1982-1984 жылдардағы Ливанға халықаралық бейбітшілік сақшылары күші

Кіріспе

Ливандағы халықаралық бейбітшілікті сақтау күші 1982-1984 жылдар аралығында, АҚШ басшылығымен үш елден құралған күштер.

Ливандағы көпұлттық күштер (ММК) 1982 жылдың тамызында Палестина Азат ету Ұйымы (ПҰҰ) мен Израиль арасындағы 1981 жылы АҚШ көмегімен жасалған келісімнен кейін құрылды. Бұл келісім Ливанның үкіметті және Сирияны қолдайтын топтар арасындағы қақтығысқа қатысуын тоқтату мақсатын көздеді. Атысты тоқтату 1982 жылдың 3 маусымына дейін сақталды, бірақ Әбу Нидал ұйымы Израильдің Лондондағы елшісі Шломо Арговты өлтіруге талпынған кезде бұзылды. Израиль ПҰҰ-ны кінәлады және үш күннен кейін Ливанға басып кірді. Батыс Бейрут жеті апта бойы қоршауда болды, содан кейін ПҰҰ жаңа келісімге қол қойып, елден кетуге келісті. Келісім Ливан қарулы күштеріне ПҰҰ-ны, Сирия күштерін және Ливанның азамат соғысына қатысқан басқа да шетелдік жауынгерлерді эвакуациялауға көмектесу үшін көпұлттық күштің орналасуын қарастырды. Төрт елден құралған ММК ПҰҰ-ның бейбіт түрде елден кетуін қадағалау үшін құрылған аралық күш ретінде жұмыс істеді. Оған АҚШ көпұлттық күштері (USMNF) кірді, ол төрт түрлі теңіз десанттық бөлімшесінен (ТДБ) тұрды; Ұлыбританияның 1-ші Королевалық Драгун гвардиясының брондалған барлау полкі; 1-ші аралық шетелдік және француз бригадасы, 4 шетелдік легион полкі, 28 француз қарулы күштерінің полкі, соның ішінде француз және шетелдік парашютистер, Ұлттық Жандармерия бөлімшелері, Фолгоре бригадасының итальяндық парашютистері, Берсальери полкінің және Сан-Марко полкінің теңізшілері кірді. ММК сонымен қатар Ливан қарулы күштерінің әртүрлі бөлімшелерін оқытуға жауапты болды. Миссияның басындағы салыстырмалы түрде жайлы жағдай 1982 жылдың қыркүйегінде президенттікке сайланған Башир Джемайелдің қазасынан кейін азамат соғысы қайта жандануымен бірге хаосқа ұласты. Соңғы саяси және әскери оқиғалар ММК-ны бейбітшіл күш емес, соғысқа қатысушы деп қарауға әкелді. 1984 жылдың басында Ливан үкіметі соғысып жатқан топтарға өз ықпалын жүргізе алмайтыны белгілі болғаннан кейін, олар Бейрутке кіргенде және қақтығыстар жаңадан басталғанда, ММК-ның орнына 1978 жылдан бері Ливанда болған Біріккен Ұлттар Ұйымының Уақытша күштері (БҰҰҰК) келді.

The Multinational Force in Lebanon (MNF) was an international peacekeeping force created in August 1982 following a 1981 U. S. brokered ceasefire between the Palestine Liberation Organization (PLO) and Israel to end their involvement in the conflict between Lebanon's pro government and pro Syrian factions. The ceasefire held until June 3, 1982 when the Abu Nidal Organization attempted to assassinate Shlomo Argov, Israel's ambassador to London. Israel blamed the PLO and three days later invaded Lebanon. West Beirut was besieged for seven weeks before the PLO acceded to a new agreement for their withdrawal. The agreement provided for the deployment of a Multinational Force to assist the Lebanese Armed Forces in evacuating the PLO, Syrian forces and other foreign combatants involved in Lebanon's civil war. The four nation MNF was created as an interposition force meant to oversee the peaceful withdrawal of the PLO. The participants included the U. S. Multinational Force (USMNF), which consisted of four different Marine Amphibious Units (MAUs); British 1st Queens Dragoon Guards armoured reconnaissance regiment; the 1st inter arm Foreign and French Brigade, 4 Foreign Legion Regiments, 28 French Armed Forces regiments including French and Foreign paratroopers, units of the National Gendarmerie, Italian paratroopers from the Folgore Brigade, infantry units from the Bersaglieri regiments and Marines of the San Marco Regiment. Additionally, the MNF was in charge of training various units of the Lebanese Armed Forces. The relatively benign environment at the beginning of the mission gave way to chaos as the civil war re escalated following the assassination of President elect Bashir Gemayel in September 1982. Subsequent political and military developments on the ground caused the MNF to be viewed not as a peacekeeper, but as a belligerent. In early 1984, after it became apparent that the government of Lebanon was no longer able to impose its will on warring factions as they entered Beirut and hostilities renewed, It was replaced by the United Nations Interim Force in Lebanon (UNIFIL) already present in Lebanon since 1978.

