін Ларсеннің ақшаға құмар екенін түсінді. Күйеуінің жерлеу рәсімінде Уэсттің көңілі қалды, себебі Ларсен, оны 18 ай ғана білсе де, аза тұрушылардың қатарында болуды өтінді. Генридің өсиеті бойынша Ларсенге 5000 фунт стерлинг қалдырылды. 1968 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін, Уэст оның басқа әйелдермен де опасыздық жасағанын білді. Өмірінің соңғы екі онжылдығында Уэст өте белсенді әлеуметтік өмірге ие болды, Марта Геллхорн, Дорис Лессинг, Бернард Левин, комик Фрэнки Ховерд және киножұлдыз, режиссер Уоррен Биттимен дос болды. Ол сондай-ақ Джейн Маркус және Бонни Ким Скотт сияқты ғалымдармен бірге уақыт өткізді, олар оның феминистік жолы мен сан алуан еңбектерін тарихқа түсіре бастады. "The Sunday Telegraph" газетіне шеберлікпен сын-пікірлер жазып, соңғы романы "The Birds Fall Down" (1966) романын жариялады және 1978 жылы BBC түсірген фильмді бақылады. Өмірінде жарық көрген соңғы туындысы – "1900" (1982) болды. "1900" Виктория патшайымның ұзақ билігінің соңғы жылын зерттейді, ол көптеген мәдени және саяси жағынан маңызды кезең болды. Сонымен қатар, Уэст өзінің автобиографиялық романы "Фонтан ағып түседі" (1957) романының жалғасын жазумен айналысты; ол жоспарланған трилогия үшін тағы екі романға тең материал жазғанымен, жалғасымен толық қанағаттана алмады және оларды жарияламады. Ол сондай-ақ автобиографиямен ұзақ уақыт жұмыс істеді, бірақ оны аяқтамады, көптеген әңгімелерді бастады, бірақ оларды бітірмеді. Өмірінің соңғы кезеңіндегі көптеген еңбектері, соның ішінде "Отбасылық естеліктер" (1987), "Бұл шынайы түн" (1984), "Розамунд туысы" (1985), "Жалғыз ақын" (1992) және "Мексикада аман қалғандар" (2003) оның өлімінен кейін жарық көрді. Оның ерте кезеңіндегі аяқталмаған туындылары, атап айтқанда "Күнбағыс" (1986) және "The Sentinel" (2001) де қайтыс болғаннан кейін жарияланды, осылайша оның шығармашылығы өлімнен кейінгі жарияланымдардың арқасында үштен бір бөлігіне жуық көбейді.
Her husband became both sleepy and inattentive as he got older. The sleepiness led to a car accident where no one was hurt but Henry was charged with dangerous driving. He became obsessed with the Norwegian ballerina Gerd Larsen; he would refuse to travel with West, instead preferring to return to London to be with Larsen. West initially considered this to be purely her husband's infatuation, but came to think that Larsen was driven by money. At her husband's funeral West had the upsetting problem of Larsen's request to be among the mourners, even though she had only known him for 18 months. Henry's will left £5,000 for Larsen. After her husband's death in 1968, West discovered that he had been unfaithful with other women. In the last two decades of her life, West kept up a very active social life, making friends with Martha Gellhorn, Doris Lessing, Bernard Levin, comedian Frankie Howerd, and film star and director Warren Beatty, who filmed her for the production Reds, a biography of journalist John Reed and his connection with the Russian Revolution. She also spent time with scholars such as Jane Marcus and Bonnie Kime Scott, who began to chronicle her feminist career and varied work. She wrote at an unabated pace, penning masterful reviews for The Sunday Telegraph, publishing her last novel The Birds Fall Down (1966), and overseeing the film version of the story by BBC in 1978. The last work published in her lifetime was 1900 (1982). 1900 explored the last year of Queen Victoria's long reign, which was a watershed in many cultural and political respects. At the same time, West worked on sequels to her autobiographically inspired novel The Fountain Overflows (1957); although she had written the equivalent of two more novels for the planned trilogy, she was never satisfied with the sequels and did not publish them. She also tinkered at great length with an autobiography, without coming to closure, and started scores of stories without finishing them. Much of her work from the late phase of her life was published posthumously, including Family Memories (1987), This Real Night (1984), Cousin Rosamund (1985), The Only Poet (1992), and Survivors in Mexico (2003). Unfinished works from her early period, notably Sunflower (1986) and The Sentinel (2001) were also published after her death, so that her oeuvre was augmented by about one third by posthumous publications.
