«Кәрлек тілі» (1969) – швед сексуалдық білім беру фильмі, халықаралық деңгейде танымал. Лондон мен АҚШ-тағы сот даулары мен наразылықтар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сүйіспеншілік тілі (Ur kärlekens språk) — 1969 жылы Торгни Викман режиссерлік еткен шведтік секс-ағарту фильмі. Ол халықаралық деңгейде сәтті болды. Фильм Лондонның Трафальгар алаңында 30 000 адам жиналып, жақын жердегі кинотеатр көрсетіліміне қарсылық білдірген кезде көп танымал болды, наразылардың бірі поп-әнші Клифф Ричард еді. Лорд Лонгфорд және Реймонд Блэкберн «Сүйіспеншілік тілі» фильмін порнографиялық классификациялау мәселесін Апелляциялық сотқа жүктеуге шешім қабылдады, бірақ Британдық кино классификациялау кеңесінің құзыретіне араласудан бас тартқан Полиция комиссарына қарсы талап арызын ұтып алмай қалды.
Language of Love (Ur kärlekens språk) is a 1969 Swedish sex educational film directed by Torgny Wickman. It was an international success. It gained publicity when 30,000 people gathered on Trafalgar Square in London to protest against a nearby movie theatre showing it, one of the protesters being pop singer Cliff Richard. Lord Longford and Raymond Blackburn decided to pursue a matter of pornography classification for the film Language of Love into the Court of Appeal and lost the writ of mandamus against the Police Commissioner, who had refused to intrude upon the British Board of Film Classification remit.
АҚШ-тағы дау-дамай
АҚШ-та фильмді 1969 жылғы 2 қазанда Кедендік аймақтық комиссары тәркіледі, ал 14 қазанда Нью-Йорк штатының оңтүстік округінің прокуроры оны тәркілеу туралы азаматтық іс қозғады. Азаматтық іс 1930 жылғы Тарифтік заңның 305-бабына сәйкес ашылды, ол АҚШ үкіметіне іздес материалдарды импорттауға тыйым салуға мүмкіндік береді. Фильмнің иелері – Unicorn Enterprises және Swedish Film Productions – өздерінің мүлкін қайтару туралы талап арыз берді. Бірақ, фильмнің дыбыр жолындағы ақаулықтың олар фильмнің басқа көшірмесін импорттауға мәжбүр еткеніне байланысты, бұл алғашқы іс 1969 жылғы 18 қарашада тоқтатылды. Ақаулы көшірме Швецияға қайтарылды, ал оның орнына 20 қарашада жаңасы әкелінді. Бұл көшірме де 4 желтоқсанда комиссар тарапынан тәркіленді, содан кейін АҚШ прокуроры тағы да азаматтық іс қозғады. Бұрынғыдай, Unicorn Enterprises және Swedish Film Productions өздерінің мүлкін қайтаруды сұрады. Фильмді тәркілеу оларға елеулі кіріс жоғалтуға әкелді деген талаптарына қарамастан, судья Милтон Поллак фильм туралы әлі де шешілмеген мәселелер бар екенін анықтады. Судья Поллак және кеңесші қазылар алқасы 1966 жылғы «Мемориалдар Массачусетке қарсы» ісінен алынған үш бөліктен тұратын әдепсіздік сынағын қолданды. Олар фильмтің құмарлық қызығушылықты оятуға бағытталғандығын, қазіргі қоғамдық нормаларға қайшы келетін қорлаушылық сипаттағы екенін және әлеуметтік тұрғыдан ешқандай құндылығы мен маңызы жоқ екенін анықтады. «Мемориалдар» сынағының барлық үш критерийі орындалғандықтан, судья оны әдепсіз деп таныды. Осы кезде адвокат Эфреам Лондон іске қосылып, Екінші апелляциялық сотқа шағымдануға қатысты. 1970 жылдың қыркүйегінде апелляциялық сот төменгі соттың шешімін өзгертіп, фильмнің ашық болғанымен, құмарлық қызығушылықты оятпайтынын және білім беру мақсатындағы фильм ретінде қандай да бір құндылығы бар екенін, соның салдарынан «Мемориалдар» критерийлеріне сай емес екенін анықтады. Әділет министрлігі 1971 жылдың ақпанында Екінші апелляциялық соттың шешіміне шағым жасады, бірақ маусым айында оны қайтарып алды, себебі олардың ісі жеңіске жете қоймайтынын түсінді. Осы оқиғалардан кейін фильм кейбір жерлерде «ақ халатты» деп аталатын секс-эксплоатациялық фильм ретінде сатылды – деректі немесе ғылыми фильм болып көрінетін порнографиялық фильм.
