Батыс Вирджиниядағы Минго Эгаш ағашы

Кіріспе

Ақ дуа (Quercus alba) Батыс Вирджинияда, АҚШ.

Минго дуасы (сондай-ақ, Минго ақ дуасы деп те аталады) – АҚШ-тың Батыс Вирджиния штатында өсетін ақ дуа (Quercus alba). 1931 жылы жасы мен өлшемі бойынша алғаш рет танылған Минго дуасы 1938 жылы өлгенге дейін әлемдегі ең көне және ең ірі ақ дуа ағашы болды. Минго дуасы Батыс Вирджиния штатының Минго округінде, Трейс тауының етегіндегі, Пиджен ағынының саласы – Трейс бұрқасының бастауындағы қуыста орналасқан. Ағаштың биіктігі 61 метрден асып, діңгегінің биіктігі 44 метрге жетеді. Оның қалың жапырақты бөлігінің диаметрі 40 метр, ал биіктігі 18 метрді құрайды. Діңгегінің диаметрі 3 метр, ал түбінің шеңбері 9 метрге жетеді. Оның ықтимал кеспелік ағаштарының мөлшері 4572 м (15000 фут) дейін 12192 м (40000 фут) аралығында бағаланды. Әртүрлі есептеулер бойынша, Минго дуасының тұқымы 1354 және 1361 жылдар аралығында себілген. Ағаштан алынған сынамалар бойынша Смитсондар институты Минго дуасының өз түріндегі ең көне ағаш екенін анықтады. Island Creek Coal Company, North East Lumber Company және Cole and Crane Real Estate Trust ағашқа жататын жерді Батыс Вирджинияның ойын, балық және орман шаруашылығы комиссиясына ағаш тірі болған кезде мемлекеттік саябақ ретінде басқару үшін жалға берді. Комиссия айналасындағы жерді тазартып, келушілерге арналған орындықтар мен демалыс алаңдары сияқты жақсартулар жасады. 1938 жылдың көктемінде Минго дуасы жапырақ шығармады, ал сол жылдың мамыр айында Батыс Вирджиния штатының орманшысы Д. Б. Гриффин ағаштың өлгенін хабарлады. Басым теория бойынша, ағаш жақын жердегі Трасс-Гаптағы өртеніп жатқан үйіндіден шыққан улы газдар мен күкірт түтінінен өлген. Ағаш 1938 жылдың 23 қыркүйегінде салтанатты түрде кесілді, ал кесінділері Смитсондар институтына және Батыс Вирджиния мемлекеттік мұражайына жіберілді. Island Creek Coal Company-ның Батыс Вирджинияның ойын, балық және орман шаруашылығы комиссиясымен жасасқан келісімшарты бойынша, ағаш кесілгеннен кейін бұрынғы ағашқа жататын жердің жалға алу құқығы компанияға қайтарылды.

The Mingo Oak (also known as the Mingo White Oak) was a white oak (Quercus alba) in the U. S. state of West Virginia. First recognized for its age and size in 1931, the Mingo Oak was the oldest and largest living white oak tree in the world until its death in 1938. The Mingo Oak stood in Mingo County, West Virginia, in a cove at the base of Trace Mountain near the headwaters of the Trace Fork of Pigeon Creek, a tributary stream of Tug Fork. The tree reached a height of over 200 feet (61 m), and its trunk was 145 feet (44 m) in height. Its crown measured 130 feet (40 m) in diameter and 60 feet (18 m) in height. The tree's trunk measured 9 feet (3 m) in diameter and the circumference of its base measured 30 feet (9 m). Assessments of its potential board lumber ranged from 15000 feet (4572 m) to 40000 feet (12192 m). Following the tree's felling in 1938, it was estimated to weigh approximately
While the tree had long been known about for its size, the unique status of the Mingo Oak was not recognized until 1931, when John Keadle and Leonard Bradshaw of Williamson took measurements of the tree, and found it to be the largest living white oak in the world. Various estimates place the Mingo Oak's seeding between 1354 and 1361 AD. Using borings from the tree, the Smithsonian Institution determined that the Mingo Oak was the oldest tree of its species. The Island Creek Coal Company, the North East Lumber Company, and the Cole and Crane Real Estate Trust leased encompassing the tree to the West Virginia Game, Fish, and Forestry Commission for it to be managed as a state park for the life of the tree. The commission cleared the surrounding land and made improvements such as seating and picnic accommodations for visitors. By the spring of 1938, the Mingo Oak failed to produce leaves, and on May of that year, West Virginia state forester D. B. Griffin announced the tree's death. The prevailing theory is that the tree died from the release of poisonous gases and sulfur fumes from a burning spoil tip in nearby Trace Gap. The tree was felled with fanfare on September 23, 1938, with transections being sent to the Smithsonian Institution and the West Virginia State Museum. Under the terms of the Island Creek Coal Company's lease with the West Virginia Game, Fish, and Forestry Commission, the land's lease around the former tree reverted to the company following the tree's felling.

