Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыста КСРО снайперлері
World War II snipers of the USSR
Кеңес Одағының снайперлері Екінші дүниежүзілік соғыста, негізінен Шығыс майданында, сондай-ақ оған дейінгі және кейінгі қақтығыстарда маңызды рөл атқарды. Екінші дүниежүзілік соғыста кеңес снайперлері 7,62×54ммR патрондарын жеңіл, ауыр, бронебойғыш (Б-30), бронебойғыш жарықшаң (Б-32), нөлдеу және жарықшаң (П-3) және іздеу оқтарымен қолданды. Көптеген кеңес снайперлері соғыс даласында 120 патроннан тұратын жиынтық алып жүретін. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 428 335 адам, оның ішінде партизандар, Қызыл Армияның снайперлік дайындықтан өтті, олардың 9 534-і жоғары деңгейдегі біліктілік алды. Басқа елдердің әскерінен өзгеше, бұл снайперлер ер немесе әйел болуы мүмкін. 1941–1945 жылдар аралығында осы қызметті 2 484 кеңес әйел снайпері атқарды, олардың шамамен 500-і соғыстан аман қалды.
Snipers of the Soviet Union played an important role mainly on the Eastern Front of World War II, apart from other preceding and subsequent conflicts. In World War II, Soviet snipers used the 7.62×54mmR rifle cartridge with light, heavy, armour piercing (B 30), armour piercing incendiary (B 32), zeroing and incendiary (P3), and tracer bullets. Most Soviet World War II snipers carried a combat load of 120 rifle cartridges in the field. During World War II, 428,335 individuals, including partisans, are believed to have received Red Army sniper training, and of those 9,534 obtained higher level qualifications. Unlike the militaries of other states, these snipers could be men or women. Between 1941–1945, a total of 2,484 Soviet female snipers were functioning in this role, of whom about 500 survived the war.
Тарих
1932 жылы Климент Ворошиловтың жетекшілігімен "мергендер қозғалысы" басталды. 1938 жылы Қызыл Армияның мергендері Жапон Императорлық Армиясының әскерлеріне қарсы Хасан көлі шайқасына қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыста кеңестік мергендердің ең табысты қолданылуы 1941-1943 жылдар аралығындағы қорғаныс кезеңдерінде болды, одан кейін қорғаныс басымдығы неміс жағына көшті және неміс мергендері алға жылжып келе жатқан кеңес әскерлеріне нақты қауіп тудырды.
In 1932, the "sharpshooters' movement" started under the supervision of Kliment Voroshilov. In 1938, Red Army snipers took part in the Battle of Lake Khasan against troops of the Imperial Japanese Army. The most successful Soviet use of snipers during the Second World War was during their defensive stages (1941–1943), after which the advantage of defense shifted to the German side and German snipers became a real danger to the advancing Soviet forces.
Доктрина
Кеңес және кеңестік әскери доктриналарға басқа доктриналарда "нұсқаушы мергендер" немесе "белгіленген мергендер" деп аталатын взвод деңгейіндегі снайперлер кіреді ("Снайпер" мақаласын қараңыз). Олар мұны жасады, себебі субмашиналық қарулар (жақын қашықтықта, жылдам атуға арналған) қабылданған кезде, әдеттегі әскерлердің ұзақ қашықтықтағы нысананы алу қабілеті жоғалды. Кеңес әскери доктринасы снайперлерді ұзақ қашықтықтан басушылық от беруге және мүмкіндігі бар нысаналарды, әсіресе жетекшілерді жоюға пайдаланды, өйткені Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кеңес әскери басшылары мен әскери теорияшылары (Василий Зайцев кеңестік снайперлік доктринасына үлкен үлес қосты, бірақ ол ресми түрде олардың ешқайсысы болған жоқ) соғыс кезінде әскери ұйымдардың тәжірибелі сержанттар мен дала офицерлерін ауыстырудың қиын екенін анықтады. Олар қымбат әрі берік емес снайперлік мылтықтардың тиімділігі, жақсы таңдау, оқыту және доктринаны сақтау болған жағдайда, арзан шабуылдық мылтықтың тиімділігімен теңесе алатынын анықтады. Кеңес Одағы Людмила Павличенко және Нина Лобковскаяны қоса, снайперлік міндеттерге әйелдерді де пайдаланды. Соғыстан кейін стандартты Кеңес Армиясының снайперлік тобы бір атқыштан және бір бақылаушыдан тұрды. Драгунов снайперлік мылтығы енгізілгеннен кейін Кеңес армиясы взвод деңгейінде снайперлерді орналастырды. Мұндай снайперлер көбінесе ДОСААФ мүшесі болған кезде мылтық ату бойынша жақсы көрсеткен адамдардан таңдалды. Ондай снайперлердің тұрған, адам өлшемді нысананы 50% ықтималдықпен, ал 80% ықтималдықпен соққыға түсіруі мүмкін екендігі бағаланды. метрден аспайтын қашықтықта бұл көрсеткіш 90% жоғары екендігі бағаланды. Мұндай дәлдікке қол жеткізу үшін снайпер минутына екі нысанадан артық атуға болмады.
Soviet and Soviet derived military doctrines include squad level snipers, which may be called "sharpshooters" or "designated marksmen" in other doctrines (see the "Sniper" article). They do so because the long range engagement ability was lost to ordinary troops when submachine guns (which are optimized for close range, rapid fire combat) were adopted. Soviet military doctrine used snipers for providing long distance suppressive fire and for eliminating targets of opportunity, especially leaders, because during World War II, Soviet military leaders and combat theorists (Vassili Zaitsev contributed greatly to Soviet sniper doctrine, although he was officially neither of these) found that military organisations have difficulty replacing experienced non commissioned officers and field officers during times of war. They found that the more expensive and less rugged sniper rifles could match the cost effectiveness of a cheaper assault rifle given good personnel selection, training, and adherence to doctrine. The Soviet Union used women for sniping duties, including Lyudmila Pavlichenko and Nina Lobkovskaya. After the war, the standard Soviet Army sniper team consisted of a shooter and a spotter. After the introduction of the Dragunov sniper rifle, the Soviet army deployed snipers at platoon level. Those snipers were often chosen from personnel who did well in terms of rifle marksmanship while members of DOSAAF. Such snipers were estimated to have a 50% probability of hitting a standing, man sized target at , and an 80% probability of hitting a standing, man sized target at For distances not exceeding the probability was estimated to be well above 90%. To attain this level of accuracy the sniper could not engage more than two such targets per minute.