Соғыс поэзиясы: Юлия Друнинаның өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Юлия Владимировна Друнина (10 мамыр 1924 – 20 қараша 1991) – орыс тілінде жазған совет ақыны. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол медбике және жауынгерлік фельдшер болып қызмет еткен, соғыстағы әйелдер туралы лирикалық өлеңдер мен поэзия жазуымен танымал. Оның туындылары моральдық тазалық, шын ниетпен айтылған сезім және шынайы өмірлік тәжірибесіне негізделген, соның ішінде соғыстағы қатысуы оның шығармаларына шабыт берген.

Өмірбаян

Юлия Мәскеуде өсті. Оның әкесі тарих мұғалімі, ал анасы кітапханада жұмыс істеп, музыка сабақтары берді. Юлия 11 жасында өлең жаза бастады, 1930 жылдардың соңында оның бір өлеңі байқауда жеңіп, газетке жарияланды. 1941 жылдың маусымында Германия КСРО-ға шабуыл жасағаннан кейін, 17 жасар Юлия Қызыл Крестке қосылып, медбике болуды үйреніп, жергілікті ауруханада ерікті болып жұмыс істеді. Сол жазда неміс әскері Мәскеуге жақындаған кезде, оны Можайск маңындағы бекіністерді салуға көмектесуге жіберді. Ол жерде әуе шабуылы кезінде тобынан айырылып қалды және оны жауынгерлер тобы жинады, оларға жауынгерлік дәрігер қажет болды. Кейіннен топ жау қоршауында қалды және 13 күн бойы басып алынған аумақ арқылы қашып шықты. Осы 13 күн ішінде Юлия батальон командиріне ғашық болды және оны өмір бойы жазған өлеңдерінде "Командир" деп атады. Командир топтың басқа бірнеше жаяу әскерімен бірге қоршаудан шыға алмады, мина жарылысынан қаза тапты. 1941 жылдың күзінде Юлия Мәскеуге оралды, бірақ көп ұзамай әкесімен бірге азаматтық эвакуацияның бөлігі ретінде Сібірге кетті. Ол Мәскеуден кеткісі келмеді, бірақ соғыстың басында инсульт алған әкесінің ауруына байланысты көшуге келісті. 1942 жылдың басында әкесі қайтыс болғаннан кейін Юлия Ресейдің Шығыс аймағындағы Хабаровскіге барып, авиация техниктері мектебіне түсті, бірақ майданға баруға ниеттеніп, көп ұзамай винтовкалық бөлімге жауынгерлік дәрігер болып қосылды және Белорусь майданына жіберілді. Ол 1944 жылы жауынгерлік дәрігер Зинаида Самсоновамен бірге қызмет етті, кейін Юлия Самсонова туралы "Зинка" атты ең шынайы өлеңдерінің бірін жазды. 1943 жылы Юлияның мойнына снарядтың сынығы тиіп, мойын артериясынан бірнеше миллиметр ғана қашықтықта жарақат алды. Жағдайының ауыр екенін сезбей, мойнына бинт орап, жұмысын жалғастырды. Ақырында, ол ауыр халде ауруханаға түсті және өмірінен айырыла жаздады. Ауруханада жатқанда ол соғыс туралы алғашқы өлеңдерін жазды. Сауыққаннан кейін ол Мәскеуге оралды және Максим Горький атындағы әдебиет институтына түсуге өтініш берді, бірақ оның шығармалары жетілмеген деп танылды. Содан кейін ол майданға оралып, Псков маңында және Балтық аймағында шайқасты. 1944 жылдың қарашасында ол қайтадан жарақаттанып, соғыстың қалған уақытын Мәскеуде өткізді, қайтадан әдебиет институтына түсуге тырысты және бұл жолы соғыс ардагері ретінде қабылданып, оқуға рұқсат алды. 1944 жылы ол сыныптасы және соғыс ардагері Николай Старшиновқа үйленді, 1946 жылы жалғыз қызы Елена дүниеге келді. Отбасы соғыстан кейінгі Мәскеуде өте кедейлікте коммуналдық пәтерде тұрды, ал Юлия жазуын жалғастырды. Оның бірнеше өлеңдері 1940 жылдары жарияланды, соның ішінде 1948 жылы оның алғашқы кітабы шықты, содан кейін келесі онжылдықтарда бірнеше кітабы жарық көрді. Сондай-ақ, ол "Алиска" атты әңгімесін және "Үш шыңнан" атты автобиографиялық романын жазды. 1960 жылы ол алғашқы күйеуінен ажырасып, 1954 жылы танысқан сценарист Алексей Каплерге үйленді. Друнина мен Каплер 1979 жылы Каплер қайтыс болғанға дейін бақытты некеде өмір сүрді. Друнина күйеуіне арналған көптеген өлеңдер жазды. Перестройка кезеңінде КСРО Жоғарғы Кеңесіне сайланды. 1991 жылғы тамыз төңкерісі кезінде ол "Ақ үйді" қорғауға қатысқан көптеген зиялылардың бірі болды. Алайда, Кеңес Одағының ыдырауы және кеңес жүйесін сынаған жариялымдар оны қатты депрессияға түсірді. 1991 жылдың 21 қарашасында ол өз-өзіне қол жұмсады. Ол күйеуі Алексей Каплермен бірге Старокримское зиратында, Старый Крым қаласында жерленді. Совет астрономы Людмила Черных 1969 жылы ашқан 3804 Друнина астероиді оның құрметіне аталды.