Географиясы мен орны

Еуропалық америкалықтардың қоныстанушылары мен зерттеушілері келгенге дейін, Батыс Вирджинияның Аллегей платосы аймағы, Аппалач тауларының Аллегей және Камберленд тау тізбектерінің батысында жатқан, ескі өсімдіктермен жабылған еді, олар негізінен жапырақты емен мен каштан ағаштарынан тұрды. Аппалач тауларының шатқал ормандары шамамен 300 миллион жыл бойы бұзылмаған, ал шатқал топографиясының мол ылғалдылығы мен терең топырағы қоңыржай кең жапырақты және аралас орман түрлерінің өркендеуіне мүмкіндік берді. Бұл жердегі ең ірі ағаш түрі – ақ емен (Quercus alba) болды, оның биіктігі көбінесе 30 метрден (100 фут) және диаметрі 2 метрден (6 фут) асып түсетін. Ботаник Эрл Лемли Кордың айтуынша, бұл түр солтүстік тау беткейлерінде және екі қырдың арасындағы, бір немесе екі жағынан жабық шағын аңғарлар немесе тіршіктерде гүлдейді. Ағаш, халық санағы бойынша белгіленген Холден елді мекеніне жақын, Логаннан 16 шақырым және Минго округінің Логан округінің шекарасынан 2 шақырым қашықтықта орналасқан. Округ өз кезегінде Минго ирокездерінің атымен аталып, олардың соғыс басшысы Логанмен байланысты болған. Холден сол кезде Арал крек көмір компаниясының операциялық базасы болған, ол ағаш орналасқан жерді жалға алған. Оның диаметрі 40 метр, биіктігі 18 метр болатын. Айналасындағы ескі орман кесілгендіктен, ағаш қоршаған екіншілік орманнан биікке көтерілді. 1932 жылдың ақпан айында АҚШ Орман шаруашылығы департаментінің Сильвика бөлімінің Перкинс Ковилл ағаштың көлемінің 6096 метрлік (20000 фут) кеспе ағаштан тұратынын бағалады. Әртүрлі есептеулер бойынша, ағаш 1354 және 1361 жылдар аралығында себілген. 1932 жылдың қыркүйегінде Батыс Вирджиния штатының орманшысы Д. Б. Гриффин және Уильямсон қаласындағы Минго округінің балық және аң аулау қоғамынның президенті Эммет Кидл ағаштың өсуін шамамен 1356 жылы басталғанын анықтау үшін өсімдік бұрғысын қолданды, қателік маржасы 25-30 жылды құрады. Ағаш сызбалары мен үлгілері Чарльстондағы Батыс Вирджиния штатының мұражайына және Вашингтондағы Смитсонов институтына тапсырылды. Логан мен Уильямсонды байланыстыратын тас жол, Минго еменің қарсы жағындағы Пиджон-Крик өзенінің Трейс-Форк саласына параллель салынды. Ағаш өте үлкендігімен көптен бері танымал болғанымен, 1931 жылға дейін, Джон Кидл мен Уильямсон қаласының Леонард Брэдшоу ағаштың өлшемдерін алғанда ғана, оның әлемдегі ең ірі ақ емен екендігі анықталғанға дейін, Минго еменің ерекше мәртебесі мойындалмады.

