Джеймс МакГрегор Бернс: Американ тарихшысы және саясаттанушысы
James MacGregor Burns
Джеймс МакГрегор Бернс (1918-2014) – тарихшы, саясаттанушы, лидерлік теориясының авторы. «Рузвельт» еңбегі үшін Пулитцер сыйлығын алған. Лидерлік, саясат, тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тарихшы және саясаттанушы (1918–2014)
American historian and political scientist (1918–2014)
Джеймс Макгрегор Бернс (3 тамыз 1918 – 15 шілде 2014) – американдық тарихшы және саясаттанушы, президенттік өмірбаян жазушы және көшбасшылықты зерттеу саласындағы сарапшы. Ол Уильямс колледжінің зейнеткер профессор, Вудро Вильсон атындағы үкімет кафедрасының профессоры және Мэриленд университетінің қоғамдық саясат мектебіндегі Джеймс Макгрегор Бернс көшбасшылық академиясының еңбек еткен ғалымы болды. 1971 жылы Бернс Американың 32-ші президенті Рузвельт туралы «Бостандық үшін күрескен» еңбегі үшін Пулитцер сыйлығы мен Тарих және өмірбаян саласындағы Ұлттық кітап сыйлығын алды. Бернс көшбасшылықты зерттеудегі назарды ұлы адамдардың қасиеттері мен іс-әрекеттерінен, көшбасшылар мен олардың қолдаушылары арасындағы өзара іс-қимылға, ортақ мүдделерді қамтамасыз етуге бағытталған серіктестікке ауыстырды. Ол көшбасшылық теориясының транзакциялық, трансформациялық, ұмтылыстық және болашақты көре білуші мектептеріне қосқан үлесімен әйгілі болды.
James MacGregor Burns (August 3, 1918 – July 15, 2014) was an American historian and political scientist, presidential biographer, and authority on leadership studies. He was the Woodrow Wilson Professor of Government Emeritus at Williams College and Distinguished Leadership Scholar at the James MacGregor Burns Academy of Leadership of the School of Public Policy at the University of Maryland, College Park. In 1971 Burns received the Pulitzer Prize and the National Book Award in History and Biography for his work on America's 32nd president, Roosevelt: The Soldier of Freedom. Burns shifted the focus of leadership studies from the traits and actions of great men to the interaction of leaders and their constituencies as collaborators working toward mutual benefit. He was best known for his contributions to the transactional, transformational, aspirational, and visionary schools of leadership theory.
Әскери қызмет
Уильямс колледжін бітіргеннен кейін Бернс Юта штатының конгрессмені Эйб Мёрдоктың Вашингтондағы стажёры болып бір жыл жұмыс істеді. Ол Гарвардта бір жыл оқыды, содан кейін Колорадодағы Соғыс Еңбек кеңесінде алты ай жұмыс істеді.
After graduating from Williams College, Burns spent a year as an intern in Washington for Utah Congressman Abe Murdock. He spent a year at Harvard, then six months in Colorado working for the War Labor Board.
Академиялық мансап
Гарвардта саяси ғылымдар бойынша докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін, Бернс 1947 жылы Уильямс колледжінің профессорлық құрамына қосылды және 40 жылға жуық оқытып, 1986 жылы зейнетке шықты. Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болған ол, Америка саяси ғылымдар қауымдастығының және Халықаралық саяси психология қоғамының президенті қызметін атқарды. Сонымен қатар, ол Америка философиялық қоғамының сайланған мүшесі еді. 1990 жылдардың басында Мэриленд университетінде дәріс берді, онда ол Omicron Delta Kappa (ODK) қатарына қабылданды және Джеймс Макгрегор Бернс атындағы Лидерлік академиясымен құрметтелді. 2004 жылы ODK-ның жоғары наградасы – Laurel Crowned Circle Award сыйлығына ие болды. 2010 жылы Рузвельт институты мен Америка тарихшылары қоғамы бірлесіп табыс еткен, қоғамдық маңызы бар Америка тарихындағы көрнекті жазу өнері үшін Артур М. Шлезингер кіші атындағы сыйлықты жеңіп алды.