Жауапкершілік, қызмет және құрам

Өзінің мандаты бойынша, МФК Ливан Үкіметінің сұрауымен Бейрут аймағында Ливан Үкіметіне және Ливан Қарулы Күштеріне көмек көрсету үшін көпұлттық қатысуды қамтамасыз етті. МФҚ-ға соғыс қимылдарына қатысуға рұқсат берілмегенімен, өзін-өзі қорғау құқығы болды. АҚШ МФК шабуылдарға жауап ретінде және қауіпсіздігін арттыру мақсатында белсенді өзін-өзі қорғау саясатын ұстанды. МФҚ қызметкерлерінің қауіпсіздігін жақсарту үшін, АҚШ теңіз күштеріне Сирия бақылауындағы Ливан аймағынан Бейрут үлкен қаласына оқ атып жатқан кез келген бөлімшелерге қарсы теңіз артиллериясы мен әуеден қолдау көрсетуге, сондай-ақ МФҚ немесе АҚШ қызметкерлері мен нысандарына тікелей шабуыл жасаған кез келген бөлімшелерге қарсы күш қолдануға рұқсат берілді. МФҚ Ливан Үкіметінің өтініші бойынша белгіленген функцияларды орындайтын келесі бөлімшелерден құралды. Олардың МФҚ миссиясындағы нақты функциялары уақыт өте келе өзгерді және ағымдағы жағдайға байланысты түзетулерге ұшырады. АҚШ теңіз жаяу әскерінің амфибиялық тобы (MAU) 1400 адамнан тұратын күш ретінде Бейрут халықаралық әуежайына орналасты және Бейрут аймағындағы АҚШ дипломатиялық нысандарының сыртқы қауіпсіздігін қамтамасыз етті. Резервтегі MAU-дың қосымша бөлімдері, негізінен жауынгерлік қолдау және жауынгерлік қызмет көрсету бөлімдері Бейрут жағалауындағы амфибиялық кемелерде орналасқан. Ливан Үкіметімен және Батыс одақтастарымен консультациялар аяқталғаннан кейін, бұл күш 30 күн ішінде жағдайларға қарай қайта орналастырылатын болады. Жоғарыда айтылғандай, МФҚ құрамындағы АҚШ әскери қызметшілері қалған қызметкерлерін қорғау үшін жерде қалады. Италияның екі батальоны Бейруттың оңтүстік-батысындағы 1400 адамнан тұратын күшке кірді және Сабра мен Шатила босқындар лагерін қорғауға көмектесті. Италия Үкіметі күшін 2200 адамнан бастап 4 ай ішінде сол деңгейге қайтару процесін аяқтады. Италиялықтар 8 ақпанда күштерін одан әрі қайтару ниеттерін жариялады, бірақ лагерь аймақтарын қорғау үшін МФҚ контингентінің бір бөлігін қалдыруды жоспарлады. Француз батальондары Бейрут портында және оның маңындағы күш ретінде қызмет етті. Француздар Ливанның оңтүстігіндегі Біріккен Ұлттар Ұйымының Ливан бойынша Уақытша күштеріне (UNIFIL) МФҚ-дан шамамен 460 әскери қызметкерін қайтарды, нәтижесінде олардың саны 1600 адамды құрады, бұл олардың бастапқы әскерлік міндеттемесінен әлдеқайда жоғары болды. 100 адамнан тұратын британдық механикаландырылған барлау эскадрильясы 8 ақпанда Бейрут халықаралық әуежайының шығысындағы позициясынан шығып, жағдай түсінікті болғанға дейін Корольдік теңіз күштерінің кемесіне отырды. Сонымен қатар, МФҚ-тың әр контингенті аймақта теңіз және/немесе әуе күштерімен қолдауға ие болды.

Under its mandate, the MNF provided a multinational presence requested by the Lebanese Government to assist it and the Lebanese Armed Forces in the Beirut area. The MNF was not authorized to engage in combat but might exercise the right of self defense. The USMNF followed a policy of active self defense in response to attacks and to improve its security. In order to enhance the safety of MNF personnel, authority had been given to U. S. naval forces offshore to provide naval gunfire and air support against any units in Syrian controlled parts of Lebanon firing into greater Beirut as well as against any units directly attacking MNF or U. S. personnel and facilities. The MNF was composed of the following units, which perform the functions indicated at the request of the Lebanese Government. Their precise functions within the MNF mission have varied over time and continued to be subject to adjustment in light of changing circumstances. One U. S. Marine Amphibious Unit (MAU) was ashore at Beirut International Airport as a 1,400 man force which also provided external security troops at U. S. diplomatic facilities in the greater Beirut area. Additional elements of the MAU in reserve, mainly combat support and combat service support elements, were aboard amphibious ships offshore Beirut. Pending the conclusion of consultations with the Government of Lebanon and Western allies, this force would be redeployed as soon as conditions warranted, with a tentative goal of completion within 30 days. As noted above, U. S. military personnel then with the MNF would remain on the ground for the protection of their remaining personnel. Two Italian battalions were in a 1,400 man force in southwest Beirut and also help protect the Sabra and Shatila refugee camps. The Italian Government had nearly completed the four month process of returning the size of its force to that level from a high of 2,200 men. The Italians announced on Feb. 8 their intention to withdraw further forces but to leave a portion of their MNF contingent to protect the camp areas. The French battalions served as a force in and near the port of Beirut. The French had returned approximately 460 personnel from the MNF to the United Nations Interim Force in Lebanon (UNIFIL) in southern Lebanon, which left them at a level of 1,600 men, well above their original troop commitment. One British mechanised reconnaissance squadron of 100 men withdrew from their position east of Beirut International Airport on Feb. 8 and embarked in a Royal Navy ship offshore until the situation clarifies. In addition, each contingent of the MNF had naval and/or air support forces in the region.

Тарих

АҚШ бұған дейін 1958 жылғы дағдарыс кезінде Ливан ісіне араласқан. Суэц дағдарысынан кейін 1956 жылы Ливан президенті Камил Шамун қиын жағдайға түсті, себебі мұсылман басшылары Суэц каналы үшін құқықтарды таласқан Ұлыбритания мен Франциямен қарым-қатынасты үзуді талап етті. 1958 жылдың мамырында Бейрутта, көбінесе мұсылмандық топтар қолдаған қарулы көтеріліс басталды. Шілдеде Ирактағы қанды төңкеріс монархияны құлатты және Мысыр мен Сириямен одақтас әскери режим орнатылды. Ливан президенті Шамун өзінің елінде Мысыр мен Сириямен байланысы бар солшылдардың билікті басып алуынан қауіптенді, себебі мұсылмандық фракциялар Батысқа бейім үкіметке қарсы болды және Ливанның Насер басқарған, Кеңес Одағы қолдаған Біріккен Араб Республикасына қосылуын талап етті. Сондықтан ол Америка үкіметінен шұғыл көмек сұрады. Содан кейін АҚШ Ливанға американдық азаматтарды қорғау және ішкі қарсылық пен сыртқы қауіп-қатерлерге қарсы елдің тұтастығы мен тәуелсіздігін сақтау мақсатымен кірді. Президент Дуайт Д. Эйзенхауэр Ливанға 14 000 АҚШ теңіз жаяу әскері мен десантшыларын жіберді, елдің коммунизмге түсіп қалмауы үшін. Президент Шамун өкілеттігі аяқталғаннан кейін және оның орнына біреу бейбіт түрде таңдалғаннан кейін қыркүйекте қызметтен кетті. 1975 жылдың сәуір айында белгілі маронит саяси қайраткері Пьер Джемайелге жасалған қастандық палестиналық және христиандық жасақтары арасында қақтығысқа әкелді және Ливан азаматтық соғысының бастауы деп есептелді. 1982 жылдың маусымында Израиль Ливанға басып кірген кезде жағдай одан әрі нашарлады, бұл басып кіру Бейруттегі Палестина Азаттық Ұйымының (ПАҰ) базаларына бағытталған еді. Израиль астана Бейрутті қоршағанда, АҚШ-тың арнайы өкілі Филип Хабиб соғысушы тараптармен шайқасты тоқтату және олардың эвакуациясын қадағалау үшін халықаралық бейбітшілік күштерін құру туралы келіссөздер жүргізді. 1982 жылдың тамызында ол Сирия әскерлерін және ПАҰ жауынгерлерін Бейруттен шығару туралы келісімге қол жеткізді. Келісімде эвакуация кезеңінде үш елден құралған көпұлтты күшті орналастыру көзделген.