Ұлымен қарым-қатынасы
Уэсттің ұлы Энтони Уэстпен қарым-қатынасы бақытты болған жоқ. Олардың арасындағы ашу-ыза Энтонидің, өзі дарынды жазушы, әкесінің өмірбаянын жазған (Г. Г. Уэллс: Aspects of a Life [1984]) және романист болғандығымен, «Мұра» (1955) атты ойдан шығарылған өмірбаяны жарық көргенде күшейді. Уэст ұлын «Мұра» кітабында заңды емес ұл мен оның әйгілі, некеде тұрмаған екі ата-анасы арасындағы қарым-қатынасты бейнелегені үшін, сондай-ақ анасын жағымсыз етіп көрсеткені үшін ешқашан кешірмеді. «Мұра» кітабында Уэсттің өзінің бейнесінің (Уэст жастығында актрисалыққа оқыған) алдамашы, махаббатсыз актриса және нашар қамқоршы ретінде суреттелуі оған қатты ауыр тиді, ол ұлымен қарым-қатынасын үзді және Англияда «Мұраны» жариялаған кез келген баспагерді сотқа берумен қорқытты. Ол романның ағылшын тіліндегі басылымын тоқтатты, ол 1984 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана жарық көрді. Олардың арасында уақытша жақындасулар болғанымен, олардың арасындағы алшақтық сақталып, Уэсттің өмірінің соңына дейін қайғыға толдырды. Ол ұлының өлім төсегінде болмауына қатты уайымдады, бірақ оны шақыру керек пе деген сұраққа: «Егер ол мені осылай жек көретін болса, бәлкім, қажет емес» деп жауап берді.
West's relationship with her son, Anthony West, was not a happy one. The rancour between them came to a head when Anthony, himself a gifted writer, his father's biographer (H. G. Wells: Aspects of a Life [1984]), and a novelist, published Heritage (1955), a fictionalised autobiography. West never forgave her son for depicting in Heritage the relationship between an illegitimate son and his two world famous, unmarried parents, and for portraying the mother in unflattering terms. The depiction of West's alter ego in Heritage as a deceitful, unloving actress (West had trained as an actress in her youth) and poor caregiver so wounded West that she broke off relations with her son and threatened to sue any publisher who would bring out Heritage in England. She suppressed an English edition of the novel, which was only published there after her death, in 1984. Although there were temporary rapprochements between her and Anthony, a state of alienation persisted between them, causing West grief until her dying hour. She fretted about her son's absence from her deathbed, but when asked whether he should be sent for, answered: "perhaps not, if he hates me so much."
Саясат
West өсті, үйі әлемдік мәселелерді талқылаумен толы болған. Оның әкесі журналист болған және ол көбінесе даулы мәселелерге араласатын. Ол орыс революционерлерін және басқа да саяси белсенділерді үйге әкелді, олардың пікірталастары West-тің сезімталдығының қалыптасуына көмектесті, ол революцияға дейінгі Ресейдегі «Құстар құлайды» сияқты романдарда бейнеленді. Бірақ West-тің саясатын қалыптастырған маңызды оқиға – Дрейфус ісі болды. Әсерлі Ребекка ерте жастан-ақ азшылықтарды қуғындау және жалған дәлелдер мен жаппай психозға негізделген күдікке адамдарды ұшыратудың қаншалықты күшті екенін білді. West саясаттың психологиясын жақсы түсінді, қозғалыстар мен мақсаттар қалай шындыққа қайшы келетін құндылықтарға сену немесе сенбеу қажеттілігімен өзін-өзі ұстап тұра алатынын білді. Ол белсенді феминист және белсенді суфражист болды және Эммелин Панкхерсттің көреген және құрметті бейнесін жариялады, бірақ West Панкхерсттің қызы Кристабельдің тактикасын және Панкхерстердің Әйелдер әлеуметтік және саяси одағының (WSPU) кейде догматикалық аспектілерін де сынға алды. West-тің саяси көзқарастарының алғашқы үлкен сынағы – Большевик революциясы болды. Сол жақтағылардың көптегені оны жаңа, жақсы әлемнің басталуы және капитализмнің қылмыстарының аяқталуы деп қарады. West өзін солшылдардың мүшесі деп есептеді, өйткені ол қыз кезінде Фабиандық социалистік жазғы мектептерге қатысқан. Дегенмен, West үшін революция да, революционерлер де күдікті болды. 