Кіріспе

АҚШ Жоғарғы Соты – АҚШ Конституциясымен арнайы құрылған жалғыз сот, ол 1789 жылы қолданысқа енгізілді. 1789 жылғы Сот актісіне сәйкес, Соттың құрамы алты судьядан тұруы тиіс еді – бірақ тарихының көп бөлігінде судьялардың саны тоғызға дейін жеткен, бұл санды Конституция емес, Конгресс белгілейді. Сот алғаш рет 1790 жылдың 2 ақпанында өтті.

Джей, Ратледж және Эллсворт соттары (17891801)

АҚШ-тың алғашқы Бас судьясы Джон Джей болды; Соттың алғашқы тіркелген ісі «Ван Стаффорст Мэрилендке қарсы» (1791) болды, ал оның алғашқы жарияланған шешімі «Вест Барнсқа қарсы» (1791) болды. Жоғарғы Соттың алғашқы шешімдерінің ең даулысы болғаны «Чишолм Грузияға қарсы» ісі еді, онда федералды соттар штаттарға қарсы дауларды қарауға құқылы деп шешілді. Осыдан кейін бірнеше штаттың алаңдаушылығына жауап ретінде Конгресс Он бірінші түзетуді ұсынды, ол штаттарға федералды соттардағы белгілі бір даулардан иммунитет берді. Түзету 1795 жылы бекітілді. Джейден кейін Джон Ратледж, одан кейін Оливер Эллсворт Бас судья болып тағайындалды. Осы кезеңде Жоғарғы Сотта маңызды істер қарастырылмады.

Маршалл соты (1801-1835)