Prior to the arrival of European American settlers and explorers, the Allegheny Plateau region of West Virginia, lying to the west of the Allegheny and Cumberland mountain ranges of the Appalachian Mountains, was overlaid with old growth forests consisting predominantly of deciduous mixed oaks and chestnut trees. The cove forests of the Appalachian Mountains were undisturbed for approximately 300 million years, and the ample moisture and deep soils of cove topography allowed for the proliferation of temperate broadleaf and mixed forest species. The largest of the tree species in this virgin timbershed was the white oak (Quercus alba), which often exceeded 100 feet (30 m) in height and 6 feet (2 m) in diameter. According to botanist Earl Lemley Core, the species flourishes on northern mountain flanks, and in coves, which are small valleys or ravines between two ridge lines that are closed at one or both ends. The tree was located near the census designated place of Holden, 10 mile (16 km) from Logan and 1 mile (2 km) from the Logan County line in Mingo County, from which it took its name. The county was in turn named for the Mingo Iroquois peoples, of which Native American war leader Logan was affiliated. Holden was the base of operations of the Island Creek Coal Company, which leased the land where the tree was located. Its crown measured 130 feet (40 m) in diameter and 60 feet (18 m) in height. As the virgin forest around it had been lumbered, the tree towered over the surrounding secondary forest. In February 1932, Perkins Coville of the United States Forest Service Department of Silvics estimated the tree's volume to contain 20000 feet (6096 m) of board lumber. Various estimates place the tree's seeding sometime between 1354 and 1361 AD. In September 1932, West Virginia state forester D. B. Griffin and Emmett Keadle, president of the Mingo County Fish and Game Protective Association in Williamson, used an increment borer to estimate the tree as having begun its growth around 1356, with a margin of error within 25 or 30 years. Blueprints and boring samples were given to the West Virginia State Museum in Charleston and to the Smithsonian Institution in Washington, D. C.

The land around the tree continued to be developed. A highway connecting Logan to Williamson, was built parallel to the Trace Fork of Pigeon Creek, opposite the Mingo Oak. While the tree had long been known for its size, the unique status of the Mingo Oak was not recognized until 1931, when John Keadle and Leonard Bradshaw of Williamson took measurements of the tree, and found it to be the largest living white oak in the world.

Өлім

1937 жылдың жазында Миңго еменінің тек бірнеше бұтағында ғана жапырақтар шықты. 1938 жылдың ақпан айында биолог Эрл М. Ванской Castanea журналында Трейс Гэпке жақын орналасқан Айленд Крик көмір компаниясының көмір қалдықтарынан шыққан улы газдар мен күкірт түтіндері салдарынан ағаш "денесі құлап, өліп бара жатыр" деп жазды. 1938 жылдың көктемінде ағашта жапырақтар ашылмады. Крисс Келли балта және құралдар компаниясының өкілдері ретінде ағаш кесушілер мен аралап кесушілер тобын әкелді. Штаттың қорапша жидесінен (Gaylussacia brachycera) басқа, ол Батыс Вирджиниядағы ең ескі тірі флора үлгісі болды. Батыс Вирджинияның ойын, балық және орман шаруашылығы комиссиясының Коул және Кран жылжымайтын мүлік трастынан, Солтүстік-Шығыс ағаш компаниясынан және Айленд Крик көмір компаниясынан алған жалдау шартының талаптарына сәйкес, ағаш өлгеннен және кесілгеннен кейін ағаш тұрған жерге жалдау құқығы Айленд Крик көмір компаниясына қайтарылды. Батыс Вирджинияның Мәдениет және тарих бөлімі Миңго еменінің орнына жақын Батыс Вирджиния тас жолы тарихи маркерлер бағдарламасы аясында тарихи маркер орнатты; ол кейіннен жоғалып кетті. Маркерде жазылған мәтін: