Эурозия Фабрис ("Mamma Rosa") – қасиетті қатарға қосылған италиялық әйел. Отбасылық өмірдегі қасиеттілік үлгісі, 9 баласы мен 2 асырап алған баласы болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еврозия Фабрис (27 қыркүйек 1866 – 8 қаңтар 1932), сондай-ақ "Мама Роза" деп белгілі, 2005 жылы мақамы биіктеп, қасиетті саналған католик дінін ұстанған әйел. Ол католик отбасының күнделікті өміріндегі қасиеттіліктің үлгісі ретінде есептеледі. Оның тоғыз туған баласы болған, соған қоса екеуін асырап алған.
Eurosia Fabris (27 September 1866 – 8 January 1932), also known as "Mamma Rosa", was a Roman Catholic laywoman who has been beatfied in 2005. She is regarded as a model of holiness in the daily life of a Catholic family. Besides her nine own children she had two adopted ones.
Ерте өмір
Еврозия Фабрис 1866 жылғы 27 қыркүйекте Италияның Виченца қаласына жақын, шағын ауыл шаруашылығы аймағы Квинто-Висентинода Луиджи мен Мария Фабрис шаруалардың отбасында дүниеге келді. 1870 жылы, төрт жасында ол отбасымен бірге Виченца провинциясындағы Марола ауылына көшіп, өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Ол 1872-1874 жылдар аралығында бар болғаны екі жыл ғана мектепке барып, ата-анасына шаруа жұмысына және үй шаруасына көмектесуге мәжбүр болды. Дегенмен, ол жас кезінде бірнеше діни кітаптарды оқуға жеткілікті білім алды, олардың ішінде Киелі кітап, Католик шіркеуі тарихы туралы Катехизис, Франциск де Салестің "Филотеясы" және Альфонсус Лигуоридің "Мәңгілік нақылдары" ерекше көзге түсті. Фабрис он екі жасқа келгенде алғашқы қасиетті тағамын қабылдады және содан кейін мүмкіндігі шектеле бергенде, одан кейін де жиі қабылдады. Фабрис Марола приход шіркеуіндегі "Марияның қыздары қауымдастығына" қосылып, сергек мүше болды. Ол отбасында, достарында және шіркеуінде ізгі ниетті адам ретінде танылды, балаларға катехизис оқып, үйіне келген қыздарға тігіс тігуді үйретті.
Eurosia Fabris was born to farmers Luigi and Maria Fabris on 27 September 1866, in Quinto Vicentino, a small, agricultural area near the Italian town of Vicenza. In 1870, at the age of four, she and her family moved to the nearby village of Marola, also in the Province of Vicenza, where she lived for the rest of her life. She was able to attend school for only two years, between 1872 and 1874, because she needed to help her parents with farm work and domestic chores. However, she was still able to learn enough to read several religious texts in her youth, most notably the Bible, the Catechism, about the history of the Roman Catholic Church, the Philothea of Francis de Sales, and the Eternal Maxims of Alphonsus Liguori. When Fabris was twelve years old, she received her first Holy Communion, and then from then on as often as permitted. Fabris joined the "Association of the Daughters of Mary" in the parish church of Marola and was a devoted member. She was known as an agent of good will in her family, among her friends, and in her parish, where she taught catechism to the children and sewing to the girls who came to her home.
Отбасылық өмір
Он сегіз жасар Фабрис, көбінесе "Розина" деп аталатын, өзін адал, ізгі және еңбекқор әйел ретінде танытқандықтан, бірнеше неке ұсынысын алды. Алайда Фабрис оларды қабылдамады, себебі ол сол кезде некеге шақырылмаған деп ойлады. 1885 жылы оның үйіне жақын тұратын жас әйел қайтыс болып, үш кішкентай қызын жетім қалдырды. Олардың бірі анасынан көп ұзамай дүние салды. Қалған екеуі – Чиара Анжела мен Италия – тиісінше 20 айлық және 2 айлық болды. Балалардың әкесі Карло Барбан ауру туыстарын күтіп жүрген еді. Фабрис алты ай бойы әр таңда осы балалардың үйіне барып, оларға күтім жасап, шаруасын шаруалады. Осы ізгілік ісінен кейін Фабрис оқиғалар туралы дұға етіп ойланып, туыстары мен діни пастыр кеңесімен олардың әкесіне үйленуге шешім қабылдады. Еврозия Фабрис пен Карло Барбан 1886 жылдың 5 мамырында неке қиды. Фабрис екі жетім қызды асырап алды және тағы тоғыз бала туды. Ол үйін басқа балаларға да ашық ұстады, олар оны "Мама Роза" деп білді. Ол өмірін отбасына арнап, балаларына дұға етуге, бағынуға және христиандық ізгіліктерді ұстануға үйретті, мұның үшін өз қажеттіліктерінен бас тартты. Оның осы істе жеткен табысы үш ұлының католик дін қызметкері болып тағайындалуымен дәлелденді, оның ішінде францискан монахы Бернардино оның алғашқы өмірбаянын жазды.