цитата = Үш бөлімді құру ниетімен, олар өзара тексеру және теңестіру үшін, осы пікірге сәйкес, олардың біреуіне ғана басқаларының басқару ережелерін белгілеу құқығы берілді, тіпті ол халықтан сайланбаған және одан тәуелсіз болды. Маршалл сотының тарихындағы маңызды оқиғалардың бірі – Бас судья Джон Маршаллдың (1801-1835) қызметі. «Марбьюри мен Мэдисон» (1803) ісінде Маршалл Жоғарғы Соттың Конституцияға қайшы келген Конгресс қабылдаған заңды жоққа шығаруға құқылы екенін айтты, соның арқасында сот шешімдерін қайта қарау құқығы заңды түрде бекітілді. Маршалл соты федерализмге қатысты бірнеше маңызды шешім қабылдады. Маршалл федералды үкіметтің өкілеттіктерін кеңінен қарастырды, әсіресе мемлекетаралық сауда және қажетті және тиісті ережелерді. Мысалы, «МакКаллок пен Мэриленд» (1819) ісінде Сот мемлекетаралық сауда және басқа да ережелерге сәйкес Конгресске ұлттық банк құруға рұқсат берді, тіпті банк құру құқығы Конституцияда нақты айтылмаған болса да. Сол сияқты, «Гиббонс пен Огден» (1824) ісінде Сот мемлекетаралық сауда ережесі Конгресске мемлекетаралық жүргізуді реттеуге мүмкіндік беретінін тапты. Маршалл соты штаттық үкіметтердің әрекеттерін шектеу туралы да бірнеше шешім қабылдады. Жоғарғы Соттың штаттық соттардан шағымдарды қарауы мүмкін деген түсінік «Мартин мен Хантердің жалға алушысына қарсы» (1816) және «Коэнс пен Вирджинияға қарсы» (1821) істерінде бекітілді. Бірнеше шешімде Маршалл соты федералды заңдардың штаттық заңдардан жоғары тұратынын растады. Мысалы, «МакКаллок» ісінде Сот штаттың федералды үкімет агенттігіне салық салуға құқығы жоқ деп тапты. Алайда, Маршалл соты «Баррон мен Балтиморға қарсы» (1833) ісінде Құқықтар Биллі тек федералды үкіметті шектейтінін және штаттарға қолданылмайтынын айтты. Дегенмен, Жоғарғы Сот кейінірек он төртінші түзетудің Құқықтар Биллінің көптеген ережелерін штаттарға қолдану әсерін тигізді деп санайды. Маршаллдың күшті тұлғасы оған басқа судьяларды бағындыруға мүмкіндік берді; конституциялық іс бойынша тек бір рет жеңілген тарапта болды. Бұл жағдайда (1827 жылғы «Огден мен Саундерске қарсы» ісінде) Маршалл конституциялық түсіндірудің жалпы қағидаларын баяндады: құжаттың ниеті басым болуы керек; бұл ниет оның сөздерінен анықталуы керек; оның сөздері құжатты мұқият түсінуге шақырылған адамдар үшін жалпы қолданылатын мағынада түсіндірілуі керек; оның ережелері маңыздылығына дейін шектелмеуі керек, оларға кірмейтін немесе оның құрастырушылары көздемеген нысандарға дейін кеңейтілмеуі керек. Бұл бұрын айтылғанның қайталануы ғана, және қажеттінің бәрі де сонда. Маршалл соттағы қызметінің кезінде сегіз рет ғана қарсылық білдірген азшылықта болды, себебі ол басқа судьяларға ықпал етті. Оливер Вулкотт Маршаллмен бірге Адамс әкімшілігінде қызмет еткен кезде байқағандай, Маршалл «өз идеяларын басқалардың санасына, олардың сезбейтіндей етіп енгізу» қабілетіне ие болды. Алайда ол өз пікірін жиі ұстанып, шешімдерді ортақ пікірде қабылдауды жөн көрді. Ол өзінің рөлін басқа мүшелерге бейімдеп, олардың дамуына ықпал етті. Маршаллдың сүйкімділігі, әзіл-сықағы, жылдам ойлау қабілеті және адамдарды біріктіре алуы болды. Оның шын жүректен айтқан сөздері мен қатысқандары көпшіліктің назарын аударды. Оның пікірлері жұмыстық сипатта болды, бірақ әсіресе сөздік шеберлікке немесе сымбатқа ие емес. Оның заңгерлерге ықпалы оның харизматикалық тұлғалық күшінен және істің негізгі элементтерін ұстап, өте сенімді дәлелдер беру қабілетінен туындады. Оның ұлттың болашақ ұлылығы туралы көрегендігімен бірге, бұл қасиеттері оның тарихи шешімдерінде айқын көрінеді және оған «Ұлы Бас судья» деген лақап атты берді. Маршалл сотты жағымды атмосферада басқарды; дау-жанжалдар сирек болды. Сот жылына екі ай ғана Вашингтонда, ақпанның бірінші дүйсенбісінен наурыздың екінші немесе үшінші аптасына дейін отырыс өткізді. Жылдың алты айында судьялар әр штат бойынша қаңтарылық міндеттерді орындады. Сондықтан Маршалл жылдың басым бөлігін туған жері Ричмондта өткізді. Сот Вашингтонда отырыста болған кезде судьялар бір бөлмеде тұрып, сырттағы адамдармен араласпай, әр істі бір-бірімен тығыз талқылайтын. Шешімдер әдетте бірнеше күн ішінде қабылданатын. Маршалл 33 жыл қызметте болған кезінде шешімдердің жартысын жазды. Сотта сөз сөйлеген заңгерлер, соның ішінде АҚШ-тағы ең үздік заңгерлер, әдетте ауызша дәлелдер келтіріп, жазбаша баяндамаларды ұсынбады. Сотта судьялардың кеңсе қызметкерлері болмағандықтан, олар ауызша айтылған дәлелдерді мұқият тыңдап, қандай шешім қабылдауға болатынын өз ара шешті. Сот тек бір шешім шығарды; кез-келген қарсы пікір білдіруші жеке пікір білдірмеді. Маршалл ауызша баяндамаларды тыңдап, басқа судьяларды өзінің заңның түсіндірмесіне сендірген жақсы деп саналғанмен, ол заңда кеңінен оқылмаған және прецеденттерге сирек сүйенді. Сот шешімге келгеннен кейін ол әдетте оны өзі жазатын. Көбінесе ол танымал заң ғалымы болған судья Сториге прецеденттерді табу жұмысын тапсырып, «Міне, Стори, бұл істің заңы, енді осының негізін табуға бару керек» дейтін. Маршаллдың бас судья ретіндегі қызметі Жоғарғы Сот судьяларының киімдерін қара киімге ауыстырумен байланысты. Алайда, қара киімге ауысу ертерек болғанын көрсететін дәлелдер де бар.