1917 жылғы қазанда большевиктер билікті алғанға дейін West Ресейдегі оқиғалар Ұлыбританиядағы немесе басқа жердегі социалистер үшін үлгі бола алатынына күмәндандығын білдірді. West Ресей революциясына салқын қарайтыны үшін ауыр құн төледі; оның ұстанымдары оны барған сайын оқшаулады. Эмма Голдман 1924 жылы большевиктердің зорлық-зомбылығын өз көзімен көргеннен кейін Ұлыбританияға келгенде, West британдық зиялылардың Голдманның куәлігін және большевиктердің тираниясына қарсы ескертуін назарға алмағанына ашуланды. Алайда, коммунизмге қарсы пікір білдіргеніне қарамастан, West батыс демократиясының адал жақтасы болған жоқ. 1919-1920 жылдары ол АҚШ үкіметін Голдманды елден шығаруы және танымал Палмер шабуылдары үшін сынады. Ол сондай-ақ батыс демократиясының республикалық Испанияға көмекке келмей қалуына қорқып, республикалықтарға ақша берді. Фашизмге қарсы белсенді West өзінің елінің консервативті үкіметтерін Адольф Гитлерді баюға жібергені үшін және сол жақтағы әріптестерін бейбітшілікке шақыруы үшін сынады. Оның пікірінше, екі тарап та нацизмнің тудыратын қаупін түсінбеді. Сол жақтағылардан айырмашылығы, ол Иосиф Сталинға да сенімсіздікпен қарады. West-тің ойынша, Сталин коммунизмге ықпал ететін қылмыстық санаға ие болған. Ол одақтастардың Югославиядағы қарсылық қозғалысына деген адалдығын өзгертіп, 1943 жылы Югославияда Тито басқаратын коммунистерге қолдау көрсетуді бастауды шешкеніне ашуланды, осылайша Дража Михайловичтің четниктерін, оны заңды Югославиялық қарсылық деп есептегенін қолдаудан бас тартты. Ол одақтастардың Югославиядағы ауысуы туралы пікірлерін «Мадам Сараның сиқырлы кристалы» атты сатирикалық әңгіме арқылы білдірді, бірақ Сыртқы істер министрлігінің Мемлекеттік хатшысының орынбасары Орме Сарджентпен талқылағаннан кейін оны жарияламауға шешім қабылдады. West өзінің күнделігінде Сардженттің «Титоны мойындау британдық әскери қажеттіліктер үшін жасалды, басқа себеп жоқ» деп сендіргенін жазды. Сардженттің мәлімдемесінен кейін ол әңгімені жарияламау туралы шешімін «өз елінің қажеттіліктері үшін өзімді құрбан етуге дайындығымның жеке көрінісі» ретінде сипаттады. Соғыстан кейін West-тің коммунизмге қарсылығы Польша, Чехословакия, Венгрия және басқа да Шығыс және Орталық Еуропа мемлекеттерінің кеңестік үстемдікке түсуін көргенде күшейді. 1951 жылы ол классикалық либерализм тұрғысынан Алстер Куктың Алжер Хистің соғыстан кейінгі сот процесіндегі жанашырлық бейнесіне сын пікірін жариялады. Осыған байланысты West-тің АҚШ сенаторы Джозеф Маккартиге деген реакциясы әріптестерінен өзгеше болғаны таңқаларлық емес. Олар либералдар мен солшылдарды негізсіз коммунистік заговорлармен қорқытып жатқан демагогты көрді. West коммунистік төңкеріс алаңына кірген ақымақты көрді. Оның пікірінше, Маккарти коммунистерді қызу қудалауы дұрыс болған, тіпті оның әдістері қатал болса да, оның Маккартиге жұмсақтықпен қарауы сол жақтағылардың арасында күшті жеккөрінішті тудырды және тіпті коммунизмге қарсы либералдардың наразылығын тудырды. Алайда, ол өз пікірлерін өзгертуден бас тартты. West-тің коммунизмге қарсылығы консерваторлардың құрметіне ие болғанымен, ол өзін олардың бірі деп санамады. Соғыстан кейінгі Ұлыбританияда West Лейбористерге дауыс берді және 1945 жылғы Лейбористердің үлкен жеңісін құптады, бірақ Ұлыбританияның кәсіби одақтарының Лейбористтік партияны басып алуына қарсы шықты және Майкл Фут сияқты солшыл саясаткерлерді әсерлі деп санамады. Каллахан үкіметіне қатысты оның көңілі жартылай болды. West Маргарет Тэтчерді оның саясаты үшін емес, ер адамдар басымдығы бар саланың төбесіне көтерілгені үшін құрметтеді. Ол Тэтчердің кәсіби одақтардың қысымына қарсы тұруға дайындығын бағалады. Ақырында, West-тің коммунизмге қарсылығы оның саясатының орталық бөлігі болып қала берді, өйткені ол капиталистік елдердегі статус-квоның заңды қарсыластары ретінде коммунистерге үнемі қарсы тұрды. West-тің пікірінше, коммунизм, фашизм сияқты, авторитарлықтың бір түрі ғана еді. Коммунистер партиялық тәртіпке бағынды, сондықтан ешқашан өздері үшін сөйлей алмады; West өзінің пікірлерін айтудан тартынбайтын зиялы адамның үлгісі болды, тіпті оның сөздері оған зиян келтірсе де. Шындығында, азаматтардың көпшілігі West-тің беделді ұстанымдарды қабылдауы оған сол жақта қаншалықты зиян келтіргенін мойындады. Дорис Лессингтің айтуынша, бір буын жазушылар West-тен жаңылды және оны оқудан бас тартты.