The United States had previously been involved in Lebanon during the 1958 crisis. In the aftermath of the Suez Crisis, Lebanese President Camille Chamoun faced an ordeal in 1956 when Muslim leaders demanded that he break relations with Britain and France, which had just attacked Egypt over rights to the Suez Canal. In May 1958 armed rebellion broke out in Beirut, supported mostly by Muslim elements. In July, a bloody coup in Iraq overthrew the monarchy and established a military regime allied with Egypt and Syria, fearing a similar takeover by leftists with ties to Egypt and Syria in his nation—where Muslim factions were opposed to the pro Western government and demanding that Lebanon join the Nasser led, Soviet backed United Arab Republic, Chamoun sent an urgent appeal for help to the American Government. The United States subsequently entered Lebanon with the announced purpose of both protecting American nationals and preserving the integrity and independence of the country in the face of internal opposition and external threats. 14,000 U. S. Marines and paratroopers were sent to Lebanon by President Dwight D. Eisenhower to keep the country from falling to Communism. President Chamoun left office in September after having completed his term and a successor had peacefully been selected. In April 1975, an attempt on the life of Pierre Gemayel, a prominent Maronite figure, sparked clashes between Palestinian and Christian militias and was widely seen as having set off the Lebanese Civil War. Further instability ensued when Israel invaded Lebanon in June 1982, the invasion targeted the Palestine Liberation Organization (PLO) bases in Beirut. As the capital city Beirut was besieged by the Israelis, U. S. special envoy Philip Habib negotiated with the warring parties for an end to the fighting and for the creation of an international peacekeeping force to oversee their evacuation. In August 1982, he was successful in bringing about an agreement for the evacuation of Syrian troops and PLO fighters from Beirut. The agreement also provided for the deployment of a three nation Multinational Force during the period of the evacuation.

Бейрут I

Француз қарулы күштері 21 тамызда Бейрутке қонды, ал АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің 2-ші батальоны 8-ші полкі мен 22-ші теңіз жаяу әскерлерінің амфибиялық бөлімі 25 тамызда, ал Италия қарулы күштерінің Берсальери (2-ші Берсальери "Говерноло") 26 тамызда келді. Бұл бастапқы күш 850 американдық, 860 француз және 575 итальяндық сарбаздан тұрды және оларға Бейрут портын қамтамасыз ету міндеті жүктелді, осы порт арқылы ПОҰ кемемен эвакуацияланатын болды. Келесі күні таңертең алғашқы кеме портқа келді және ПОҰ мен Сирия күштерін эвакуациялауды бастады. Күннің соңына қарай 1066 ПОҰ жауынгері теңіз жаяу әскерлерінің шебінен өтіп, кемеге жетуге рұқсат алды. Бейрут қаласының басқа аудандарында итальяндықтар мен француздар да ПОҰ мен сириялықтардың кетуіне көмектесті. Келесі 15 күн ішінде эвакуация ПОҰ порттық инфрақұрылым арқылы үздіксіз ағынмен жүргендіктен, жақсы өтті. Осы оқиғаның мәмілесі 30 тамызда ПОҰ төрағасы Ясир Арафаттың келуі болды. Француз күштерінің сүйемелдеуімен Арафаттың портқа келуіне көптеген тілекшілер мен бұқаралық ақпарат құралдарының өкілдері жиналды. Арафат Тунис бағытындағы "Атлантис" сауда кемесінде болды. Соның салдарынан, көпұлттық күштердің әскер контингенті 15 күн Бейрутте болғаннан кейін 9 қыркүйекте Жерорта теңізіндегі өз кемелеріне қайта оралды.

Диодон операциясы: Ливан 1982-1984

1982 жылғы 19 тамызда Ливан үкіметінің өтініші бойынша 2-ші шетелдік парашют полкі Палестина контингентінің Бейруттен кетуіне жағдай жасады. Сабрия және Шатила оқиғаларынан кейін халықаралық қоғам күшейтілген қауіпсіздік күшін құруға шешім қабылдады. Содан кейін француз қарулы күштерінің полктері мен бөлімшелері және француз десанттық әскерлері Бейрутта кезекпен орналасып, бейбітшілікті сақтау және делдалдық миссияны орындады. Әуежайда орналасқан АҚШ әскерлері, Оңтүстік Бейруттағы итальян әскерлері және темекі фабрикасының жанындағы британ әскерлері бар көпұлтты күштер құрамында жұмыс істей отырып, 31-ші бригада (Франция) 1-ші шетелдік атқыштар полкімен және 17-ші парашют инженерлер полкінің бөлімшесімен күшейтілді. Осылайша, Үлкен Ливан және Бейрут аймағында қауіпсіздік пен сенімділікті қамтамасыз етті. 1983 жылғы 19 мамырда 2-ші шетелдік жаяу әскер полкінің алғашқы бөлімдері операция аясында келді. BRITFORLEB үш эскадрильядан тұратын ротациялық құрамнан құралды: C Sqn (Ақпан-Тамыз 1983) және A Sqn (Тамыз-Желтоқсан 1983) 1-ші Королеваның драгун гвардиясынан, ал A Sqn (Желтоқсан 1983 – Ақпан 1984) 16-шы/5-ші Королеваның Корольдік лансерлерінен.

Бейрут II

14 қыркүйекте сайланған президент Жемайелге жасалған қастандықтан кейін, Израиль қорғаныс күштері (IDF) азаматтық тәртіпсіздіктің алдын алу қажеттілігін айтып, Батыс Бейрутке кірді.

