Абель Франсуа Вильмен: Француз саяхатшысы және жазушысы
Abel-François Villemain
Абель Франсуа Вильмен: француз саяхатшысы, жазушы, тарихшы. Сорбоннада дәріс берген, Мишель де Монтен туралы эссесімен танымал. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Абель Франсуа Вильмен (фр. Abel François Villemain; 9 маусым 1790 – 8 мамыр 1870) – француз саяхатшысы және жазушы.
French politician
Abel François Villemain (abɛl fʁɑ̃swa vilmɛ̃; 9 June 17908 May 1870) was a French politician and writer.
Өмірбаян
Вильмен Парижде дүниеге келді және Луи-ле-Гранд лицейінде білім алды. Ол Шарльмен лицейінде, содан кейін Эколь Нормальде ассистент-мұғалім болды. 1812 жылы Мишель де Монтень туралы эссесімен академиядан жүлде алды. Реставрация кезінде ол алдымен заманауи тарих профессорының көмекшісі, содан кейін Сорбоннада француз сөз шеберлігінің профессоры болып тағайындалды. Мұнда ол жас замандастарына ерекше әсер еткен әдеби лекциялар сериясын оқыды. Вильменнің үлкен артықшылығы – романтизм қозғалысынан бұрын туғандығы, әдебиетке деген шексіз сүйіспеншілігі, бірақ экстремизмге бой алдырмауы. 1830 жылғы дара таланттардың көпшілігі оның ықпалында өсті; ол романтиктерді ағылшын, неміс, итальян және испан поэзиясының әсемдігін ашық бағалап қуантса да, Грекия мен Римнің классиктерін де, Францияның классиктерін де кемсіртпеді. Екі жылдан кейін академияға сайланды. Вильмен реставрация үкіметі тарапынан баспахана мен кітапхана басшысы болып тағайындалды, бұл қызмет баспаға ресми емес цензура жүргізуді қамтиды, кейіннен ол өтініштерді қарау жөніндегі шебер болып тағайындалды. Шілде революциясына дейін либералды көзқарастары үшін қызметінен алынып, 1830 жылдың шілде айында Эврё округінен депутат болып сайланды. Людовик Филипптің тұсында 1832 жылы Франция жұрты атанды. Ол мемлекеттік білім беру кеңесінің мүшесі болды, екі рет осы ведомствоның министрі болды, сондай-ақ академия хатшысы болды. Бүкіл шілделік монархия кезінде Францияда әдеби қолдау көрсетудің маңызды тұлғаларының бірі болды, бірақ өмірінің соңғы жылдары оның беделі төмендеді. Ол Парижде қайтыс болды. Вильмен туралы естеліктердің ішінде Луи де Ломенидің (1841), Э. Мирекурдың (1858), Ж. Л. Дубуттың (1875) еңбектерін атауға болады. Сондай-ақ, Сен-Бёвтің «Портреттер» (1841, 3-том) және «Дүйсенбі әңгімелері» (11-том, «Ескертпелер мен ойлар») еңбектерін қараңыз.
Villemain was born in Paris and educated at the Lycée Louis le Grand. He became assistant master at the Lycée Charlemagne, and subsequently at the École Normale. In 1812 he gained a prize from the academy with an essay on Michel de Montaigne. Under the restoration he was appointed, first, assistant professor of modern history, and then professor of French eloquence at the Sorbonne. Here he delivered a series of literary lectures which had an extraordinary effect on his younger contemporaries. Villemain had the great advantage of coming just before the Romantic movement, of having a wide love of literature without being an extremist. Most of the clever young men of the brilliant generation of 1830 passed under his influence; and, while he pleased the Romanticists by his frank appreciation of the beauties of English, German, Italian, and Spanish poetry, he did not decry the classics—either the classics proper of Greece and Rome or the so called classics of France. and two years later he was elected to the academy. Villemain was appointed by the restoration government Chef de l'imprimerie et de la librairie, a post involving a kind of irregular censorship of the press, and afterwards to the office of master of requests. Before the July Revolution he had been deprived of his office for his liberal tendencies, and was elected deputy for Évreux in July 1830. Under Louis Philippe he was made a Peer of France in 1832. He was a member of the council of public instruction, and was twice minister of that department, and he also became secretary of the academy. During the whole of the July Monarchy he was one of the chief dispensers of literary patronage in France, but in his later years his reputation declined. He died in Paris. Among notices on Villemain may be cited that of Louis de Loménie (1841), E. Mirecourt (1858), J. L. Dubut (1875). See also Sainte Beuve, Portraits (1841, vol. iii), and Causeries du lundi (vol. xi, "Notes et pensées").