West grew up in a home filled with discussions of world affairs. Her father was a journalist who often involved himself in controversial issues. He brought home Russian revolutionaries and other political activists, and their debates helped to form West's sensibility, which took shape in novels such as The Birds Fall Down, set in pre revolution Russia. But the crucial event that moulded West's politics was the Dreyfus affair. The impressionable Rebecca learned early on just how powerful was the will to persecute minorities and to subject individuals to unreasonable suspicion based on flimsy evidence and mass frenzy. West had a keen understanding of the psychology of politics, how movements and causes could sustain themselves on the profound need to believe or disbelieve in a core of values—even in contradiction of reality. Although she was a militant feminist and active suffragette, and published a perceptive and admiring profile of Emmeline Pankhurst, West also criticised the tactics of Pankhurst's daughter, Christabel, and the sometimes doctrinaire aspects of the Pankhursts' Women's Social and Political Union (WSPU). The first major test of West's political outlook was the Bolshevik Revolution. Many on the left saw it as the beginning of a new, better world, and the end of the crimes of capitalism. West regarded herself as a member of the left, having attended Fabian socialist summer schools as a girl. Yet to West, both the Revolution and the revolutionaries were suspect. Even before the Bolsheviks took power in October 1917, West expressed her doubts that events in Russia could serve as a model for socialists in Britain or anywhere else. West paid a heavy price for her cool reaction to the Russian Revolution; her positions increasingly isolated her. When Emma Goldman visited Britain in 1924 after seeing Bolshevik violence firsthand, West was exasperated that British intellectuals ignored Goldman's testimony and her warning against Bolshevik tyranny. For all her censures of communism, however, West was hardly an uncritical supporter of Western democracies. Thus in 1919–1920, she excoriated the US government for deporting Goldman and for the infamous Palmer Raids. She was also appalled at the failure of Western democracies to come to the aid of Republican Spain, and she gave money to the Republican cause. A staunch anti fascist, West attacked both the Conservative governments of her own country for appeasing Adolf Hitler and her colleagues on the left for their pacifism. Neither side, in her view, understood the evil Nazism posed. Unlike many on the left, she also distrusted Joseph Stalin. To West, Stalin had a criminal mentality that communism facilitated. She was outraged when the Allies switched their loyalties as to Yugoslav resistance movements by deciding in 1943 to start backing the Communist led Partisans led by Tito in Yugoslavia, thus abandoning their support of Draža Mihailović's Chetniks, whom she considered the legitimate Yugoslav resistance. She expressed her feelings and opinions on the Allies' switch in Yugoslavia by writing the satirical short story titled "Madame Sara's Magic Crystal", but decided not to publish it upon discussion with Orme Sargent, Assistant Under Secretary of State at the Foreign Office. Writing in her diary, West mentioned that Sargent had persuaded her that "the recognition of Tito was made by reason of British military necessities, and for no other reason." Following Sargent's claim, she described her decision not to publish the story as an expression of "personal willingness to sacrifice myself to the needs of my country." After the war, West's anti Communism hardened as she saw Poland, Czechoslovakia, Hungary, and other Eastern and Central European states succumb to Soviet domination. In 1951 she provided a critical review of Alistair Cooke's sympathetic portrait of Alger Hiss during his postwar trials from a classical liberalism point of view. It is not surprising in this context that West reacted to US Senator Joseph McCarthy differently from her colleagues. They saw a demagogue terrorising liberals and leftists with baseless accusations of Communist conspiracy. West saw an oaf blundering into the minefield of Communist subversion. For her, McCarthy was right to pursue Communists with fervour, even if his methods were roughshod, though her mild reaction to McCarthy provoked powerful revulsion among those on the left and dismay even among anti Communist liberals. She refused, however, to amend her views. Although West's anti communism earned the high regard of conservatives, she never considered herself one of them. In postwar Britain, West voted Labour and welcomed the Labour landslide of 1945 but spoke out against domination of the Labour Party by British trade unions, and thought left wing politicians such as Michael Foot unimpressive. She had mixed feelings about the Callaghan government. West admired Margaret Thatcher, not for Thatcher's policies, but for Thatcher's achievement in rising to the top of a male dominated sphere. She admired Thatcher's willingness to stand up to trade union bullying. In the end, West's anti communism remained the centrepiece of her politics because she so consistently challenged the communists as legitimate foes of the status quo in capitalist countries. In West's view, communism, like fascism, was merely a form of authoritarianism. Communists were under party discipline, and therefore could never speak for themselves; West was a supreme example of an intellectual who spoke for herself, no matter how her comments might injure her. Indeed, few writers explicitly acknowledged how much West's embrace of unpopular positions hurt her on the left. A whole generation of writers abandoned West and refused to read her, as Doris Lessing suggested.
Дін
Весттің ата-анасы оны туғаннан екі ай өткен соң Англия шіркеуінде крещение рәсімінен өткізді және ол өзін христиан деп санайтын, бірақ дәстүрлі емес сенуші болды. Кейде ол Құдайды зұлым деп санады, ал кейде оны тек әлсіз және жеңілген деп ойлады. Дегенмен, ол Мәсіхті өте жақсы адам ретінде құрметтеді, христиандық этиканың әдеби, бейнелеу және сәулеттік көріністерін жоғары бағалады және сенімді өмірдің күрделі мәселелерімен және ғаламның құпияларымен күресудің құралы деп санады. Оның жазбалары Киелі кітапқа және шіркеу тарихына көп сілтемелермен толы болғанымен, ол догматизмге қарсы және кейде құдайға қарсы сөздер айтты. 1926 жылы ол «Христиан дінін соңғы аян ретінде емес, аянның бір кезеңі ретінде қарастыру керек» деген ойын білдірді. Сонымен қатар, ол құдайлық қасиеттерге, мысалы, бойжеткеннің тууы, түпкі күнә, құтқару және Құдайдың қамқорлығы сияқты нақты сенімдерді жоққа шығарды. Вирджиния Вульфтің «Хогарт хаттары» сериясына қосқан үлесі «Әкеге хат» (1933) – бұл философиялық көркем әдебиет түрінде жасырылған «кейбір адамдар сенімсіз деп санайтын менің сенімімнің» жариялануы. Ұлы депрессия кезінде жазылған «Әкеге хат» провиденция туралы түсініктердің ғасырлар бойы бірте-бірте бұзылуын көрсетеді және «Құдайдың рақымды күші енді сенуге лайық емес, тіпті оған талап етілген ерікті орындалуда да құрметке лайық емес» деген күмәнмен аяқталады. Құтқару туралы айтсақ, «Қара қой және сұр бүркіт» осы ілімді жоққа шығаруға бағытталған, ол христиандық дәуірде құрбандыққа деген қатыгездікке әкелді деп санайтын және ерекше Невилл Чемберленді оның бағыну саясатын қалыптастыруға итермеледі, оған ол қарсы болды. Ол былай деп жазды: «Біздің барлық батыс ой-пікіріміз азаптың кез келген жақсы нәрсенің лайықты бағасы деген осы жағымсыз алғышартқа негізделген». [Августин] азаптың құнын өтеу туралы теорияны жасады, ол таза ақылсыздық, бірақ сендіруге күшті болды. Бұл қорқынышты теория Құдайдың адамның күнәларына ашуланғанын және оны жазалауды қалағанын, оның тәубеге келуіне көмектеспей, тек оған азап шектіру арқылы, және Мәсіхтің адамның орнына осы азапты көтеруге рұхсат еткенін және кейіннен адам күнә жасаған жоқ деп қарауға дайын болғанын болжайды. Бұл теория ақылға сыймайды, өйткені әділ Құдай басқа адамның азап шегуіне байланысты зұлым адамдарды кешіре алмайды. Екінші дүниежүзілік соғыс оны дәстүрлі сенімге қайта оратуға итермеледі: «Егер адамдар шындықты іздесе, христиан дінінің шындығы оларға келіп, кездеседі деп сенемін». 1950 жылдардың басында ол Францияда мистикалық аян алғанын ойлады және католик дініне өтуге белсенді түрде тырысты. Оның отбасында бұл әрекетке прецедент болды, өйткені оның әпкесі Летиция бұрын католик дініне ауысып, үлкен қысқа түсті, бірақ Весттің тырабы қысқа болды және ол достарына: «Мен католик болып қала алмаймын. Мен қаламаймын, мен төзе алмаймын, Грэм Грин мен Эвелин Воға айналуды қаламаймын және мен құтқарылу үшін осындай баға төлеуім керек деп сенбеймін» деп мойындады. Оның 1960 және 1970 жылдардың басындағы жазбалары Құдайға деген терең сенімсіздікті тағы да көрсетті: «Дінге қарсылықтың себебі – Құдайдың адамзаттың азаптарына жауапкершілігі, бұл Киелі кітапта Ол туралы айтылған жақсы нәрселерге сенуді мүмкін емес етеді, сондықтан Ол туралы айтылған ештеңеге сену мүмкін емес». Оның ауыспалы христиандығымен қатар, Вест манихейшілдікке қызығушылық танытты. Ол әлемді екі бастапқы патшалықтың қоспасы деп сипаттайтын манихейлік идеяны – біреуін жарық, екіншісін қараңғылық – «өмірді түсінудің өте пайдалы тұжырымдамасы» деп сипаттайды, сонымен қатар «жарық пен қараңғылықтың бірігуі» «адамның ең маңызды қасиеті» екенін