Бейрут III

1982 жылдың 3 қарашасында 24-ші Әскери-теңіз бөлімі 32-ші Әскери-теңіз бөлімін алмастырды. 15 қарашаға дейін Қорғаныс министрлігінің тобы Ливан қарулы күштерінің (LAF) қабілеттері мен қажеттіліктерін сараптап шықты. АҚШ теңіз күштерінің мобильді оқу тобы (MTT) LAF үшін жеке және шағын бөлімшелерге BIA-да оқу-жаттығуларын жүргізе бастады. АҚШ теңіз күштері LAF-тің жедел әрекет ететін күштерін 21 желтоқсан күні бастап даярлады. 1982 жылдың соңғы маңызды оқиғасы – 28 желтоқсанда Ливан мен Израиль арасында Израильдің Ливаннан шығуы туралы келіссөздердің басталуы болды. 1982–1983 жылдардың қысында көпұлтты күштер өз міндетін сәтті орындады. Ресми түрде бейтарап болғанымен, бұл күштер түрлі ливандық топтар мен Израиль армиясының шабуылдарын болдырмауға жауапты болды. Ливан азамат соғысының фракцияларынан көпұлтты күштерге шабуылдар күшейді. Ақпарат жинау және көпұлтты күштердің Ливан халқына адалдығын көрсету үшін Бейрут қаласы бойынша жаяу және көлік патрульдері үнемі жүргізілді.

Бейрут IV

1983 жылдың 15 ақпанында 6-шы теңіз жаяу әскерінің 2-ші батальоны АҚШ секторында 8-ші теңіз жаяу әскерінің 3-ші батальонын алмастырды. Бейруттің солтүстік-шығысындағы таулы аймандағы ливандық ауылдарға суық қысқы ауа райы – төмен температура, күшті жел және қалың қар қауіп төндірген кезде, Ливан үкіметі 21 ақпанда теңізшілерден Катарба ауылында көтеріліп қалған ливандық азаматтарды құтқару үшін көмек сұрады. Құтқару операциясы 22-24 ақпан аралығында жүзеге асырылды. 2/6 батальон десанттық тобының командирі, подполковник Дон Андерсон, тоғыз 30 тонналық амфибиялық трактордан (AmTracs) және бірнеше дөңгелекті көліктерден тұратын колоннаны Бейрут халықаралық әуежайынан шыққаннан кейін 16 сағаттан соң Катарбаға жеткізді. AmTracs ауылға қосымша азық-түлік пен отынды тікұшақтармен жеткізу үшін қалың қарды тығыздап, қону алаңын жасады. Батальонның медициналық тобы орнында емдеуге мүмкін болмаған жаралы азаматтар әуемен эвакуацияланды, ал жеңіл жарақат алғандар 1983 жылдың 24 ақпанында AmTrac көліктерімен Бейрутке жеткізілді. 1983 жылдың 18 сәуірінде Батыс Бейруттегі АҚШ елшілігі бомбаланды, нәтижесінде 63 адам қаза тапты. 2000 фунт салмақтас, жоғары жарылғыш пентаэритрит тетранитраты (PETN) толтырылған фургонды басқарған жансақ террорист елшіліктің вестибюліне кіріп, жарылғыш затты жарылды. Бұл шабуыл MNF қатысуына қарсылықтың айқын белгісі болды. Елшілік француз секторында орналасқандықтан, француз теңізшілері дереу қауіпсіздікті қамтамасыз ету және құтқару жұмыстарын бастау үшін жауап берді. Француз командирі, бригада генералы Мишель Датин, жауапты күштерін MAU командирі, полковник Джеймс Мидтің оперативтік бақылауына берді. Подполковник Дон Андерсон елшілік ғимаратының қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін күшейтілген мотострелок ротасын (F ротасы) ұсынды, бұл құтқару және қалпына келтіру операцияларын жүргізуге мүмкіндік берді. Қалпына келтіру операциялары аяқталғаннан кейін, G ротасының күшейтілген мотострелок взводы 1983 жылдың мамыр айының соңына дейін елшілікте орналасты, содан кейін 6-шы теңіз жаяу әскерінің 2-ші батальоны 8-ші теңіз жаяу әскерінің 1-ші батальонымен алмастырылды. Сонымен қатар, Артур В. Радфорд Бейрут маңындағы Амал және друздардың позицияларын артиллериялық оққа түсірді.

On February 15, 1983, the 2nd Battalion, 6th Marines relieved the 3rd Battalion, 8th Marines in the U. S. sector. When harsh winter weather with low temperatures, high winds, and deep snows threatened Lebanese villages high in the mountains northeast of Beirut, the Marines were asked by the Lebanese Government on February 21 to provide a relief column to rescue Lebanese civilians stranded in Qatarba. The rescue mission was conducted February 22–24. Lt. Col. Don Anderson, the commander of Battalion Landing Team 2/6 led a column of nine thirty ton amphibious tractors (AmTracs) and several wheeled vehicles across rugged mountain terrain, reaching Qatarba 16 hours after leaving the Beirut International Airport. The AmTracs created a landing zone by packing down deep snows so that additional food and heating fuel could be delivered to the village by helicopters. Civilian casualties who could not be treated on scene by the battalion medical team were airlifted out, while those needing less serious medical attention were evacuated to Beirut by AmTrac on February 24, 1983. On April 18, 1983, the U. S. embassy in West Beirut was bombed, killing 63 people. A suicide terrorist driving a van packed with 2,000 pounds of highly explosive pentaerythritol tetranitrate (PETN) crashed into the embassy lobby detonating the payload. This attack was a clear sign of opposition to MNF presence. The embassy was located in the French sector, and French Marines immediately responded to provide security and begin rescue operations. The French commander, Brig. Gen. Michel Datin placed his responding forces under the operational control of Col. James Mead, the MAU Commander. Lt. Col. Don Anderson provided a reinforced rifle company (Company F) to take over security the embassy compound to enable rescue and recovery operations. Once recovery operations were concluded, a heavily reinforced rifle platoon from Company G was stationed at the embassy through the end of May 1983, when 2nd Battalion, 6th Marines was relieved by 1st Battalion, 8th Marines. and Arthur W. Radford shelled Amal and Druze positions near Beirut.