Ақ және Тафт соттары (1910-1930)

ХХ ғасырдың басында Жоғарғы Сот он төртінші түзетуде "шарт жасау еркіндігін" қорғалатынын белгіледі. Он төртінші түзету және Конституцияның басқа да қағидалары негізінде ол жұмыскерлерді қорғауға бағытталған көптеген штаттық және федералдық заңдарды даулы түрде күштен шығарды. Бұл дәуірдегі алғашқы маңызды шешім – "Локнер Нью-Йоркке қарсы" (1905) ісі, онда Сот Нью-Йорк штатының нан пісірушілердің апталық жұмыс уақытын шектеу туралы заңын жоққа шығарды. "Адайр АҚШ-қа қарсы" (1908) ісінде Сот "сары иттің шарты" (жұмыскерлердің кәсіподақтарға қосылуын тиымдайтын шарттар) деп танылған федералдық заңды күштен шығарды. "Адкинс балалар ауруханасына қарсы" (1923) ісі Колумбия округінің ең төменгі жалақы туралы заңының конституцияға қайшы екендігі туралы шешімді қамтиды. 1925 жылы Жоғарғы Сот "Гитлоу Нью-Йоркке қарсы" ісі бойынша маңызды шешім қабылдады, ол бойынша Құқықтар жинағының қағидалары штаттарды шектеуге бағытталған деп есептелді – мұндай қағиданы енгізу доктринасы орнатылды. Алғашқыда Бас судья Джон Маршалл "Баррон Балтиморға қарсы" (1833) ісінде шешім шығарғанда, Құқықтар жинағы тек федералдық үкіметті ғана шектеді; алайда, ХХ ғасырда Жоғарғы Сот бірқатар шешімдерде он төртінші түзетутің Құқықтар жинағының кейбір (бірақ барлық емес) қағидаларын штаттарға қолдануына әсер еткенін көрсетті. Мұндай алғашқы шешім – "Гитлоу" ісі, онда Жоғарғы Сот Бірінші түзетуде қорғалатын сөз бостандығын енгізді. Қағиданы енгізуге қатысты маңызды шешімдер кейінгі онжылдықтарда, әсіресе 1960 жылдары қабылданды.

Хьюз, Стоун және Винсон соттары (19301953)

