Битонто шайқасы: 1734 жылғы Польша мұрагерлік соғысының жеңісі
Battle of Bitonto
1734 ж. Битонтто шайқасы: Испанияның Жеңісі, Аустрия күштерінің талқанын шығару. Польша мұрагерлік соғысы, Неаполь мен Сицилия үшін күрес. Тарих, соғыс, Италия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1734 жылғы поляк мұрагерлік соғысының шайқасы
1734 battle of the War of the Polish Succession
Битонто шайқасы (1734 жылғы 25 мамыр) – поляк мұрагерлік соғысында Неаполь Корольдігінде (Оңтүстік Италияда) Битонтоның жанында австриялық әскерлерге қарсы испандықтардың жеңісі. Бұл шайқас патшалықтағы бірнеше бекіністерден басқа жерлерде австриялықтардың ұйымдасқан қарсыласуын тоқтатты.
The Battle of Bitonto (25 May 1734) was a Spanish victory over Austrian forces near Bitonto in the Kingdom of Naples (in southern Italy) in the War of Polish Succession. The battle ended organized Austrian resistance outside a small number of fortresses in the kingdom.
Кіріспе
Испания королі Филипп V әрқашан Испанияның мұрагерлік соғысының нәтижесінде Габсбургтерге өткен Неаполь мен Сицилияны қайта басып алуды мақсат тұтқан. 1714 жылы ол Италиядағы династиялық мүдделері бар Элизабет Фарнезеге үйленді. Оның ықпалымен ол Төрттік одақ соғысында итальяндық иеліктерін қайтаруға әрекет еткенімен, сәттілікке жете алмады. 1733 жылы Польша мұрагерлік соғысы басталғанда, ол Габсбургтерге қарсы әрекет етуге мүмкіндік тапты, себебі Батыс Еуропа елдерінің (Ұлыбритания мен Голландия Республикасы бейтараптықты таңдады) әскери қолдауы болмады, ал Франция мен Сардинияның Карл Эммануэль III қарсылық көрсетті. 1733 жылдың күзінде Испания мен Франция Эскориал шартына қол қойды, ол Бурбон әулетінің келісімдерінің біріншісі болды. Шартына сәйкес, одақтастар Италия түбегіндегі Габсбургтердің жерлерін басып алу үшін бірлесіп жұмыс істеуге міндеттенді. Луис де Кордова-и-Кордова басқаратын испан флоты Генуяға испан әскерін түсірді, ол Солтүстік Италиядағы Парманың билеушісі, Филипп пен Элизабеттің үлкен ұлы Пармалық Карлдың әскерлерімен бірікті. Содан кейін 21 000 сарбаз Папалық мемлекеттер арқылы қарсылықсыз Неапольге қарай жорық жасады, онда Карл қалаға дерлік қарсылықсыз кірді және 1734 жылдың 7 мамырында өзін Екі Сицилияның королі деп жариялады. Австриялық гарнизон Гаета мен Капуа бекіністерінде 6 000 сарбазбен қоршауға алынды, ал Монтемар 12 000 испандық әскерді Австрия вице-королінен қашқан күйде жетектеді. Габсбургтердің вице-королі Гвидо Висконти алдымен испандықтардан қашып Бариге (Апулия), содан кейін 21 мамырда генералдарының бірімен бірге кемемен қашты, Австрия әскерлеріне Бельмонте князі Джузеппе Антонио басшылық етті. Шегініп келе жатқан австриялықтар Сицилия аралынан келген күштермен және Тарантоға келген жаңа сарбаздармен нығайтылды. Бельмонте испандықтар флотынан күш алуы мүмкін екенін білген соң, 24 мамырда Монтемармен шайқасу үшін Битонтоға көшті. Ол қалаға тәжірибесіз әскерлерді орналастырып, төмен қабырғаларды және екі монастырды қорғаныс шебі ретінде пайдаланды, содан кейін испандықтарды күтті. Бельмонте алған мәліметтерге сәйкес, Монтемар 3 000 сарбазбен нығайтылып, оның әскерінің санын 14 000 тәжірибелі және жақсы жабдықталған сарбазға жеткізді.