Бейрут V

1983 жылдың 30 мамырында 24-ші ЖМТ 22-ші ЖМТ-ны алмастырды. 25 маусымда АҚШ ТЖК күштері алғаш рет ЛАҚ күштерімен бірлескен патрульдеуді жүзеге асырды. 14 шілдеде ЛАҚ патрулі Друз жасақтарының элементтерімен шабуылға ұшырады, ал 15-17 шілдеде ЛАҚ Бейрутте Шиит Амал жасақтарымен мектептен Шииттерді шығару мәселесі бойынша қақтығысқа түсті. Сонымен қатар, Шуф аймағындағы ЛАҚ және Друз жасақтары арасындағы шайқастар күрт күшейді. 22 шілдеде Бейрут халықаралық әуежайы Друз минометтері мен артиллериясының оғына ұшырап, үш АҚШ теңізшісі жараланды және әуежайдың уақытша жабылуына себеп болды. 23 шілдеде басым көпшілігі Друздерден тұратын Прогрессивті Социалистік Партиясының (ПСП) жетекшісі Валид Жумблат 17 мамырдағы Израиль-Ливан келісіміне қарсы Сирия қолдауымен құрылған «Ұлттық құтқару майданы» құрылғанын жариялады. Алайх және Шуф аудандарынан Израиль әскерлерінің кетуі күтілуімен, тамыз айында Друздер мен ЛФ және Друздер мен ЛАҚ арасындағы қақтығыстар күшейді. Друз артиллериясы 10-16 тамыз аралығында БХӘ-ны жапты, ал Друздер Шуф аймағында ЛАҚ орналасуына қарсылық білдірді. ЛАҚ сондай-ақ Бейруттің батыс және оңтүстік аймақтарындағы Амал жасақтарымен қақтығысқа түсті. Қауіпсіздік жағдайы нашарлаған сайын, БХӘ-дағы АҚШ ТЖК күштерінің позицияларына атыс күшейді. 10 және 11 тамызда АҚШ ТЖК күштерінің позицияларына 35 минометтік және ракеталық оқ түсіп, бір теңізші жараланды. 1983 жылдың 28 тамызында АҚШ ТЖК күштері алғаш рет атысқа жауап берді. Келесі күні АҚШ ТЖК күштерінің артиллериясы миномет шабуылында екі теңізшінің қаза табуынан кейін Друз батареясын басып тастады. 31 тамызда ЛАҚ Батыс Бейруттегі Шииттер ауданына басып кірді және аймақты уақытша бақылауға алды. 4 қыркүйекте Бейрут халықаралық әуежайы тағы да оққа түсіп, екі теңізші қаза тауып, тағы екеуі жараланды. ЛАҚ Шуфтың етегіне қарай баяу жылжуымен қатар, христиандар мен Друздер жасаған қырғын туралы хабарлар тарала бастады. 5 қыркүйекте Друз күштері, ПОҰ элементтерімен күшейтілгені хабарланған, Бамдунда ЛФ христиан жасақтарын талқандап, ЛФ-ті Алай ауданындағы әскери күш ретінде жойды. Бұл жеңіліс ЛАҚ-ты Бейрут халықаралық әуежайын қарап тұрған биік жердің бәрін Друздерге беруден аулақ болу үшін Сук Аль Гарбты басып алуға мәжбүр етті. АҚШ ТЖК күштерінің позициялары үнемі жанама оққа түсірілді; нәтижесінде, нысананы анықтау радарлық деректеріне негізделген қарсы батарея атысы қолданылды. 7 қыркүйекте алғаш рет F-14 тактикалық әуе барлау миссиялары жүргізілді. 8 қыркүйекте АҚШ ТЖК күштерін қорғау үшін жағалаудағы эсминктерден алғаш рет теңіз атысы қолданылды. Ұлттық қауіпсіздік кеңесі Сук Аль Гарбты сәтті қорғаудың АҚШ ТЖК күштерінің қауіпсіздігі үшін маңызды екенін анықтады. 14 қыркүйекте ЛАҚ-қа шұғыл оқ-дәрілерді қайта жеткізу басталды. 19 қыркүйекте теңіз кемелері Сук Аль Гарбтағы ЛАҚ қорғаушыларына атыс көмегін көрсетті. «Нью-Джерси» әскери кемесі 25 қыркүйекте Ливан суларына келді. Сол күні атысты тоқтату туралы келісім жасалды және Бейрут халықаралық әуежайы бес күннен кейін қайта ашылды. 1983 жылдың 1 қазанында Валид Жумблат Шуф үшін жеке үкіметтік әкімшілік құруды жариялады және ЛАҚ-тан барлық Друз элементтерінің жаппай кетуін талап етті. Дегенмен, 14 қазанда Ливанның негізгі топтарының басшылары Швейцарияның Женева қаласында келіссөздер жүргізуге келісті. 1983 жылдың қыркүйек айының соңына қарай Ливандағы жағдай өзгеріп, миссияның бастапқы шарттарының ешқайсысы әлі де жарамды емес. Орта өте жауыртқыш болды. Ливан үкіметі әртүрлі топтардан алған кепілдіктер енді жұмыс істемейтіндігі анық болды, өйткені АҚШ ТЖК күштеріне шабуылдар негізінен заңсыз жасақтардан келді және ортаны енді бейбіт деп сипаттауға болмайды. Фракциялық жасақтардың көзінде АҚШ ТЖК күштерінің бейнесі Израильге жақын, Фалангаға жақын және Мұсылмандарға қарсы болды. АҚШ ТЖК күштері Сук Аль Гарбта ЛАҚ-қа тікелей атыс көмегін көрсеткеннен кейін Ливан халқының көп бөлігі МНҚ-ны бейтарап күш деп санамады. Бұл оқиғадан кейін халық Ливанда МНҚ-ның болуының мәніне күмән келтіре бастады және Ливандан кету туралы шақырулар күшейді. Дегенмен президент Рейган Ливандағы сыртқы саяси мақсаттарын іске асыруға бейілді екенін мәлімдеді. 22-ші ЖМТ-ның алдын ала тобы 17 қарашада Бейрутке келді. Генерал Джой және оның штабы Гуамға отырды, онда ол шамамен сағат 11:00-де полковник Фолкнерді 22-ші ЖМТ командирінен босатты. Қараша айының басында, ЖМТ-ға басшылықты қолға алмастан бұрын генерал Джой Бейруттегі жағдайды бақылау үшін болды. Ол Ливандағы АҚШ көпұлтты күштерінің қауіпсіздігін арттыру үшін бірқатар шаралар қабылдауға бағытталды. Олардың арасында ЖМТ және ЖМТ штаб-пәтерінің құрамын азайтты, «қажет емес» теңізшілерді кемелерге орналастыру қажеттігі болды.