айтады. Дегенмен, Вест «манихейшілдіктің негізін қалаушы мен оның ізбасарларының тікелей ойлауын» және манихейлік идеяларды қабылдаған христиандық еретиктердің қарапайымдылығын сынға алды. Вест былай дейді: «Қазіргі заманғы тарихтың барлығын Батыс Еуропадағы осы ерестің танымалдығынан шығаруға болады: оның ішкі қайратсыздығы, сүйіспеншіліктен гөрі жек көруді және бейбітшіліктен гөрі соғысты артық көруі, өлімге батылдықпен қарауы, өмір сүруден қорқуы». Манихейлік ерестіктерді христиандық билік басындағылардың жоюы туралы Вест былай дейді: «Біз аң аулаған қоянға жанашырлық танытуға бейімбіз, бірақ Батыс Еуропа еретиктерінен оқығандарымыз бізді мұнда ол қоян емес, әбден сұмдыққа ұшыраған деп күдіктендіреді». Весттің манихейшілдікке деген қызығушылығы оның дуализмдермен күресу мәселесімен өмір бойы айналысқанын көрсетеді. Кейде ол қарама-қарсылықтарды біріктіруді жақтаған сияқты көрінеді, онда Византия үлгі ретінде қызмет етті: «мемлекеттік билік пен шіркеу, сүйіспеншілік пен зорлық, өмір мен өлім Византиядағыдай біріктірілуі керек». Алайда, оның дуалистік терминдер арасында туындаған кернеуді өмірді сақтап және жаратылыс күші ретінде қарауы басым болды; сондықтан, ол гомосексуализмге қарсы болды және феминистік эмансипацияның ұмтылысын әйелдің ер адам сияқты болуға деген ұмтылысымен шатастырмауға ескертті. Оның ер және әйел арасындағы фундаменталды айырмашылыққа қатысты талабы оның эссенциализмін көрсетеді, бірақ сонымен қатар оның туа біткен манихейлік сезімталдығын көрсетеді. Ол әйелдерге құрмет пен тең құқықтарды қалады, бірақ сонымен қатар әйелдер өзінің ерекше әйелдік қасиеттерін сақтап қалуын қалады, әсіресе өмірге деген құштарлықты: «Ер адамдарда зорлыққа бейімділік бар, әйелдерде жоқ. Егер ер адамдар өлімнің жағында, ал әйелдер өмірдің жағында екенін айтсақ, біз ер адамдарды айыптағандай болып көрінеміз. Біз олай істемейміз». Ол ер адамдарды айыптағысы келмейтінінің себебі – олар тек кемшіктіктерге толы ғаламда белгіленген рөлін орындап жатыр. Тек сүйіспеншілік ғана жыныстық антагонизмнің зиянды аспектілерін жеңілдете алады: «Мен адамзаттың жыныстық өміріне енген садизм мен мазохизмнің екі қатерлі ісін жек көремін, сондықтан бірі қамшыны көтереді, ал екіншісі соққыға қан ұсынады, екеуі де азаптың мас күйімен мас және ғаламның қатыгездігінен қорғаныс құрудың сүйіспеншілік ісімен айналыспайды». Сүйіспеншілік операцияларына қоса, әйелдердің эмансипациясы «әлсіз жыныс» ұғымымен байланысты моральдық, кәсіби және әлеуметтік стигманы жою үшін маңызды, бірақ жыныстық дуализмнің темпераменттік және метафизикалық аспектілерін жоюға тырыспай. Осылайша, Весттің ерте шағындағы «Ажырамас неке» (1914) әңгімесінде сипатталған «жыныстық соғыс» әйел кейіпкері Эваднені соңғы аяқталуда осы соғыстың жеңісін беткей түрде көрсетпестен, оның шарттарын қабылдағандықтан жоғарылатады. Дуализмдерді қабылдау міндеті Весттің саяси бейімділігінде де көрінеді. Бернард Швейцердің айтуынша: «Августин мен Шопенгауэр адам өмірінің құлдырауын баса көрсетті, бұл консерватизммен шатастырылуы мүмкін болатын тыныш позицияны білдірді, ал Реклю ағайындары [танымал француз анархистері] оны осындай пессимистік детерминизмге қарсы көтерілуге шақырды. Весттің ерекше батыл жеке және тарихи көрегендігі осы екі күрестес күштің нәтижесі болып табылады». Весттің адамзат өзінің ең жоғары әлеуетін тек процестің қағидасына сәйкес келгенде ғана іске асыра алады деген сенімі осы мәселеге деген оның қызығушылығын көрсетеді: «Процесс – оның ең кең қамтитын доктринасы», – дейді Питер Уолф. «Оның дуализмін қабылдай отырып, ол ер және әйел қағидаттарының ең жақсы жақтарын қамтиды».