King Philip V of Spain had always aimed to reconquer Naples and Sicily, which Spain lost to the Habsburgs as a consequence of the War of the Spanish Succession. In 1714 he married Elisabeth Farnese, who had dynastic interests in Italy. Under her influence he had attempted without success to recover the Italian holdings in the War of the Quadruple Alliance. When the War of the Polish Succession broke out in 1733, he saw an opportunity to act against the Habsburgs, who had no military support among western European powers (Great Britain and the Dutch Republic opting to remain neutral), with active opposition by France and Charles Emmanuel III of Sardinia. In the fall of 1733 Spain and France signed the Treaty of the Escorial, the first of several Bourbon Family Compacts. The treaty pledged mutual protection and aid, and provided for the allies to work together for the conquest of Habsburg territories on the Italian peninsula. The Spanish fleet under Luis de Córdova y Córdova landed a Spanish army in Genoa, which joined forces with the troops of Charles of Parma, ruler of Parma in northern Italy and the eldest son of Philip and Elisabeth. From there, 21,000 men marched unopposed through the Papal States towards Naples, where Charles entered the city virtually uncontested, and proclaimed himself king of the Two Sicilies on 7 May 1734. Austrian garrisons in the fortresses at Gaeta and Capua were blockaded by 6,000 men, and Montemar led 12,000 Spanish troops after the retreating Austrian viceroy. The Habsburg Viceroy, Guido Visconti, first fled to Bari in Apulia before the advancing Spanish, and then fled by ship on 21 May with one of his generals, leaving Giuseppe Antonio, Prince of Belmonte in command of the Austrian forces. The retreating Austrians were reinforced by troops that arrived from the island of Sicily, and a shipload of recruits that arrived at Taranto. Belmonte, aware that the Spanish were likely to get reinforcements from their fleet, moved to Bitonto on 24 May to force an action with Montemar before that army grew even larger. Placing inexperienced troops in the town itself, he adapted low walls and two monasteries as a defensive line and awaited the Spanish. Montemar was, according to reports Belmonte received later, reinforced by 3,000 men, raising his troop count to about 14,000 experienced and well equipped troops.
Шайқас
1734 жылы 25 мамырда таңертең испандықтар келгенде, Монтемар әскерін австриялықтарға қарсы шекке тұрғызды, жаяу әскер жаяу әскерге, атты әскер атты әскерге қарсы; испандық атты әскер австриялықтардан көп болғандықтан, олардың бір бөлігі оң жақ қанатында резервте қалды. Испандықтар австриялықтарды қорғаныстан шығаруға әрекеттенген бірнеше жасампаздықтан кейін шабуыл басталды. Сағат 10-ға қарай австриялық атты әскер мойынсынып, көп бөлігі Бариге қарай шатақтанған түрде шегіне бастады, одан кейін Бельмонте де соңынан ерді. Австрия армиясының қалған бөлігі күйреп, кейбір бөлімдер атты әскердің соңынан ерді, ал басқалары солтүстікке қарай, Битонтоға қашып кетуге тырысты. Екі монастырьдағы қорғаушылар өз бектерін ұстап тұрды, ал олардың қорғаныстары шабуылмен бағындырылды. Қаладағы гарнизон оқ-дәрі мен азық-түлік жетіспеуіне байланысты келесі күні қарсылық көрсетуді тоқтатты.
When the Spanish arrived on the scene at daybreak o the 25th of May 1734, Montemar lined his troops up to face the Austrians, infantry facing infantry, cavalry facing cavalry; as the Spanish cavalry significantly outnumbered the Austrian, some of them were held in reserve on the right flank. After a few feints in which the Spanish attempted to draw the Austrians out of their defenses, the attack commenced. Around 10 am the Austrian cavalry finally gave way, with most of it beginning a disorganized retreat toward Bari, followed shortly after by Belmonte. The rest of the Austrian army collapsed, with some companies following the cavalry and others trying to escape to the north and into Bitonto. Defenders in the two monasteries held their ground, and those defenses were taken by storm. The garrison in the city surrendered the next day, owing to a shortage of ammunition and provisions.
Салдары
Белмонт Бариде қалған күштерді қайта ұйымдастыруға тырысты, бірақ испандықтарды қолдаған жергілікті халықтың қарсылығы оны дерлік мүмкін емес етті. Ол 3800 саяхатшыны жергілікті билікке тапсырды. Шайқастан солтүстікке қашқан бірнеше жүз сарбаз испандықтар әлі басып алмаған Пескараға жетті. Корольдіктегі басқа қалалар испан билігін мойындады, тек екі австриялық бекініс күзге дейін қарсылық көрсетті. Соғыстың басында блокадаға алынған Гаета қоршауға түсіп, тамызға дейін тұрды. Траун 30 қарашаға дейін Капуаны қорғады, содан кейін ол берілді; оның гарнизоны толық әскери салтанатпен шықты. Екі Сицилияның Испанияға қайтарылуы 1738 жылғы Вена шартымен расталды, соның нәтижесінде соғыс аяқталды. Карл Монтемарды Битонто графы етіп тағайындады және Джованни Антонио Медраноға шайқас орнында шайқасты еске алу үшін обелиск орнатуды тапсырды.
Belmonte attempted to reorganize the remaining forces at Bari, but opposition from the local population, which was mobilizing in favor of the Spanish, made this virtually impossible. He ended up surrendering 3,800 men to the local authorities. Several hundred troops that escaped the battle to the north managed to reach Pescara, which had not yet been taken by the Spanish. Other cities in the kingdom recognized Spanish rule, with only two Austrian held fortresses continuing resistance until autumn. Gaeta, blockaded early in the conflict, was placed under siege and held out until August. Traun defended Capua until 30 November, when he finally surrendered; his garrison marched out with full honours of war. The return of the Two Sicilies to Spain was confirmed by the Treaty of Vienna in 1738, which ended the war. Charles named Montemar Duke of Bitonto and commissioned Giovanni Antonio Medrano to erect an obelisk on the battlefield to commemorate the battle.