On May 30, 1983, the 24th MAU relieved the 22d MAU. On June 25, USMNF personnel conducted combined patrols with the LAF for the first time. On July 14, a LAF patrol was ambushed by Druze militia elements, and from July 15 to 17, the LAF engaged the Shia Amal militia in Beirut over dispute involving the eviction of Shiite squatters from a schoolhouse. At the same time, fighting in the Shuf between the LAF and Druze militia escalated sharply. On July 22, Beirut International Airport was shelled with Druze mortar and artillery fire, wounding three U. S. Marines and causing the temporary closing of the airport. On July 23, Walid Jamblatt, leader of the predominantly Druze Progressive Socialist Party (PSP), announced the formation of a Syrian backed "National Salvation Front" opposed to the May 17 Israel Lebanon Agreement. In anticipation of an IDF withdrawal from the Alayh and Shuf districts, fighting between the Druze and LF, and between the Druze and LAF, intensified during the month of August. Druze artillery closed the BIA between and August 10 and 16, and the Druze made explicit their opposition to LAF deployment in the Shuf. The LAF also clashed with the Amal militia in Beirut's western and southern suburbs. As the security situation deteriorated, USMNF positions at BIA were subjected to increased fire. On August 10 and 11, an estimated thirty five rounds of mortar and rocket fire landed on USMNF positions, wounding one Marine. On August 28, 1983, the USMNF returned fire for the first time. On the following day, USMNF artillery silenced a Druze battery after two Marines had been killed in a mortar attack. On August 31, the LAF swept through the Shia neighborhood of West Beirut, establishing temporary control over the area. On September 4, Beirut International Airport was again shelled, killing two Marines and wounding two others. As the LAF moved slowly eastward into the foothills of the Shuf, accounts of massacres, conducted by Christians and Druze alike, began to be reported. On September 5, a Druze force, reportedly reinforced by PLO elements, routed the Christian LF militia at Bhamdun and all but eliminated the LF as a military factor in the Alayh District. This defeat obliged the LAF to occupy Suq Al Gharb to avoid conceding all of the high ground overlooking Beirut International Airport to the Druze. USMNF positions were subjected to constant indirect fire attacks; consequently, counter battery fire based on target acquisition radar data was employed. F 14 tactical airborne reconnaissance missions were conducted for the first time on September 7. On September 8, naval gunfire from offshore destroyers was employed for the first time in defense of the USMNF. The National Security Council determined that the successful defense of Suq Al Gharb was essential to the safety of the USMNF. On September 14, an emergency ammunition resupply to the LAF was instituted. On September 19, Navy destroyers provided gunfire support of the LAF defenders at Suq Al Gharb. The battleship USS New Jersey arrived in Lebanese waters on September 25. A ceasefire was instituted that same day and Beirut International Airport reopened five days later. On October 1, 1983, Walid Jumblatt announced a separate governmental administration for the Shuf and called for the mass defection of all Druze elements from the LAF. Nevertheless, on October 14 the leaders of Lebanon's key factions agreed to conduct reconciliation talks in Geneva, Switzerland. By the end of September 1983, the situation in Lebanon had changed to the extent that not one of the initial conditions upon which the mission statement was premised was still valid. The environment clearly was hostile. The assurances the Government of Lebanon had obtained from the various factions were obviously no longer operative as attacks on the USMNF came primarily from extralegal militias, and the environment could no longer be characterized as peaceful. The image of the USMNF, in the eyes of the factional militias, had become pro Israel, pro Phalange, and anti Muslim. After the USMNF engaged in direct fire support of the LAF at Suq Al Gharb, a significant portion of the Lebanese populace no longer considered the MNF a neutral force. With this incident, the public began to question the wisdom of having the MNF in Lebanon and calls to withdraw from Lebanon grew louder. Nevertheless, President Reagan reasserted his commitment to seeing his foreign policy goals out in Lebanon. Advance party from the 22d MAU arrived at Beirut on November 17. General Joy and his staff boarded the Guam, where he relieved Colonel Faulkner as 22d MAU commander at approximately 11:00. In early November, before he took over command of the MAU, General Joy was in Beirut to survey the situation. He was directed a number of actions to enhance the security of the U. S. Multi National Forces ashore in Lebanon. Among these was a requirement to reduce the size of the BLT and MAU headquarters ashore to an essential few, with the "non essential" Marines relocated on board Phibron shipping.

