Француз аристократы және композиторы: Э. де Полиньяк өмірі
Prince Edmond de Polignac
Эдмонд де Полиньяк – француз аристократы және композитор. Полиньяк әулетінің мүшесі, Мария Антуанеттаның досы, король Шарль X министрі. Тарих және музыка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз аристократы және композиторы, Эдмонд Мелхиор Жан-Мари де Полиньяк (19 сәуір 1834 – 8 тамыз 1901) – француз аристократы және композиторы.
French aristocrat and composer
Prince Edmond Melchior Jean Marie de Polignac (19 April 18348 August 1901) was a French aristocrat and composer.
Шығу тегі
Эдмон Францияның ең танымал әулеттерінің бірі – Полиньяк әулетінің мүшесі болды. Оның әжесі, Полиньяк герцогинясы, Мария Антуанетта патшайымының жақын досы болған. Оның әкесі Жюль де Полиньяк, Полиньяк принці (1780–1847) король Карл X-тің қайта орналасу үкіметінде мемлекеттік министр болды және 1830 жылғы шілде жарлықтарының авторы еді. Бұл жарлықтар Конституцияны жойды, баспасөз бостандығын тоқтатты және корольге «мемлекеттің қауіпсіздігін қамтамасыз ету» деген желеумен ерекше, тіпті абсолютті билік берді. Бұл құжат көтеріліс тудырып, Бурбондардың билігін аяқтаған «Шілде революциясына» әкеп соқты. Король мен оның отбасысы жер аударылды, ал оның министрлер кабинетінің мүшелері сотқа тартылды. Жюль де Полиньяк 1830 жылдың желтоқсанында тұтқындалып, сотталды, айыпталды және өмір бойы бас бостандығынан айырылып, азаматтық құқықтарынан толыққанды айырылды (la mort civile). Ол Хам замкісінде түрмеге жабылды.
Edmond was a member of the Polignac family, one of the more illustrious families of France. His grandmother, the duchesse de Polignac, had been the close friend of Queen Marie Antoinette. His father, Jules de Polignac, prince de Polignac (1780–1847), was the Minister of State in the Restoration government of King Charles X and the author of the July Ordinances in 1830, which revoked the Constitution, suspended freedom of the press, and gave the king extraordinary powers, including absolute power in the name of "insuring the safety of the state". The document resulted in the development of an insurgency and resulted in the "July Revolution" that ended the reign of the Bourbons. The king and his family went into exile, and his cabinet members were tried. Jules de Polignac was captured, tried, convicted and condemned in December 1830 to la mort civile: life imprisonment and a complete loss of civil rights. He was incarcerated in the Château de Ham.
Ерте өмір
Ем қамауға алынған кезде Эдмондтың әкесі Жюль де Полиньяктың екінші әйелі Мэри Шарлотта Паркинстен (1792–1864) екі ұлы болды, ал ол жазасын бастаған кезде бір қызы дүниеге келді. Қиын жазаға қарамастан, Жюльге баруға рұқсат берілді, және ол түрмеде жатқанда тағы екі ұл туды. Эдмонд оның соңғы баласы болды, ол 1834 жылдың 19 сәуірінде Парижде дүниеге келді. Әкесі заңды түрде болмағандықтан, Эдмондтың туу туралы куәлігінде «қазіргі уақытта саяхатта жүрген Шалансон маркизі есімді ханзаданың» ұлы деп көрсетілген. 1836 жылы король Людовик Филипп түрмедегі кабинет мүшелерін босату туралы петицияны, олардың денсаулығының нашарлауына байланысты қабылдады. Жюль түрмеден босатылып, Парижден мұңайып кетуге мәжбүр болды. Отбасы Баварияға, Ландау қаласына жақын жерге көшіп, онда Жюль Бавария королі Людвиг I-ден екінші ханшалық атағын алды және «Вайлдхурн» деп аталатын сарай салды. Эдмонд онда классикалық білім алды, оның ішінде грек, латын, қазіргі тілдер, би және атпен жүру сабақтарын оқыды. Үйде ағылшын, француз және неміс тілдері үнемі қолданылып тұрды. Әлдеқашан Эдмонд өнерге және шығармашылыққа бейімділігін көрсетті, ол әкесі салған балалар театры үшін пьесалар мен комедиялар жазды. Оның үлкен ағалары оның денесінің әлсіздігіне және спортқа бейім еместігіне күлді, ал ата-анасы оған өтеу ретінде пианино мен музыка теориясынан сабақ алуға рұқсат берді. 1845 жылдың қараша айында отбасы Францияға оралып, Сен-Жермен-ан-Леге көшті. Екі жылдан кейін, 1847 жылдың 30 наурызында Жюль де Полиньяк қайтыс болды. Қалған отбасы Парижге, rue de Berri көшесіне көшіп, Эдмонд Фаубор Сен-Жермендегі ұстазбен білімін жалғастырды. Осы кезде Эдмонд композитор болғысы келетінін шешті, бірақ бұл оның анасын алаңдатты, өйткені ол музыканы аристократ үшін жақсы хобби, бірақ лайықты мамандық деп санады.
By the time of his imprisonment Edmond's father Jules de Polignac had two sons by his second wife, Mary Charlotte Parkyns (1792–1864), and a daughter was born as he began his sentence. Despite the harsh sentence, visitation was allowed, and two more sons were born to Jules while he was imprisoned. Edmond was his last child, born in Paris on 19 April 1834. As his father was legally non existent, Edmond was listed on his birth certificate as the son of 'the Prince called Marquis de Chalançon, presently on a trip'. In 1836, King Louis Philippe granted a petition for the release of the imprisoned cabinet members on the grounds of their declining physical condition. Jules was released from jail but had to leave Paris permanently. The family moved to Bavaria, near Landau, where Jules was granted a second princely title by King Ludwig I of Bavaria, and built a château named "Wildthurn". Edmond received a classical education there, including instruction in Greek, Latin, modern languages, dancing and horseback riding. English, French and German were all spoken regularly in the household. Early on, Edmond demonstrated an inclination toward performance and the creative arts, writing plays and comedies for the children's theatre built by his father. His elder brothers mocked him for his frailness and his lack of athleticism; as a sort of recompense, his parents permitted him to take lessons in piano and music theory. In November 1845, the family returned to France, moving to Saint Germain en Laye. Two years later, on 30 March 1847, Jules de Polignac died. The remaining family moved to Paris in the rue de Berri, and Edmond continued his education with a preceptor in the Faubourg Saint Germain. Edmond by now had determined that he would be a composer, though this dismayed his mother, who felt music was an acceptable hobby for an aristocrat, but not an acceptable profession.
Музыкалық білім беру
Альфонс Тис Эдмондқа контрапункт, композиция және сольфеджді оқытумен айналысты. Ол Париж консерваториясына қабылданды және Наполеон Анри Реберден гармонияны оқыды. Оның бұрыннан болған денсаулығының нашарлығы, консерватория бағдарламасының қатал талаптары, созылмалы асқазан-ішек проблемалары және жасырын, мүмкін сенімсіз гомосексуализмінің ішкі қысымы музыкалық өнімділік пен аурудың және әрекетсіздіктің кезеңдерін кезектестірді. 1860 жылы Опера-Комик директоры Альфред Бомонт Эдмондтан Роджер де Бовуардың либреттосына музыка жазуды сұрады. Ол "Un baiser de duchesse" ("Дүкестің сүйісі") атты оперетта жазды, бірақ Бомонт оны қоюға үлкермей Опера-Комиктен кетіп қалды. Содан кейін депрессияға ұшырап, отбасының қысымымен үйленуге мәжбүр болды.
Alphonse Thys was engaged to teach Edmond counterpoint, composition, and solfège. He entered the Conservatoire de Paris and studied harmony under Napoléon Henri Reber. His pre existing frailty, the rigours of the conservatory curriculum, his chronic gastrointestinal problem and the internal pressures of his concealed and perhaps mistrusted homosexuality led to periods of great musical productivity alternating with stretches of illness and inactivity. In 1860, Alfred Beaumont, director of the Opéra Comique, asked Edmond to supply the music for a libretto by Roger de Beauvoir. He composed an opéra bouffe, Un baiser de duchesse, but Beaumont left the Opéra Comique before it could be produced. Depression and family pressure to marry ensued.