In the United States, the film was seized by the Regional Commissioner of Customs on October 2, 1969, and a civil action for forfeiture was begun by the United States Attorney for the Southern District of New York on October 14. The civil action was filed under Section 305 of the Tariff Act of 1930, which allows the U. S. Government to prohibit the importation of obscene materials. The owners of the film, Unicorn Enterprises and Swedish Film Productions, filed to have their property returned to them. Ultimately, this first action was ended by an order of discontinuance on November 18, 1969, as the owners decided that a problem with the tape of the film’s soundtrack meant that they should import another copy of the film. The defective print was returned to Sweden and a different one imported in its place, arriving on November 20. This copy was also seized by the Commissioner on December 4, and the United States Attorney filed another civil action for forfeiture. As before, Unicorn Enterprises and Swedish Film Productions filed to have their property returned to them. Despite their claims that having the film seized caused them significant revenue loss, Judge Milton Pollack found that there were enough questions about the film to allow the case to proceed. Judge Pollack and an advisory jury applied the three part obscenity test from the 1966 Memoirs v. Massachusetts decision, finding that the film was an appeal to prurient interest, an offensive affront to contemporary community standards, and utterly without redeeming social importance and value. Having found that all three criteria of the Memoirs test were met, the judge found it to be obscene. By this point, attorney Ephriam London had joined the case and appealed to the Second Circuit Court of Appeals. In September 1970, the circuit court reversed the lower court's decision, finding that the film, although explicit, did not appeal to prurient interest and had some redeeming value as an educational film, failing to meet the criteria from Memoirs. While the Justice Department initially appealed the Second Circuit’s decision to the U. S. Supreme Court in February 1971, the appeal was withdrawn that June, as the department did not think its case would prevail. Following such events, it was marketed as a sexploitation film of the "white coater" variety in some places – a pornographic film masquerading as a documentary or scientific film.
Кейінгі фильмдер мен қайта түсірілгендер
Фильмнің 1970 жылы "Mera ur kärlekens språk" және 1971 жылы "Kärlekens XYZ" атты екі жалғасы болды. 1973 жылы үш фильм де "Махаббат тіліндегі фильмдердің ең жақсысы" ("Det bästa ur Kärlekens språk filmerna") атты жаңа фильмге біріктірілді. "Mera ur kärlekens språk" ("Сүйіспеншілік тілінен көбірек") да сол сияқты кассалық табысқа ие болды, бірақ ол баламалы сексуалдық бағыттар мен өмір салты, сондай-ақ мүмкіндігі шектеулі адамдар туралы көбірек мәселелерді қамтыды. Алғашқы екі фильмнің қайта түсірілімдері 2004 жылы ("Kärlekens språk" a. k. a. "Kärlekens språk 2000") және 2009 жылы ("Mera ur kärlekens språk") жарық көрді, екеуі де Андерс Леннберг режиссерлігінде түсірілді. Фильмде Равельдің "Болеро" әні қосылған күйде, жұптардың сексуалдық қатынастағы көріністері бөлінген экранда көрсетілді.
The film had two sequels, Mera ur kärlekens språk in 1970 and Kärlekens XYZ in 1971. In 1973 the three films were edited together into a new film, Det bästa ur Kärlekens språk filmerna ("The Best from the Language of Love Films"). Mera ur kärlekens språk (More from the Language of Love) had equal box office success but it dealt more with alternate sexuality and lifestyles and also with disabled people. Remakes of the first two films appeared in 2004 (Kärlekens språk a. k. a. Kärlekens språk 2000) and in 2009 (Mera ur kärlekens språk), both directed by Anders Lennberg. The film included split screen visions of couples having sex with Ravel's Bolero playing in the background.