Бейрут VI

Гренададағы сәтті операциядан кейін жаңа және ынталы BLT 2/8 элементтері 17 қарашада Бейрут халықаралық әуежайына қонуға кірісті. Сол кезде BLT 1/8 Phibron 8 кемесіне жүк тиеуді бастады. Келесі күні сағат 23:30-да 24-ші МАУ-дың барлық мүшелері қайтадан кемеге отырғызылып, үйлеріне қайтуға дайын болды. Бригад генерал Джим Р. Джой, 22-ші МАУ командирі, полковник Герагтыны АҚШ-тың көпұлттық күштерінің командирі ретінде босатты, Бейрут, 19 қарашада сағат 1000-да, 22-ші МАУ-дың Ливанға үшінші рет жіберілуі үшін. BLT 2/8 теңіз жаяу әскер батальонының құрамы 10 пайызға қысқартылып, 43 офицер мен 779 теңізші қалды. Осы қысқартуға қарамастан, жаңа батальонға күшті қару-жарақ берілді. Содан кейін генерал Джой МАУ-дың барлық күш-жігерін қосымша бекіністер салу, қолданыстағы позицияларды жақсарту, бөлімшелердің таралуын қамтамасыз ету және "МАУ штабының басқару және бақылау мүмкіндіктерін жетілдіру арқылы құрлықтағы барлық әскерлердің қауіпсіздігін арттыруға" жұмсады. Айналымның өте жақсы ауа-райында және жаудан шабуыл болмауы МАУ-ға кедергілер мен тосқауылдар жоспарын іске асыруға және 19 қарашада жаңа МАУ командалық бекетін салуға мүмкіндік берді. Сибилер екі күн бойы әуежайда болды, 17-19 қарашада, теңізшілердің орналасқан жерлерін қарап, оларды қалай жақсартуға және қауіпсіз етуге болатынын анықтады. Осы уақытта МАУ штаб-пәтері бұрынғы орнынан шығысқа қарай, әуежайдың техникалық қызмет көрсету ғимаратына көшірілді. Жаңа BLT командалық бекеті енді жағалау жолы мен әуежайдың солтүстік-оңтүстік ұшу-қону жолағының оңтүстік шеті арасындағы жер учаскесінде орналасқан. Солтүстік-шығыс және оңтүстік-батыс ұшу-қону жолақтары артиллериялық батареялардың орналасқан жері болды. Екі мылтық ротасы (F және G) солтүстік-шығыс-оңтүстік-батыс ұшу-қону жолағының шығыс жағында, Хальдеге жақын LAF және шиит позицияларынан бірнеше жүз метр қашықтықта таратылды, онда теңізшілер әлі де жиі снайперлердің оқтарына ұшырады. 23 қарашадан кейін бір апта өтпей, генерал Джой өзінің, штабының және командирлерінің күш-жігерін "қатысу" миссиясын жалғастыруға және бомбалау және басқа да террористік әрекеттердің қайталануын болдырмау үшін бар күштерін салуға арнағанын хабарлады. Сонымен қатар ол террористердің басқа да тактикаларды қолдануы мүмкін екенін мойындады, мысалы, МАУ аймағын миналау, жау әскерлерін тонау, ұрлау немесе өлтіру. MAU командирі Durrafourd ғимаратын, АҚШ/Ұлыбритания елшілігін және МАУ/MSSG аймақтарын террористердің ең ықтимал нысандары ретінде анықтады және әскерилерді террористік шабуылдардан қорғау үшін бұрын айтқан шараларды қабылдады.

Elements of BLT 2/8, fresh and eager after a successful operation in Grenada, began landing at Beirut International Airport on November 17. At that time, BLT 1/8 began to backload on Phibron 8 shipping. By 23:30 the next day, all members of the 24th MAU were re embarked and ready to leave for home. Brigadier General Jim R. Joy, the 22d MAU commander, relieved Colonel Geraghty as commander of the U. S. contingent of the Multi National Force, Beirut at 1000 on November 19, for the 22d MAU's third deployment to Lebanon, BLT 2/8 had the Marine infantry battalion reduced by 10 percent, to a strength of 43 officers and 779 enlisted Marines. Despite this reduction, the new battalions were given greater fire power. General Joy then threw the MAU's entire efforts into improving the safety and security of all troops ashore by constructing additional bunkers, improving existing positions, ensuring dispersion of units, and "fine tuning the command and control capability of the MAU HQ." The fact that the turnover had gone so smoothly, in perfect weather, and without harassing fire from unfriendly elements, enabled the MAU to push ahead with its barrier and obstacle plan and to begin building a new MAU command post on November 19. A Seabee site survey team had been at the airport for two days, November 17–19, to review the Marine positions and determine how they could be improved and made safer. Meanwhile, the MAU headquarters had been moved to the airport maintenance building just east of its previous site. The new BLT command post was now on a piece of land between the coastal highway and the southern end of the airport's north south runway. Northeast southwest runways, were the artillery battery emplacements. Two rifle companies (F and G) were dispersed on the eastern side of the northeast southwest runway within several hundred yards of LAF and Shia positions near Khaldeh, were the Marines were still subject to frequent sniper fire. Less than a week after November 23, General Joy again reported that he, his staff, and his commanders had dedicated their efforts to continuing the "presence" mission while doing their utmost to prevent a recurrence of the bombing and other terrorist actions. At the same time, he recognized that the terrorists might resort to such other tactics as mining the MAU area, and ambushing, kidnapping, or assassinating Marines. The MAU commander further reported that he had identified the Durrafourd Building, the U. S./U. K. Embassy, and the MAU/MSSG areas as the most likely terrorist targets, and that he had taken the steps he mentioned earlier to protect the Marines against terrorist attacks.