1930 жылдары Жоғарғы Сотта берік либералдық және берік консервативтік топтар болды. "Төрт атты" деп танылған төрт консервативті судья – Джеймс МакРейнольдс, Джордж Сазерленд, Уиллис Ван Девантер және Пирс Батлер. Олардың либералдық оппоненттері – Луи Брандейс, Бенджамин Кардозо және Харлан Стоун "Үш мушкетер" деп аталды, ал бас судья Чарльз Эванс Хьюз және судья Оуэн Робертс дауыс беру арқылы тепе-теңдікті сақтап тұрды. Хьюз, прогрессивті республикашыл болғандықтан, көбінесе "Үш мушкетер" жағына шықты, ал Робертс консерваторларға ықпалданып, жақын болды. Осының салдарынан, Сот Федералдық еркін нарыққа бағытталған тәсілді сақтап, Ұлы депрессиямен күресу мақсатында президент Франклин Д. Рузвельттің "Жаңа саясат" бағдарламаларының көптеген түрлерін 5–4 дауыспен жоққа шығарды. Ең ірілері – Ұлттық өнеркәсіпті қайта жаңғырту туралы заң 1935 жылы "Schechter Poultry Corp. v. United States" ісінде бірауыздан күшін жойды, ал Ауыл шаруашылығын реттеу туралы заң 1936 жылы "United States v. Butler" ісінде жойылды. Жауап ретінде президент Рузвельт 1937 жылы Сот жүйесін қайта ұйымдастыру туралы заң жобасын ұсынды (оппозициясы "сотты толтыру туралы заң жобасы" деп атады), ол Жоғарғы Соттың құрамын ұлғайтып, 70 жасқа толған және 6 айдан астам болған, сондай-ақ зейнеткерлікке шығудан бас тартқан әр судьяға қосымша судья тағайындауға мүмкіндік беретін еді. Рузвельттің ұсынысы бойынша, мұндай тағайындаулар Сот 15 судьядан тұратын максималды шекке жеткенше жалғасатын еді. Бұл ұсыныс қарт судьялардың жұмысын жеңілдету үшін жасалған, бірақ Рузвельттің нақты мақсаты – өзінің "Жаңа саясатын" қолдайтын судьялармен Сотты толтыру еді. Бұл жоспар екі партиялық қарсылықты тудырды, тіпті Рузвельттің вице-президенті Джон Нэнс Гарнер де қарсы болды, және Конгресте сәтсіз аяқталды. Бірақ көп ұзамай, Лохнерден бері қалыптасқан Жоғарғы Соттың идеологиялық тепе-теңдігі өзгере бастады. Бұрын консервативтік топпен бірге дауыс берген Робертс, "Жаңа саясат" заңдарын күштен шығарғаннан кейін, қарама-қарсы жаққа дауыс бере бастады. Робертстің шешімі Лохнер дәуірінің аяқталуын білдірді және "тоғызын сақтап қалған уақыттың өзгеруі" деп аталды. 1937 жылы Ван Девантер судьясының және келесі жылы Сазерленд судьясының зейнеткерлікке шығуымен Соттың тепе-теңдігі өзгерді, ал Батлер судьясы 1939 жылы қарашада қайтыс болды. 1941 жылдың соңына қарай Рузвельт Жоғарғы Сотқа жеті судьяны тағайындап, Харлан Фиске Стоунды бас судья етіп тағайындады. Хьюз және Стоун соттары оңтүстік штаттарындағы соттарда афроамерикандықтарға тағылған көптеген айыптауларды жоққа шығарды, ең бастысы – 1932 жылғы "Powell v. Alabama" ісінде, және 1938 жылғы "Missouri ex rel. Gaines v. Canada" ісінде соғыстан кейінгі мектептердегі жіктелуді жоюға негіз салды. Бас судья Хьюз басқарған соңғы істердің бірі – "United States v. Classic" ісінде Сот бұрынғы Конфедерация штаттарының сегіз штатындағы ақ тізімді сайлауларды жалпы сайлау ретінде реттеуге болатынын шешті. Үш жылдан кейін 1944 жылғы тарихи "Smith v. Allwright" ісі ақ тізімді сайлауларды толығымен заңсыз деп жариялады және 1890 жылдары сайлау құқығынан дерлік толығымен айырылғаннан бері бұрынғы Конфедерация штаттарындағы қара нәсілді сайлаушылардың тіркелуі мен дауыс беруінің алғашқы маңызды өсуіне жол ашты. 1943 және 1946 жылдар аралығында тоғыз судьяның сегізін президент Рузвельт тағайындады, тек Оуэн Робертс және оның орнына келген Харольд Хитц Бертон ерекшелік құрады. Стоун қайтыс болғаннан кейін Гарри С. Трумэн Фред М. Винсонды бас судья етіп тағайындады.