Суретшілердің тобы
1861 жылы Эдмонд және оның ағасы Альфонс театрлардан өзге де жерлерде ұлы музыканы насихаттау мақсатымен құрылған Cercle de l'Union Artistique-тің негізін қалаушы мүшелері болды. Аристократтардан бөлек, клубқа Гуно, Берлиоз, Обер және Катуль Мендес кірді. Cercle Вагнерді 1861 жылы Париж операсындағы «Таннгейзердің» күрделі сәтсіздігінен кейін қолдады. Эдмонд Францияда кеңінен тараған ерлер хорлары (орфеондар) үшін шығармалар жазуды бастады, бұл оның хорлық композицияға қабілеттілігін көрсетті және 1865 және 1867 жылдары орфеондық туындылар бойынша өткен конкурстарда бірінші жүлделерді жеңіп алды. Ол сонымен қатар камералық ансамбльдер үшін де шығармалар жаза бастады. Алайда, опера – даңққа апаратын жол болды. Сондықтан, Көркем өнер министрлігі 1867 жылдың тамызында Дүниежүзілік көрменің аясында «La coupe du roi de Thulé» либреттосы бойынша жаңа операға конкурс жариялағанда, Эдмонд пен тағы қырық бір композитор қатысты. Жеңімпаз, Евгений Эмиль Диас де ла Пенна, төрешілер алқасының төрағасының шәкірті болды. Жюль Массенет екінші орынды, ал Жорж Бизе жетінші орынды иеленді. Эдмондтың жұмысы бесінші орынға ие болды, бірақ екі бас кларнетті талап ететін оркестрлеуінің тым күрделі болғаны үшін төмен бағаланды. Эдмонд әлеуметтік мәртебе үшін басқа клубтарға да қосылды: ең беделді Жокей клубы мен Cercle de la rue Royale, ол демалыс, сигаретке тартылу, саясат және қор нарығын талқылауға арналған орын еді. Cercle de la rue Royale-дің және Эдмондтың салқындығы Джеймс Тиссоның 1868 жылғы «Le Balcon du Cercle de la rue Royale» картинасында бейнеленген. Ол өзін мистикалық құштарлықтар мен көңіл көтерулерге берді.
In 1861, Edmond and his brother Alphonse were founding members of the Cercle de l'Union Artistique, formed to promote performances of great music in venues other than theatres. Besides the aristocrats, the club included Gounod, Berlioz, Auber, and Catulle Mendès. The Cercle supported Wagner after Tannhäusers resounding failure in its 1861 Paris Opera debut. Edmond began writing for the amateur male choruses (orphéons) which had begun to proliferate in France, revealing a gift for choral composition, and winning first prizes in competitions for orpheonic works in 1865 and 1867. He also began to write for chamber ensembles. Opera, though, was the path to fame, and when the Ministry of Fine Arts mounted a contest in conjunction with the World's Fair in August 1867 for a new opera on the libretto La coupe du roi de Thulé, Edmond and forty one other composers, entered. The winner, Eugène Émile Diaz de la Péna, was a student of the chairman of the judging jury. The losers included Jules Massenet in second place and Georges Bizet in seventh place. Edmond's score, ranked fifth, had been rated lowly because its orchestration calling for two bass clarinets was considered horribly complicated. Edmond joined other clubs for their social status: the Jockey Club, the most exclusive, and the Cercle de la rue Royale, a venue for idling, smoking cigars, discussing politics and the stock market. The indolence of the Cercle de la rue Royale, and of Edmond, was caught in James Tissot's 1868 painting Le Balcon du Cercle de la rue Royale. He buried himself in mystic obsessions and enthusiasms.
Ерлер арасындағы достық
1875 жылы оның өміріне граф Роберт де Монтескю деген жаңа дос келді, ол одан 21 жас кіші, әдемі және зиялы адам еді. Олардың көптеген ортақ қызығушылықтары болды, және олар сол кезде сексуалдық қарым-қатынас бастаған болуы мүмкін. Монтескю өмірінің соңғы жылдарында әзіл-қалжың арқылы шын сезімдерден қорғануға тырысты. Ол екі көркемдік кейіпкердің прототипі ретінде танымал: Жорис-Карл Гюйсманның «А rebours» романындағы Жан де Эссенте және Марсель Прусттың «Уақыттың іздеуінде» романындағы Шарлюс бароны. Монтескюдің байланысы арқылы Полиньяк Элизабет, Греффулэ графы және Габриэль Форе танысты. Ол Société Nationale de Musique мүшесі болды, онда оның шығармалары Шоссон, Дебюсси және Форе шығармаларымен бірге орындалды. 1879 жылы Полиньяк орыс халық музыкасында ғасырлар бойы қолданылып келген октатондық гамманы тәуелсіз түрде «ашты». Ол оны үш бөлімді «Échos de l'Orient judaïque» Пассион ораториясында және «Salammbô» пьесасына жазған музыкасында пайдаланды. Шығармалар орындалғанымен, көрермендер мен сыншыларға түсініксіз болды.