Кейінгі қарсыласулар мен кері қайту

Француз әскери-теңіз күштерінің ұшақтары қараша айында Иран революциялық гвардиясының Бекаа саялындағы Баалбек қаласындағы казармаларына шабуыл жасап, бомбалауға жауап берді, бірақ көп зиян келтірмеді. Осы кезде Сирия мен АҚШ арасындағы шиеленіс күшейді, себебі Сирияның зениттік артиллериясы Ливанның әуе кеңістігінде патрульдеуші АҚШ ұшақтарына оқ атты. Бұл 4 желтоқсанда Ливанда АҚШ-тың тікелей әскери қатысуына әкеп соқты. Сириялық зымырандардан атқыштан кейін АҚШ ұшақтары Бейруттен шығысқа қарайғы тауларда орналасқан Сирия зымырандық батареяларын нысанаға алды. Осы процесте Сирияның 9K31 Strela 1 немесе қолмен тасымалданатын Strela 2 зениттік зымырандары екі американдық ұшақты – A-6 Intruder және A-7 Corsair – құлатты. A-6 ұшқышы, лейтенант Марк Лэнг (USS John F. Kennedy ұшағынан ұшып келе жатқан), қаза тапты; оның бомбалаушы-навигаторы, лейтенант Бобби Гудман, катапульданып шығып, Сирия сарбаздарына тұтқынға түсті. Лейтенант Гудман 30 күн тұтқында болды, оның босатылуын Джесси Джексон жеңілдетті. Лэнгтің денесі қайтарылды. A-7 ұшағынан, 1-ші авиатасымал тобының командирі болған ұшқыш, ауыр жарақат алғанмен, құтқарылды. Сол күні Сирия тарапынан қолдау алған милициялар әуежайдағы бақылау бекетін бомбалағанда сегіз американдық теңізші қаза тапты. Оқ-жарық күшейгеніне жауап ретінде, USS New Jersey соғыс кемесі 14 және 15 желтоқсанда Ливанға оқ атты. Осы уақытта Ясир Арафат және оның Палестина Азаттық Ұйымы (ПАҰ) 20 желтоқсанда Триполиден Туниске бағытталған бес грек кемесімен кетті. 21 желтоқсанда МКҰ тағы да бомбалауға ұшырады: француз әскери базасының жанында жүк көлігіндегі бомба бір француз сарбазы мен 14 ливандық азаматты өлтірді, ал батысқа тиесілі бардағы бомба төрт адамды қаза қылды. 1984 жылдың 3 қаңтарында тұтқынға алынған АҚШ экипажының мүшесі, лейтенант Бобби Гудман, Джесси Джексонмен келіссөздер жүргізілгеннен кейін босатылды. Сол кезде АҚШ президенті Рональд Рейганға Конгресс Ливаннан әскерді шығаруды талап етті. Ливан премьер-министрі мен оның кабинеті 5 ақпанда отставкаға кеткеннен кейін бұл талаптар күшейді. 6 ақпанда Шиит және друздар милициясы Бейруттен тыс жерде шайқасып, астананы хаосқа ұшыратты. Рейган 1700-ге жуық теңізшіге 7 ақпанда Ливаннан шығуға бұйрық берді. Келесі күні, 8 ақпанда, USS New Jersey тағы да негізгі артиллериясын қолдануға шақырылды, бұл жолы Бекаа саялындағы Сирия және друздар позицияларына қарсы. Осы теңіз артиллериялық қолдау миссиясы барысында "Big J" кемесі 16 дюймдік снарядтарынан 288 оқ атты. 30 снаряд Сирияның бас штабына тиіп, Ливандағы Сирия күштерінің бас қолбасшысы мен оның бірнеше жоғары шенді офицерлері қаза тапты. Британдықтар бірінші болып 2 қаңтарда АҚШ көмегімен әскерлерін эвакуациялады, олар өздерінің штаб-пәтерінде салтанатты шеру өткізіп, оның барысында королева Елизавета II-нің суреті алынып тасталды. Итальяндықтар 20 ақпанда, теңізшілер 26 ақпанда Ливанды тастап кетті. Алайда, 24-ші теңіз экспедициялық тобының жердегі жауынгерлік бөлімі BLT 3/8-ге қарасты теңізшілердің тобы Бейрутта қалды және 31 шілдеде Ливанды тастағанға дейін АҚШ елшілігінде сыртқы қауіпсіздікті қамтамасыз етті. Соңғы француз әскерлері 31 наурызда Ливанды тастап кетті. 2019 жылғы зерттеуге сәйкес, 1984 жылдың ақпан айында Ливан ұлттық армиясының күйреуі АҚШ күштерінің Ливаннан шығарылуының басты себебі болды.

French Navy warplanes retaliated in November to the bombings by striking Iranian Revolutionary Guard's barracks in Baalbek, in the Bekaa Valley, though it did minor damage. At this time, tensions rose between Syria and the United States as Syrian anti aircraft batteries fired on U. S. aircraft as they patrolled Lebanese airspace. This culminated in the first direct U. S. military involvement in Lebanon on December 4. After being fired upon by Syrian missiles, U. S. aircraft targeted Syrian missile batteries in the mountains east of Beirut. In the process, Syrian 9K31 Strela 1 or man portable Strela 2 surface to air missiles shot down two American planes, an A 6 Intruder and an A 7 Corsair. The pilot of the A 6, LT Mark Lange (flying from USS John F. Kennedy), was killed; his Bombardier/Navigator, LT Bobby Goodman, ejected and was captured by Syrian soldiers. Lt. Goodman was held for 30 days before his release was facilitated by Jesse Jackson. Lt. Lange's body was returned. From the A 7, the pilot, who was the commander of Carrier Air Wing One, ejected and was rescued, although he suffered severe injuries. On the same day, eight U. S. Marines were killed when Syrian backed militias shelled the airport observation post. In response to more fire, the battleship USS New Jersey fired on Lebanon on December 14 and 15. Meanwhile, Yasser Arafat and his PLO left Tripoli on December 20 on five Greek ships bound for Tunisia. The MNF was targeted again by bombs on December 21, with a truck bomb killing a French soldier and 14 Lebanese outside a French military base, and a bomb killing four at a Western owned bar. The captured U. S. crewman, Lt. Bobby Goodman, was released January 3, 1984, after negotiations with Reverend Jesse Jackson. At the same time, U. S. President Ronald Reagan was pressured for a troop withdrawal from Lebanon by Congress. These calls were increased after the Lebanese PM and his cabinet resigned February 5. Shiite and Druze militiamen began fighting outside Beirut on February 6 and threw the capital into chaos. Reagan ordered the 1,700 Marines to begin withdrawing on February 7. The following day, February 8, the USS New Jersey was again called upon to fire its main battery, this time against Syrian and Druze positions in the Bekaa Valley. During this Naval Gunfire Support (NGFS) mission, the "Big J" fired 288 rounds of its 16" projectiles. Thirty rounds hit a Syrian command post, killing the general commanding Syrian forces in Lebanon, and several of his senior officers. The British were the first to withdraw, evacuating their forces by air with American assistance on January 2 after having a parade at their compound headquarters during which the portrait of Queen Elizabeth II was removed. The Italians pulled out next on February 20; the Marines followed on February 26. However, a contingient of Marines from BLT 3/8, the ground combat element of the 24th Marine Amphibious Unit, remained in Beirut and provide the External Security Force at the U. S. Embassy until their withdrawal on July 31. The last French troops left on March 31. According to a 2019 study, the collapse of the Lebanese national army in February 1984 was the primary motivating factor behind the withdrawal of U. S. forces from Lebanon.

Америка Құрама Штаттары

АҚШ Ливанда 265 әскери қызметкерін жоғалтты, олардың тоғызын қоспағанда барлығы жау шабуылы нәтижесінде қаза болды, 241-і казармадағы жарылыста мерт болды. 159 адам жарақаттанды.

Франция

Франция 89-дан астам сарбазын жоғалтты, оның ішінде 58 француз парашютшісі казарманы бомбалау салдарынан қаза тапты, сондай-ақ француз әскерінің тұрақты және Шетелдік легион полктерінен көптеген сарбаздар да қаза болды. Олар негізінен жауынгерлік операциялар жүргізіп, миналарды жойып, Ливан қарулы күштерін 17-ші парашют инженерлік полкпен бірге оқытып келді.