West's parents had her baptised into the Church of England two months after birth and she considered herself a Christian, though an unconventional believer. At times, she found God to be wicked; at other times she considered him merely ineffectual and defeated. However, she revered Christ as the quintessentially good man, she had great respect for the literary, pictorial, and architectural manifestations of the Christian ethos, and she considered faith a valid tool to grapple with the conundrums of life and the mysteries of the cosmos. Although her writings are full of references to the Bible and ecclesiastical history, she was essentially anti doctrinaire and occasionally blasphemous. In 1926 she expressed the unorthodox belief that "Christianity must be regarded not as a final revelation but as a phase of revelation." Moreover, she rejected specific articles of belief such as the virgin birth, Original sin, the Atonement, and Providence. Her contribution to Virginia Woolf's Hogarth Letters Series, Letter to a Grandfather (1933), is a declaration of "my faith, which seems to some unfaith" disguised as philosophical fiction. Written in the midst of the Great Depression, Letter to a Grandfather traces the progressive degeneration of the notion of Providence through the ages, concluding skeptically that "the redemptive power of divine grace no longer seemed credible, nor very respectable in the arbitrary performance that was claimed for it." As for the Atonement, Black Lamb and Grey Falcon is in part meant as a refutation of that very doctrine, which she saw as having sparked a fatal obsession with sacrifice throughout the Christian era and, specifically, as having prompted Neville Chamberlain to formulate his policy of appeasement, which she vehemently opposed. She wrote:All our Western thought is founded on this repulsive pretence that pain is the proper price of any good thing [Augustine] developed a theory of the Atonement which was pure nonsense, yet had the power to convince This monstrous theory supposes that God was angry with man for his sins and that He wanted to punish him for these, not in any way that might lead to his reformation, but simply by inflicting pain on him; and that He allowed Christ to suffer this pain instead of man and thereafter was willing on certain terms to treat man as if he had not committed these sins. This theory flouts reason at all points, for it is not possible that a just God should forgive people who are wicked because another person who was good endured agony by being nailed to a cross. World War II shocked her into a more conventional belief: "I believe if people are looking for the truth, the truth of the Christian religion will come out and meet them." In the early 1950s, she thought she had a mystical revelation in France and actively tried to convert to Catholicism. There was a precedent in her family for this action, as her sister, Letitia, had earlier converted to Catholicism, thereby causing quite a stir, but West's attempt was short lived, and she confessed to a friend: "I could not go on with being a Catholic I don't want, I can't bear to, become a Graham Greene and Evelyn Waugh, and I cannot believe that I am required to pay such a price for salvation." Her writings of the 1960s and early 1970s again betray a profound mistrust towards God: "The case against religion is the responsibility of God for the sufferings of mankind, which makes it impossible to believe the good things said about Him in the Bible, and consequently to believe anything it says about Him." Alongside her fluctuating Christianity, West was fascinated with Manichaeanism. She describes the Manichean idea that the world is a mixture of two primeval kingdoms, one of light the other of darkness, as an "extremely useful conception of life" affirming that a "fusion of light and darkness" is "the essential human character." On the other hand, West criticised "the strictly literal mind of the founder [of Manichaeanism] and his followers" and what she perceived as the meanness of Christian heretics who adopted Manichaean ideas. West states that "the whole of modern history could be deduced from the popularity of this heresy in Western Europe: its inner sourness, its preference for hate over love and for war over peace, its courage about dying, its cowardice about living." Regarding the suppression of Manichaean heresies by the Christian authorities West says that whilst "it is our tendency to sympathise with the hunted hare much that we read of Western European heretics makes us suspect that here the quarry was less of a hare than a priggish skunk." West's interest in Manichaeanism reflects her lifelong struggle with the question of how to deal with dualisms. At times she appears to favour the merging of opposites, for which Byzantium served as a model: "church and state, love and violence, life and death, were to be fused again as in Byzantium." More dominant, however, was her tendency to view the tensions generated in the space between dualistic terms as life sustaining and creative; hence, her aversion to homosexuality and her warning not to confuse the drive for feminist emancipation