In 1875, a new friend entered his life, Comte Robert de Montesquiou, a beautiful and intelligent man twenty one years his junior. They shared many interests, and it is possible they began a sexual relationship at that time. In his later years, Montesquiou used his wit to shield himself from sincere emotion. He is remembered as a model for two fictional characters: Jean des Esseintes in Joris Karl Huysmans' À rebours, and the Baron de Charlus in Marcel Proust's À la recherche du temps perdu. Through Montesquiou's circle, Polignac made the acquaintance of Élisabeth, comtesse Greffulhe and of Gabriel Fauré, and he became a member of the Société Nationale de Musique, where his compositions were performed alongside those of Chausson, Debussy, and Fauré. In 1879, Polignac independently "discovered" the octatonic scale, which had been used in Russian folk music for centuries. He used it for his three part Passion oratorio, Échos de l'Orient judaïque, and in his incidental music for Salammbô. The works, though played, proved puzzling to audiences and critics.
Виннеретта Сингер
1892 жылы 57 жастағы Полиньяк ақшамен шеберліксіз және бірқатар тез байыту схемаларына жасаған сәтсіз инвестициялар салдарынан кедейленіп қалды; ол мұқтаж болды, ал оның жүректері оған қарыз берді, бірақ жағдайды түзету үшін шара қабылдау қажеттігін атап өтті. Олардың ұсынысы бойынша, оған лайықты жағдайы бар әйелге үйлену қажет еді. Полиньяк бұл мәселені Монтескюмен талқылады, ол өз кезегінде оның туған апасы Элизабет Греффюльмен бөлісті, нәтижесінде тігін машинасының магнаты Исаак Сингердің қызы Виннаретта Сингердің есімі айтылды. Оның Луи де Скей Монбельярмен некесі жақында жойылған еді. Әлеуметтік жағдайының жақсаруы үшін, тіпті кедей болса да, патшазадаға үйленуіне болады. Бұл келісімнің басқа да артықшылықтары бар еді: Полиньяқтың гомосексуализмі мәселе тудырмас еді, өйткені Виннаретта лесбиянка еді. Алайда, ол музыкаға қызығушылық танытты, бұл екеуінің ортақ қызығушылығы болды. Полиньяк Греффюль гравинясынан Сингер ханыммен «мариандж бланк» (тұрақты неке) туралы пікір алмастыруын сұрады, онда әрбір серіктес өз төсегіне ие болар еді, бірақ көркемдік қызығушылықтарын бөлісер еді. Монтескю, Виннареттамен бірнеше көркемдік жобалар бойынша ынтымақтасқан, одан Греффюль ханыммен сөйлесуін сұрады, онда аргументтер қарастырылды; ажырасқаннан кейін оның әлеуметтік жағдайы Францияның ең көне және беделді аристократиялық отбасыларының бірімен одақтасу арқылы жақсарады; отыз бір жылдық айырмашылық, сондай-ақ келін мен күйеудің бейімділіктерімен Виннаретта өзінің жеке өмірін қалағандай, Эдмондтан сексуалдық талаптарсыз еркін жүргізе алады. Артықшылықтары айқын болғандықтан, достық пен сыйластық қарым-қатынас дамыды. 1893 жылдың қараша айында Эдмонд Виннареттаға үйленуді ұсынды, ол идея алғаш талқыланғаннан бір жыл өткен соң келісті. 1893 жылдың 15 желтоқсанында жұбайлар Париждегі Кармель шіркеуінде Брогли аббатының қолдауымен некелесті. Одақ Папа XIII Леоның батасын алды. Монтескю, Эдмондтың осы ыңғайлы некеге қол жеткізуде өзіне қарыз екенін сезінген, Эдмондтың жеткілікті түрде жарқырамайтынына ренжіді, нәтижесінде достық бұзылды. Неке Эдмондқа шығармашылықпен айналысуға мүмкіндік берді, ал Виннаретта оның туындыларын насихаттауға қуанышты болды. Олардың бақыты артаған сайын, Монтескю олар туралы қаншалықты жалақ әңгімелер таратты. Виннаретта Эдмондтың немересі, композитор және музыкант Арманде де Полиньякпен жақын болды. Виннаретта қоғамдық музыкалық ортада демеуші болды. Оның күйеуімен бірге ол өзінің жаңартылған студиясында музыкалық салон ұйымдастырды. 