Уоррен соты (19531969)

1953 жылы президент Дуайт Дэвид Эйзенхауэр сол кезде Калифорния штатының губернаторы болған Эрл Уорренды Бас судья лауазымына тағайындады. Уорреннің 1969 жылға дейін жалғасқан қызметі сот тарихындағы ең маңызды кезеңдердің бірі саналды. Оның басшылығымен сот көптеген маңызды шешімдер қабылдады. Уорреннен өзге, соттың либералдық қанатының көрнекті өкілдері Хьюго Блэк, Уильям О. Дуглас (сот тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен судья) және Уильям Дж. Бреннан болды. Соттың консервативтік бағыттағы ең белгілі мүшелері Феликс Франкфуртер және Джон Маршалл Харлан II (алғашқы судья Харланның немересі) еді. Уорреннің қызметінің алғашқы маңызды ісі – «Браун мен Білім беру кеңесі» (1954) ісі, онда сот бірауызды түрде мемлекеттік мектептердегі сегрегацияны конституцияға қайшы деп жариялады, осылайша «Плесси Фергюсонға қарсы» және басқа да істерде бұрынғы қабылданған үлгіні күштен шығарды. Уоррен соты Құқықтар туралы билльге қатысты бірнеше даулы шешімдер де қабылдады. «Гитлоу мен Нью-Йорк» ісінде алғаш рет қалыптасқан инкорпорация доктринасы Құқықтар биллінің көптеген ережелеріне толыққанды қолданылды. «Энгель мен Витале» (1962) ісінде сот мемлекеттік мектептердегі ресми түрде бекітілген дұғаның Бірінші түзетуге сәйкес келмейтінін мәлімдеді. Сол сияқты, «Абингтон мектеп округі мен Шемп» (1963) ісінде мемлекеттік мектептерде міндетті түрде Киелі кітап оқуға тыйым салынды. Сот сонымен қатар төртінші, бесінші және алтыншы түзетулер негізінде қылмыстық қудалауға ұшыраған адамдардың құқықтарын кеңейтті және бекітті. «Мэпп пен Огайо» (1961) ісінде сот төртінші түзетуді қолданып, заңсыз алынған дәлелдерді сот процесінде пайдалануға болмайтынын шешті. «Гидеон мен Уэйнрайт» (1963) ісінде штаттардың мұқтаж қорғаушыларға адвокат ұсынуға міндетті екені белгіленді. «Миранда мен Аризона» (1966) ісінде полиция қызметкерлері күдіктілерді тергеуге кіріспес бұрын олардың құқықтары туралы (оның ішінде үнсіздік құқығы және адвокат алу құқығы) хабардар етуі керек екені айтылды. (Осы шешімнің нәтижесінде әйгілі Миранда ескертуі пайда болды.) Уоррен сотының тағы бір маңызды және даулы шешімі – «Грисвольд пен Коннектикут» (1965) ісі, онда Конституция жеке өмірге құқықты қорғайтыны бекітілді.

Азаматтық сот (1969-1986)

Бас судья Эрл Уорреннен кейін 1969 жылдан 1986 жылға дейін қызмет еткен Уоррен Э. Бергер келді. Бургер соты ең әйгілісі Roe v. Wade (1973) шешімімен танылды, онда белгілі бір жағдайларда аборт жасауға конституциялық құқық бар екені анықталды. Сот Бірінші түзетуге қатысты да маңызды шешімдер қабылдады. Lemon v. Kurtzman (1971) ісінде заңның дін бостандығын шектемейтінін анықтау үшін «Лемон тестісі» енгізілді. Сол сияқты, Miller v. California (1973) ісінде әдепсіздікті тыйым салатын заңдарға «Миллер тестісі» енгізілді. Басқа шешімдердің ішінде Landmark Communications v. Virginia ісінде судьяның жеке басын ашқаны үшін газетке айыппұл салу туралы шешім болды, бұл судья штат комиссары Х. Уоррингтон Шарптың тергеуіне алынған еді. Бюрджер соты Furman v. Georgia (1972) ісінде өлім жазасына мораторий орнатты, онда штаттар өлім жазасын көбінесе тәуакелді және беймәлім түрде тағайындайды деп танылды. Алайда, төрт жылдан кейін Грегг v. Georgia (1976) ісінде бұл мораторий алынып тасталды. United States v. Nixon (1974) ісінде сот конституциялық мәселелерді шешуде соңғы құқық соттарда екенін және ешбір адам, тіпті АҚШ Президенті де заңнан жоғары емес екенін мәлімдеді. Бургер соты Уоррен сотының шешімдерін көбінесе бекітті, себебі либералды бағытты судьялар Уильям Дж. Бреннан, Тюргуд Маршалл және Джон Пол Стивенс басқарып тұрды. Осы аралықта консервативті бағытты судья Уильям Ренквист басқарды. Бұл дәуірде көптеген судьялар орташа саналды және заңды консервативті немесе либералды бағытта күштеп итеруге ұмтылмады.