After earning his Ph. D. in political science from Harvard, Burns joined the faculty of Williams College in 1947, and taught there for nearly 40 years, retiring in 1986. A member of the American Academy of Arts and Sciences, he served as president of the American Political Science Association and the International Society of Political Psychology. He was also an elected member of the American Philosophical Society. During the early 1990s he taught classes at the University of Maryland, where he was inducted into Omicron Delta Kappa (ODK) and was honored with the naming of the James MacGregor Burns Academy of Leadership. In 2004 he was also awarded the Laurel Crowned Circle Award, ODK's highest honor. In 2010 he won the Arthur M. Schlesinger, Jr. Award for Distinguished Writing in American History of Enduring Public Significance presented jointly by the Roosevelt Institute and the Society of American Historians.
Саяси мансап
Либерал болған Бернс 1958 жылы Массачусетс штатының 1-ші округінен Демократиялық партияның кандидаттығына түсіп, сәтті бола алмады. Ол сол кездегі АҚШ сенаторы Джон Ф. Кеннедимен танысып, оның қайта сайлануына протестанттардың қолдауын алуға көмектесті, ал Кеннеди оған католиктердің қолдауын алуға көмектесті. Бернс Кеннедидің 1960 жылы жарық көрген өмірбаянын жазуға жеке мүмкіндік алды, онда Кеннедиді "касса машинасыдай қарапайым", "тыныш, ширақ, тиімді – кейде тіпті жалықтыратын", "әдетте тым көп ойлы және жүрексіз" деп сипаттайды. Бұл Кеннедидің әйелі Джекиді ашуландырды, ол Бернстің оны "дұрыс бағаламағанын" айтты. Бернс 1935 жылы Массачусетс штатындағы Лексингтон орта мектебін бітіріп, содан кейін Уильямс колледжінен бакалавр, ал Гарвард университетінен философия докторы ғылыми дәрежесін алды. Оның бірінші әйелі Джанет Томпсонмен төрт баласы болды, оларды Уильямстаунда тәрбиеледі. 1964 жылы ол Нью-Йоркте белгілі палеонтолог Джордж Гейлорд Симпсонның қызы Джоан Симпсон Майерспен танысты, ол президент Джон Фицджеральд Кеннеди туралы бестселлер болған кітабы үшін оны сұхбатқа алды. Төрт жылдан кейін Бернс пен Майерс Уильямстаундағы отбасылық үйлері Хай Моуингте үйленді және келесі ширек ғасыр бойы бірге өмір сүрді. Өмірінің соңында ол өзінің әріптесі және ұзақ жылдар бойы серіктесі болған профессор Сьюзан Даннмен бірге тұрды және бірінші әйелімен жақын достығын сақтап қалды. Бернс сонымен қатар АҚШ Конституциясының жиырма екінші түзетуін жоюды ұсынды, бұл АҚШ президенттеріне үш немесе одан да көп мерзімге сайлануға мүмкіндік берер еді.
A liberal, in 1958 Burns was the unsuccessful Democratic nominee in Massachusetts's 1st congressional district, meeting then U. S. Senator John F. Kennedy and helping him gain Protestant support to get re elected, while Kennedy helped him gain Catholic support. Burns gained personal access that allowed him to write his biography of Kennedy, published in 1960, which calls JFK "casual as a cash register," "quiet, taut, efficient—sometimes, perhaps, even dull," and generally too cerebral and lacking in heart. This angered Kennedy's wife Jackie, who said Burns "underestimated" him. Burns graduated from Lexington High School in Massachusetts in 1935, and then received his Bachelor of Arts from Williams College and his Ph. D. from Harvard University. He and his first wife, Janet Thompson, had four children, whom they raised in Williamstown after he joined the faculty at Williams College. In 1964, he met Joan Simpson Meyers, daughter of renowned paleontologist George Gaylord Simpson, in New York City when she interviewed him for her best selling book about President John Fitzgerald Kennedy; four years later Burns and Meyers were married at High Mowing, the family home in Williamstown, where they lived together for the next quarter century. At the end of his life, he lived with his collaborator and longtime companion, Professor Susan Dunn, and remained close friends with his first wife. Burns also advocated repeal of the Twenty second Amendment to the United States Constitution to allow effective U. S. presidents to serve three or more terms of office.