12 x 10 м өлшемді, күмбезді екі қабатты төбесі бар, Cavaillé Coll органы мен екі рояльді фортепианосы бар бөлме Париждің музыкалық және көркемдік авангарды үшін пана болды. Сейсенбі күндері оның орган кештері ерекше сұранысқа ие болды және сол кездегі көрнекті орындаушылар, соның ішінде Шарль Мари Видор, Эжен Гигу, Луи Виерне, Александр Гильман және Габриэль Форе қатысты. 1894 жылы Марсель Пруст Монтескю арқылы Полиньяктармен танысты; 1895 жылдан бастап ол Полиньяк салонында тұрақты түрде болып, қазіргі махаббат қызығушылығы және Полиньяктардың ортақ досы композитор Рейнальдо Ханның компаниясында жиі қатысты. Прусттың музыкалық «білімі» көбінесе Полиньяк салонында өтті, ал Эдмонд де Полиньякқа жазған хаттары принстің музыкасына терең құрметпен қарастыратынын көрсетті. 1894 жылы Виннаретта Эдмондтың октатоникалық композицияларын жетімдер үйіне көмек көрсету мақсатындағы қайырымдылық шарасында орындады. 1901 жылы ол Консерваторияда тағы бір «Полиньякқа арналған» концерт өткізді. Винсент д’Индимен достығы арқылы Эдмонд Schola Cantorum de Paris-тің құрылуына қатысты. Арманде мектептің алғашқы студенттерінің бірі болды. 1894 жылы Дрейфус ісі кезінде Эдмонд пен оның інісі Камиль Дрейфусты жақтады, бірақ Полиньяктардың көпшілігі және көптеген музыканттар Дрейфусқа қарсы болды. Жұбайлардың некеде өткізген қалған уақыты Еуропаны аралап, Венецияда сарай сатып алып, Эдмондтың композицияларын насихаттаумен өтті. Өліміне аз уақыт қалғанда Полиньяк биші Изадора Дунканмен ынтымақтастықта жұмыс істеді.
By 1892, Polignac, aged 57, inept with money and impoverished through bad investments in a series of get rich quick schemes, was destitute; his nephews helped him with loans but noted that desperate action was needed. The solution that they suggested was marriage to a woman of appropriate means. Polignac discussed the matter with Montesquiou, who in turn discussed it with his cousin Élisabeth Greffulhe, and out of these conversations the name of Winnaretta Singer, daughter of Isaac Singer, the sewing machine tycoon, arose. Her marriage to Prince Louis de Scey Montbéliard had lately been annulled. Her social status could be improved by marrying a prince, even a poor one. And the arrangement would have other benefits: Polignac's homosexuality would not be an issue as Winnaretta was a lesbian. She was intimately interested in music, however, something the two did have in common. Polignac asked the comtesse Greffulhe to sound out Madame Singer on the subject of a mariage blanc (unconsummated marriage) in which each partner would have their own bed but would share artistic interests. Montesquiou, who collaborated with Winnaretta on some artistic projects, asked her to speak with Madame Greffulhe, and there the arguments were reviewed; her social position, compromised by divorce, would be improved by an alliance with one of the oldest and most distinguished aristocratic families in France; with the thirty one year age difference, and the predilections of the bride and groom, Winnaretta would be free to lead her personal life as she wished, with no sexual demands from Edmond. The advantages clear, a friendship and affection grew. In November 1893, Edmond proposed marriage to Winnaretta, and she accepted, a year after the idea had first been broached. On 15 December 1893, the couple was married by the Abbé de Broglie in the Chapelle des Carmes in Paris. The union received the blessing of Pope Leo XIII. Montesquiou, who felt Edmond owed him a debt of gratitude for effecting this marriage of convenience, felt slighted when Edmond was not sufficiently effulgent, and the friendship was irrevocably broken. The marriage freed Edmond to create, and Winnaretta was happy to promote his creations. The happier they became, the more scurrilous the stories Montesquieu would spread about them. Winnaretta became close with Edmond's niece, Armande de Polignac, who was also a composer and