Ренквист соты (1986-2005)

Бас судья Уильям Ренквист 1986 жылы Бергер зейнетке шыққаннан бастап 2005 жылдың 3 қыркүйегінде қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Ренквист соты Конгрестің коммерциялық тармақ бойынша өкілеттіктеріне көбінесе шектеулі көзқарас танытты, мысалы, АҚШ-тың Лопеске қарсы ісінде (1995). Сот көптеген даулы шешімдер қабылдады, оның ішінде Техас штатының Джонсонға қарсы ісі (1989), онда туды өртеу Бірінші түзетумен қорғалған сөз болып жарияланды; Ли Вейсманға қарсы іс (1992), онда ресми мақұлданған, оқушылар бастаған мектептегі дұғалар конституцияға қайшы деп танылды; Стэнберг Кархартқа қарсы іс (2000), онда кешкі мерзімдегі аборттарға тыйым салатын заңдар күштен шығарылды; және Лоуренс Техасқа қарсы іс (2003), онда гомосексуалдық қатынастарға тыйым салатын заңдар жойылды. (Кейбір сарапшылар бұл шешімдерді "мәдени соғыстардың" бір бөлігі деп қарастырады.) Ренквист сотының 2003 жылы қабылдаған тағы бір даулы шешімі – Греттер Б. Боллинджер ісі, ол белеңді әрекеттерді қолдады. Бірақ, бұл соттың ең даулы шешімі Бушқа қарсы Гор ісі (2000) болды, ол 2000 жылғы президенттік сайлаудан кейін Флорида штатындағы дауыстарды қайта санауды тоқтатты, соның нәтижесінде Джордж У. Буш АҚШ-тың қырық үшінші президенті болды. Ренквист өте тұрақты сотқа жетекшілік етті. 1994 жылы Стивен Брейер ант бергеннен бастап, 2005 жылы Ренквист қайтыс болғанға дейін он бір жыл бойы соттың құрамы өзгеріссіз қалды – бұл 180 жылдан астам уақыт ішіндегі ең ұзақ кезең. Осы кезеңде соттың либералдық блогын Рут Бадер Гинзбург және Джон Пол Стивенс басқарды. Ал Антонин Скалия және Кларенс Томас судьялар Бас судья Ренквистпен бірге соттың консервативтік блогын құрады. Сандра Дей О'Коннор мен Энтони Кеннеди соттың орталық бөлігінде "шешімді дауыс берушілер" деп есептелді, бірақ Кеннеди "істер шешімді болады" деп қарсылық білдірді.