with the woman's desire to become like a man. Her insistence on the fundamental difference between men and women reveals her essentialism, but it also bespeaks her innate Manichaean sensibility. She wanted respect and equal rights for women, but at the same time she required that women retain their specifically feminine qualities, notably an affinity with life: "Men have a disposition to violence; women have not. If one says that men are on the side of death, women on the side of life, one seems to be making an accusation against men. One is not doing that." One reason why she does not want to make an accusation against men is that they are simply playing their assigned role in a flawed universe. Only love can alleviate destructive aspects of the sex antagonism: "I loathe the way the two cancers of sadism and masochism eat into the sexual life of humanity, so that the one lifts the lash and the other offers blood to the blow, and both are drunken with the beastly pleasure of misery and do not proceed with love's business of building a shelter from the cruelty of the universe." In addition to the operations of love, female emancipation is crucial to removing the moral, professional, and social stigma associated with the notion of the "weaker sex," without trying to do away altogether with the temperamental and metaphysical aspects of the gender dualism itself. Thus, the "sex war" described in West's early short story "Indissoluble Matrimony" (1914) elevates the female character, Evadne, in the end because she accepts the terms of the contest without superficially trying to "win" that war. The task of reconciling dualisms can also be seen in West's political propensities. As Bernard Schweizer has argued: "St. Augustine and Schopenhauer emphasized the fallenness of human life, implying a quietistic stance that could be confused with conservatism, while the Reclus brothers [famous French anarchists] urged her to revolt against such pessimistic determinism. West's characteristically heroic personal and historic vision is a result of these two contending forces." West's conviction that humanity will only fulfill its highest potentials if it adheres to the principle of process reflects the same preoccupation: "Process is her most encompassing doctrine," states Peter Wolfe. "Reconciling her dualism, it captures the best aspects of the male and female principles."
Мәдени сілтемелер
Уиттакер Чемберс, ұзақ жылдар бойы кітап сыншысы және Time журналының аға редакторы, Уэстті "ерекше романист, көрнекті әдеби сыншы, және ең бастысы, қазіргі заманның ең ұлы журналистерінің бірі" деп есептеді. Уэсттің алғашқы романы "Солдаттың қайтуы" 1982 жылы Алан Бриджес режиссерлік еткен, Алан Бейтс, Гленда Джексон және Джули Кристи бас рөлдерде ойнаған көрнекті фильмге айналды. Соңғы кезде Келли Янгердің "Солдаттың қайтуы" романы негізінде сахналық қойылымы "Бір рет теңізші" (Once a Marine) Уэсттің соғыс салдарынан туған амнезия тақырыбын алып, оны Ирак соғысынан посттравматикалық стресс синдромымен (ПТСР) оралған сарбазға қатысты қолданды. 2004 жылдан бері Ребекка Уэст туралы екі пьеса қойылды. Карл Ролисон, Хелен МакЛоуд және Энн Боббидің "That Woman: Rebecca West Remembers" пьесасында Ребекка Уэсттің рөлін сомдайтын актриса оның өмірін ең танымал мақалалары, хаттары және кітаптары арқылы баяндайды. Кеннет Джупптың 2006 жылғы "Tosca's Kiss" пьесасы Весттің "The New Yorker" журналы үшін Нюрнберг процесін жарыққа шығарған тәжірибесін қайта жаңғыртады. Роберт Д. Капланның ықпалды "Балқандық жұлдыздар" (1994) кітабы – Уэсттің "Қара қошқар және сұр қарға" (1941) кітабына жасалған құрмет, ол оны "осы ғасырдың ең ұлы саяхат кітабы" деп атады. 2006 жылдың ақпан айында BBC Робин Брук драмалық өңдеуімен Весттің "Фонтан ағып жатыр" романының радио нұсқасын 55 минуттық алты бөлімнен тұратын серия ретінде эфирге шығарды.
Long time book reviewer and senior editor at Time, Whittaker Chambers, considered West "a novelist of note a distinguished literary critic above all one of the greatest of living journalists." West's first novel, The Return of the Soldier, was turned into a major motion picture in 1982, directed by Alan Bridges, starring Alan Bates, Glenda Jackson, and Julie Christie. More recently, an adaptation of The Return of the Soldier for the stage by Kelly Younger titled Once a Marine took West's theme of shell shock induced amnesia and applied it to a soldier returning from the war in Iraq with PTSD. There have been two plays about Rebecca West produced since 2004. That Woman: Rebecca West Remembers, by Carl Rollyson, Helen Macleod, and Anne Bobby, is a one woman monologue in which an actress playing Rebecca West recounts her life through some of her most famous articles, letters, and books. Tosca's Kiss, a 2006 play by Kenneth Jupp, retells West's experience covering the Nuremberg trials for The New Yorker. Robert D. Kaplan's influential book Balkan Ghosts (1994) is an homage to West's Black Lamb and Grey Falcon (1941), which he calls "this century's greatest travel book." In February 2006, BBC broadcast a radio version of West's novel The Fountain Overflows, dramatized by Robin Brook, in six 55 minute installments.