musician. Winnaretta became a patron in public musical circles. With her husband, she hosted a music salon in her renovated atelier. With a vaulted two story ceiling, 12 x 10 m, and housing a Cavaillé Coll organ and two grand pianos, the room became a haven for Paris's musical and artistic avant garde. On Tuesdays, her organ evenings were especially sought after and featured the great performers of the day, including Charles Marie Widor, Eugène Gigout, Louis Vierne, Alexandre Guilmant and Gabriel Fauré. In 1894, Marcel Proust was introduced to the Polignacs through Montesquiou; as of 1895, he was a regular in the Polignac salon, often attending in the company of his current love interest and mutual friend of the Polignacs, composer Reynaldo Hahn. Much of Proust's musical "education" took place in the Polignac salon, and his letters to Edmond de Polignac reveal a profound admiration of the prince's music. In 1894, Winnaretta produced a performance of Edmond's octatonic compositions at a charity event for the benefit of an orphanage. In 1901, she mounted another "all Polignac" concert at the Conservatoire. Through his friendship with Vincent d'Indy, Edmond became involved with the founding of the Schola Cantorum de Paris. Armande was among the school's first students. During the Dreyfus Affair in 1894, Edmond and his brother Camille were staunchly pro Dreyfus, but most of the rest of the Polignacs and a remarkable number of musicians were anti Dreyfus. The time remaining to the couple's marriage was spent in touring Europe, acquiring a palazzo in Venice and promoting Edmond's compositions. Shortly before his death, Polignac collaborated with the dancer Isadora Duncan.
Өлім және мұра
1901 жылы 8 тамызда қызба аурудан қайтыс болды. Ол Торквейдегі Сингер мазаркөйіне жерленді. Оның қабірінде: "Эдмон Мелхиор Жан Мари, Полиньяк князі, 1834 жылы туған, 1901 жылы қайтыс болған, музыка композиторы" деп жазылған. Полиньяк принцессасы енді өзінің ірі музыка меценатына айналды. Ол күйеуінің есімімен музыкалық сыйлық тағайындады және Игорь Стравинскийдің "Ренар" операсын, Мануэль де Фалланың "Эль ретабло де маэстро Педро" операсын, Эрик Сатидің "Сократ" шығармасын, Франсис Пуленктің екі фортепиано мен оркестрге арналған концертін және органға арналған концертін (Пуленк), сондай-ақ Гермен Тайлеферренің фортепиано концертін тапсырыс берді. Ол сонымен қатар Надя Булангер, Клара Хаскил, Артур Рубинштейн, Владимир Хоровиц, Этель Смит, Адела Мэддисон, «Рус балеті», Париж операсы және Париж симфониялық оркестрі сияқты жеке тұлғалар мен ұйымдарға қаржылай көмек көрсетті. 1939 жылға дейін Полиньяк салоны Париж бен Венециядағы өнер элитасының, оның ішінде Жан Кокто, Клод Моне, Сергей Дягилев және Колетт жиналатын басты орын болды.
He died of a febrile illness, on 8 August 1901. He was interred in the Singer crypt in Torquay. On his tomb is inscribed 'Edmond Melchior Jean Marie, Prince de Polignac, Born 1834, Died 1901, Composer of Music'. The Princesse de Polignac now became an important musical patron in her own right. She established a prize in music in her husband's name, and commissioned Igor Stravinsky's Renard, Manuel de Falla's El retablo de maese Pedro, Erik Satie's Socrate, Francis Poulenc's Concerto for Two Pianos and Orchestra and Organ Concerto (Poulenc), and Germaine Tailleferre's Piano Concerto. She also subsidized individuals and organizations, such as Nadia Boulanger, Clara Haskil, Arthur Rubinstein, Vladimir Horowitz, Ethel Smyth, Adela Maddison, the Ballets Russes, the Paris Opera and the Orchestre Symphonique de Paris. Until 1939, the Polignac salon was the foremost gathering place for the artistic elite in Paris and Venice, including Jean Cocteau, Claude Monet, Sergei Diaghilev and Colette.