Робертс соты (2005 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

Бас судья Джон Г. Робертс 2005 жылғы 29 қыркүйекте АҚШ Сенатымен бекітілді және 2005-2006 жылғы сессияның ашылған күні 2005 жылғы 3 қазанда алғаш рет Сотқа төрағалық етті. 2005 жылғы 31 қазанда президент Джордж Буш Самуэль Алитоны зейнеткерлікке шыққан судья Сандра Дей О’Коннордың орнына ұсынды (алғашқыда Робертс оны алмастыруға дайын болған еді), ол 2006 жылғы 31 қаңтарда бекітілді. Робертс басқарған кезеңде Сот негізінен өлім жазасы (Канзас штаты мен Марш ісі), аборт (Гонзалес пен Кархарт, сондай-ақ Доббс Джексон әйелдер денсаулығын сақтау ұйымына қарсы іс), Төртінші түзетуді бұзу жағдайларындағы айғақтарды қабылдамау ережесі (Хадсон мен Мичиган ісі) және сайлау науқанының қаржысын реттеу (Citizens United және Федералды сайлау комиссиясы) сияқты мәселелерде оңға қарай бет бұрды. 2007 жылғы 20 қарашада Сот Колумбия округі мен Хеллер ісін қарауға келісті, бұл 1875 жылдан бері Конституцияның Екінші түзетуіне қатысты алғашқы маңызды және тарихи шешім болып саналды. 2008 жылғы 18 наурызда Жоғарғы Сот Колумбия округінде қол ақаруға тыйым салудың конституциялық заңдылығына қатысты аргументтерді тыңдады. 2008 жылғы 26 маусымда Жоғарғы Сот «Екінші түзету жеке адамға милицияда қызмет етумен байланыссыз қару-жараққа ие болу құқығын және оны үйде өзін-өзі қорғау сияқты дәстүрлі заңды мақсаттарда пайдалану мүмкіндігін қорғайды» деп шешті. 2009 жылғы 8 тамызда Соня Сотомайор Барак Обама ұсынғаннан кейін және Сенат бекіткеннен соң, зейнеткерлікке шыққан судья Дэвид Саутердің орнына қызмет еткен алғашқы латын американдық азаматша болды. 2010 жылғы 10 мамырда президент Обама Елена Каганды зейнеткерлікке шыққан судья Джон Пол Стивенстің орнына ұсынды. Ол 2010 жылғы 7 тамызда бекітілді. 2017 жылғы 31 қаңтарда президент Дональд Трамп Нил Горсушты 2016 жылғы 13 ақпанда қайтыс болған Антонин Скалияның орнына ұсынды, ол 2017 жылғы 7 сәуірде бекітілді. 2018 жылғы 9 шілдеде президент Трамп зейнеткерлікке шыққан судья Энтони Кеннедидің орнына Бретт Каванонды ұсынды. Ол 2018 жылғы 6 қазанда бекітілді. 2020 жылғы 16 наурызда Жоғарғы Сот COVID-19 пандемиясына байланысты ауызша дәлелдемелерді кейінге қалдыратынын жариялады, бұл 102 жыл ішінде алғаш рет оның жұмысын тоқтатты. Алты айдан кейін, 18 қыркүйекте Рут Бадер Гинзбург 87 жасында қайтыс болды, бұл Жоғарғы Сотта орын ашты. Президент Дональд Трамп 2020 жылғы жалпы сайлауға екі айдан аз уақыт қалғанда, 2020 жылғы 26 қыркүйекте Эми Кони Барретті оның орнына ұсынды. Ол Сенатта 52-48 дауыспен 2020 жылғы 26 қазанда, сайлауға сегіз күн қалғанда бекітілді. 2022 жылғы 30 маусымда Стивен Брейер зейнеткерлікке шықты, ал 2022 жылғы 7 сәуірде 53-47 дауыспен бекітілген Кетанжи Браун Джексон оның орнына ант берді. Рут Бадер Гинзбург көптеген жылдар бойы Соттағы либералды бағытты ұстады, ал судьялар Антонин Скалия мен Кларенс Томас консервативті бағытты ұстады. Бас судья Робертс пен судья Энтони Кеннеди Соттың «орталық» бөлігінде деп есептелді. 2023 жылғы 13 қарашада Сот тарихында алғаш рет АҚШ Жоғарғы Сотының судьялары үшін «этикалық ережелер мен қағидаларды» белгілейтін Мінез-құлық кодексін қабылдады.