Yulia grew up in Moscow. Her father was a history teacher and her mother worked in a library and gave music lessons. Julia started writing poetry when she was 11 and in the late 1930s one of her poems won a contest and was published in a newspaper. After the USSR was attacked by Germany in June 1941, 17 year old Julia joined the Red Cross, trained as a nurse and began volunteering at a local hospital. Later that summer, as the German army approached Moscow, she was dispatched to help build fortifications near Mozhaisk, about 100 km to the West of the capital. There, during an air strike, she got separated from her party and was picked up by a group infantrymen, who needed a combat medic. The group later found itself encircled by the enemy and spent 13 days breaking out through occupied territory. During those 13 days, Yulia fell in love with the battalion commander and described him in several poems written throughout her life, by referring to him simply as "Commander". The commander, along with several other infantrymen from the group, did not make it out of the encirclement, having been killed by a landmine explosion. Yulia returned to Moscow in the fall of 1941 but soon left for Siberia, together with her father, as part of the civilian evacuation. She did not want to leave Moscow and agreed to evacuate only because of her ailing father, who had suffered a stroke at the beginning of the War. After her father died in early 1942, Yulia went to Khabarovsk, in the Russian Far East, where she enrolled in a school for aviation technicians but, wanting to fight on the frontlines, she soon joined a rifle unit as a combat medic and was sent to the Belorussian Front, where she served alongside Zinaida Samsonova (also a combat medic), who in 1944 died in combat and was posthumously awarded the title of the Hero of the Soviet Union. Drunina later wrote one of her most heartfelt poems, "Zinka", about Samsonova. In 1943 Drunina was seriously injured when a shell fragment struck her in the neck several millimeters from her carotid artery. Unaware of the severity of her injury, she simply wrapped her neck in bandages and continued to work. Eventually, she was hospitalized in critical condition and was said to have barely survived. She wrote her first poems about the War while in the hospital. After recovering, she returned to Moscow where she applied to the Maxim Gorky Literature Institute but was denied admission, her writing having been deemed not mature enough. She then returned to the front and fought near Pskov and in the Baltic region. She was wounded again in November 1944 and spent the rest of the War in Moscow where she again tried her luck at the Literature Institute and this time was allowed to enroll as a war veteran. She married her classmate and fellow war veteran Nikolai Starshinov in 1944 and gave birth to her only daughter, Elena, in 1946. The family lived in a communal apartment in extreme poverty in post war Moscow, while Julia continued to write. Several of her poems were published in the 1940s, including her first book in 1948, followed by several more in the subsequent decades. She also wrote a short story, "Aliska" and an autobiographical novel, "From Three Peaks". In 1960, she divorced her first husband and married screenwriter Alexei Kapler, whom she had met in 1954. Drunina and Kapler remained happily married until Kapler's death in 1979. Drunina devoted many poems to her husband. During the perestroika era, she was elected to the Supreme Soviet of the USSR. During the August Coup, 1991, she was one of the many intellectuals to take part in defending the "White House". However, she was terribly depressed later by dissolution of the Soviet Union and publications critical of the Soviet system. She committed suicide on November 21, 1991. She was buried next to her husband, Alexei Kapler at the Starokrymskoe cemetery in Stary Krym. A minor planet 3804 Drunina, discovered by Soviet astronomer Lyudmila Chernykh in 1969 is named after her.