Минолта 16 камераларының тарихы

Кіріспе

Minolta 16 – Minolta компаниясы 1955 және 1974 жылдар аралығында шығарған 16 мм субминиатюралық камералардың қатары. Алғашқы модельдерде негативтің мөлшері 10x14 мм болса, кейіннен 12x17 мм үлкен форматқа көшті, бұл ретте бір тесігі бар 16 мм пленка қолданылды. Пленканы өз кассетаңызға салуға және 16 мм пленкаға арналған спиральді салымшасы бар арнайы проявкалық бакпен өңдеуге болады.

Тарих

Minolta 16 құрылғысы 1947 жылы Konan компаниясы жасаған Mica Automat камерасынан бастау алады. Minolta 1950-ші жылдардың басында Konan компаниясын сатып алып, бірнеше жыл бойы Konan атауымен камералар шығаруды жалғастырды. Minolta 16 деп белгіленген алғашқы камера, Konan 16 емес, 1955 жылы шыққан Minolta 16 Automat болды. Minolta 16 жаңадан жасалған, Konan модельдерімен үйлесімсіз пленка кассетасын пайдаланды.

Модельдер

Алғашқы Minolta 16 камерасы 16 Automat (1955) болды, ол Konan 16 Automat-қа дерлік ұқсас еді. Ол 25 мм-лік бекітілген фокус объективімен, f/3.5-тен f/11-ге дейінгі диафрагмалармен, 1/50-ден 1/200-ге дейінгі сақалдық жылдамдықтармен және ұзақ экспозиция режимімен жабдықталған. Фильмді жылжыту Minox стиліндегі итеру-тарту корпусы арқылы жүзеге асырылды. 16 – 1957 жылы ұсынылған екінші Minolta 16 моделі. Негізінен жақсартылған Automat болған ол, сүзгілер мен жақыннан түсіру линзаларын орнатуға мүмкіндік беру үшін модификацияланған және сақалдық жылдамдықтарының саны азайтылған. Ол стандартты хромдық түстен басқа алты түрлі түсте қол жетімді болды. Үш жылдан кейін 16 II пайда болды, ол сыртқы түрінен 16-ға ұқсас болғанмен, жақсартылған линзасымен, кеңейтілген сақалдық жылдамдықтарымен (1/30-дан 1/500-ға дейін және B режимімен) және диафрагма диапазонымен (2.8-ден 16-ға дейін) ерекшеленді. Сондай-ақ, 1962 жылдан бастап Sonocon 16 MB ZA ретінде сатылған, кіріктірілген транзисторлық радиосы бар 16 II нұсқасы да болды. 16 P 1960 жылы шықты. Ол қатты корпусымен және f/3.5-тен f/16-ға дейінгі диафрагма диапазонымен сипатталды. 1962 жылы ұсынылған 16 EE, кіріктірілген селенді жарық өлшегішімен және сақалдық басымдықтың автоматты экспозициясымен жабдықталған. Басқа мүмкіндіктері (объектив, диафрагма диапазоны және т.б.) жағынан ол негізінен 16 II-ға ұқсас болды, бірақ үлкенірек, қатты пластикалық корпусы болды және қолмен баптау мүмкіндігі болмады. 1963 жылы ол селенді өлшегіштің орнына CdS жасушасын қолданған 16 EE2 үлгісімен алмастырылды. 16 мм камераларының мүмкіндіктері артып, үлкейгеніне байланысты, Minolta 1966 жылы жаңа және әлдеқайда кішкентай 16 MG үлгісін ұсынды. Ол автоматты экспозициядан бас тартты, бірақ пайдалануға оңай жарық өлшегіші мен көрсеткішін қамтыды, сонымен қатар қолмен экспозицияны басқару мүмкіндігін ұсынды. Диафрагма мен сақалдық жылдамдық бір уақытта бір "экспозиция" дискісі арқылы орнатылды. Жарық өлшегіші селенді құрылғы болды, ол батареяны қажет етпеді, демек камераның өлшемін кішірейте білді. 1970 жылғы 16 MGS ұқсас болды, бірақ бір тесікпен перфорацияланған пленка қолданды, бұл негативтің өлшемін ұлғайтуға және сурет сапасын жақсартуға мүмкіндік берді. Соңғы Minolta 16 – 1972 жылдан 1974 жылға дейін өндірілген 16 QT болды. Бұл жаңа 110 форматтарымен бәсекелесуге арналған MGS үлгісінің оңайлатылған нұсқасы еді. QT 23 мм линзасымен, f/3.5-тен f/22-ге дейінгі диафрагмалармен және екі сақалдық жылдамдықпен (1/30 және 1/250) жабдықталған. Бұрынғы үлгілерден ерекшелік ретінде ол қолмен фокустау мүмкіндігін ұсынды.

The first Minolta 16 camera was the 16 Automat (1955), which was almost identical to the Konan 16 Automat. It featured a fixed focus 25mm lens, apertures from f/3.5 to f/11, and shutter speeds from 1/50 to 1/200 plus bulb. Film advance was via a Minox style push pull housing. The 16 was the second Minolta 16 model, introduced in 1957. Basically a more streamlined Automat, it was modified to allow for slip on filters and close up lenses and had fewer shutter speeds. It was available in six colors in addition to the standard chrome. This was followed three years later by the 16 II, which appeared identical to the 16 but featured an improved lens and expanded shutter speeds (1/30 to 1/500 plus B) and aperture ranges (2.8 to 16). There was also a version of the 16 II with a built in transistor radio, which was sold as the Sonocon 16 MB ZA starting in 1962. The 16 P, came out in 1960. It had a rigid body, and aperture range of f3.5 f16. The 16 EE, introduced in 1962, featured a built in selenium light meter and shutter priority automatic exposure. In terms of other features (lens, aperture range, etc.) it was basically similar to the 16 II, though it was larger, had a rigid plastic body, and offered no manual settings. It was replaced in 1963 by the 16 EE2, which used a CdS cell instead of a selenium meter. As its 16mm cameras had been growing increasingly large through the addition of more features, Minolta introduced a new and much smaller model, the 16 MG, in 1966. It lacked automatic exposure, but included a light meter and match needle that were almost as easy to use and offered the added bonus of manual exposure control. The aperture and shutter speed were set at the same time using a single "exposure" dial. The meter was a selenium unit, which did not require a battery and hence allowed the camera to be made smaller. The 16 MGS of 1970 was similar but used single perforated film, which allowed the negative size to be increased and picture quality improved. The last Minolta 16 was the 16 QT, which was produced from 1972 to 1974. It was a simplified version of the MGS, designed to compete with the new 110 format. The QT had a 23mm lens, apertures from f/3.5 to f/22 and two shutter speeds, 1/30 and 1/250. It also offered manual focusing, a departure from previous models.