The eighteen year old Fabris, commonly known as "Rosina", received several marriage proposals, as she was observed to be a dedicated, pious and hardworking woman. Fabris declined, however, as she did not at that time consider herself called to marriage. In 1885, a young married woman near her home died, leaving three young daughters. One of them died shortly after her mother. The other two, Chiara Angela and Italia, were only 20 months old and 2 months old, respectively. The children's father, Carlo Barban, was away caring for sick relatives. Fabris traveled to the home of these children every morning for six months, to care for them and maintain their home. After this act of charity, Fabris contemplated the events through prayer and, following the advice of her relatives and that of the parish priest, she decided to marry their father. Eurosia Fabris and Carlo Barban were married on 5 May 1886. Fabris adopted the two orphaned girls and had nine more children of her own. She kept her home open to other children as well, who knew her as "Mamma Rosa". She dedicated her life to her family, teaching her children to pray, to obey, and to practice Christian virtues, reputedly sacrificing her own needs to do so. Her success in these regards is attested by the ordination of three of her sons as Catholic priests, including the Franciscan friar Bernardino, who would become her first biographer.
Дінге бағыну және қайырымдылық
Фабрис Киелі кітаптағы күшті әйелдерге еліктеп, отбасының қазынасына айнасуға тырысты. Оның өмірбаянында тіпті қиын жағдайларда да отбасылық бюджетті теңгергендігі, кедейлерге, әсіресе Бірінші дүниежүзілік соғыстың жетімдеріне зор қайырымдылық көрсеткені айтылады. Ол ауруларға қамқорлық жасады және оларға үздіксіз көмек берді, әсіресе 1930 жылы күйеуі Карлоның соңғы ауруы мен қазасы кезінде. Фабрис Ассизилік Франциск қасиеттісінің негізін салған үшінші орден – Францискан орденінің мүшесі болды. Ол бұл үшін үйінде кедейлік пен қуаныш рухын сақтауға ұмтылды. Фабрис 1932 жылдың 8 қаңтарында қайтыс болды және Марола шіркеуіне жерленді.
Fabris emulated the strong women of the Bible and aimed to become a treasure to her family. It is reported in her biographies that, even in times of crisis, she managed to balance the family budget, while exercising great charity towards the poor, especially towards orphans of World War I. She cared for the sick and gave them continuous assistance, especially during the final illness and death of her husband Carlo, in 1930. Fabris became a member of the Secular Franciscan Order, the third order founded by St. Francis of Assisi. This she did by attempting to maintain a spirit of poverty and joy in her home. Fabris died on 8 January 1932, and was buried in the church of Marola.
Қасиетті деп жариялау
Папа Пий XII Фабристің өмірінің барлық христиан отбасыларына кеңінен танылуын тіледі, және Папа Иоанн Павел II оны 2003 жылғы 7 шілдеде құрметті (Venerable) деп жариялады. 2004 жылы Католик шіркеуі оның арқасында бір керемет орын алғанын ресми түрде мойындады; оның дәрігерлердің айтуынша, жазылуы мүмкін емес деп есептелген ауру әйелді емдегені айтылады. 2005 жылғы 7 ақпанда Падова епархиялық куриясында канонизациялау процесі басталып, бастапқы қиындықтардан кейін ілгеріледі. 2005 жылдың қараша айында Фабриа мақамы биіктеп, киелі (beatified) деп жарияланды.
Pope Pius XII wished that Fabris's life were better known among all Christian families, and she was proclaimed Venerable on 7 July 2003, by Pope John Paul II. In 2004, a miracle was officially recognized by the Catholic Church as having come through her intervention; she is said to have healed a sick woman thought by doctors to be beyond recovery. On 7 February 2005, the process of canonization was initiated at the Diocesan curia of Padova, after some initial difficulties promoting the cause. In November 2005 Fabria has been beatified.